II SA/Wa 477/20

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Antoniuk, Sędzia WSA Piotr Borowiecki (spr.), Asesor WSA Karolina Kisielewicz, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 26 października 2020 r. sprawy ze skargi N. S. na uchwałę Zarządu Dzielnicy [...] z dnia [...] października 2019 r., nr [...] w przedmiocie odmowy wyrażenia zgody na zakwalifikowanie do umieszczenia na liście osób zakwalifikowanych do zawarcia umowy najmu w trybie zamiany lokalu postanawia: odrzucić skargę UZASADNIENIE W uzasadnieniu uchwały Zarząd Dzielnicy [...] wskazał, iż skarżąca N.S. (narodowość [...]) ubiega się o zamianę obecnie zajmowanego lokalu nr [...] przy ul. [...] w [...], którego jest najemcą, na lokal większy, dwupokojowy, w którym skarżąca zamieszkuje wraz z nieletnią, cierpiącą na [...] córką. Organ podniósł, że wskazany wyżej lokal mieszkalny składa się z 1 pokoju, kuchni, przedpokoju i łazienki o powierzchni użytkowej 28,20 m2, w tym 20,03 m2 powierzchni mieszkalnej. Organ zauważył jednocześnie, że średni miesięczny dochód na osobę, wynosi 760,40 złotych. Organ wskazał ponadto, że w 2018 r. stronie skarżącej została udzielona pomoc mieszkaniowa, zaś przy przydzielaniu wówczas lokalu brany był pod uwagę stan zdrowia córki skarżącej. Organ podniósł, że skarżąca w dniu [...] lipca 2018 r. zawarła umowę najmu przedmiotowego lokalu. Zarząd Dzielnicy [...] stwierdził, że pomimo pozytywnej opinii Komisji Mieszkaniowej Dzielnicy [...], wniosek skarżącej został rozpatrzony negatywnie na podstawie § 8 ust. 1 pkt 1 lit. d uchwały Rady m.st. Warszawy z dnia 9 lipca 2009 r. z uwagi na przekroczone kryterium metrażowe oraz brak uzasadnionej przyczyny zamiany. W piśmie z dnia [...] października 2019 r. Naczelnik Wydziału Zasobów Lokalowych dla Dzielnicy [...] poinformował stronę skarżącą o sposobie rozstrzygnięcia jej wniosku o zamianę obecnie zajmowanego lokalu, przesyłając w załączeniu uchwałę Zarządu Dzielnicy [...] z dnia [...] października 2019 r. Jednocześnie, Naczelnik Wydziału Zasobów Lokalowych dla Dzielnicy [...] poinformował skarżącą, iż może ona ubiegać się o zamianę lokalu poprzez wyszukanie we własnym zakresie kontrahenta do zamiany. W piśmie z dnia [...] stycznia 2020 r. N.S. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na powyższą uchwałę Zarządu Dzielnicy [...] z dnia [...] października 2019 r., nr [...], wnosząc o stwierdzenie jej nieważności. W petitum skargi strona skarżąca zarzuciła spornej uchwale Zarządu Dzielnicy [...]: 1. naruszenie przepisów prawa materialnego, a konkretnie: a) naruszenie § 8 ust. 1 pkt 1 lit d w zw. z § 5 ust. 2 pkt 3 lit a i b uchwały Rady m.st. Warszawy z dnia 9 lipca 2009 r. - poprzez odmowę zakwalifikowania skarżącej do umieszczenia jej na liście osób zakwalifikowanych do zmiany lokalu, pomimo że ze względu na stan zdrowia małoletniej córki skarżącej, spełnia ona przesłanki wskazane w wymienionych przepisach cyt. uchwały Rady [...], 2. naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a konkretnie: a) naruszenie § 22 ust. 2 uchwały Rady m.st. Warszawy z dnia 9 lipca 2009 r. w zw. z art. 2 i art. 7 Konstytucji RP - poprzez zaniechanie poddania wnikliwej analizie możliwości zamieszkiwania skarżącej i jej małoletniej córki w dotychczasowym lokalu ze względu na stan zdrowia małoletniej córki. W uzasadnieniu strona skarżąca zauważyła na wstępie, że w swoim wniosku wystąpiła o zmianę obecnie zajmowanego lokalu mieszkalnego ze względu na zły stan zdrowia jej córki. Strona podniosła, że w dniu [...] sierpnia 2019 r. jej wniosek został pozytywnie zaopiniowany przez Komisję Mieszkaniową Dzielnicy [...]. Skarżąca zarzuciła, że nie sposób zgodzić się ze stanowiskiem Zarządu Dzielnicy [...], jakoby dotychczasowy lokal zajmowany przez skarżącą zabezpieczał potrzeby mieszkaniowe jej oraz jej córki. Skarżąca wskazała przede wszystkim, że w dniu przydzielania jej dotychczasowego lokalu stan zdrowia córki skarżącej był dużo lepszy. Skarżąca zauważyła bowiem, że wówczas zdiagnozowano u córki stan lękowy oraz łuszczycę, zaś obecnie córka posiada zdiagnozowany [...]