II SA/Wa 224/20

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Kwiecińska, Sędzia WSA Iwona Maciejuk (spr.), Asesor WSA Karolina Kisielewicz, , , po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 20 listopada 2020 r. sprawy ze skargi M. B. na decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] grudnia 2019 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wyłączenia stosowania przepisów ustawy uchyla zaskarżoną decyzję. UZASADNIENIE Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji decyzją z dnia [...] grudnia 2019 r. nr [...], na podstawie art. 8a ustawy z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Służby Ochrony Państwa, Państwowej Straży Pożarnej, Służby Celno-Skarbowej i Służby Więziennej oraz ich rodzin (Dz. U. z 2019 r. poz. 288 ze zm.), zwanej dalej również ustawą o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy (...), odmówił wyłączenia stosowania wobec M. B. art. 15c, art. 22a i art. 24a powołanej ustawy. W uzasadnieniu organ podał, że M. B. wnioskiem z dnia [...] czerwca 2017 r. (data wpływu do organu: [...] lipca i 2017 r.) wystąpił do Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji o zastosowanie wobec niego art. 8a ustawy. W uzasadnieniu przedmiotowego wniosku strona przedstawiła przebieg swojej służby. M. B, podkreślił, że w 1990 r. został pozytywnie zweryfikowany i podjął służbę w Wydziale [...] Komendy Rejonowej Policji w [...]. Ww. stwierdził, że swoje obowiązki służbowe wykonywał rzetelnie z narażeniem zdrowia i życia, o czym świadczą opinie służbowe jego przełożonych oraz otrzymywane nagrody i odznaczenia m.in. Brązowy Krzyż Zasługi. Wnioskodawca podkreślił również, że podczas wykonywania obowiązków służbowych wielokrotnie brał udział w zdarzeniach, które w sposób bezpośredni zagrażały jego zdrowiu i życiu. Organ podał, że decyzją nr [...] z dnia [...] grudnia 2018 r. odmówił wyłączenia stosowania wobec wnioskodawcy art. 15c, art. 22a i art. 24a powołanej ustawy. M. B,, wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na ww. decyzję. Wyrokiem z dnia 13 sierpnia 2019 r. sygn. akt II SA/Wa 246/19 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił zaskarżoną decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] grudnia 2018 r. nr [...]. Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji rozstrzygając sprawę wskazał, że M. B. został zwolniony ze służby w Komendzie Miejskiej Policji w [...] w dniu [...] stycznia 2008 r. i ma ustalone prawo do emerytury, której wysokość ustalono z uwzględnieniem odpowiednio art. 15c ustawy zaopatrzeniowej. Z pisma z dnia [...] marca 2017 r. Instytutu Pamięci Narodowej - Komisji Ścigania Zbrodni przeciwko Narodowi Polskiemu - stanowiącego Informację o przebiegu służby Nr [...] wynika, że wnioskodawca pełnił służbę na rzecz totalitarnego państwa, o której mowa w art. 13b ustawy zaopatrzeniowej, w okresie od dnia [...] maja 1989 r. do dnia [...] lipca 1990 r., tj. 1 rok, 2 miesiące i 16 dni. W sprawie ustalono, że całkowity okres służby ww. wynosi 28 lat, 7 miesięcy i I dzień (od dnia [...] lipca 1979 r. do dnia [...] stycznia 2008 r.). Dodatkowo do wysługi emerytalnej doliczono okres zasadniczej służby wojskowej wynoszący 1 rok, 11 miesięcy i 20 dni (od dnia [...] października 1976 r. do dnia [...] października 1978 r.). Organ wskazał, że z kopii akt osobowych o sygn. [...], przekazanych za pismem z dnia [...] stycznia 2018 r. (znak: [...]) przez Instytut Pamięci Narodowej – Komisję Ścigania Zbrodni przeciwko Narodowi Polskiemu - nie wynika, aby M. B. nierzetelnie wykonywał zadania i obowiązki w okresie pełnienia służby po dniu 12 września 1989 r. Komendant Główny Policji w piśmie z dnia [...] marca 2018 r. (1. dz. [...]) przekazał