VI Ka 264/25

<p>Sygn. akt VI Ka 264/25</p> <div> <h2>WYROK</h2> <h5>W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ</h5> <p>Dnia 2 lipca 2025 r.</p> <p>Sąd Okręgowy w Jeleniej Górze w VI Wydziale Karnym Odwoławczym w składzie :</p> <p> <strong> <!-- -->Przewodniczący – Andrzej Tekieli</strong> </p> <p> <strong> <!-- -->Protokolant Joanna Szmel </strong> </p> <p>po rozpoznaniu w dniach 3 czerwca 2025r. i 30 czerwca 2025r.      </p> <p>sprawy <strong> <!-- --> <span class="anon-block">E. J.</span> (dawniej <span class="anon-block">S.</span>)</strong> <span class="anon-block">ur. (...)</span> w <span class="anon-block">B.</span> </p> <p>c. <span class="anon-block">F.</span> i <span class="anon-block">S.</span> zd. <span class="anon-block">P.</span> </p> <p>obwinionej z art. 119 § 1 k.w.</p> <p>z powodu apelacji wniesionej przez obrońcę obwinionej</p> <p>od wyroku Sądu Rejonowego w Lubaniu</p> <p>z dnia 31 stycznia 2025 r. sygn. akt II W 377/23</p> <p>I.  utrzymuje w mocy zaskarżony wyrok wobec obwinionej <span class="anon-block">E. J.</span> (dawniej <span class="anon-block">S.</span>);</p> <p>II.  zasądza od obwinionej na rzecz Skarbu Państwa zryczałtowane wydatki za postepowanie odwoławcze w kwocie 50 złotych i nie wymierza jej opłaty sądowej za II instancję.</p> <p>Sygn. akt VI Ka 264/25</p> </div> <div> <h2>UZASADNIENIE</h2> <p> <span class="anon-block">E. J.</span> ( dawniej <span class="anon-block">S.</span> ) obwiniona została o to że:</p> <p>w dniu 27 lutego 2023 roku o godzinie 16.39 w <span class="anon-block">L.</span> woj. <span class="anon-block"> (...)</span> w <span class="anon-block"> sklepie (...)</span> n <span class="anon-block">ul. (...)</span> dokonała kradzieży 1 szt. Perfum <span class="anon-block"> (...)</span> One o wartości 234,99 złotych na szkodę <span class="anon-block"> sklepu (...)</span> </p> <p> <strong> <!-- -->tj. o czyn z art. 119 § 1 k.w.</strong> </p> <p>Sąd Rejonowy w Lubaniu wyrokiem z dnia 31 stycznia 2025 r. w sprawie sygn. akt II W 377/23:</p> <p>I.uznał obwinioną <span class="anon-block">E. J.</span> ( dawniej <span class="anon-block">S.</span> ) za winną popełnienia zarzucanego jej czynu opisanego w części wstępnej wyroku stanowiącego wykroczenie z art. 119 § 1 k.w. i za to na podstawie art. 119 § 1 k.w. wymierzył jej karę 1 miesiąca ograniczenia wolności z obowiązkiem wykonywania nieodpłatnej, kontrolowanej pracy na cel społeczny w wymiarze 30 godzin w skali miesiąca;</p> <p>II. na podstawie art. 119 § 4 k.w. zasądził od obwinionej <span class="anon-block">E. J.</span> ( dawniej <span class="anon-block">S.</span> ) na rzecz pokrzywdzonego <span class="anon-block"> (...) Sp. z o.o.</span> z siedzibą w <span class="anon-block">Ł.</span> kwotę 234,99 złotych tytułem obowiązku naprawienia szkody w całości, płatne po uprawomocnieniu się wyroku;</p> <p>III. na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19740240141" title="Ustawa z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy - Dz. U. z 1974 r. Nr 24, poz. 141 (art. 119;art. 119 § 1)">art. 119 § 1 k.p.</a>o.w. zasądził od obwinionej na rzecz Skarbu Państwa zryczałtowane koszty niniejszego postępowania w kwocie 100 złotych, zaś na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19730270152" title="Ustawa z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych - Dz. U. z 1973 r. Nr 27, poz. 152 (art. 17;art. 17 ust. 1)">art. 17 ust.1ustawy z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych</a> nie wymierzył jej opłaty.</p> <p>Apelację od powyższego wyroku wniosła obrońca obwinionej zarzucając:</p> <p>1.obrazę przepisów postępowania mającą wpływ na treść orzeczenia tj. <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 7)">art. 7 k.p.k.</a> polegającą na dokonaniu przez sąd oceny zgromadzonych w sprawie dowodów sprzecznie z zasadami określonymi w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 7)">art. 7 k.p.k.</a> co doprowadziło do poczynienia błędnych ustaleń faktycznych i nietrafnego przyjęcia że osoba widniejąca na nagraniu monitoringu ze <span class="anon-block"> sklepu (...)