VII SA/Wa 836/20

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Gierak-Podsiadły, , Sędzia WSA Bogusław Cieśla (spr.), Sędzia WSA Tomasz Janeczko, , po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 20 listopada 2020 r. sprawy ze skargi A.K. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] lutego 2020 r. nr [...] w przedmiocie wznowienia postępowania oddala skargę UZASADNIENIE Prezydent Miasta [...] decyzją z dnia [...] lutego 2017r., Nr [...], na podstawie art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4 i art. 36 oraz art. 82 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2016r., poz. 290 ze zm.) zatwierdził projekt budowlany i udzielił A.S. oraz P. P.pozwolenia na budowę budynku biurowo - handlowo - usługowego z garażem podziemnym i elementami zagospodarowania terenu na działce nr ewid. [...] z obrębu [...], przy ul. [...] w Dzielnicy [...] [...]. Organ wskazał, że obszar oddziaływania obiektu, o którym mowa w art. 28 ust. 2 ustawy Prawo budowlane nie wykracza poza granice nieruchomości objętej inwestycją. W dniu [...] stycznia 2019r., A. K. na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. wniósł o wznowienie postępowania zakończonego ww. pozwoleniem na budowę pawilonu usługowo-handlowo-biurowego na działce [...] przy ul. [...] w [...]. W uzasadnieniu wniosku wskazał, że na działce sąsiadującej bezpośrednio z jego działką nr [...] przy ul. [...], rozpoczęto roboty budowlane. W postępowaniu o wydanie pozwolenia nie uczestniczył bez własnej winy, pomimo, iż w 2016r. organ prowadził postępowanie w tej samej sprawie za nr [...] z jego udziałem, które decyzją z dnia [...] grudnia 2016r. nr [...] umorzono. W tamtym postępowaniu kwestionował i nadal kwestionuje lokalizację planowanej inwestycji, a zwłaszcza przebieg linii rozgraniczających sąsiednie nieruchomości. Nadto wielkość pawilonu, głębokość podpiwniczenia, usytuowanie na poziomie o prawie metr wyższym niż jego działka, lokalizację rampy, garażu podziemnego i śmietnika bezpośrednio przy granicy jego działki. Prezydent Miasta [...] decyzją z dnia [...] marca 2019r., na podstawie art. 151 § 1 pkt 1 w związku z art. 145 § 1 pkt 4 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 r., poz. 2096 ze zm.), po rozpatrzeniu wniosku A.K., odmówił uchylenia ostatecznej decyzji Prezydenta [...] z dnia [...].02.2017r., nr [...] zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę budynku biurowo-handlowo-usługowego z garażem podziemnym i elementami zagospodarowania terenu, na działce nr ew. [...] z obrębu [...] w Dzielnicy [...] [...], wydanej dla A. S. prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą [...] oraz dla P. P. prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą [...]. W uzasadnieniu organ podał, że postanowieniem z dnia [...].02.2019 r. wznowił postępowanie. Wnioskodawca A. K. wskazywał, że w postępowaniu zakończonym, wydaniem decyzji z [...].02.2017r. nie uczestniczył jako strona bez własnej winy, pomimo iż był uznany za stronę w postępowaniu zakończonym decyzją z dnia [...].12.2016 r. - umarzającą postępowanie. Ówcześnie wnioskodawca był uznany za stronę ze względu na to, że jego działka nr ew. [...], znalazła się w obszarze oddziaływania nowoprojektowanego budynku (zaprojektowano zjazd do garażu podziemnego w odległości mniejszej niż określona w rozporządzeniu z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie). A. K.wnosił zastrzeżenia, co do przebiegu linii rozgraniczających pomiędzy działkami nr ew. [...] i [...]. Nie wyrażał zgody na rozebranie istniejącego ogrodzenia pomiędzy tymi działkami. Inwestor w dniu [...].11.2016 r. wycofał wniosek, dlatego postępowanie zostało umorzone decyzją z dnia [...].12.2016 r. W dniu [...].12.2016 r. inwestorzy złożyli kolejny wniosek o pozwolenie na budowę dla inwestycji polegającej na budowie budynku biurowo-handlowo-usługowego z garażem podziemnym i elementami zagospodarowania terenu, na działce nr ew. [...]. Przedłożony projekt przewidywał odsunięcie rampy zjazdowej do garażu podziemnego od działki nr ew. [...], o odległość zgodną z rozporządzeniem z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. z 2015r., poz. 1422 ze zm.) oraz przewidywał pozostawienie bez zmian ogrodzenia oddzielającego działki nr ew. [...] i [...]