II SA/Ke 750/20

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krzysztof Armański, Sędziowie Sędzia WSA Beata Ziomek, Sędzia WSA Jacek Kuza (spr.), , po rozpoznaniu w dniu 28 października 2020 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi Prokuratora Rejonowego w Pińczowie na uchwałę Rady Gminy w Kijach z dnia 25 marca 2019 r. nr VI/56/19 w przedmiocie przyjęcia programu opieki nad zwierzętami bezdomnymi oraz zapobiegania bezdomności zwierząt na terenie gminy stwierdza nieważność § 6 załącznika do zaskarżonej uchwały. UZASADNIENIE Rada Gminy w Kijach uchwałą z dnia 25 marca 2019 r. nr VI/56/19, na podstawie art. 18 ust. 2 pkt. 15, art. 40 ust. 1, art. 41 ust. 1 i art. 42 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (tekst jedn. Dz. U. z 2018 poz. 994 ze zm.) oraz art. 11 a ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o ochronie zwierząt (tekst jedn. Dz.U. 2019 poz. 122) po zasięgnięciu opinii Powiatowego Lekarza Weterynarii, organizacji społecznych, których statutowym celem działania jest ochrona zwierząt oraz opinii dzierżawców, w § 1 przyjęła "Programu opieki nad zwierzętami bezdomnymi oraz zapobiegania bezdomności zwierząt na terenie gminy Kije w 2019 roku", w brzmieniu stanowiącym załącznik do uchwały. W skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach skardze na powyższą uchwałę w części dotyczącej zapisu § 6 załącznika do uchwały, domagając się stwierdzenia nieważności uchwały w zaskarżonym zakresie, Prokurator Rejonowy w Pińczowie zarzucił istotne naruszenie art. 11 a ust 2 pkt 7 ustawy o ochronie zwierząt poprzez uzależnienie możliwości umieszczenia zwierząt gospodarskich, które zostały porzucone bądź odebrane właścicielom w gospodarstwie rolnym od warunku zawarcia przez gminę umowy z właściwym podmiotem. W uzasadnieniu skargi jej autor podał, że zaskarżona uchwała stosowanie do art. 11a ust. 2 pkt 7 ustawy o ochronie zwierząt powinna zawierać wskazanie gospodarstwa rolnego w celu zapewnienia miejsca dla zwierząt gospodarskich. Jak wynika z informacji Gminy w chwili wejścia w życie uchwały Gmina nie zawarła przedmiotowej umowy. W ocenie skarżącego nie ma znaczenia dla oceny nieważności skarżonego zapisu stanowisko Gminy, że nie zdołała ustalić podmiotu, który podjąłby się wykonania opisanych czynności oraz że nie było przypadków konieczności odbierania zwierząt. Zapewnienie gospodarstwa rolnego jest bowiem obowiązkiem ustawowym i obligatoryjnym elementem, który powinien być zawarty w treści uchwały. Zatem skarżony zapis nie stanowi realizacji ustawowego upoważnienia dla wskazania gospodarstwa rolnego i świadczy o wybiórczym stosowania przepisu. W odpowiedzi na skargę Rada Gminy w Kijach wniosła o jej oddalenie. Organ zaznaczył, że nie wskazano gospodarstwa rolnego w celu zapewnienia miejsca dla zwierząt gospodarskich, ponieważ nie zgłosił się żaden właściciel gospodarstwa rolnego, który wyraziłby zgodę na przyjmowanie w razie potrzeby zwierząt gospodarskich. Organ podkreślił, że nie można nałożyć na właściciela obowiązku udostępnienia gospodarstwa rolnego bez jego zgody. Sprawa została rozpoznana na podstawie art. 119 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym, albowiem zarówno skarżący Prokurator, jak i organ wyrazili zgodę na taki tryb rozpoznania sprawy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach zważył, co następuje: Skarga jest zasadna. Kontrolowaną uchwałą Rada Gminy w Kijach przyjęła program opieki nad zwierzętami bezdomnymi oraz zapobiegania bezdomności zwierząt na terenie Gminy Kije (stanowiący załącznik do tej uchwały). Podstawę prawną uchwały stanowiły art. 18 ust. 2 pkt 15 ustawy o samorządzie gminnym oraz art. 11a ustawy o ochronie zwierząt. Ustawa o ochronie zwierząt w art. 11 ust. 1 stanowi, że zapewnianie opieki bezdomnym zwierzętom oraz ich wyłapywanie należy do zadań własnych gminy. Z kolei zgodnie z art. 11a ust. 1 Rada gminy wypełniając obowiązek, o którym mowa w art. 11 ust. 1, określa, w drodze uchwały, corocznie do dnia 31 marca, program opieki nad zwierzętami bezdomnymi oraz zapobiegania bezdomności zwierząt. 