informacje dotyczące przebiegu służby funkcjonariusza. Ze zgromadzonych w sprawie dokumentów wynika, że M. B. po dniu 12 września 1989 r. rzetelnie wykonywał zadania i obowiązki. Z informacji dotyczącej przebiegu służby wnioskodawcy wynika, że w trakcie służby w Policji ww. zajmował kolejne, wyższe stanowiska służbowe, miał podwyższane uposażenie zasadnicze, był awansowany w stopniu służbowym, a także pozytywnie opiniowany. Z ww. dokumentacji przekazanej przez Komendanta Głównego Policji wynika, że ww. po 1989 r. został odznaczony Brązową Odznaką "W Służbie Narodu'' oraz Brązowym Krzyżem Zasługi. w aktach sprawy nie stwierdzono informacji o wymierzonych wobec wnioskującego karach dyscyplinarnych. Ponadto w zgromadzonym materiale brak jest dokumentów potwierdzających udział M. B. w zdarzeniach, które mogły stanowić zagrożenie dla życia i zdrowia. Następnie organ przytoczył art. 8a ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy (...). Podał, że wskazane przesłanki muszą być spełnione łącznie. Odnosząc się do pierwszej z przesłanek organ wskazał, że krótkotrwałość musi być każdorazowo oceniana indywidualnie, wszelako z zastrzeżeniem, że winna być ona rozpatrywana przede wszystkim w ujęciu bezwzględnym, jako długość okresu służby na rzecz totalitarnego państwa. Dodatkowo organ winien ocenić powyższą przesłankę w aspekcie proporcjonalnym, tj. w porównaniu stosunku służby na rzecz totalitarnego państwa do całości okresu służby byłego funkcjonariusza. Podał, że krótkotrwałość jest wprawdzie pojęciem nieostrym, w zakresie którego trudno określić choćby przybliżoną definicję, jednak powołując się na wykładnię językową stwierdził, że krótkotrwałość jest tożsama z nietrwałością, przelotnością lub chwilowością. Analizując drugą z przesłanek organ wskazał, że pojęcie rzetelności w ujęciu określającym postawę oraz jakość wykonywania zadań i obowiązków zawodowych definiować należy jako sumienne, solidne i dokładne wykonywanie swojej pracy - przyjętych na siebie obowiązków. Rzetelne wykonywanie obowiązków służbowych oznacza ich realizację na najwyższym poziomie. Postawa rzetelnego funkcjonariusza charakteryzuje się wzorowością w działaniu służbowym, nie tylko w zakresie podejmowania i nienagannej realizacji zadań obligatoryjnych, ale także wykazywania inicjatywy i realizowania obowiązków dodatkowych. Organ stwierdził, że zwrot "szczególnie z narażeniem zdrowia i życia" traktować należy jako czynnik podnoszący wartość rzetelnej służby funkcjonariusza. Zauważył jednak, że warunek "narażenie zdrowia i życia" odnosi się do kwalifikacji narażenia rozumianej jako stwierdzenie istnienia zagrożenia innego niż normalne następstwo pełnienia służby, przy założeniu, że w jej istotę wpisane jest ryzyko zagrożenia życia i zdrowia. Z perspektywy ustawowej regulacji ważne jest, aby zagrożenie nie było normalnym następstwem służby, czy też nie miało charakteru hipotetycznego, ale było rzeczywiste, dowiedzione i miało charakter wyjątkowy. Minister wskazał, że jego zadaniem jest stwierdzenie, czy w świetle zgromadzonego materiału dowodowego ww. przesłanki można uznać za spełnione, oraz ustalenie, czy zachodzi szczególnie uzasadniony przypadek. Odnosząc się do konieczności ustalenia w sprawie, że stanowi ona szczególnie uzasadniony przypadek, umożliwiający wyłączenie względem wnioskującego stosowania przepisów ogólnych, to jest art. 15c, art. 22a i art. 24a ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy (...) zdaniem organu spełnienie tego warunku postrzegać należy przez pryzmat całkowitego braku jakichkolwiek faktów, mogących stawiać rzetelność służby osoby zainteresowanej pod znakiem zapytania. Organ wskazał, że "szczególnie uzasadniony