II FSK 2164/10

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA : Bogusław Dauter po rozpoznaniu w dniu 3 grudnia 2010 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej T. M. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 25 maja 2010 r. sygn. akt I SA/Łd 386/10 w sprawie ze skargi T. M. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w L. z dnia 9 lutego 2010 r. nr [...] w przedmiocie straty w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2004 r. postanawia: oddalić skargę kasacyjną. UZASADNIENIE 1. Postanowieniem z 25 maja 2010 r., I SA/Łd 386/10, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi odrzucił skargę T. M. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w L. z 9 lutego 2010 r., w przedmiocie straty w podatku dochodowym od osób prawnych za 2004 r. 2. Rozstrzygnięcie to zapadło w następującym, przyjętym przez sąd pierwszej instancji stanie faktycznym: skarżący zarządzeniem z 13 kwietnia 2010 r., został wezwany do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w kwocie 500 zł. Odpis zarządzenia wraz z pouczeniem został doręczony stronie skarżącej przez awizo w dniu 3 maja 2010 r. 3. Uzasadniając podjęte rozstrzygnięcie sąd pierwszej instancji powołując się na art. 220 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej p.p.s.a.) wskazał, iż nieusunięci braków fiskalnych skargi powoduje jej odrzucenie. Przesyłka zawierająca wezwanie do dokonania wpłaty należności sądowej awizowana po raz pierwszy była 19 kwietnia 2010 r., a następnie 27 kwietnia 2010 r., natomiast 6 maja 2010 r., została zwrócona nadawcy. Sąd pierwszej instancji wskazując na art. 73 p.p.s.a. stwierdził, iż skarżący nie odebrał przesyłki sądowej w ciągu 14 dni od daty pierwszej awizacji, pismo zostało uznane za doręczone 3 maja 2010 r. i od tej daty biegł termin do uzupełnienia braku skargi. 4. W skardze kasacyjnej skarżący zaskarżył przedmiotowe postanowienie w całości zarzucając na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. naruszenie przepisów postępowania - art. 58 § 1 pkt 3 i art. 73 w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, poprzez niezgodne ze stanem faktycznym przyjęcie przez WSA, iż w sprawie doszło do nieuzupełnienia w wyznaczonym terminie braku formalnego w postaci nieuiszczenia wpisu oraz zasądzenie kosztów według norm przepisanych. Następnie w piśmie zatytułowanym uzupełnienie skargi kasacyjnej, skarżący podniósł, iż z pisma otrzymanego z Centrum Poczty, wynika iż 19 kwietnia 2010 r., listonosz pozostawił zawiadomienie pocztowe osobom wspólnie zamieszkałym wraz ze skarżącym. Ponadto skarżący dołączył oświadczenie domownika, iż takiego awiza nie otrzymał. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: 5. Skarga kasacyjna nie ma uzasadnionych podstaw. Na wstępie przypomnieć trzeba, że Naczelny Sąd Administracyjny, rozpoznając skargę kasacyjną, jest związany jej podstawami, bowiem według art. 183 § 1 p.p.s.a. rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod uwagę jedynie nieważność postępowania, która to okoliczność nie występuje w niniejszej sprawie. Zgodnie z art. 220 § 3 p.p.s.a. skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania, od których pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlega odrzuceniu przez sąd. W niniejszej sprawie skarżący zarządzeniem z 13 kwietnia 2010 r., został wezwany do uiszczenia wpisu sądowego od skargi, w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi. Pismo to w związku z niepodjęciem przez skarżącego w ciągu 14 dni od pierwszego awizowania (19 kwietnia) sąd pierwszej instancji uznał za doręczone z dniem 3 maja 2010 r. Wskazać należy, iż zgodnie z art. 73 § 1 i 3 p.p.s.a. w razie niemożności doręczenia pisma, składa się je w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy, zawiadamiając o tym adresata. W przypadku niepodjęcia pisma w tym okresie uważa się je za doręczone z upływem czternastego dnia. Skoro w niniejszej sprawie pismo było awizowane po raz pierwszy w dniu 19 kwietnia to pismo należało uznać za doręczone 4 maja 2010 r., zgodnie bowiem z art. 83 § 2 p.p.s.a. jeżeli ostatni dzień terminu przypada w sobotę lub dzień ustawowo wolny od pracy, za ostatni dzień terminu uważa się następny dzień po dniu lub dniach wolnych od pracy. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego błędne wskazanie przez sąd pierwszej instancji, iż pismo należało uznać za doręczone z dniem 3 maja 2010 r., nie miało wpływu na wynik sprawy, ponieważ z akt sprawy niewątpliwie wynika, iż skarżący nie odebrał pisma w ciągu owych 14 dni i nie uzupełnił braków formalnych w zakreślonym czasie. Ze stempli na kopercie jednoznacznie wynika, że dokonano podwójnego awiza oraz pouczono skarżącego o miejscu i sposobie odbioru pisma. Skoro skarżący nie usunął braków formalnych we wskazanym terminie, to skarga podlegała odrzuceniu. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny w oparciu o art. 184 w zw. z art. 182 § 1 p.p.s.a., orzekł jak sentencji.