I SA/Wa 1889/20

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Monika Sawa Sędziowie Sędzia WSA Anna Falkiewicz-Kluj Sędzia WSA Agnieszka Jędrzejewska-Jaroszewicz (spr.) po rozpoznaniu w dniu 14 grudnia 2020 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi P. D. w przedmiocie niewykonania przez Prezydenta [...] wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 22 maja 2015 r. sygn. akt I SAB/Wa 161/15 1. wymierza Prezydentowi [...] grzywnę w wysokości 12000 (dwanaście tysięcy) złotych; 2. stwierdza, że bezczynność organu w wykonaniu wyroku miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa; 3. przyznaje od Prezydenta [...] na rzecz skarżącej P. D. sumę pieniężną w wysokości 12000 (dwanaście tysięcy) złotych; 4. oddala skargę w pozostałym zakresie; 5. zasądza od Prezydenta [...] na rzecz skarżącej P. D. kwotę 680 (sześćset osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. UZASADNIENIE P. D. pismem z [...] lipca 2020 r. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na niewykonanie przez Prezydenta [...] wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 22 maja 2015 r. sygn. akt I SAB/Wa 161/15, mocą którego Sąd uwzględnił skargę na bezczynność Prezydenta [...] i zobowiązał organ do rozpoznania wniosku z [...] maja 2012 r. o odszkodowanie za nieruchomość położoną w [...] przy ul. [...] nr hip. [...], w terminie czterech miesięcy od daty doręczenia odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy. Skarżąca zarzuciła Prezydentowi [...] naruszenie art. 12 § 1 kpa w zw. z art. 6 kpa w zw. z art. 35 § 3 kpa, poprzez niezałatwienie sprawy w ustawowym terminie - maksymalnie dwóch miesięcy od daty wszczęcia postępowania oraz niewykonanie ww. wyroku z 22 maja 2015 r., co doprowadziło do naruszenia zasady szybkości postępowania administracyjnego oraz zasady praworządności. Skarżąca wniosła o stwierdzenie, że bezczynność organu w wykonaniu wyroku miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa, wymierzenie organowi grzywny w wysokości co najmniej [...] zł w trybie art. 154 § 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.)- dalej P.p.s.a., przyznanie od organu na rzecz skarżącej sumy pieniężnej w wysokości [...] zł, w trybie art. 154 § 7 P.p.s.a., przeprowadzenie postępowania w trybie uproszczonym, wydanie postanowienia o stwierdzeniu, w toku rozpoznawania sprawy, istotnych naruszeń prawa lub okoliczności mających wpływ na ich powstanie oraz poinformowanie właściwych organów lub ich organów zwierzchnich o tych uchybieniach, w trybie art. 155 § 1 P.p.s.a. oraz o zasądzenie kosztów postępowania. W obszernym uzasadnieniu skargi skarżąca wskazała, że odpis wyroku z 22 maja 2015 r. wraz z aktami sprawy zwrócone zostały organowi [...] sierpnia 2015 r., czteromiesięczny termin oznaczony przez Sąd minął więc [...] grudnia 2015 r. Pomimo zobowiązania ww. wyrokiem do wydania decyzji postępowanie nadal nie zostało zakończone, co oznacza, że od ponad 4,5 roku Prezydent [...] ignoruje prawomocny wyrok Sądu. Skarżąca podkreśliła, że w związku z niewykonaniem ww. wyroku w sprawie wydanych zostało kolejnych 6 orzeczeń sądów administracyjnych, tj.: 1. wyrok WSA w Warszawie z 6 maja 2016 r. sygn. akt I SA/Wa 286/16, wymierzający grzywnę w wysokości 500 zł i stwierdzający, że bezczynność organu w wykonaniu wyroku miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa, 2. wyrok WSA w Warszawie z 15 grudnia 2016 r. sygn. akt I SA/Wa 1606/16, wymierzający grzywnę w wysokości 3000 zł i stwierdzający, że bezczynność organu