II SA/Bd 334/20

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Jarosław Wichrowski Sędziowie sędzia WSA Joanna Janiszewska-Ziołek (spr.) sędzia WSA Renata Owczarzak Protokolant sekretarz sądowy Kamila Wesołowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 października 2020 roku sprawy ze skargi M. D. na decyzję Rektor Uniwersytetu/Politechniki/Akademii z dnia [...] stycznia 2020 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania stypendium rektora 1. stwierdza nieważność zaskarżonej decyzji, 2. zasądza od Uniwersytetu M. K. w T. na rzecz M. D. kwotę [...](dwieście osiemdziesiąt ) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. UZASADNIENIE Decyzją z dnia [...] listopada 2019 r., nr [...] Komisja Stypendialna Uniwersytetu [...] w T., działając na podstawie art. 93 ust. 2 i 3 ustawy z dnia 20 lipca 2018 r. - Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce (Dz. U. z 2018 roku, poz. 1668 ze zm.) oraz art. 104 ustawy z dnia [...] czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2018 roku, poz. 2096 ze zm.), a także § 4 ust. 1 i 2 Regulaminu świadczeń dla studentów Uniwersytetu [...] w T., wprowadzonego Zarządzeniem nr [...] Rektora [...] z [...] października 2019 r., po rozpatrzeniu wniosku M. D., orzekła o odmowie przyznania stypendium rektora w roku akademickim 2019/2020. W uzasadnieniu podjętego rozstrzygnięcia Komisja Stypendialna ograniczyła się do zacytowania brzmienia § 4 ust. 1 i 2 Regulaminu świadczeń dla studentów [...] w T. i stwierdziła, że przyznanie wnioskowanego stypendium nie jest możliwe. W odwołaniu od powyższej decyzji M. D. podniósł, iż: jest studentem szóstego roku jednolitych studiów magisterskich na kierunku lekarskim (które podjął w październiku 2014r.), nie studiuje równolegle innego kierunku studiów, nie posiada tytułu zawodowego magistra i licencjata (lub równorzędnego), uzyskał w poprzednim roku akademickim wysoką średnią ocen (uprawniającą wg Regulaminu świadczeń dla studentów [...] w T. do ubiegania się o przyznanie stypendium rektora), nie powtarzał żadnego roku studiów. Zdaniem M. D. okoliczności powyższe świadczą o spełnieniu przesłanek nabycia prawa do wnioskowanego świadczenia pomocowego. Odwoławcza Komisja Stypendialna [...] w T., po rozpatrzeniu odwołania, decyzją z dnia [...] stycznia 2020 r. nr [...] orzekła o utrzymaniu w mocy zaskarżonej decyzji. Odwoławcza Komisja podniosła w uzasadnieniu decyzji, że art. 93 ust. 2 ustawy z dnia 20 lipca 2018 r. - Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce (Dz. U. z 2018 roku, poz. 1668 ze zm.) oraz § 4 ust. 1 Regulaminu świadczeń dla studentów Uniwersytetu [...] w T. stanowi, iż świadczenia (stypendium socjalne, stypendium dla osób niepełnosprawnych, zapomoga, stypendium rektora) przysługują na studiach pierwszego stopnia, studiach drugiego stopnia i jednolitych studiach magisterskich, jednak nie dłużej niż przez okres 6 lat, natomiast w opinii Ministerstwa Nauki i Szkolnictwa Wyższego oznacza to łączny okres (nieprzekraczający 6 lat kalendarzowych, tj. 72 miesięcy), w którym danej osobie przysługuje możliwość ubiegania się o świadczenia w ramach studiów - niezależnie od ich rodzaju i długości trwania, jak też uczelni, na których są odbywane. Tym samym dla biegu tego okresu nie ma znaczenia, czy student występuje o świadczenia oraz czy je pobiera, gdyż 6-letni okres przysługiwania świadczeń rozpoczyna się w momencie podjęcia studiów i nabycia praw studenta po raz pierwszy (na pierwszym kierunku studiów), co następuje z chwilą złożenia ślubowania. Termin ten biegnie również wówczas, gdy osoba znajduje się na urlopie od zajęć, ale pozostaje na studiach. W przypadku przerwania studiów (skreślenia z listy studentów) i ponownego ich podjęcia, w ocenie Komisji Odwoławczej liczenie wskazanego okresu powinno być kontynuowane, a nie rozpoczynać się od nowa. Podobnie w przypadku ukończenia studiów pierwszego stopnia i podjęcia studiów drugiego stopnia lub jednolitych studiów magisterskich, sumują się wyłącznie okresy studiowania na tych studiach, natomiast przerwę pomiędzy tymi studiami wyłącza się. W skardze do Sądu M. D. wniósł o uchylenie decyzji organu I i II instancji w całości oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych, zarzucając naruszenie art. 93 ust. 2 i 3 ustawy z dnia 20 lipca 