. Strona skarżąca podniosła, iż aktualny stan zdrowia oraz funkcjonowania jej córki, zgodnie z zaświadczeniem lekarskim z dnia [...] sierpnia 2019 r., jest wskazaniem do zapewnienia córce możliwości posiadania osobnego pokoju w mieszkaniu. Skarżąca zarzuciła, że pomimo, iż w dniu przydzielania skarżącej w 2018 r. aktualnego mieszkania stan zdrowia córki był uwzględniony, to organ - wydając w dniu [...] października 2019 r. sporną uchwałę - nie zwrócił jednak uwagi na fakt istotnego pogorszenia jej stanu zdrowia oraz zaleceń lekarskich w stosunku do dnia przydzielenia skarżącej mieszkania w 2018 r. Powołując się na przepisy § 8 ust. 1 pkt 1 lit. d w zw. z § 5 ust. 2 pkt 3 lit. a i b uchwały Rady m.st. Warszawy z dnia 9 lipca 2009 r., skarżąca podniosła, że do zmiany lokalu może dojść z inicjatywy najemcy, gdy celem zamiany jest uzasadniona poprawa warunków mieszkaniowych poprzez zamianę na lokal o większej powierzchni mieszkalnej. Strona skarżąca zauważyła, że powołany przez organ warunek, aby zamieszkiwano lokal, w którym na jedną osobę przypada nie więcej niż 6 m2, nie znajduje zastosowania wobec osób, o których mowa w § 5 ust. 2 pkt 3 lit. a i b uchwały Rady [...] z dnia 9 lipca 2009 r., a więc wobec osób znajdujących się w sytuacji takiej, jak skarżąca. Skarżąca stwierdziła, że w związku ze zdiagnozowaną u jej małoletniej córki chorobą, pozostają one w wyjątkowo trudnej sytuacji mieszkaniowej i społecznej. Strona skarżąca podniosła, że zdiagnozowany u córki [...] znacząco utrudnia jej codzienne funkcjonowanie, a także przebywanie we wspólnym pomieszczeniu. Skarżąca zauważyła, że zgodnie z zaleceniami lekarskimi, z uwagi na stan zdrowia córka powinna posiadać osobny pokój w mieszkaniu. Skarżąca wskazała, że córkę szczególnie męczy hałas i tłok. Strona skarżąca podniosła, że aktualnie zajmowany przez nią i jej córkę lokal mieszkalny posiada wyłącznie jeden pokój, co oznacza, że nie zapewnia on tym samym potrzeb skarżącej, a w szczególności potrzeb wynikających ze stanu zdrowia jej córki. Skarżąca zauważyła, że przy przejmowaniu obecnego lokalu był on przedzielony wprawdzie na dwa pokoje z drzwiami, jednak w trakcie remontu usunięto ścianę wydzielająca drugi pokój, informując skarżącą, że postawiona była ona bezprawnie i stanowiła samowolę budowlaną. Skarżąca podniosła, że została poinformowana o braku możliwości dobudowy ściany pozwalającej na wyodrębnienie osobnego pokoju w zajmowanym przez skarżącą lokalu mieszkalnym. Skarżąca zrzuciła, że wydając zaskarżoną uchwałę z dnia [...] października 2019 r., Zarząd Dzielnicy [...] dokonał wybiórczej oceny i analizy zgromadzonego materiału dowodowego, co w konsekwencji skutkowało nieuwzględnieniem zmian stanu zdrowia i potrzeb medycznych córki skarżącej. W związku z powyższym, skarżąca uznała, że organ dopuścił się naruszenia przepisów § 22 ust. 2 uchwały Rady m.st. Warszawy z dnia 9 lipca 2009 r. w zw. z art. 2 Konstytucji RP, co skutkowało wadliwym podjęciem zaskarżonej uchwały Zarządu Dzielnicy [...]. Strona skarżąca wskazała, że zasada rzetelnego i wnikliwego rozpoznania sprawy, którą organ - w ocenie skarżącej - naruszył, wynika nie tylko z regulacji wspomnianej uchwały Rady m.st. Warszawy z dnia 9 lipca 2009 r., ale przede wszystkim można ją wywieść z zasady demokratycznego państwa prawnego. Powołując się na wyrok NSA z dnia 28 kwietnia 2015 r., sygn. akt I OSK 3198/14, strona skarżąca stwierdziła, że obowiązek wszechstronnego ustalenia stanu faktycznego wynika z wartości podstawowych zapisanych w Konstytucji RP, która stanowiąc o ochronie praw jednostki, nakazuje władzy publicznej działać zgodnie z regułami państwa