. W projekcie budowlanym określony został obszar oddziaływania obiektu. Analizę obszaru oddziaływania przeprowadzono w oparciu o przepisy techniczno-budowlane. Na tej podstawie stwierdzono, iż obszar oddziaływania projektowanej inwestycji nie wykracza na teren działek sąsiednich oraz nie wprowadza ograniczeń w ich zagospodarowaniu. Organ po weryfikacji, zawartej w projekcie budowlanym analizy obszaru oddziaływania obiektu - zgodnie z art. 28 ust. 2 i art. 3 ust. 20 ustawy Prawo budowlane stwierdził, że planowane przedsięwzięcie nie powoduje jakichkolwiek ograniczeń w zakresie możliwości zagospodarowania działki nr ew. [...], które wynikałyby z obowiązujących przepisów, w szczególności rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (§ 12 odległość budynku oraz odległość rampy lub pochylni od granicy z sąsiednią działką budowlaną, § 13 przesłanianie obiektów, § 60 oświetlenie i nasłonecznienie budynków). Przedmiotowa inwestycja nie należy do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, wymienionych w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2016 r., poz. 71). Krąg stron postępowania został ograniczony do właścicieli nieruchomości na której projektowana jest inwestycja. Budowa budynku biurowo-handlowo-usługowego z garażem podziemnym i elementami zagospodarowania terenu, na działce nr ew. [...], nie powoduje ograniczenia w zagospodarowaniu działki nr ew. [...] z obrębu [...]. A. K. nie może być uznany za stronę postępowania w sprawie wydania pozwolenia na budowę ww. inwestycji, ponieważ jego nieruchomość nie znajduje się w obszarze oddziaływania obiektu. Dlatego na podstawie art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a., organ wydał decyzję o odmowie uchylenia decyzji ostatecznej. Odwołanie od powyższej decyzji, wniósł A.K.. Wojewoda [...] decyzją z [...] lutego 2020 r., nr [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. 2018r., poz. 2096 ze zm.), oraz art. 82 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. 2018r., poz. 1202 ze zm.), po rozpatrzeniu odwołania A.K. od decyzji Prezydenta [...] z dnia [...] marca 2019 r., odmawiającej uchylenia ostatecznej decyzji Prezydenta [...] z dnia [...] lutego 2017 r., zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę budynku biurowo-handlowego-usługowego z garażem podziemnym i elementami zagospodarowania terenu - utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu organ odwoławczy podał, że wobec wskazania we wniosku o wznowienie przesłanki z art. 145 § 4 k.p.a., kluczową kwestią było ustalenie, czy A.K. przysługuje status strony w postępowaniu zakończonym ostateczną decyzją Prezydent [...] z dnia [...] lutego 2017 r. Wojewoda [...] podzielił stanowisko organu I instancji, iż należąca do A.K. nieruchomość nie znajduje się w obszarze oddziaływania planowanej inwestycji, polegającej na budowie budynku biurowo-handlowego-usługowego z garażem podziemnym i elementami zagospodarowania terenu, na działce nr ew. [...] z obrębu [...] w Dzielnicy [...] [...]. Nieruchomość stanowiąca działkę nr ew. [...] z obrębu [...], należąca do A. K. nie znajduje się w obszarze oddziaływania inwestycji wyznaczonym zwłaszcza w oparciu o przepisy § 12 ust. 1 pkt 1 i 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r.. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. 2015 r., poz. 1422 ze zm.). Odległość projektowanego budynku od granicy działki, zgodnie z projektem budowlanym, wynosi min. 4 m. Kondygnacja podziemna (garaż) w całości jest zgłębiona w gruncie, natomiast zgodnie z § 12 ust. 7 ww. rozporządzenia, odległości podziemnej części budynku, a także budowli podziemnej spełniającej funkcje użytkowe budynku, znajdujących się całkowicie poniżej poziomu otaczającego terenu, od granicy działki budowlanej, nie ustala się. Działka nr ew. [...] nie znajduje się też w obszarze oddziaływania inwestycji wyznaczonym w oparciu o przepisy § 12 ust. 6 ww. rozporządzenia (odległość rampy lub pochylni od granicy z sąsiednią działką budowlaną), która według projektu wynosi 1,5 m. Działka wnioskodawcy, nie