</span> jest obwiniona - ustalenie to stanowiło wynik niedostatecznej, fragmentarycznej oceny zgromadzonego materiału dowodowego, nieuwzględniający, miejscami w sposób wprost jaskrawy, zasad prawidłowego rozumowania, wiedzy i doświadczenia życiowego, a więc kwantyfikatorów oceny dowodów określonych w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 7)">art. 7 k.p.k.</a>;</p> <p>2. obrazę przepisów postępowania - <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 7)">art. 7 k.p.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 410)">art. 410 k.p.k.</a> poprzez dowolną a nie swobodną ocenę dowodów w sposób sprzeczny z zasadami prawidłowego rozumowania oraz doświadczenia życiowego i uznaniu za wiarygodne zeznań świadka <span class="anon-block">R. D.</span> w sytuacji gdy były one niekonsekwentne i niespójne w zakresie sposobu okazania świadkowi wizerunku obwinionej, gdzie z zebranego w sprawie materiału dowodowego wynika, że świadek nie pamiętał czy widział zdjęcia czy nagrania uwidaczniające obwinioną i sprzeczności zeznań tego świadka złożonych w dniach 8 kwietnia 2024 r. i 25 kwietnia 2023 r. co w konsekwencji doprowadziło do błędnych ustaleń faktycznych i przyjęcia że świadkowie <span class="anon-block">R. D.</span> i <span class="anon-block">T.</span> <span class="anon-block">C.</span> rozpoznali obwinioną jednoznacznie, mimo że ich zeznania wskazują na brak pewności i niespójność ich relacji a przy tym na błędnej ocenie zeznań świadka <span class="anon-block">M. S.</span> i uznaniu ich za mniej istotne w powyższym zakresie, w sytuacji gdy są one spójne i konsekwentne i w których świadek zeznaje, że gdyby nie „stu procentowa pewność” świadka <span class="anon-block">D.</span> sprawa zakończyłaby się tzw. enką czyli niewykryciem sprawcy;</p> <p>3. obrazę przepisów postępowania - <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 7)">art. 7 k.p.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20011061148" title="Ustawa z dnia 24 sierpnia 2001 r. - Kodeks postępowania w sprawach o wykroczenia - Dz. U. z 2001 r. Nr 106, poz. 1148 (art. 8)">art. 8 k.p.w.</a> polegającą na dowolnej a nie swobodnej ocenie dowodów, poprzez bezpodstawne uznanie zeznań świadka <span class="anon-block">W. B.</span> za niewiarygodne, mimo że były one spójne, logiczne i potwierdzone dodatkowymi dowodami ( wiadomościami SMS oraz zdjęciami wykonanymi przez obwinioną w czasie zbliżonym do godzin popełnienia czynu ), a także pominięcie przez organy ścigania obowiązku zbadania alibi obwinionej na etapie postępowania przygotowawczego;</p> <p>4. obrazę przepisów postępowania tj. <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 193;art. 193 § 1)">art. 193 § 1 k.p.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 170;art. 170 § 1;art. 170 § 1 pkt. 2)">art. 170 § 1 pkt 2 k.p.k.</a> oraz <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 7)">art. 7 k.p.k.</a> polegającą na bezpodstawnym oddaleniu wniosku obrony o dopuszczenie dowodu z opinii biegłego z zakresu identyfikacji osób na podstawie nagrań wideo/analizy wizerunku, mimo że prawidłowe ustalenie tożsamości sprawcy miało kluczowe znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy i wymagało wiadomości specjalnych, których sąd nie posiadał, a mimo to dokonał samodzielnej oceny materiału dowodowego w tym zakresie - mimo braku wiedzy specjalistycznej, przez co doszło do błędnego przyjęcia przez Sąd I instancji że zastosowane technologie w telefonach komórkowych oraz brak „filtrów” w kamerach przemysłowych przesądzają o autentyczności nagrania i jego zgodności z wyglądem obwinionej;</p> <p>5. obrazę przepisów postępowania, w szczególności <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 7;art. 4;art. 167)">art. 7, art. 4 i art. 167 k.p.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 2;art. 2 § 1;art. 2 § 1 pkt. 2)">art.2 § 1pkt 2 k.p.k.</a> oraz <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20011061148" title="Ustawa z dnia 24 sierpnia 2001 r. - Kodeks postępowania w sprawach o wykroczenia - Dz. U. z 2001 r. Nr 106, poz. 1148 (art. 8)">art. 8 k.p.w.