prawa. W tej sytuacji, wydając negatywne dla obywatela rozstrzygnięcie organ władzy publicznej nie może opierać się tylko na ustaleniach niekorzystnych dla jednostki, pomijając pełne ustalenia stanu faktycznego. W tej sytuacji, skarżąca uznała, że sporna uchwała Zarządu Dzielnicy [...] narusza prawo i nosi cechy dowolności, co uzasadnia jej unieważnienie. W odpowiedzi na skargę Zarząd Dzielnicy [...] wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej uchwały. Organ wskazał, że powodem niewyrażenia zgody na dokonanie zamiany lokalu na lokal większy i wydania spornej uchwały przez Zarząd Dzielnicy [...] był fakt, że lokal o powierzchni mieszkalnej 20,03 m2 zabezpiecza potrzeby mieszkaniowe dwuosobowego gospodarstwa domowego skarżącej, albowiem na osobę przypada 10 m2 powierzchni mieszkalnej. Organ zauważył jednocześnie, że stan zdrowia córki skarżącej brany był pod uwagę przy przyznawaniu lokalu w 2018 r. W tej sytuacji, organ uznał, że brak jest uzasadnionej przyczyny dokonania zamiany dotychczasowego lokalu mieszkalnego na lokal większy pochodzący z zasobu mieszkaniowego [...]. W skierowanym do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie piśmie procesowym z dnia [...] sierpnia 2020 r. strona skarżąca, reprezentowana przed adwokata, działając na podstawie art. 106 § 3 P.p.s.a., wniosła o przeprowadzenie uzupełniającego dowodu z dokumentów w postaci: - zaświadczenia lekarskiego o stanie zdrowia córki wydanego na potrzeby zespołu do spraw orzekania o niepełnosprawności z dnia [...] maja 2020 r., - zaświadczenia z Poradni psychologiczno-pedagogicznej nr [...] w [...] z dnia [...] lipca 2020 r., a także - zaświadczenia lekarskiego o stanie zdrowia dziecka, wydanego dla potrzeb Zespołu do spraw orzekania o niepełnosprawności z dnia [...] lipca 2020 r. Strona skarżąca wskazała, że powyższe dowody powinny być przeprowadzone na okoliczność udokumentowania trwałości i pogłębiającego się stanu chorobowego u córki skarżącej, wymagającej trwałego leczenia i zapewnienia właściwych warunków mieszkaniowych. W uzasadnieniu strona skarżąca wskazała, że organ nie zbadał wszechstronnie przedstawionego materiału dowodowego i pominął przy jego ocenie fakt pogłębiania się choroby córki skarżącej. Skarżąca stwierdziła, że obecny metraż mieszkania nie spełnia nawet wymogów normatywnej powierzchni mieszkalnej, tj. 40 m2 dla dwóch osób. Strona skarżąca wskazała, że zalecany przez lekarza oddzielny pokój dla jej dorastającej córki znacznie polepszyłby stan jej zdrowia i tym samym wyciszył postępującą chorobę i uwidocznione stany lękowe. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednolity Dz. U. z 2020 r., poz. 137), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanych przepisów cyt. ustawy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w zakresie swojej właściwości, ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną, postanowienie, czy też inny akt lub czynność z zakresu administracji publicznej dotyczącą uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z punktu widzenia ich zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji. Chodzi więc o kontrolę aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywaną pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słuszności. Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (vide: art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm. - dalej także: "P.p.s.a."). W ocenie Sądu, należy zauważyć na wstępie, iż merytoryczne rozpatrzenie zasadności skargi poprzedzone jest w postępowaniu przed sądem administracyjnym badaniem dopuszczalności jej wniesienia. Nie ulega wątpliwości, że skarga jest dopuszczalna wyłącznie wtedy, gdy przedmiot sprawy należy do właściwości sądu, skargę wniesie uprawniony podmiot, a także, gdy spełnia ona wymogi formalne i zostanie złożona w terminie. Stwierdzenie braku którejś z wymienionych