II Ka 684/21

<p>Sygn. akt II Ka 684/21</p> <div> <h2>WYROK</h2> <h5>W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ</h5> <p>Dnia 29 grudnia 2021r.</p> <p>Sąd Okręgowy w Siedlcach w II Wydziale Karnym w składzie:</p> <p>Przewodniczący SSO Dariusz Półtorak</p> <p>Protokolant st. sekr. sąd. Anna Sieczkiewicz</p> <p>po rozpoznaniu dnia 16 grudnia 2021r.</p> <p>sprawy <strong> <!-- --> <span class="anon-block">J. S. (1)</span> </strong> </p> <p>obwinionego z art. 116 § 1 a kw</p> <p>na skutek apelacji wniesionej przez obwinionego</p> <p>od wyroku Sądu Rejonowego w Łukowie</p> <p>z dnia 20 maja 2021r., sygn. akt II W 162/21</p> <p>I.  wyrok utrzymuje w mocy;</p> <p>II.  zasądza od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa 50 zł kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze.</p> <p> <strong> <!-- -->Sygn. akt II Ka 684/21</strong> </p> </div> <div> <h2>UZASADNIENIE</h2> <p> <span class="anon-block">J. S. (1)</span> obwiniony był o to, że w dniu 9 grudnia 2020 roku około godziny 12:15 w <span class="anon-block">Ł.</span> woj. <span class="anon-block"> (...)</span> w Sądzie Rejonowym przy <span class="anon-block">ul. (...)</span> nie przestrzegał obowiązku zakrywania ust i nosa określonego w Rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 26 listopada 2020 roku w sprawie ustanowienia określonych ograniczeń, nakazów i zakazów w związku z wystąpieniem stanu epidemii (Dz.U. z 2020 r. poz. 2091 z późn. zm.), to jest o <strong> <!-- -->czyn z art. 116 § 1a kw.</strong> </p> <p>Wyrokiem z dnia 20 maja 2021r. Sąd Rejonowy w Łukowie orzekł:</p> <p>I.  obwinionego <span class="anon-block">J. S. (1)</span> w ramach zarzucanego mu czynu uznał za winnego tego, że w dniu 9 grudnia 2020 roku około godziny 12^{<!-- -->15} w <span class="anon-block">Ł.</span> w województwie <span class="anon-block"> (...)</span>, w budynku Sądu Rejonowego przy <span class="anon-block">ul. (...)</span> nie przestrzegał obowiązku zakrywania ust i nosa określonego treścią § 25 ust. 1 pkt 2 lit d rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 1 grudnia 2020 roku w sprawie ustanowienia określonych ograniczeń, nakazów i zakazów w związku z wystąpieniem stanu epidemii (Dz.U. z 2020 r. poz. 2132), to jest wykroczenia wyczerpującego znamiona art. 116 § 1a kw i za czyn ten na podstawie art. 116 § 1a kw w zw. z art. 24 § 3 kw wymierzył mu karę 500 złotych grzywny;</p> <p>II.  na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20011061148" title="Ustawa z dnia 24 sierpnia 2001 r. - Kodeks postępowania w sprawach o wykroczenia - Dz. U. z 2001 r. Nr 106, poz. 1148 (art. 119;art. 119 § 1)">art. 119 § 1 kpw</a> zasądził od obwinionego <span class="anon-block">J. S. (1)</span> na rzecz Skarbu Państwa koszty sądowe w całości w kwocie 170 złotych, w tym 50 złotych tytułem opłaty sądowej.</p> <p>Apelację od tego wyroku wniósł obwiniony zaskarżając go w całości „z uwagi na brak zaistnienia czynu zabronionego”. Skarżący nie zawarł w apelacji stricte zarzutów odwoławczych, niemniej z treści uzasadnienia tego środka odwoławczego wynika, że kwestionuje on ustalenia sądu, zgodnie z którymi, w czasie i w miejscu opisanym w zarzucie nie zakrywał ust i nosa. Podnosił także, że posiada orzeczenie o stopniu niepełnosprawności zwalniające go z obowiązku zakrywanie ust i nosa.</p> <p>W apelacji zawarty był wniosek o „uchylenie” wyroku i uniewinnienie obwinionego od stawianego mu zarzutu.</p> <p> <strong> <!-- -->Sąd Okręgowy zważył co następuje:</strong> </p> <p>Apelacja nie jest zasadna i nie zasługuje na uwzględnienie.</p> <p>W szczególności nie można się zgodzić z zarzutem, jakoby sąd I instancji błędnie ustalił, iż obwiniony w trakcie zajścia, które miało miejsce w dniu 9 grudnia 2020r. w budynku Sądu Rejonowego nie zakrywał ust oraz nosa. Takie ustalenia sąd meriti poczynił na podstawie zeznań <span class="anon-block">M. Ś.</span> oraz <span class="anon-block">P. B.</span> (funkcjonariusza policji oraz pracownika ochrony), którzy bezpośrednio obserwowali zachowanie obwinionego. Z ich zeznań wynika, iż w trakcie pobytu w budynku sądu przez pewien okres czasu <span class="anon-block">J. S. (1)</span> nie zakrywał ust oraz nosa i to nie tylko maseczką, ale innym przedmiotem dopuszczonym w Rozporządzeniu Rady Ministrów z 1 grudnia 2020r. w sprawie ustanowienia określonych ograniczeń, nakazów i zakazów w związku z wystąpieniem stanu epidemii (tj. przy użyciu odzieży lub jej części, maski, maseczki, przyłbicy albo kasku ochronnego - § 25 Rozporządzenia). Przywołane wyżej zeznania świadków nie są jedynym dowodem na takie ustalenie, ponieważ na wniosek obwinionego – Sąd Okręgowy w trakcie postępowania odwoławczego zwrócił się o nagranie z monitoringu Sądu Rejonowego w Łukowie dot. przedmiotowego zdarzenia. Z tego, niewątpliwie jak najbardziej obiektywnego dowodu, z którym zapoznał się Sąd Odwoławczy wynika, że faktycznie, do pewnego momentu <span class="anon-block">J. S.