znajduje się w obszarze oddziaływania inwestycji wyznaczonym w oparciu o przepisy § 271 ww. rozporządzenia, albowiem odległość projektowanego budynku od budynku znajdującego się na tej działce wynosi nie mniej niż 8 m. Działka skarżącego, nie znajduje się również w obszarze oddziaływania inwestycji wyznaczonym w oparciu o przepisy § 13 rozporządzenia. Między ramionami kąta 60°, wyznaczonego w płaszczyźnie poziomej, z wierzchołkiem usytuowanym w wewnętrznym licu ściany na osi okna pomieszczenia przesłanianego, nie znajduje się przesłaniająca część tego samego budynku lub inny obiekt przesłaniający w odległości mniejszej niż wysokość przesłaniania. Wnioskodawca nie powołał przepisu prawa, który wiązałby się z ograniczeniem w zagospodarowaniu jego działki. Nie wskazał, w jaki sposób zagospodarowanie jego działki, dopuszczalne dotychczas, stało się ograniczone lub niedopuszczalne w związku ze sporną inwestycją. Kwestionowana decyzja nie narusza innych przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r., w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Inwestycja nie pozbawia dostępu działki nr ew. [...], do drogi publicznej. Przedmiotowa inwestycja nie zalicza się do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, na podstawie Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (tj.: Dz. U. z 2016 r., poz. 71). Odnosząc się do kwestii postępowania zakończonego decyzją Prezydenta [...] z dnia [...] grudnia 2016 r. Nr [...], Wojewoda podkreślił, że przedmiotowe postępowanie zostało wszczęte na wniosek inwestora, który miał wyłączne prawo do kształtowania jego treści. Natomiast wniosek o wznowienie postępowania dotyczył sprawy zakończonej decyzją Prezydenta [...] z dnia [...] lutego 2017 r. i w tym zakresie orzekał organ. W sprawie pozwolenia na budowę ustawodawca w art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego określił, kto jest stroną, odwołując się do pojęcia obszaru oddziaływania obiektu, zdefiniowanego w art. 3 pkt 20 tej ustawy. Pojęcie obszaru oddziaływania obiektu oparto na przesłankach normatywnych, które stanowią wyznacznik tego obszaru, co ogranicza zakres uznaniowości organu i wpływ czynników subiektywnych odnoszących się do interesów faktycznych, a nie interesów prawnych. Pojęcie uzasadnionych interesów osób trzecich musi być interpretowane w sposób obiektywny, tj., zgodnie z regulującymi proces inwestycyjny przepisami, w tym techniczno-budowlanymi. Zasada poszanowania interesów osób trzecich nie oznacza, że interesy tych osób muszą być w pełni zaspokojone, ponieważ powinny być wzięte pod uwagę i traktowane na równi z interesami wszystkich stron postępowania, w tym inwestora. Prawo własności inwestora musi być tak samo chronione, jak prawo własności właściciela sąsiedniej działki. W ocenie Wojewody [...] nie została spełniona przesłanka z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. A.K. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] lutego 2020r. utrzymującą w mocy decyzję Prezydenta [...] z dnia [...] marca 2019r. Domagał się uchylenia zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu skargi wskazał, że w dniu [...] czerwca 2016r. wszczęto postępowanie administracyjne w sprawie wydania pozwolenia na budowę budynku biurowo-handlowo-usługowego na działce nr [...] przy ul. [...] w [...], sąsiadującej bezpośrednio z jego działką nr [...] (akta sprawy [...]). W postępowaniu tym uczestniczył w charakterze strony. Postępowanie to umorzone zostało w dniu [...] grudnia 2016r. po wszczęciu dzień wcześniej tj. dnia [...] grudnia 2016r. nowego w tej samej sprawie. Nowe postępowanie toczyło się bez jego udziału i zakończyło się decyzją z dnia [...] lutego 2017r. zatwierdzającą projekt budowy pawilonu biurowo-handlowo-usługowego. O tym nowym postępowaniu i wydanej decyzji dowiedział się dopiero w grudniu 2018r., po rozpoczęciu przez inwestora prac budowlanych. Organ umarzając postępowanie i wszczynając nowe w tej samej sprawie dopuścił się naruszenia zasad ogólnych postępowania administracyjnego - art. 7, 8, 9 i 10 k.p.a. Nie był władny do umorzenia postępowania w sytuacji złożenia przez inwestora zmodernizowanego projektu budowy