przypadek" znalazł się w ustawie obok dwóch pozostałych przesłanek. Oznacza to, że krótkotrwałość służby na rzecz państwa totalitarnego i rzetelność służby pełnionej po dniu 12 września 1989 r., pełnionej nawet z narażeniem zdrowia i życia nie wystarczą do oceny, czy zastosowanie art. 8a ustawy zaopatrzeniowej jest zasadne. Minister wskazał, że całkowity okres służby pełnionej przez M. B. wynosi 28 lat, 7 miesięcy i 1 dzień. Służba pełniona przez na rzecz totalitarnego państwa to okres 1 roku, 2 miesięcy i 16 dni. Minister stwierdził, że wskazany okres służby na rzecz totalitarnego państwa jest krótkotrwały zarówno w ujęciu bezwzględnym, jak i proporcjonalnym. Stwierdził, że w w sprawie została spełniona przesłanka z art. 8a ust. 1 pkt 1 ustawy. Odnosząc się do przesłanki określonej w art. 8a ust. 1 pkt 2 ustawy Minister wskazał, że po dokonaniu analizy okoliczności sprawy stwierdził, że M. B. rzetelnie wykonywał zadania i obowiązki w trakcie pełnienia służby po dniu 12 września 1989 r. Jednocześnie z akt sprawy wynika, że brak jest bezpośrednich dowodów potwierdzających, że służba ta pełniona była z narażeniem zdrowia i życia. Organ wskazał, że świadczenie emerytalne wypłacane wnioskodawcy nie było podwyższone ze względu na służbę w warunkach szczególnie zagrażających życiu i zdrowiu, na podstawie przepisów rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 4 maja 2005 r. j w sprawie szczegółowych warunków podwyższania emerytur funkcjonariuszy Policji, Agencji I Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Biura Ochrony I Rządu, Służby Ochrony Państwa, Państwowej Straży Pożarnej, Służby Celnej, Służby Celno- Skarbowej i Służby Więziennej (Dz. U. z 2005 r. Nr 86 poz. 734, z późn. zm.). Organ zaznaczył, że służba w Policji zawsze wiąże się z potencjalnym ryzykiem dla zdrowia i życia funkcjonariuszy, nawet gdy realizowane czynności służbowe są tego rodzaju, że jakiekolwiek zagrożenie dla zdrowia lub życia wydaje się być mało prawdopodobne lub nawet wykluczone. Minister wskazał, że zawarte w uzasadnieniu wniosku M. B. argumenty dotyczące zaangażowania ww. w realizację powierzonych mu zadań, otrzymywania przez stronę w toku służby pozytywnych opinii służbowych, przyznanych odznaczeń, w szczególności Brązowego Krzyża Zasługi i nagród oraz sam charakter zadań realizowanych w jednostkach organizacyjnych Policji i wynikające z niego prawdopodobieństwo zaistnienia sytuacji stanowiących zagrożenie życia i zdrowia, nie mogą być traktowane jako uznanie wprost wystąpienia w przedmiotowej sprawie narażenia zdrowia i życia, o którym mowa w art. 8a ust. 1 pkt 2 ustawy zaopatrzeniowej. W analizowanej sprawie na uwagę zasługuje fakt, że M. B.realizował zadania służbowe w komórkach o charakterze kadrowym, które ze swojej istoty nie implikują sytuacji bezpośredniego zagrożenia zdrowia i życia. Ponadprzeciętne zaangażowanie jednak w taką działalność nie wyklucza możliwości uhonorowania odznaczeniem, w tym o charakterze państwowym, włączając również wyróżnienie najwyższej rangi. Konkludując Minister stwierdził, że w przedmiotowej sprawie nie została spełnione przesłanki dopuszczalności wyłączenia stosowania art. 15c, art. 22a i art. 24a wskazana w art. 8a ust. 1 pkt 2 ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy (...). Wskazał, że uprawnienie z art. 8a ma charakter wyjątkowy i dotyczy wyłącznie osób, w przypadku których krótkotrwałość jest niezaprzeczalna, a rzetelność służby oczywista, bezdyskusyjna - w szczególności pełniona z narażeniem zdrowia i życia, bowiem tylko wówczas można uznać, że w sprawie zachodzi szczególnie uzasadniony przypadek. Decyzja Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] grudnia 2019 r. nr [...] stała się przedmiotem skargi M. B. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Skarżący wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji, zarzucił naruszenie art. 8 k.p.a. i 107 § 3 k.p.a. przez nienależyte uzasadnienie zaskarżonej decyzji z uwagi na zawarcie w niej zbyt ogólnych stwierdzeń, co uniemożliwia realizację zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa. Skarżący podniósł, że organ uznał jednoznacznie, że w toku pełnionej służby nie wystąpiły zagrożenia życia i zdrowia, co jest niezgodne ze stanem faktycznym. Podał, że służbę w Policji po 1990 r. pełnił w sposób wyróżniający go wśród innych policjantów, czego dowodem są osiągnięcia zawodowe w postaci: premii, nagród i awansów oraz Brązowego Krzyża Zasługi, przyznanego za rzetelne pełnienie służby. Skarżący wskazał, że potwierdzeniem tego jest także orzeczenie Wojewódzkiej Komisji Lekarskiej nr [...] z dnia [...]. 01.2015 r., w którym stwierdzono inwalidztwo III grupy nabyte w związku ze służbą w Policji. Podniósł, że tym samym utratę zdrowia w toku służby w Policji należy uznać za udowodnioną. Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji w odpowiedzi z dnia [...] stycznia 2020 r. na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Skarga podlegała uwzględnieniu, albowiem w sprawie tej organ naruszył art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.), zwanej dalej P.p.s.a. Zgodnie z tym przepisem, ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie. Przepis art. 153 P.p.s.a. ma charakter bezwzględnie obowiązujący, co oznacza, że ani organ administracji publicznej, ani Sąd, orzekając ponownie w tej samej sprawie, nie mogą nie uwzględnić oceny prawnej i wskazań wyrażonych wcześniej w orzeczeniu sądu, gdyż są nimi związane. Ciążący na organie i na sądzie obowiązek podporządkowania się ocenie prawnej wyrażonej w wyroku sądu administracyjnego, może być wyłączony tylko w wypadku istotnej zmiany stanu prawnego lub faktycznego, czyniącej pogląd prawny nieaktualnym, a także w razie wzruszenia wyroku w trybie przewidzianym prawem (v. wyrok NSA z dnia 26 czerwca 2000 r. sygn. akt I SA/Ka 2408/98, orzeczenia.nsa.gov.pl). Przez ocenę prawną należy rozumieć wyjaśnienie istotnej treści przepisów prawnych i sposobu ich zastosowania w konkretnym wypadku. Ocena prawna może odnosić się zarówno do przepisów prawa materialnego, jak i procesowego. Zarówno organ administracji, jak i Sąd, rozpoznając sprawę ponownie, obowiązane są zastosować się do oceny zawartej w uzasadnieniu wyroku. Związanie to dotyczy również wskazań co do dalszego postępowania, w przypadku uchylenia poprzedniej decyzji ze względu na naruszenie przepisów procesowych w zakresie dotyczącym wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy. W sprawie niniejszej Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji nie zastosował się w pełni do oceny prawnej i wskazań wyrażonych w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 13 sierpnia 2019 r. sygn. akt II SA/Wa 246/19, mimo iż wyrok ten przywołał w zaskarżonej decyzji. Uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W zaskarżonej decyzji z dnia [...] grudnia 2019 r. Minister uwzględnił wskazanie Sądu co do konieczności dokonania oceny spełnienia przesłanki z art. 8a ust. 1 pkt 1 ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy (...). Minister oceny tej dokonał i stwierdził, że okres służby na rzecz totalitarnego państwa, o którym mowa w art. 13b powołanej ustawy, stanowi okres krótkotrwały. Ocenę tę Sąd podziela, albowiem trafnie Minister stwierdził, że okres 1 roku, 2 miesięcy i 16 dni jest okresem krótkotrwałym, tak w ujęciu bezwzględnym, jak i proporcjonalnym w odniesieniu do 28 lat, 7 miesięcy i 1 dnia (ok. 4% całości