</span> zasłaniał twarz przedmiotem przypominającym chustkę, jednak pod koniec zajścia zaniechał tego i z odkrytą twarzą wszedł do holu budynku. Tak więc nie może być wątpliwości, że postąpił niezgodnie z przywołanym już wyżej Rozporządzeniem Rady Ministrów z 1 grudnia 2020r., a w szczególności §25 ust. 1 pkt 2 d, który wymagał zakrywania ust i nosa m.in. w budynkach użyteczności publicznej przeznaczonych na potrzeby wymiaru sprawiedliwości, a który to akt prawny wszedł w życie 02 grudnia 2020r. I takie też zachowanie zasadnie zostało obwinionemu przypisane, co penalizowane jest przez art. 116 § 1 a kw. Dlatego merytorycznego znaczenia dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy nie miało zarządzenie Prezesa Sądu Rejonowego w Łukowie z dnia 22 maja 2020r., na które obwiniony powołuje się w apelacji, albowiem wniosek o ukaranie nie zarzucał naruszenia tego zarządzenia, ale aktu prawnego o charakterze generalnym, jakim jest przywołane wyżej rozporządzenie.</p> <p>W żaden też sposób, czy to na etapie postępowania I-instancyjnego, czy też w II instancji obwiniony nie wykazał, aby był w kręgu osób, które zwolnione są z obowiązku zasłaniania ust i nosa. Na pewno nie uprawnia go do tego posiadanie orzeczenia o niepełnosprawności, ponieważ zgodnie z §25 ust. 3 pkt są to osoby z całościowymi zaburzeniami rozwoju zaburzeń psychicznych, niepełnosprawności intelektualnej w stopniu umiarkowanym, znacznym albo głębokim, jak również osoby mające trudności w samodzielnym zakryciu lub odkryciu ust lub nosa. Brak jest przesłanek do uznania, że <span class="anon-block">J. S. (1)</span> mieści się w kręgu wymienionych wyżej osób (nie cierpi na zaburzenia psychiczne, a chociażby z nagrania z monitoringu wynika, iż do pewnego momentu nie sprawiało mu problemu zakrywanie ust i nosa).</p> <p>Odnośnie zastrzeżeń skarżącego do sposobu zachowania pracowników ochrony Sądu Rejonowego w Łukowie to stwierdzić należy, że kwestia ta nie ma znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy, ponieważ nie jest ona jej przedmiotem. To bowiem oceną zachowania obwinionego w zakresie nieprzestrzegania przepisów obowiązujących w stanie epidemii zajmował się sąd, a nie niewłaściwym – w jego przekonaniu – zachowaniem pracowników ochrony. Jeżeli obwiniony widział w tym zakresie jakieś nieprawidłowości winien wystąpić ze stosowną interwencją do Prezesa Sądu Rejonowego w Łukowie i jak wynika z treści apelacji z takiej możliwości <span class="anon-block">J. S.</span> skorzystał.</p> <p>Przy tak ustalonym prawidłowo stanie faktycznym, Sąd Okręgowy nie znalazł również podstaw do zakwestionowania dokonanej przez sąd I instancji prawno-karnej oceny zachowania przypisanego <span class="anon-block">J. S.</span>, który nie przestrzegając nakazów nałożonych Rozporządzeniem Rady Ministrów z 1.12.2020r. zrealizował tym samym znamiona <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970780483" title="Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. - Dz. U. z 1997 r. Nr 78, poz. 483 (art. 116;art. 116 § 1 a)">art. 116§1 a</a> kw. W kwestii zgodności tego przepisu z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970780483" title="Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. - Dz. U. z 1997 r. Nr 78, poz. 483 ()">konstytucją</a> Sąd Okręgowy w Siedlcach niejednokrotnie się już wypowiadał, w tym m.in. w sprawie II Ka 776/21, która również toczyła się przeciwko <span class="anon-block">J. S. (1)</span> i zaprezentowane tam stanowisko w zupełności sąd - w składzie personalnym rozpoznającym przedmiotową sprawę - podziela.</p> <p>Na str. 14 apelacji skarżący przytoczył 3 akty prawne, w tym 2 z zakresu prawa międzynarodowego, jednakże nie sprecyzował, w jakim aspekcie miałyby się one odnosić do niniejszej sprawy i nie sformułował o nie zarzutów odwoławczych.</p> <p>Mając powyższe na względzie, na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 437;art. 437 § 1)">art. 437 § 1 kpk</a> w zw. <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20011061148" title="Ustawa z dnia 24 sierpnia 2001 r. - Kodeks postępowania w sprawach o wykroczenia - Dz. U. z 2001 r. Nr 106, poz. 1148 (art. 109)">art. 109 § kpw</a>, 636<a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (§ 1)">§1 kpk</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20011061148" title="Ustawa z dnia 24 sierpnia 2001 r. - Kodeks postępowania w sprawach o wykroczenia - Dz. U. z 2001 r. Nr 106, poz. 1148 (art. 121;art. 121 § 1)">art. 121§1 kpw</a>, Sąd Okręgowy orzekł, jak w wyroku.</p> </div>