pawilonu i powinien albo kontynuować prowadzone postępowanie albo odmówić wszczęcia nowego postępowania. Status strony jest instytucją procesową o trwałym charakterze, do czasu prawomocnego zakończenia sprawy. Zmiana szczegółów technicznych projektu, np. zwiększenie odległości rampy zjazdowej do garażu podziemnego od granicy działki, nie skutkuje możliwością pozbawienia go statusu strony. Wskazał, że swój interes prawny do uczestnictwa w charakterze strony wywodzi nie z przepisów prawa budowlanego, ale z prawa własności wybudowanego ponad 20 lat temu ogrodzenia, do którego rozebrania usiłuje zmusić go inwestor, tak na drodze postępowania w przedmiotowej sprawie jak i postępowania sądowego ([...] Sądu Rejonowego dla Dzielnicy [...]). Stąd jego indywidualny, konkretny, aktualny i obiektywnie interes prawny. Podniósł, że w sprawie tej, de facto chodzi o ogrodzenie, a nie o uciążliwości ponoszone w związku z budową, a później funkcjonowaniem pawilonu. Wojewoda [...] w odpowiedzi na skargę wnosił o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325, dalej "p.p.s.a."), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Przedmiotem kontroli jest badanie, czy organy administracji w toku rozpoznania sprawy nie naruszyły prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na jej wynik. Uwzględnienie skargi następuje tylko w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych wad w prowadzonym postępowaniu (art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a.). Stosownie zaś do art. 134 § 1 p.p.s.a., Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Skarga okazała się bezzasadna. Prezydent [...] decyzją z dnia [...] lutego 2017 r., zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę budynku biurowo-handlowego-usługowego z garażem podziemnym i elementami zagospodarowania terenu, na działce nr ew. [...] z obrębu [...] w Dzielnicy [...] [...]. Pismem z dnia [...] stycznia 2019 r. A. K. wystąpił, na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. z wnioskiem o wznowienie postępowania zakończonego decyzją Prezydenta [...] z dnia [...] lutego 2017 r. oraz o nadanie mu statusu strony. Prezydent [...] postanowieniem z dnia [...] lutego 2019 r., wznowił postępowanie zakończone kwestionowaną decyzją. Następnie decyzją z dnia [...] marca 2019 r., odmówił uchylenia ostatecznej decyzji z dnia [...] lutego 2017 r. Skoro wniosek o wznowienie postępowania wskazywał przesłankę z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., to weryfikacja twierdzeń wnioskodawcy musiała nastąpić po wydaniu postanowienia o wznowieniu postępowania. Organ administracji przeprowadził merytoryczną ocenę sprawy i dokonał weryfikacji twierdzeń wnoszącego podanie, że przysługiwał mu przymiot strony w przedmiotowym postępowaniu. Po tej ocenie stwierdził, iż nie występują przesłanki do wznowienia postępowania przewidziane w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. i dlatego stosownie do art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a., prawidłowo odmówił uchylenia decyzji ostatecznej. Przypomnienia wymaga, że w sprawie dotyczącej pozwoleniu na budowę interes prawny ustala się w oparciu o przepis art. 28 ust. 2 ustawy Prawo budowlane, który jako przepis szczególny względem art. 28 k.p.a., ogranicza pojęcie strony do inwestora oraz właścicieli, użytkowników wieczystych lub zarządców nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu. Zgodnie z art. 3 pkt 20 ustawy Prawo budowlane, przez obszar oddziaływania należy rozumieć teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu tego terenu. Obszar oddziaływania obiektu musi być określony w oparciu o powszechnie obowiązujące przepisy prawa. Samo subiektywne odczucie określonego podmiotu, że inwestycja oddziałuje na jego nieruchomość, nie jest wystarczające do uznania, że nieruchomość ta jest usytuowana w obszarze oddziaływania danej inwestycji. W kwestionowanej sprawie inwestor zainicjował postępowanie wnioskiem z [...].12.2016r. dotyczącym budowy budynku biurowo - handlowo - usługowego z garażem podziemnym i elementami zagospodarowania na działce nr [...] z obrębu [...], przy ul. [...] w Dzielnicy [...] [...]