przesłanek dopuszczalności wniesienia skargi, uniemożliwia nadanie skardze dalszego biegu, co w konsekwencji prowadzi do jej odrzucenia. Rozstrzygając niniejszą sprawę, wskazać warto, że zgodnie z przepisem art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, kontrola działalności administracji publicznej obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do jej istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie z wyłączeniem postanowień wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowień, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego, postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa, postępowań, o których mowa w dziale V w rozdziale 1 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach, opinie zabezpieczające i odmowy wydania opinii zabezpieczających; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a; 9) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw. Sądy administracyjne orzekają także w sprawach, sprzeciwów od decyzji wydanych na podstawie art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (art. 3 § 2a P.p.s.a.) oraz w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę i stosują środki określone w tych przepisach (art. 3 § 3 P.p.s.a.). Przedmiotem wniesionej w niniejszej sprawie skargi jest uchwała Zarządu Dzielnicy Wola [...] z dnia [...] października 2019 r., nr [...] w przedmiocie odmowy zakwalifikowania skarżącej N.S. do umieszczenia na liście osób zakwalifikowanych do zawarcia umowy najmu w trybie zamiany lokalu. W ocenie Sądu, uznać należy, iż sprawa o takim przedmiocie nie należy do właściwości sądów administracyjnych, co w konsekwencji zobowiązuje Sąd do odrzucenia skargi. Zasady gospodarowania mieszkaniowym zasobem gminy zostały uregulowane w ustawie z dnia 21 czerwca 2001 r. o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego (tekst jednolity Dz. U. z 2018 r., poz. 1234 ze zm. - dalej także: "ustawa o ochronie praw lokatorów"). Zgodnie z art. 4 ust. 1 tej ustawy tworzenie warunków do zaspokajania potrzeb mieszkaniowych wspólnoty samorządowej należy do zadań własnych gminy. W celu realizacji zadań, o których mowa w art. 4 ustawy gmina może tworzyć i posiadać zasób mieszkaniowy (art. 20 ust. 1 ustawy). W uchwale z dnia 21 lipca 2008 r., sygn. akt I OPS 4/08 (publik. ONSAiWSA z 2008 r. nr 6, poz. 90), Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że postępowanie w zakresie udzielania pomocy mieszkaniowej przez gminę ma dwa etapy. W pierwszym, wnioskujący o najem lokalu składa wniosek, który podlega analizie i weryfikacji przez właściwy organ gminy bądź osobę upoważnioną oraz zaopiniowaniu przez komisję lokalową. Następnie wydawane jest rozstrzygnięcie o zakwalifikowaniu i umieszczeniu na liście osób oczekujących na najem lokalu, bądź o odmowie zakwalifikowania i umieszczenia na liście. Działanie zarządu dzielnicy w pierwszym etapie nie stanowi ani oferty zawarcia umowy, ani negocjacji umowy. Ma charakter administracyjnoprawny, ponieważ rozstrzyga o tym, czy określonej osobie może być udzielona pomoc w zakresie zaspokojenia jej potrzeb lokalowych z wykorzystaniem lokali znajdujących się w mieszkaniowym zasobie gminy. Uchwała odmawiająca zakwalifikowania określonej osoby do wynajęcia lokalu oraz umieszczenia na liście osób zakwalifikowanych do zawarcia umowy najmu nie ma charakteru cywilnoprawnego, lecz wręcz rozstrzyga o tym, że ta osoba nie spełnia warunku do ubiegania się o wynajęcie jej lokalu z mieszkaniowego zasobu gminy. Dopiero po skierowaniu przez zarząd dzielnicy do zawarcia umowy najmu lokalu następuje drugi etap postępowania, w którym wnioskodawca zawiera z zarządcą nieruchomości umowę najmu konkretnego lokalu i ten etap, z uwagi, że kończy go zawarcie umowy, ma już zdecydowanie charakter cywilnoprawny. Warto na marginesie zauważyć, że w kwestii zaskarżania uchwał zarządu dzielnicy, rozpatrujących wnioski o ponowne zawarcie umowy najmu lokalu mieszkalnego na podstawie § 39 uchwały z dnia 9 lipca 2009 r., wypowiedział się Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 25 lipca 2013 r. sygn. akt I OSK 931/13 (publ. CBOSA) wskazując, że uchwałę zarządu dzielnicy, polegającą na odmowie przedłużenia umowy najmu lokalu należy uznać za oświadczenie woli jednej ze stron umowy najmu, tj. Miasta [...], złożone przez jej organ. Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że odmowa zawarcia ponownej umowy najmu lokalu jest czynnością z zakresu władztwa właścicielskiego gminy (dominium), a nie aktem z zakresu władztwa publicznego (imperium) (tak również: /w:/ postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 27 lutego 2020 r., sygn. akt II SA/Wa 2383/19). W niniejszej sprawie nie ulega wątpliwości, że wniosek skarżącej nie dotyczył zakwalifikowania do zawarcia umowy najmu lokalu z zasobu mieszkaniowego gminy. Treścią jego była zamiana jednego lokalu mieszkaniowego znajdującego się w zasobach mieszkaniowych Dzielnicy [...] na inny lokal o zbliżonym metrażu lecz składający się z dwóch pokoi. Podstawą dla tego rodzaju działań był przepis § 24 ust. 1 w zw. z § 8 ust. 1 pkt 1 lit. d uchwały nr LVIII/1751/2009 Rady m.st. Warszawy z dnia 9 lipca 2009 r. w sprawie zasad wynajmowania lokali wchodzących w skład mieszkaniowego zasobu miasta stołecznego Warszawy. Zgodnie z treścią § 24 ust. 1 ww. uchwały, wnioski zaopiniowane przez Komisję rozpatruje zarząd dzielnicy, który rozstrzyga o zakwalifikowaniu i umieszczeniu wnioskodawcy na liście osób oczekujących na najem lokalu. W myśl § 8 ust. 1 pkt 1 lit. d cyt. uchwały Rady m.st. Warszawy z dnia 9 lipca 2009 r., w ramach mieszkaniowego zasobu mogą być dokonywane zamiany lokali z inicjatywy najemcy, jeżeli celem zamiany jest uzasadniona poprawa warunków mieszkaniowych poprzez zamianę na lokal o większej powierzchni mieszkalnej lub użytkowej, jeśli spełnione są kryteria określone w § 4, z zastrzeżeniem § 5 ust. 2 pkt 3 i § 5 ust. 3a. Powyższe uregulowanie nie stanowi dla lokatora podstawy do żądania objęcia kontrolą sądu administracyjnego oświadczenia woli składanego w imieniu dzielnicy [...], wyrażonego w stosownej uchwale jej zarządu. Uchwała taka bowiem nie ma charakteru uchwały z zakresu administracji publicznej, w rozumieniu art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (tekst jednolity Dz. U. z 2020 r., poz. 713 ze zm.), a zatem nie mieści się w katalogu spraw podlegających kognicji sądu administracyjnego, wymienionych w art. 3 § 2 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (podobnie: /w:/ postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 5 lutego 2015 r., sygn. akt II SA/Wa 1773/14). Zdaniem Sądu, kwestia zamiany lokali nie podlega kognicji sądów administracyjnych. Zamiana lokali stanowi bowiem wykonywanie uprawnień właścicielskich przez jednostkę samorządu terytorialnego w stosunku do mienia, stanowiącego mieszkaniowy zasób gminy i co za tym idzie, jest sprawą o charakterze cywilnoprawnym. Nie jest w tym przypadku rozstrzygana kwestia tego, czy danej osobie może być udzielona pomoc w zakresie zaspokojenia jej potrzeb mieszkaniowych z wykorzystaniem lokali znajdujących się w mieszkaniowym zasobie gminy, czy też nie. Organ wyraża jedynie wolę zamiany konkretnego (zajmowanego wcześniej na podstawie umowy najmu) lokalu mieszkalnego z zasobów mieszkaniowych [...] na inny lokal mieszkalny pochodzący z owego zasobu. W konsekwencji, uznać należy, że skarga wniesiona na tego rodzaju uchwałę zarządu jednej z dzielnic [...] nie podlega kognicji sądu administracyjnego i jako niedopuszczalna podlega odrzuceniu. Mając powyższe na względzie, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie - działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 P.p.s.a. - orzekł, jak w sentencji postanowienia.