IV Ka 307/25

<p>Sygnatura akt IV Ka 307/25 Legnica, dnia 1 lipca 2025 r.</p> <p>Sygnatura akt oskarżyciela: RSOW 2567/1/23</p> <div> <h2>WYROK</h2> <h5>W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ</h5> <p> <strong> <!-- -->Sąd Okręgowy w Legnicy IV Wydział Karny Odwoławczy w składzie:</strong> </p> <p>Przewodniczący: SSO Paweł Pratkowiecki</p> <p>Protokolant: Ewelina Smólska</p> <p> <strong> <!-- -->po rozpoznaniu dnia 1 lipca 2025 r. </strong> </p> <p> <strong> <!-- -->sprawy <span class="anon-block">J. Ś.</span> (<span class="anon-block">Ś.</span>)</strong> </p> <p> <strong> <!-- -->syna <span class="anon-block">H.</span> i <span class="anon-block">H.</span> z domu <span class="anon-block">P.</span> </strong> </p> <p> <strong> <!-- --> <span class="anon-block">urodzonego (...)</span> w <span class="anon-block">L.</span> </strong> </p> <p> <strong> <!-- -->obwinionego o czyny z art. 77 § 1 k.w.</strong> </p> <p> <strong> <!-- -->na skutek apelacji wniesionej przez obrońcę obwinionego</strong> </p> <p> <strong> <!-- -->od wyroku Sądu Rejonowego w Lubinie</strong> </p> <p> <strong> <!-- -->z dnia 6 marca 2025 r. sygn. akt II W 340/24</strong> </p> <p>I.  zmienia zaskarżony wyrok wobec obwinionego <strong> <!-- --> <span class="anon-block">J. Ś.</span> </strong>, a na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 435)">art. 435 k.p.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19820300210" title="Ustawa z dnia 16 września 1982 r. - Prawo spółdzielcze - Dz. U. z 1982 r. Nr 30, poz. 210 (art. 109;art. 109 § 2 k)">art. 109 § 2 k.p.s.</a>w. zmienia także wyrok nakazowy Sądu Rejonowego w Lubinie z dnia 11 kwietnia 2024 r., sygn. akt II W 340/24 wydany wobec obwinionej <strong> <!-- --> <span class="anon-block">K. Ś.</span> </strong>, ten sposób, że uniewinnia oboje obwinionych od popełnienia zarzucanych im czynów,</p> <p>II.  zasądza od Skarbu Państwa na rzecz obwinionego <span class="anon-block">J. Ś.</span> kwotę 1.272 zł tytułem zwrotu kosztów obrony w postępowaniu przed sądami obu instancji,</p> <p>III.  kosztami procesu w sprawie obciąża Skarb Państwa.</p> <p> <strong> <!-- -->Sygn. akt IV Ka 307/25</strong> </p> </div> <div> <h2>UZASADNIENIE</h2> <p>Sąd Rejonowy w Lubinie orzekając w sprawie o sygn. akt II W 340/24 wydał w dniu 11 kwietnia 2024 r. wyrok nakazowy wobec obwinionych <span class="anon-block">J. Ś.</span> i <span class="anon-block">K. Ś.</span>. Sprzeciw od tego wyroku nakazowego skutecznie złożył jedynie obwiniony <span class="anon-block">J. Ś.</span> (obwiniona złożyła sprzeciw po terminie, a jej wniosek o przywrócenie tego terminu nie został uwzględniony).</p> <p>W dalszym postępowaniu Sąd Rejonowy w Lubinie wydał w dniu 6 marca 2025 r. wyrok wobec obwinionego <span class="anon-block">J. Ś.</span> uznając go winnym popełnienia dwóch wykroczeń z art. 77 § 1 k.w.</p> <p>Powyższy wyrok zaskarżył w całości obrońca obwinionego i stawiając zarzuty, o których mowa w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 438;art. 438 pkt. 1;art. 438 pkt. 3)">art. 438 pkt 1 i 3 k.p.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19820300210" title="Ustawa z dnia 16 września 1982 r. - Prawo spółdzielcze - Dz. U. z 1982 r. Nr 30, poz. 210 (art. 109;art. 109 § 2 k)">art. 109 § 2 k.p.s.</a>w., wniósł o jego zmianę i uniewinnienie obwinionego od postawionych zarzutów.</p> <p> <strong> <!-- -->Sąd Okręgowy zważył co następuje:</strong> </p> <p>Apelacja zasługiwała na uwzględnienie.</p> <p>Trafnie podnosi obrońca, że Sąd Rejonowy nie wskazał, jakie są zwykłe lub nakazane środki ostrożności przy trzymaniu (posiadaniu) kota oraz, które z nich obwinieni naruszyli.