w wykonaniu wyroku miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa, 3. postanowienie WSA w Warszawie z 12 stycznia 2017 r. sygn. akt I SO/Wa 1512/16, wymierzające organowi grzywnę w wysokości 100 zł za nieprzekazanie skargi wraz z aktami sprawy w ustawowym terminie, 4. wyrok WSA w Warszawie z 21 września 2017 r. sygn. akt I SA/Wa 1055/17 wymierzający grzywnę w wysokości 4000 zł i stwierdzający, że bezczynność organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa, a także przyznający sumę pieniężną na rzecz skarżącej w wysokości 2000 zł, 5. wyrok WSA w Warszawie z 6 listopada 2018 r. sygn. akt I SA/Wa 904/18 stwierdzający, że bezczynność organu w wykonaniu wyroku miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa, wymierzający grzywnę w wysokości 7000 zł oraz przyznający sumę pieniężną w wysokości 3000 zł. Rozstrzygnięcia dotyczące grzywny oraz sumy pieniężnej zawarte ww. wyroku uchylone zostały wyrokiem NSA z 21 sierpnia 2019 r. sygn. akt I OSK 146/19, 6. wyrok NSA z 21 sierpnia 2019 r. sygn. akt I OSK 146/19 wymierzający grzywnę w wysokości 10 000 zł oraz przyznający sumę pieniężną w wysokości 10 000 zł. Skarżąca zaznaczyła, że podejmuje próby samodzielnego zmotywowania organu do podjęcia czynności w sprawie, poprzez wysyłanie wezwań do wydania decyzji. W ocenie skarżącej działania organu prowadzone są chaotycznie, bez znajomości akt sprawy, co określić można jako rażącą niestaranność. Organ wzywa bowiem m.in. do nadesłania dokumentów, które znajdują się już w aktach sprawy. Skarżąca opisała podejmowane przez Prezydenta czynności podkreślając, że powinny być one podjęte już na początkowym etapie postępowania w 2012 r., a nie po ponad 8 latach jego trwania i wydaniu 7 orzeczeń w sprawie bezczynności Prezydenta. W ocenie skarżącej czynności te nie zostały podjęte na skutek uzyskania nowych informacji w sprawie lub też zmiany prawa powszechnie obowiązującego. Część z nich ma charakter pozorny i zbędny. Organ występuje bowiem o dokumenty, które są już w jego posiadaniu. Skarżąca podkreśliła, że zupełnie nierealny jest wskazywany przez organ w pismach z [...] maja 2020 r. i [...] czerwca 2020 r. termin zakończenia postępowania oznaczony na dzień [...] sierpnia 2020 r., zwłaszcza w związku z przewidywanym czasem oczekiwaniem na wykonanie przez uprawnionego geodetę zlecenia sporządzenia opracowania geodezyjnego. Jedynym zatem impulsem, mogącym wpłynąć na przyspieszenie działań organu wydaje się w kolejny wyrok w przedmiocie ukarania organu grzywną i przyznania skarżącej sumy pieniężnej we wnioskowanej w skardze wysokości. W ocenie skarżącej nie istnieją żadne przeszkody natury prawnej lub faktycznej, które stałyby na przeszkodzie rozpoznania wniosku o odszkodowanie z 2012 r. Przewlekłość w podejmowaniu czynności jest widoczna, kiedy zwróci się uwagę na okoliczność, iż akta zostały organowi zwrócone przez Sąd [...] grudnia 2019 r., a pierwsze czynności w sprawie podjął dopiero ponad miesiąc później - [...] stycznia 2020 r., co oznacza, że organ ponownie zwleka z jakąkolwiek aktywnością, przekraczając w ten sposób po raz kolejny ustawowy termin na jej rozpoznanie. Organ powinien ponadto zapewnić sobie akta zastępcze, na podstawie których będzie w stanie nadal prowadzić postępowanie. Pozostawanie akt w posiadaniu innego organu czy też Sądu, nie stanowi usprawiedliwienia dla bezczynności organu, co potwierdza liczne orzecznictwo sądowoadministracyjne. Zdaniem skarżącej nie bez znaczenia pozostaje łączna kwota nałożonych na organ grzywien oraz