II SAB/Wr 1014/22

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Gabriel Węgrzyn po rozpoznaniu w dniu 17 listopada 2022 r. na posiedzeniu niejawnym w Wydziale II sprawy ze skargi V. K. na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Wojewodę Dolnośląskiego w przedmiocie wniosku o udostępnienie akt sprawy postanawia: odrzucić skargę. UZASADNIENIE Pismem z dnia 24 V 2022 r. V. K. (dalej: skarżąca), działająca przez pełnomocnika procesowego – T. M. (dalej: pełnomocnik), wniosła skargę na przewlekłość Wojewody Dolnośląskiego w postaci naruszenia prawa do wglądu w akta sprawy, sporządzania z nich notatek, kopii i odpisów. Pismem sądowym z dnia 8 VIII 2022 r. wezwano pełnomocnika do złożenie pełnomocnictwa lub jego uwierzytelnionego odpisu do działania w imieniu skarżącej przed Sądem, ze wskazaniem, którą z osób uprawnionych do reprezentacji jest dla skarżącej, w terminie siedmiu dni pod rygorem odrzucenia skargi. Wezwanie zostało doręczone w dniu 16 VIII 2022 r. (k. 11) i pozostało bez odpowiedzi. Dalej pismem sądowym z dnia 28 IX 2022 r. (k. 13), zgodnie z zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z dnia 20 IX 2022 r., skarżąca została wezwana do osobistego podpisania wniesionej skargi i jej odesłania do Sądu oraz nadesłania dowodu potwierdzającego złożenie ponaglenia w trybie art. 37 k.p.a., w terminie siedmiu dni od doręczenia pisma, pod rygorem odrzucenia skargi. Wezwanie zostało skarżącej doręczone w trybie awizo na wskazany przez nią adres do doręczeń w kraju w dniu 17 X 2022 r. Pozostało ono bez odpowiedzi. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Zgodnie z art. 57 § 1 ustawy z dnia 30 VIII 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r. poz. 329; dalej: p.p.s.a.), skarga powinna czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym. Podstawowe wymogi, jakim powinny odpowiadać pisma w postępowaniu sądowym zostały określone w art. 46 i 47 p.p.s.a. Jednym z wymogów formalnych pisma procesowego jest podpis strony albo jej przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika. Nie budzi wątpliwości, że podpis pod pismem potwierdza, że pismo to pochodzi od osoby, która je podpisała i sankcjonuje wolę dokonania czynności w postępowaniu. Zaznaczyć należy, że brak podpisu pod skargą jest jej wadą formalną w rozumieniu art. 57 § 1 in initio w zw. z art. 46 § 1 pkt 4 p.p.s.a. i uzasadnia wezwanie do usunięcia braków formalnych skargi na podstawie art. 49 § 1 p.p.s.a. W myśl art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a., skarga, której braków formalnych nie uzupełniono w terminie, podlega odrzuceniu. Odrzucenie skargi z powodu nieuzupełnienia podpisu strony, następuje dopiero wówczas, gdy tego braku nie uzupełniono w terminie, pomimo prawidłowego wezwania do jego usunięcia. Z kolei przez dopuszczalność skargi należy rozumieć zarówno jej przesłanki przedmiotowe, a więc określenie od jakiego rodzaju form działalności organów administracji publicznej przysługuje skarga, jak i podmiotowe, to jest określenie, jakim podmiotom przysługuje legitymacja do jej wniesienia. Warunkami formalnymi skutecznego wniesienia skargi poza wskazanymi na wstępie są także: złożenie skargi od aktu objętego zakresem właściwości rzeczowej sądu, wniesienie jej po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli przysługiwały one stronie skarżącej w postępowaniu przed organem oraz wniesienie skargi przez podmiot, któremu przysługuje legitymacja do jej wniesienia. Przesłanki te muszą być spełnione kumulatywnie. Stwierdzenie braku którejkolwiek z nich prowadzi do stwierdzenia niedopuszczalności skargi, a w konsekwencji do jej odrzucenia bez merytorycznego rozpoznania sprawy. Zgodnie z art. 52 § 1 p.p.s.a., skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Z kolei przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia - taki jak zażalenie, odwołanie lub ponaglenie, przewidziany w ustawie (§ 2). Ponadto zgodnie z art. 53 § 2b p.p.s.a., skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania można wnieść w każdym czasie po wniesieniu ponaglenia do właściwego organu. Z powyższych regulacji prawnych wynika, że droga sądowa jest dopuszczalna dopiero po wyczerpaniu możliwości załatwienia sprawy w trybie postępowania administracyjnego. Ponadto na gruncie art. 35 § 1 ustawy z dnia 14 VI 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2020 r. poz. 256, ze zm., dalej: k.p.a.), organy administracji publicznej obowiązane są załatwiać sprawy bez zbędnej zwłoki. Zgodnie zaś z art. 37 § 1 k.p.a., strona ma prawo do wniesienia ponaglenia, jeżeli nie załatwiono sprawy w terminie określonym w powyższym przepisie (bezczynność), bądź kiedy postępowanie jest prowadzone dłużej niż jest to niezbędne do załatwienia sprawy (przewlekłość). Tym samym złożenie skargi na bezczynność, lub przewlekłość organu, jest możliwe dopiero po wniesieniu (odrębnego) ponaglenia z art. 37 k.p.a. na niezałatwienie sprawy. Zaznaczyć trzeba, że ponaglenie musi mieć formę podania w rozumieniu art. 63 § 1 k.p.a., a więc musi być wniesione pisemnie, telegraficznie, za pomocą telefaksu, bądź innych środków komunikacji elektronicznej, przykładowo przez elektroniczną skrzynkę podawczą organu administracji publicznej, utworzoną na podstawie ustawy z dnia 17 II 2005 r. o informatyzacji działalności podmiotów realizujących zadania publiczne (Dz. U. z 2021 r. lub ustnie do protokołu. W niniejszej sprawie, na skutek niewykonania przez pełnomocnika wezwania Sądu do złożenia pełnomocnictwa do działania w sprawie, wniesiona skarga obarczona została brakiem formalnym w postaci braku podpisu skarżącej. W aktach sprawy brakowało również dowodu wniesienia przez skarżącą ponaglenia w trybie art. 37 k.p.a. Mając na uwadze powyższe i ochronę prawa strony do sądu, Sąd wezwał skarżącą do uzupełnienia wskazanych braków formalnych skargi. Z akt sprawy wynika, że przesyłka zawierająca wspomniane wezwanie nie została odebrana przez skarżącą, pomimo dwukrotnie podejmowanych prób jej doręczenia na wskazany adres do doręczeń w kraju. Pierwsze awizowanie miało miejsce w dniu 3 X 2022 r., zaś drugie w dniu 11 X 2022 r. Zgodnie z art. 73 § 4 p.p.s.a., doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w § 1 (tj. okres czternastu dni, na który pismo składa się w placówce pocztowej). Należało zatem uznać, że skutek doręczenia wezwania skarżącej nastąpił w dniu 17 X 2022 r. Wezwanie pozostało jednak bez odpowiedzi. Okoliczności te obligowały do odrzucenia skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 i 6 p.p.s.a., o czym Sąd orzekł w sentencji postanowienia.