służby). Niewątpliwie jako krótkotrwała może być rozumiana służba, której czas trwania w porównaniu do całego okresu służby nie był długi, trwał w porównaniu do tego okresu stosunkowo krótko. Taka sytuacja występuje w niniejszej sprawie. Spełniona została zatem przesłanka z art. 8a ust. 1 pkt 1 ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy (...). Ustawodawca wymaga też, aby osoba, w odniesieniu do której organ może zastosować art. 8a ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy (...) rzetelnie wykonywała zadania i obowiązki po dniu 12 września 1989 r., wskazuje przy tym, że to rzetelne wykonywanie zadań i obowiązków ma miejsce w szczególności wówczas, gdy służba była pełniona z narażeniem zdrowia i życia. Organ w zaskarżonej decyzji z dnia [...] grudnia 2019 r. stwierdził też, że M. B. rzetelnie wykonywał zadania i obowiązki w trakcie pełnienia służby po dniu 12 września 1989 r. Zaznaczył jednak, że brak jest bezpośrednich dowodów potwierdzających, że służba pełniona była z narażeniem zdrowia i życia. Z powyższego organ wyprowadził wniosek, że nie została spełniona przesłanka z art. 8a ust. 1 pkt 2 ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy (...). Nie podważając ustalenia organu, że służba skarżącego nie była pełniona z narażeniem zdrowia i życia (nie przemawia za tym sam fakt ustalenia inwalidztwa III grupy, na co powołuje się skarżący), stwierdzić należy, że organ błędnie stwierdził, że przesłanka z art. 8a ust. 1 pkt 2 ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy (...) nie została spełniona. Ustawodawca nie wymaga w art. 8a ust. 1 pkt 2 ustawy, aby przez rzetelne wykonywanie zadań i obowiązków po 12 września 1989 r. rozumieć wyłącznie przypadek pełnienia służby z narażeniem zdrowia i życia. Gdyby tak było ustawodawca wprost wskazałby to w powołanym przepisie. Dodanie przez ustawodawcę, po zwrocie "rzetelne wykonywanie zadań i obowiązków po dniu 12 września 1989 r.", zwrotu "w szczególności" "z narażeniem zdrowia i życia" stanowi jeden z przykładów takiego wykonywania zadań i obowiązków, który uprawnia do przyjęcia, że te zadania i obowiązki były wykonywane rzetelnie. Brzmienie art. 8a ust. 1 pkt 2 ustawy nie zawęża tym samym rzetelnego wykonywania zadań i obowiązków wyłącznie do służby pełnionej z narażeniem zdrowia i życia. Kwestia braku dokumentów odnoszących się do zdarzeń służbowych z narażeniem zdrowia i życia, na co wskazał organ, nie stanowi w tej sprawie podstawy do przyjęcia, że przesłanka ta nie została spełniona. W wyroku z dnia 13 sierpnia 2019 r. sygn. akt II SA/Wa 246/19 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w odniesieniu do ogólnikowego sformułowania organu, że skarżący nie legitymuje się wybitnymi osiągnięciami, szczególnie wyróżniającymi go na tle pozostałych funkcjonariuszy, stwierdził, że organ powinien wskazać, jakie wybitne osiągnięcia miałyby, czy mogłyby zostać uznane przez organ za wyróżniające skarżącego na tle pozostałych funkcjonariuszy. Sąd wskazał też, że Minister nie doprecyzował, czy ocenę swoją w tym zakresie odnosi do funkcjonariuszy danej jednostki, czy też wszystkich funkcjonariuszy Policji. Sąd stwierdził jednocześnie, że Minister wskazując, że charakter i warunki pełnienia służby nie dowodzą, aby sprawa ta stanowiła szczególnie uzasadniony przypadek, pozwalający na skorzystanie z uprawnień wynikających z art. 8a ust. 1 ustawy, nie przedstawił faktów dotyczących służby skarżącego, charakteru tej służby i warunków jej pełnienia, które zdaniem organu nie pozwalały na przyjęcie, że jest to szczególnie uzasadniony przypadek. Sąd w powołanym wyroku wskazał też, że Minister nie zbadał i nie ocenił wystarczająco osiągnięć skarżącego w służbie, mimo