zasądzonych sum pieniężnych, która wynosi 29600 zł. Świadczy to jednoznacznie, że prawo łamane jest przez organ w sposób notoryczny i rażący, co potwierdzone zostało jednoznacznie ww. wyrokami WSA w Warszawie. Bezczynność Prezydenta w niewykonywaniu wyroku z 22 maja 2015 r. nie znajduje żadnego racjonalnego usprawiedliwienia w okolicznościach niniejszej sprawy. Skarżąca podkreśliła, że tak naganne zachowanie organu, rozciągnięte w czasie ponad jakiekolwiek uzasadnione normy, uzasadnia wymierzenie żądanej w skardze grzywny oraz przyznania wnioskowanej sumy pieniężnej, co jest jedynym sposobem, aby doprowadzić do zaprzestania rażącego naruszania prawa przez organ. Tym bardziej, że nawet ww. wyrok NSA nie odniósł definitywnego skutku w postaci zakończenia postępowania. Zdaniem skarżącej wnioskowana w skardze wysokość grzywny i sumy pieniężnej jest odpowiednia w okolicznościach niniejszej sprawy, powinna zostać uznana za adekwatną i nienoszącą cech wygórowanej, bądź też nieodzwierciedlającą skali naruszeń praw skarżącej dokonanych przez organ. Wysokość ta powinna przymusić organ ostatecznie do zakończenia sprawy. Określając wysokość grzywny i sumy pieniężnej Sąd powinien wziąć pod uwagę wszystkie czynniki, które uzasadniają szczególnie surowe ukaranie organu, tj. czas trwania postępowania, który wynosi już prawie 8 lat, wydanych już 7 prawomocnych orzeczeń, stwierdzona pięciokrotnie bezczynność organu określona jako mająca miejsce z rażącym naruszeniem prawa, wysokość dotychczas nałożonych i całkowicie bezskutecznych sankcji finansowych (29600 zł), zignorowanie przez organ szeregu wiążących go terminów w sprawie, tj. terminu ustawowego, terminu wyznaczonego przez Wojewodę [...], terminu wyznaczonego przez WSA oraz czterech terminów wyznaczonych przez sam organ, pozorowanie aktywności poprzez występowanie o dokumenty, które już od dawna są w aktach. Na potwierdzenie żądań skarżąca przytoczyła stosowne orzecznictwo sądowoadministracyjne podkreślając, że działania organu uniemożliwiają jej uporządkowanie spraw prawnych, co znacząco komplikuje jej sytuację życiową. Ma ona pełne prawo oczekiwać, że sprawa zostanie rozpoznana jeszcze za jej życia. Z uwagi na charakter oraz długotrwałość dokonywanych przez Prezydenta [...] naruszeń skarżąca wystąpił ponadto z wnioskiem o wydanie tzw. postanowienia sygnalizacyjnego i powiadomienie właściwych organów o skali łamania prawa, której dopuszcza się organ. Podjęcie takiego działania spowoduje - w jej ocenie poprawę jej sytuacji, skoro inne środki stosowane dotychczas przez sądy administracyjne takiej poprawy nie przyniosły. W odpowiedzi na skargę Prezydent [...] wniósł o jej oddalenie podnosząc, że w toku prowadzonego postępowania podjęto szereg czynności zmierzających do zgromadzenia pełnego materiału dowodowego niezbędnego do wydania prawidłowej decyzji merytorycznej. W związku z wynikającym obowiązkiem wykonania niezbędnych czynności, z uwagi na treści art. 7 i art. 77 § 1 kpa, wyczerpującego zebrania oraz rozpatrzenia całości materiału dowodowego, pozwalającego na dokładne ustalenie stanu faktycznego sprawy oraz określeniem czy grunt objęty roszczeniem spełnia przesłanki art. 215 ustawy o gospodarce nieruchomościami, pismem z [...] czerwca 2020 r., poinformowano pełnomocnika stron o przyczynach zwłoki w załatwieniu sprawy, wskazując, że załatwienie sprawy nastąpi do dnia [...] sierpnia 2020 r. Termin ten jeszcze nie upłynął. Skarga powinna zatem zostać oddalona. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga jest uzasadniona. Stosownie do treści art. 154 P.p.s.a., w razie niewykonania wyroku uwzględniającego skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania strona, po uprzednim pisemnym wezwaniu właściwego organu do wykonania wyroku lub załatwienia sprawy, może wnieść skargę w tym przedmiocie, żądając wymierzenia temu organowi grzywny. W myśl art. 154 § 2 P.p.s.a Sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1, może ponadto orzec o istnieniu lub nieistnieniu uprawnienia lub obowiązku, jeżeli pozwala na to charakter sprawy oraz niebudzące uzasadnionych wątpliwości okoliczności jej stanu faktycznego i prawnego. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Z powołanego art. 154 § 1 P.p.s.a. wynikają dwie przesłanki, które muszą być spełnione łącznie, aby sąd administracyjny mógł organowi administracji publicznej wymierzyć grzywnę. Po pierwsze, organ musi pozostawać w bezczynności po wyroku uwzględniającym skargę na podstawie art. 149 P.p.s.a. i zobowiązującym organ do wydania w określonym terminie stosownego aktu lub dokonania czynności. Po drugie, strona przed wniesieniem skargi musi wystąpić do właściwego organu z pisemnym wezwaniem do wykonania wyroku. Zdaniem Sądu w rozpoznawanej sprawie obie przesłanki zostały spełnione. W aktach sprawy znajduje się pismo skarżącej z [...] marca 2020 r., którym wezwano Prezydenta [...] do wykonania wyroku z 22 maja 2015 r. Kwestię terminu załatwienia sprawy po uprawomocnieniu się orzeczenia sądu reguluje art. 286 § 2 P.p.s.a., zgodnie z którym termin do załatwienia sprawy przez organ administracji określony w przepisach prawa lub wyznaczony przez sąd liczy się od dnia doręczenia akt organowi. Jak wynika z analizy akt odpis prawomocnego wyroku z 22 maja 2015 r. - zobowiązującego organ do rozpoznania wniosku z [...] maja 2012 r. w przedmiocie ustalenia odszkodowania w terminie czterech miesięcy - wraz z uzasadnieniem oraz aktami administracyjnymi sprawy doręczone zostały organowi [...] sierpnia 2015 r. Termin załatwienia sprawy upłynął zatem [...] grudnia 2015 r. Mimo to Prezydent [...] nie załatwił przedmiotowej sprawy zgodnie z powołanym orzeczeniem. W wyniku zaś wniesionych skarg kolejnymi wyrokami z 6 maja 2016 r. sygn. akt I SA/Wa 286/16, z 15 grudnia 2016 r. sygn. akt I SA/Wa 1606/16, z 21 września 2017 r. sygn. akt I SA/Wa 1055/17, z 6 listopada 2018 r. sygn. akt I SA/Wa 904/18 wymierzono Prezydentowi grzywnę w wysokości odpowiednio 500 zł, 3000 zł, 4000 zł i 7000 zł oraz stwierdzono, że bezczynność organu w wykonaniu wyroku z 22 maja 2015 r. miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa. W orzeczeniach z 21 września 2017 r. i z 6 listopada 2018 r. przyznano jednocześnie od Prezydenta na rzecz skarżącej sumę pieniężną w wysokości odpowiednio 2000 zł, a następnie 3000 zł. Istotne przy tym jest, że Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z 21 sierpnia 2019 r. sygn. akt I OSK 146/19 uchylił wyrok z 6 listopada 2018 r. w części orzekającej o wysokości wymierzonej grzywny (7000 zł) oraz przyznanej sumy pieniężnej (3000 zł) i wymierzył Prezydentowi [...] grzywnę w związku z niewykonaniem ww. wyroku wysokości 10 000 zł oraz przyznał na rzecz skarżącej sumę pieniężną w wysokości 10 000 zł. Mimo powyższych prawomocnych orzeczeń Prezydent [...] – jak wyżej wskazano – nadal nie wydał stosownego rozstrzygnięcia. Z analizy akt wynika przy tym, że po otrzymaniu prawomocnego wyroku z 22 maja 2015 r. wraz z aktami sprawy Prezydent [...] podejmował sporadyczne działania mające na celu