</a> polegającą na rażących uchybieniach proceduralnych w postępowaniu przygotowawczym, prowadzonego w sposób sprzeczny z zasadami obiektywizmu i rzetelności co doprowadziło do błędów w zgromadzonym materiale dowodowym i także miały istotny wpływ na treść orzeczenia, w szczególności przez wadliwą identyfikację, brak formalnego okazania, nieformalnym pokazaniu zdjęcia lub fragmentu nagrania, co doprowadziło do błędnej identyfikacji obwinionej; działania organów ścigania były nierzetelne, niepełne i nacechowane błędami formalnymi, które nie zostały zweryfikowane przez sąd I instancji, co stanowi naruszenie zasady obiektywizmu, lojalności procesowej i rzetelnego postępowania;</p> <p>6. obrazę przepisów postępowania, w szczególności <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 7;art. 410;art. 424;art. 424 § 1;art. 424 § 1 pkt. 1)">art.7, art. 410 oraz art. 424 § 1 pkt 1 k.p.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20011061148" title="Ustawa z dnia 24 sierpnia 2001 r. - Kodeks postępowania w sprawach o wykroczenia - Dz. U. z 2001 r. Nr 106, poz. 1148 (art. 8)">art. 8 k.p.w.</a> polegającą na niedopuszczalnym oparciu ustaleń faktycznych oraz przekonania o winie obwinionej na treści innego orzeczenia sądowego wydanego w sprawie w której obwiniona nie złożyła sprzeciwu od wyroku nakazowego - i która to sprawa nie została rozpoznana w toku postępowania jurysdykcyjnego z udziałem stron i przeprowadzeniem dowodów.</p> <p>Stawiając powyższe zarzuty obrońca wniosła o zmianę zaskarżonego wyroku i uniewinnienie obwinionej od zarzucanego jej czynu, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy sądowi I instancji do ponownego rozpoznania.</p> <p> <strong> <!-- -->Sąd Okręgowy zważył co następuje: </strong> </p> <p>Apelacja nie zasługuje na uwzględnienie.</p> <p>Bezsporne w sprawie jest, że w dniu 27.02.2023 r. o godz. 16.39 w <span class="anon-block"> sklepie (...)</span> przy <span class="anon-block">Placu (...)</span> w <span class="anon-block">L.</span> kobieta opisywana jako „brunetka, związane włosy, zielona długa kurtka, ciemne spodnie, buty sportowe” dokonała kradzieży produktu w postaci perfum <span class="anon-block"> (...)</span> One o wartości 234,99 złotych ( k. 1 ). Wizerunek tej osoby został utrwalony na monitoringu z którego wydruk znajduje się w aktach sprawy ( k. 50 – 51 ).</p> <p>Jak wynika z treści uzasadnienia zaskarżonego wyroku, Sąd I instancji swoje ustalenie iż sprawcą tej kradzieży jest obwiniona <span class="anon-block">E. J.</span> ( wcześniej używająca nazwiska <span class="anon-block">S.</span> ) oparł na nagraniu z monitoringu odtworzonym na rozprawie z płyty znajdującej się w aktach sprawy, wydruku zdjęć z tego monitoringu, zdjęcia z dowodu osobistego <span class="anon-block">E. J.</span>, oraz na zeznaniach świadków – policjantów <span class="anon-block">R. D.</span>, <span class="anon-block">T.</span> <span class="anon-block">C.</span> i <span class="anon-block">M. S.</span>. Przypomnieć należy, że to <span class="anon-block">R. D.</span> jako pierwszy w toku postepowania rozpoznał obwinioną jako sprawczynię kradzieży na nagraniu z monitoringu, miał wcześniej z nią dłuższy kontakt gdyż był u niej w miejscu zamieszkania w związku z procedurą tzw. „niebieskiej karty” wobec podejrzenia stosowania przemocy przez obwinioną ( jeszcze jako <span class="anon-block">E. S.</span> ) w stosunku do swojego dziecka ( k. 8 ).</p> <p>Zdaniem Sądu Okręgowego skarżąca obrońca nie przedstawiła przekonywujących argumentów świadczących że dokonana przez Sąd Rejonowy ocena materiału dowodowego jest dowolna, sprzeczna z zasadami prawidłowego rozumowania czy też z zasadami doświadczenia życiowego. Podkreślić należy że Sąd Rejonowy na rozprawie kilkakrotnie miał bezpośrednią styczność z obwinioną <span class="anon-block">E. J.