że we wniosku przedstawił on pewne okoliczności dotyczące służby, mogące wskazywać na to, że nie był przeciętnym funkcjonariuszem. Wszystkich tych wskazań Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wyrażonych w powołanym wyroku, w odniesieniu do oceny przypadku skarżącego jako szczególnie uzasadnionego Minister rozpatrując ponownie sprawę nie uwzględnił, co stanowi naruszenie art. 153 P.p.s.a. W powołanym wyroku z dnia 13 sierpnia 2019 r. sygn. akt II SA/Wa 246/19 Sąd zwrócił też m.in. uwagę, że z uzasadnienia zaskarżonej decyzji nie wynika także analiza okoliczności podniesionych w informacji o przebiegu służby z [...] stycznia 2018 r., z której wynika, że skarżący był pracownikiem zdyscyplinowanym, dociekliwym i obowiązkowym, miał na uwadze dobro policjantów i respektował obowiązujące przepisy, był w pełni odpowiedzialny za powierzone zadania służbowe, które wykonywał bardzo dobrze, dokładnie i terminowo. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wskazał też, że Minister nie ustosunkował się do otrzymanych przez skarżącego awansów i odznaczeń oraz nie wyjaśnił w związku, z jakimi okolicznościami były one przyznawane, a było to istotne szczególnie w kontekście przesłanki wskazanej w art. 8a ust. 1 pkt 2 ustawy, jak również z uwagi na "szczególnie uzasadniony przypadek", o jakim mowa w art. 8a ust. 1 tej ustawy. Sąd wskazał, że Krzyż Zasługi jest nagrodą dla osób, które położyły zasługi dla Państwa lub obywateli spełniając czyny przekraczające zakres ich zwykłych obowiązków, a przynoszące znaczną korzyść Państwu lub obywatelom. Wszystkie te wskazania Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie nie znalazły żadnego odzwierciedlenia w zaskarżonej decyzji z dnia [...] grudnia 2019 r. Sąd jednoznacznie wskazał też w powołanym wyżej wyroku, że Minister przy ponownym rozpatrywaniu sprawy powinien w odniesieniu do poszczególnych awansów i przyznanych skarżącemu nagród wyrazić swoje oceny, a nie dokonywać ocen ogólnikowych, w żaden sposób niezindywidualizowanych, które nie odnoszą się do okoliczności faktycznych wynikających z akt administracyjnych sprawy, a na które to okoliczności skarżący zwracał uwagę we wniosku, a które wynikały z załączonych przez skarżącego dokumentów. Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji wydał zaskarżoną decyzję w oderwaniu od części istotnych wskazań Sądu. Odmawiając decyzją z dnia [...] grudnia 2019 r. wyłączenia stosowania wobec wnioskodawcy art. 15c, art. 22a i art. 24a ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy (...) nie dokonał żadnych ustaleń faktycznych w zakresie wskazanym przez Sąd w wyroku z dnia 13 sierpnia 2019 r. sygn. akt II SA/Wa 246/19, a w konsekwencji nie dokonał rozważenia istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy okoliczności wskazanych przez Sąd. Uzasadnienie zaskarżonej decyzji nie pozostawia żadnych wątpliwości co do naruszenia przez organ art. 153 P.p.s.a. Uchybienie to stanowi podstawę uchylenia zaskarżonej decyzji. Ponownie rozpoznając sprawę Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji uwzględni ocenę prawną i wskazania wyrażone w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 13 sierpnia 2019 r. sygn. akt II SA/Wa 246/19, do których się dotychczas nie zastosował, czemu da wyraz w uzasadnieniu decyzji. Organ uwzględni też ocenę prawną wyrażoną przez Sąd rozpatrujący niniejszą sprawę, co do spełnienia przesłanki z art. 8a ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy (...). Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.) w zw. z art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem C0V1D-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. poz. 374 ze zm.), orzekł jak w wyroku.