zgromadzenie koniecznego materiału dowodowego i zakończenie postępowania, co skutkowało kolejnymi ww. orzeczeniami WSA w Warszawie i NSA wymierzającymi organowi grzywnę i przyznającymi na rzecz skarżącej sumę pieniężną. Zauważyć należy, że stosowne czynności podejmowane były w istocie jedynie w lutym 2016 r, a następnie dopiero po wydaniu przez NSA ww. wyroku z 21 sierpnia 2019 r. Jak wynika z akt sprawy odpis tego wyroku wraz z uzasadnieniem wpłynął do organu [...] października 2019 r. Przy piśmie z [...] grudnia 2019 r. przekazano natomiast do Prezydenta akta administracyjne sprawy. Działania mające na celu wydanie rozstrzygnięcia podjęte natomiast zostały w styczniu 2020 r. (pisma z [...] stycznia 2020 r. skierowane do Archiwum Państwowego, Wydziału Archiwum Biura Organizacji Urzędu [...], Centralnego Archiwum Wojskowego, Sądu Rejonowego dla [...]), w lutym 2020 r. (pismo z [...] lutego 2020 r. skierowane do Sądu Rejonowego dla [...], z [...] lutego 2020 r. skierowane do Wydziału Architektury i Budownictwa, Wydziału Gospodarowania Nieruchomościami i Wydziału Infrastruktury dla Dzielnicy [...]), w kwietniu 2020 r. (pismo z [...] kwietnia 2020 r. skierowane do Archiwum Państwowego) oraz w maju 2020 r. (pisma z [...] maja 2020 r. skierowane do Wydziału Architektury i Budownictwa Dzielnicy [...] i do Zarządu Dróg Miejskich). [...] lipca 2020 r. zlecono ponadto wykonanie stosownego opracowania geodezyjnego dotyczącego nieruchomości. W piśmie z [...] czerwca 2020 r. poinformowano pełnomocnika stron o przyczynach niemożności załatwienia sprawy w terminie określonym w art. 35 § 3 kpa oraz o przewidywanym terminie zakończenia postępowania do 31 sierpnia 2020 r. Zawiadomieniem z [...] września 2020 r. poinformowano natomiast strony o zgromadzeniu materiału dowodowego pozwalającego na wydanie decyzji. Nie ulega wątpliwości, że do dnia rozpoznania przez Sąd kolejnej skargi w przedmiocie wymierzenia organowi grzywny w związku z niewykonaniem ww. wyroku z 22 maja 2015 r. sprawa nie została załatwiona. Prezydent [...] nie wydał stosownego rozstrzygnięcia rozpoznającego wniosek o przyznanie odszkodowania za opisaną wyżej nieruchomość. Spełnione zatem zostały przesłanki uzasadniające zastosowanie art. 154 § 1 P.p.s.a. i wymierzenie organowi grzywny. Stosownie natomiast do art. 154 § 6 P.p.s.a. grzywnę, o której mowa w § 1, wymierza się do wysokości dziesięciokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie odrębnych przepisów. Biorąc pod uwagę długość przekroczenia wyznaczonego wyrokiem z 22 maja 2015 r. terminu na załatwienie sprawy, a także uwzględniając, że ww. wcześniejszymi wyrokami z 6 maja 2016 r., 15 grudnia 2016 r., 21 września 2017 r. oraz 21 sierpnia 2019 r. wymierzono Prezydentowi grzywnę w wysokości odpowiednio 500 zł, 3000 zł, 4000 zł i 10 000 zł w związku z niewykonaniem wyroku, Sąd uznał, że kolejna grzywna w wysokości 12 000 zł jest adekwatną sankcją za niewykonanie przedmiotowego wyroku. Wymierzona kwota mieści się w wymiarze grzywny określonej w art. 154 § 6 P.p.s.a., spełniając funkcję represyjno – dyscyplinującą. Określając wysokość grzywny uwzględniono w szczególności, że Prezydent [...] po otrzymaniu ww. wyroku NSA z 21 sierpnia 219 r. i akt administracyjnych sprawy mimo, iż z przekroczeniem terminu, to podejmował jednak ww. działania mające na celu zgromadzenie materiału dowodowego i wydanie rozstrzygnięcia. Zdaniem Sądu żądanie skarżącej wymierzenia grzywny w wysokości [...] zł - w świetle przedstawionych wyżej okoliczności - jest żądaniem