</p> <p>Z materiału sprawy wynika, że kot będący w posiadaniu obwinionych, od lat swobodnie poruszał się po osiedlu domów jednorodzinnych, na którym zamieszkiwali zarówno obwinieni, jaki i pokrzywdzeni. Była to wiedza powszechnie znana wszystkim rodzinom z sąsiedztwa, w tym także pokrzywdzonym, w domu i obejściu których kot ten często się pojawiał i był przez nich nawet dokarmiany. Taki sposób zachowania należy uznać za typowy dla tzw. „dachowca”, jak zgodnie nazywali kota zarówno obwinieni, jak i pokrzywdzeni. Oczywiście istnieją poglądy, w myśl których kot, aby być zdrowym i szczęśliwym zwierzęciem, nie potrzebuje wychodzenia na dwór. Ale dotyczą one raczej dobrostanu kotów, a nie środków ostrożności związanych z ich trzymaniem. W odniesieniu do tych ostatnich trzeba bowiem podkreślić, że wychodny tryb życia kota, zwłaszcza na obszarach osiedli domów jednorodzinnych, nie jest zakazany. Takie zjawisko jako leżące w naturze kota, jest w naszym kręgu kulturowym akceptowane. Owszem, wiążą się z tym również niedogodności, o których wspominali pokrzywdzeni (drapanie drzew, znaczenie terenu), ale w tym zakresie można rozważać odpowiedzialność cywilną właściciela za wyrządzone przez zwierzę szkody, co zresztą Sąd Rejonowy zauważył w pisemnym uzasadnieniu zaskarżonego wyroku i w zasadzie na tym oparł swoje rozstrzygnięcie. Jest to jednak kwestia inna od odpowiedzialności wykroczeniowej z art. 77 § 1 k.w., zwłaszcza, że opisane niedogodności nie miały nic wspólnego z dwoma konkretnymi zdarzeniami objętymi zarzutami wniosku o ukaranie.</p> <p>Otóż do obu krytycznych zdarzeń doszło podczas sprzątania przez pokrzywdzonego przyczep kampingowych, przechowywanych na wspomnianym osiedlu. Za pierwszym i za drugim razem, po zakończeniu czynności związanych ze sprzątaniem wnętrza przyczep, pokrzywdzony zamknął je i dopiero po kilku dniach zorientował się, że wewnątrz pozostał kot należący do obwinionych, który co oczywiste, próbował wydostać się z takiej „pułapki” i poczynił w związku z tym określone szkody (zniszczenie firanek, materacy, pozostawienie odchodów).</p> <p>W opisanych sytuacjach nie sposób dopatrzeć się zaniedbań ze strony obwinionych w zakresie zachowania środków ostrożności przy trzymaniu kota. Trudno bowiem wymagać, aby przewidzieli oni, że pokrzywdzony będzie sprzątał przyczepy i aby na ten czas zabezpieczyli kota, uniemożliwiając mu wejście do ich wnętrza. Jest natomiast rzeczą naturalną, że kot może chcieć dostać się w takie miejsca, gdyż po prostu leży to w jego naturze. Mógł to przewidzieć również pokrzywdzony, albowiem doskonale wiedział, że kot obwinionych swobodnie chodzi po osiedlu. Zachowując zatem zwykłą ostrożność, po zakończeniu sprzątania przyczep, pokrzywdzony powinien sprawdzić, czy w ich wnętrzu nie znajduje się wspomniany kot. W ten sposób pokrzywdzony uniknąłby szkód, które wyrządziło zwierzę, ale także uchroniłby kota przed niewątpliwym cierpieniem, jakie towarzyszyło mu przez okres kilkudniowego zamknięcia bez jedzenia i picia we wnętrzu najpierw jednej, a potem drugiej przyczepy.</p> <p>Mając to wszystko na uwadze i podzielając zarzuty i wnioski apelacji obrońcy, Sąd Okręgowy zmienił zaskarżony wyrok i uniewinnił obwinionego od popełnienia zarzucanych mu czynów.</p> <p>Ponieważ dokładnie te same względy przemawiały za uniewinnieniem obwinionej <span class="anon-block">K. Ś.</span>, Sąd Okręgowy w trybie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 435)">art. 435 k.p.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19820300210" title="Ustawa z dnia 16 września 1982 r. - Prawo spółdzielcze - Dz. U. z 1982 r. Nr 30, poz. 210 (art. 109;art. 109 § 2 k)">art. 109 § 2 k.p.s.</a>w. zmienił wydany wobec niej wyrok nakazowy, w ten sposób, że uniewinnił ją od postawionych zarzutów.</p> <p>Oczywiście Sąd Okręgowy dostrzega, że <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 435)">art. 435 k.p.k.