</span> i był uprawniony do oceny że jest ona osobą uwidocznioną na monitoringu, podobnie do oceny że wizerunek obwinionej z kserokopii dowodu osobistego ( k. 31 ) jest zbieżny z wizerunkiem osoby dokonującej kradzieży. Sąd Okręgowy - także mając kontakt z obwinioną na jednym z terminów rozprawy - tę ocenę podziela, chociaż zauważa, że od dnia zdarzenia obwiniona w sposób istotny wyszczuplała. W tej sytuacji zbędne było dopuszczanie dodatkowego dowodu z opinii biegłego z zakresu badania zapisu wizualnego, czemu Sąd Okręgowy dał wyraz oddalając na rozprawie odwoławczej wniosek dowodowy w tym zakresie. W tym kontekście nie jest dowolna ani sprzeczna z doświadczeniem życiowym ocena Sądu Rejonowego dotycząca zdjęć obwinionej wykonanych telefonem komórkowym i z niego wydrukowanych ( k. 36, k. 38, k. 47 – 49 ). Przekonywująco Sąd ten argumentuje, że zdjęcia te są „upiększone”, zmieniające twarz na bardziej korzystną, urodziwą, na co pozwala współczesna technologia.</p> <p>Wbrew zarzutom apelacji świadek <span class="anon-block">R. D.</span> będąc przesłuchiwany kilkakrotnie w toku postępowania konsekwentnie twierdził że rozpoznaje <span class="anon-block">E. J.</span> ( wcześniej <span class="anon-block">S.</span> ) jako osobę która dokonała kradzieży uwidocznioną na monitoringu i na wydruku stopklatki ( k. 8, k. 40, k. 52 ). Stuprocentowej pewności w tym zakresie nie miał podczas zeznań na rozprawie drugi ze świadków – policjantów <span class="anon-block">T.</span> <span class="anon-block">C.</span> ( k.64 ), co jednak nie osłabia jednoznacznej wymowy innych, wskazywanych wyżej dowodów. Zdaniem Sądu Okręgowego nie podważają także ustaleń odnośnie sprawstwa i winy obwinionej dowody w postaci zeznań świadka <span class="anon-block">W. B.</span> i wydruków SMS – ów mające świadczyć że obwiniona w czasie kiedy miała miejsce kradzież opisana w zarzucie, była u świadka w mieszkaniu. Powyższa świadek jest ciotką obwinionej, słusznie zauważył Sąd Rejonowy, że obiektywizm jej zeznań może budzić wątpliwości, nadto mówiła ona, że obwiniona miała opuścić jej mieszkanie ok. godz.16.00 ( k. 40 odwrót ), a zgodnie z zarzutem kradzież miała miejsce o godz.16.39. Skarżąca obrońca wskazuje, że obwiniona będąc w domu <span class="anon-block">W. B.</span> miała wysłać zdjęcie jej dzieci, żaden obiektywny dowód jednak nie potwierdza że zdjęcie to o 16.36 wysłała obwiniona a nie inna osoba ( k. 55 – 56 ).</p> <p>Rację ma skarżąca gdy argumentuje, że niedopuszczalne jest oparcie ustaleń faktycznych oraz przekonania o winie obwinionej na treści innego orzeczenia sądowego wydanego w innej sprawie. Sąd Rejonowy jednak tego nie czyni wskazując jedynie zgodnie z rzeczywistością, że w sprawie sygn. akt II W 433/23 Sądu Rejonowego w Lubaniu <span class="anon-block">E. J.</span> została prawomocnie skazana wyrokiem nakazowym za wykroczenie z art. 119 § 1 k.w. polegające również na kradzieży perfum ze <span class="anon-block"> sklepu (...)</span>. Sąd Okręgowy zwrócił się o akta sprawy II W 433/23 i ujawnił je na rozprawie odwoławczej, uzyskując potwierdzenie powyższej okoliczności.</p> <p>W tym stanie rzeczy Sąd Okręgowy utrzymał w mocy zaskarżony wyrok wobec obwinionej <span class="anon-block">E. J.</span> ( dawniej <span class="anon-block">S.</span> ).</p> <p>Na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 636;art. 636 § 1)">art. 636 § 1 k.p.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20011061148" title="Ustawa z dnia 24 sierpnia 2001 r. - Kodeks postępowania w sprawach o wykroczenia - Dz. U. z 2001 r. Nr 106, poz. 1148 (art. 121;art. 121 § 1)">art. 121 § 1 k.p.w.</a> Sąd Okręgowy zasądził od obwinionej na rzecz Skarbu Państwa zryczałtowane wydatki za postępowanie odwoławcze w kwocie 50 zł. i na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 624;art. 624 § 1)">art. 624 § 1 k.p.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20011061148" title="Ustawa z dnia 24 sierpnia 2001 r. - Kodeks postępowania w sprawach o wykroczenia - Dz. U. z 2001 r. Nr 106, poz. 1148 (art. 121;art. 121 § 1)">art. 121 § 1 k.p.w.</a> i w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19730270152" title="Ustawa z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych - Dz. U. z 1973 r. Nr 27, poz. 152 (art. 17;art. 17 ust. 1)">art. 17 ust.1 ustawy z dnia 23.06.1973 r. o opłatach w sprawach karnych</a> nie wymierzył jej opłaty sadowej za II instancję mając na uwadze jej sytuację materialną.</p> </div>