zbyt wygórowanym. Sąd stwierdził jednocześnie, że bezczynność organu w wykonaniu wyroku z 22 maja 2015 r. miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Za takim stanowiskiem przemawia fakt, że sprawa wniosku o przyznanie odszkodowania - mimo ww. kolejnych wyroków wymierzających grzywnę – nie została przez organ załatwiona i wyznaczony w wyroku z 22 maja 2015 r. termin został znacznie przekroczony. Prezydent po wpłynięciu prawomocnego wyroku wraz z aktami administracyjnymi sprawy podejmował co prawda działania mające na celu zakończenie postępowania, jednak jak wyżej wskazano działania te podejmowane były sporadycznie, w dużych odstępach czasu i miały one miejsce głównie w 2020 r. Organ nie działał w przedmiotowej sprawie wnikliwie i szybko, czy też bez zbędnej zwłoki, terminy załatwienia sprawy określone w kpa zostały zaś znacznie przekroczone. Okoliczności usprawiedliwiających bezczynność organu po wydaniu ww. wyroku nie stanowią podnoszone w odpowiedzi na skargę twierdzenia dotyczące konieczności gromadzenia materiału dowodowego, charakter i stopień skomplikowania sprawy czy też – jak słusznie wskazała skarżąca - fakt, że akta znajdują się w posiadaniu innego organu lub sądu. Nie ulega wątpliwości, że prawomocny wyrok Sądu nie został wykonany. Sąd uznał ponadto, że w sprawie zaistniały podstawy do uwzględnienia wniosku skarżącej o przyznanie od organu na jej rzecz sumy pieniężnej, o której mowa w art. 154 § 7 P.p.s.a. Zauważyć należy, że suma pieniężna, określona w powołanym przepisie jest stosowana w sytuacjach wyjątkowych. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym podkreśla się, że przyznanie sumy pieniężnej ma na celu zadośćuczynienie za krzywdę, jaką strona poniosła na skutek wadliwych działań organu. Środek ten stanowi dodatkowe wzmocnienie ochrony interesów skarżącego. W ocenie Sądu okoliczności rozpoznawanej sprawy uzasadniają przyznanie od Prezydenta [...] na rzecz skarżącej sumy pieniężnej w wysokości 12 000 zł jako zadośćuczynienie za oczekiwanie na rozpoznanie sprawy. Określając wysokość przyznanej sumy pieniężnej Sąd miał na uwadze stan sprawy, czas trwania postępowania oraz fakt, że wcześniejszymi wyrokami przyznano skarżącej sumę pieniężna w wysokości odpowiednio 2000 zł, a następnie 10 000 zł. Zdaniem Sądu suma pieniężna w wysokości 12 000 zł w sposób dostateczny zrekompensuje dolegliwości związane z oczekiwaniem na rozpoznanie sprawy. Zwłaszcza, że jak wyżej wskazano organ podjął działania celem wydania rozstrzygnięcia. Zaznaczyć również trzeba, że przyznanie sumy pieniężnej stanowi uprawnienie sądu. Za bezzasadny Sąd uznał natomiast wniosek skarżącej o wydanie postanowienia sygnalizacyjnego w trybie art. 155 P.p.s.a. Orzeczenie sygnalizacyjne wydawane na podstawie ww. przepisu ma charakter fakultatywny, co oznacza, że sąd może wydać to postanowienie, lecz nie ma takiego obowiązku. W ocenie Sądu okoliczności niniejszej sprawy, nie uzasadniają wystosowania takiego wystąpienia. Skarga we wskazanej części podlega więc oddaleniu. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na mocy art. 154 § 1, § 2, § 6 i § 7 oraz art. 151 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji. O kosztach (na które składają się 200 zł wpisu od skargi oraz 480 zł tytułem wynagrodzenia pełnomocnika) orzeczono na mocy art. 200 P.p.s.a. w związku z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2018 r. poz. 265). Rozpatrzenie sprawy w trybie uproszczonym nastąpiło na podstawie art. 119 pkt 2 w związku z art. 120 P.p.s.a.