</a> ma zastosowanie tylko w odniesieniu do współoskarżonych (współobwinionych) objętych orzeczeniem, od którego wniesiono apelację. Przyjmuje się, że dyspozycji <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 435)">art. 435 k.p.k.</a> nie można zastosować do współoskarżonych, których sprawę wyłączono do odrębnego postępowania w trybie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 34;art. 34 § 3)">art. 34 § 3 k.p.k.</a> (w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19820300210" title="Ustawa z dnia 16 września 1982 r. - Prawo spółdzielcze - Dz. U. z 1982 r. Nr 30, poz. 210 (art. 11;art. 11 § 1 k)">art. 11 § 1 k.p.s.</a>w.). Ale w niniejszej sprawie do takiego wyłączenia nie doszło – sprawy obwinionej nie rozpatrywano w odrębnym postępowaniu, lecz zakończono wydaniem wyroku nakazowego, który zapadł w tym samym postępowaniu, w którym następnie zapadł wyrok wobec obwinionego.</p> <p>W przekonaniu Sądu Okręgowego wyrok nakazowy wydany wobec jednego ze współoskarżonych stanowi integralną część wyroku zwykłego, wydanego wobec innego ze współoskarżonych. Oba te orzeczenia (wyrok nakazowy i wyrok zwykły) stanowią odpowiedź sądu na jeden akt oskarżenia. Trzeba zauważyć, że w sprawach złożonych podmiotowo, w których może być wydany wyrok nakazowy (<a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 500;art. 500 § 1)">art. 500 § 1 k.p.k.</a> i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 501)">art. 501 k.p.k.</a>), od samego początku, z uwagi na indywidualny charakter sprzeciwu, istnieje możliwość wydania dwóch odrębnych orzeczeń, tj. wyroku nakazowego i wyroku zwykłego (możliwa jest także sytuacja, gdy wyrok nakazowy wydany zostanie tylko wobec niektórych współoskarżonych). Okoliczność ta pozwala przyjąć, że wyroki te finalnie tworzą jeden „kumulatywny” zespół orzeczeń wydanych w konkretnej sprawie. W konsekwencji dopuszczalne jest zastosowanie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 435)">art. 435 k.p.k.</a> w stosunku do orzeczenia zawartego w wyroku nakazowym, jeśli został on wydany w tym samym postępowaniu, w którym następnie zapadł wyrok zaskarżony apelacją.</p> <p>Koncepcja integralności wyroku nakazowego i wyroku zwykłego powoduje, że jeśli w trybie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 435)">art. 435 k.p.k.</a> dojdzie do uniewinnienia współoskarżonego, tak jak to miało miejsce w niniejszej sprawie, to wyrok nakazowy tylko pozornie przyjmie formę wyroku uniewinniającego (byłoby to niezgodne z istotą tego orzeczenia, gdyż może ono przybrać jedynie formę skazującą). Właśnie owa integracja i wzajemne przenikanie się obu omawianych orzeczeń nakazuje bowiem traktować je całościowo, co w konsekwencji, w tym konkretnym układzie procesowym, prowadzi do wniosku, że uniewinnienie współoskarżonego objętego wyrokiem nakazowym, dokonane w trybie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 435)">art. 435 k.p.k.</a>, ostatecznie staje się częścią wyroku zwykłego, objętego apelacją.</p> <p>Co ważne, zastosowaniu <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 435)">art. 435 k.p.k.</a> nie sprzeciwia się fakt, że współoskarżony objęty wyrokiem nakazowym, nie ma prawa do wniesienia apelacji od wyroku zwykłego. Przez współoskarżonych, którzy ”nie wnieśli” środka odwoławczego rozumie się bowiem także i tych, którym taki środek nie przysługiwał (<em> <!-- -->por. m.in.: wyrok Sądu Najwyższego z 21 września 2010 r., sygn. II KK 49/10, LEX nr 2112331</em>).</p> <p>O kosztach procesu w sprawie rozstrzygnięto na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19820300210" title="Ustawa z dnia 16 września 1982 r. - Prawo spółdzielcze - Dz. U. z 1982 r. Nr 30, poz. 210 (art. 119;art. 119 § 2;art. 119 § 2 pkt. 1 k)">art. 119 § 2 pkt 1 k.p.s.</a>w.</p> </div>