. Organ rozpoznając wniosek inwestora uznał, że projektowana inwestycja zgodna jest z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru [...] i [...] - Uchwała Nr [...] Rady Gminy [...]z dnia [...] czerwca 2002r. (Dz. Urz. Woj. [...]. z 2002r. Nr [...], poz. [...]) z przepisami techniczno - budowlanymi, a także wymaganiami ochrony środowiska. Inwestor uzyskał wszelkie wymagane przepisami szczególnymi pozwolenia, uzgodnienia lub opinie innych organów. Przedłożony projekt budowlany został wykonany i sprawdzony przez osoby posiadające wymagane uprawnienia budowlane oraz legitymujące się aktualnym na dzień opracowania projektu zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7 Prawa budowlanego. Projektanci oraz sprawdzający złożyli wymagane oświadczenia o sporządzeniu projektu budowlanego zgodnie z obowiązującymi przepisami i zasadami wiedzy technicznej. Prawidłowe było zatem stwierdzenie, że nieruchomość stanowiąca działkę nr ew. [...] z obrębu [...], należąca do skarżącego nie znajduje się w obszarze oddziaływania kwestionowanej inwestycji, wyznaczonym zwłaszcza w oparciu o przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r., w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. 2015 r., poz. 1422 ze zm.). Działka skarżącego nie znajduje się zwłaszcza w obszarze oddziaływania inwestycji wyznaczonym w oparciu o § 12 ust. 6 ww. rozporządzenia (odległość rampy lub pochylni od granicy z sąsiednią działką budowlaną), która według projektu wynosi 1,5 m. Interes prawny, będący konieczną przesłanką do uznania danego podmiotu za stronę postępowania musi istnieć obiektywnie, a nie odnosić się do subiektywnych odczuć. Tylko takie ograniczenia w zagospodarowaniu nieruchomości, które są związane z konkretnym przepisem prawa, dają właścicielowi sąsiedniej nieruchomości prawo do uczestnictwa w charakterze strony w postępowaniu administracyjnym dotyczącym pozwolenia na budowę. Od interesu prawnego należy odróżnić interes faktyczny, czyli sytuację, w której dany podmiot jest co prawda bezpośrednio zainteresowany rozstrzygnięciem sprawy administracyjnej, jednakże nie może tego zainteresowania poprzeć przepisami prawa, mającego stanowić podstawę skierowanego żądania w zakresie podjęcia stosownych czynności przez organ administracji. Argumenty podnoszone przez skarżącego należy rozpatrywać w kontekście interesu faktycznego wiążącego się z ewentualnymi uciążliwościami, a nie interesu prawnego. W odniesieniu do zarzutów skargi wskazać należy, że choć poprzednie postępowanie (w którym skarżący brał udział) zostało umorzone w dniu [...] grudnia 2016r., po wszczęciu dzień wcześniej tj. dnia [...] grudnia 2016r. nowego postępowania (bez udziału skarżącego), to działanie organu związane było z konkretnym wnioskiem inwestora. Inwestorowi nie można odmówić prawa do modyfikacji swojego zamiaru inwestycyjnego i cofnięcia pierwotnego wniosku, a następie (nawet w bliskości czasowej) złożenia nowego wniosku. Nowe postępowanie zakończyło się obecnie kwestionowaną decyzją z dnia [...] lutego 2017r., zatwierdzającą projekt budowy pawilonu biurowo-handlowo-usługowego. Wbrew twierdzeniu skarżącego, ocena statusu strony, dokonywana być musi każdorazowo w odniesieniu do odrębnego postępowania administracyjnego, nawet mimo istnienia tożsamości przedmiotu w innej sprawie administracyjnej. Dlatego zmiana szczegółów technicznych projektu, skutkowała możliwością ustalenia w nowym postępowaniu, że skarżący nie posiada statusu strony. Podkreślić trzeba, że nawet z twierdzeń skargi wynika, iż interes prawny do uczestnictwa w charakterze strony, skarżący wywodzi nie z przepisów prawa budowlanego, ani też z uciążliwości późniejszego funkcjonowania obiektu, ale z prawa własności ogrodzenia (którego przebieg zdaje się kwestionować inwestor). Reasumując A. K. nie posiadał przymiotu strony postępowania w sprawie zakończonej wydaniem decyzji Prezydenta [...] z dnia [...].02.2017r. Tym samym nie można zarzucić organowi naruszenia przepisów prawa materialnego i procesowego wskazanych w skardze, które mogłoby uzasadniać odmienne rozstrzygnięcie. Mając powyższe na uwadze orzeczono jak w sentencji, na podstawie art. 151 p.p.s.a.