2. Program, o którym mowa w ust. 1, obejmuje w szczególności: 1) zapewnienie bezdomnym zwierzętom miejsca w schronisku dla zwierząt; 2) opiekę nad wolno żyjącymi kotami, w tym ich dokarmianie; 3) odławianie bezdomnych zwierząt; 4) obligatoryjną sterylizację albo kastrację zwierząt w schroniskach dla zwierząt; 5) poszukiwanie właścicieli dla bezdomnych zwierząt; 6) usypianie ślepych miotów; 7) wskazanie gospodarstwa rolnego w celu zapewnienia miejsca dla zwierząt gospodarskich; 8) zapewnienie całodobowej opieki weterynaryjnej w przypadkach zdarzeń drogowych z udziałem zwierząt. Należy podkreślić, że zagadnienia wymienione w art. 11a ust. 2 powyższej ustawy stanowią obligatoryjne elementy programu, które bezwzględnie powinny zostać w nim uregulowane. Wynika to jednoznacznie z treści samego wprowadzenia do art. 11a ust. 2, w którym użyto formuły imperatywnej "obejmuje". Brak obligatoryjnych elementów przesądza o wadliwości aktu wydanego na podstawie art. 11a, które należy kwalifikować jako istotne naruszenie prawa. Świadczy bowiem o tym, że Rada Gminy nie w pełni zrealizowała powołaną delegację ustawową. Program opieki nad zwierzętami bezdomnymi oraz zapobiegania bezdomności zwierząt na terenie gminy, konkretyzuje sposoby działania gminy w celu należytego wypełnienia jej obowiązków wynikających z art. 11a ust. 2 ustawy o ochronie zwierząt. Treść programu stanowią generalne zasady postępowania w określonych normatywnie sytuacjach, których realizacja stanowi zadania własne gminy. Mając to na uwadze przyjąć należy, że nie wypełnia dyspozycji normy art. 11a ust. 2 pkt 7 tej ustawy, zawarta w załączniku do zaskarżonej uchwały regulacja, zgodnie z którą zwierzęta gospodarskie porzucone lub odebrane właścicielowi zostaną umieszczone w gospodarstwie rolnym, z którym Gmina zawrze stosowną umowę. Nie budzi wątpliwości, że wobec kategorycznego brzmienia art. 11a ust. 2 pkt 7 ustawy o ochronie zwierząt, w uchwale należy wskazać konkretny podmiot, który będzie realizował zadania w zakresie przyjmowania zwierząt gospodarskich. Organ wykonawczy gminy, który przygotowuje projekt programu, jest zobowiązany zadbać o to, aby przed uchwaleniem programu miejsce w konkretnym gospodarstwie rolnym było zapewnione. Zaskarżony § 6 załącznika do uchwały wymogu tego nie spełnia, co jak wyżej wywiedziono stanowi istotne naruszenie prawa. Odnosząc się do treści odpowiedzi na skargę należy zgodzić się ze skarżącym Prokuratorem, że wskazanie gospodarstwa rolnego w celu zapewnienia miejsca dla zwierząt gospodarskich jest ustawowym obowiązkiem gminy, z którego w żadnym razie nie zwalnia brak osób, które wyraziłyby zgodę na przyjmowanie zwierząt gospodarskich. Ustawa o ochronie zwierząt w art. 11a ust. 2 pkt 7 wprost przewiduje wskazanie w programie gospodarstwa rolnego w celu zapewnienia miejsca dla zwierząt gospodarskich. Zatem Rada winna podjąć czynności w celu wypełnienia normy tego przepisu. Z powyższych względów, na podstawie powołanych przepisów oraz art. 147 § 1 p.p.s.a. Sąd orzekł jak w sentencji wyroku.