2018 r. - Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce (Dz.U. 2018 r., poz. 1668 ze zm.), poprzez błędne ustalenie i przyjęcie, że doszło do przekroczenia 6-letniego okresu przysługiwania stypendium, w sytuacji, w której w rzeczywistości na kierunku studiów Skarżący studiuje dopiero od 5 lat. W skardze sformułowano ponadto zarzuty naruszenia prawa procesowego: art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a., a nadto: art. 7a, art. 7b, art. 8, art. 9 i art. 11 k.p.a. Naruszenia tych przepisów Skarżący upatruje w niewyjaśnieniu wszystkich okoliczności sprawy i wliczeniu do okresów przysługiwania stypendium okresów studiowania sprzed daty wejścia w życie ustawy – Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce. Skarżący zarzucił organom pominięcie przez organy okoliczności uzyskania przez niego wysokich ocen w nauce. Skarżący zarzucił ponadto naruszenie art. 2 i art. 32 Konstytucji RP – poprzez nierówne traktowanie studentów w zależności czy decydują się na podjęcie studiów 5 lub 6 letnich oraz naruszenie zasady lex retro non agit. W odpowiedzi na skargę organ, nie znajdując podstaw do jej uwzględnienia, wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Podstawę materialnoprawną wydania zaskarżonej decyzji stanowiły przepisy ustawy z dnia [...] lipca 2018 r. Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce (Dz. U. z 2018 r. poz. 1668 z późn. zm., aktualny tekst jedn.: Dz. U. z 2020 r. poz. 85 z późn. zm. - określanej dalej jako u.p.s.w.n.) w zw. z § 4 ust. 1 i 2 Regulaminu świadczeń dla studentów wprowadzonego Zarządzeniem nr [...] Rektora Uniwersytetu [...] w T. z [...] października 2019r. Stosownie do art. 86 u.p.s.w.n.: 1. Student może ubiegać się o: 1) stypendium socjalne; 2) stypendium dla osób niepełnosprawnych; 3) zapomogę; 4) stypendium rektora; 5) stypendium finansowane przez jednostkę samorządu terytorialnego; 6) stypendium za wyniki w nauce lub w sporcie finansowane przez osobę fizyczną lub osobę prawną niebędącą państwową ani samorządową osobą prawną. 2. Przyznanie świadczenia, o którym mowa w ust. 1 pkt 1-4, oraz odmowa jego przyznania następują w drodze decyzji administracyjnej 3. Na wniosek samorządu studenckiego świadczenia, o których mowa w ust. 1 pkt 1-4, są przyznawane przez komisję stypendialną i odwoławczą komisję stypendialną. Większość członków komisji stanowią studenci. Decyzję podpisuje przewodniczący komisji albo upoważniony przez niego wiceprzewodniczący komisji. 4. Rektor, w drodze decyzji administracyjnej, uchyla decyzję komisji stypendialnej lub odwoławczej komisji stypendialnej niezgodną z przepisami prawa . W myśl art. 95 ust 1 u.p.s.w.n., regulamin świadczeń dla studentów określa m.in. tryb powoływania oraz skład komisji stypendialnej i odwoławczej komisji stypendialnej. Z § 5 pkt 5 i 9 Regulaminu wynika, że Komisja Stypendialna i Odwoławcza Komisja Stypendialna powoływana jest przez rektora, który określa także liczbę członków komisji w porozumieniu z właściwym organem [...] Studenckiego Uniwersytetu. W następstwie wezwania do przesłania stosownego zarządzenia Rektora, przedłożono do akt sprawy Zarządzenie z dnia [...] października 2019r., z którego wynika, że powołano Odwoławczą Komisję Stypendialną na rok 2019/2020 w składzie sześcioosobowym, a na funkcję Przewodniczącego powołano P. C.. Sąd, biorąc pod uwagę brzmienie ww. Zarządzenia uznał, że podjęcie zaskarżonej decyzji przez komisję w składzie 3 osób (mimo powołania Odwoławczej Komisji Stypendialnej w składzie sześcioosobowym) rażąco narusza przepisy prawa. Sąd przyjął, że zaskarżona decyzja wydana została przez skład Komisji niezgodny z przepisami art. 86 ust. 3 w zw. z § 5 pkt 9 Regulaminu w zw. Zarządzeniem z dnia [...] października 2019r. Rektora Uniwersytetu [...] w T. - co powoduje, iż jest ona dotknięta wadą określoną w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., tj. wydana została z rażącym naruszeniem prawa. Zgodnie z art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. Sąd administracyjny stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 k.p.a. Stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji uniemożliwia merytoryczne ustosunkowanie się do zarzutów skargi. Wobec powyższego, Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. orzekł jak sentencji wyroku.