I GSK 3496/18

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Hanna Kamińska Sędzia NSA Małgorzata Grzelak (spr.) Sędzia del. WSA Izabella Janson protokolant Kacper Tybuszewski po rozpoznaniu w dniu 18 listopada 2022 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej R. R. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 28 sierpnia 2018 r. sygn. akt I SA/Rz 373/18 w sprawie ze skargi R. R. na decyzję Dyrektora Podkarpackiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Rzeszowie z dnia [...] marca 2018 r. nr [...] w przedmiocie płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego oddala skargę kasacyjną. UZASADNIENIE Wyrokiem z dnia 28 sierpnia 2018 r. sygn. akt I SA/Rz 373/18 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie oddalił skargę R. R. na decyzję Dyrektora Podkarpackiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Rzeszowie z [...] marca 2018 r. w przedmiocie płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego. Treść uzasadnienia tego wyroku dostępna jest na stronach internetowych Naczelnego Sądu Administracyjnego (www.nsa.orzeczenia.gov.pl). Skarżący wniósł skargę kasacyjną od powyższego wyroku domagając się jego uchylenia w całości i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Rzeszowie, przeprowadzenie dowodów opisanych w pkt II.6. skargi, zasądzenia kosztów postępowania oraz rozpoznania skargi kasacyjnej na rozprawie. Na podstawie art. 174 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz.U. 2022 poz. 329; dalej: ppsa) wyrokowi Sądu I instancji zarzucono: I. naruszenie przepisów prawa materialnego: 1. art. 8 ustawy o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego w zw. z art. 461 kc w zw. z art. 336 kc w zw. z art. 2 ust 2 ustawy o ochronie gruntów rolnych, poprzez jego błędną wykładnię i utrzymanie w mocy decyzji Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Jarosławiu z dnia [...] listopada 2017 r., nr [...], podczas gdy organ I jak i II instancji błędnie uznał, że skarżący nie spełnia wymogów do przyznania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na rok 2016, ponieważ nie spełnił kryterium posiadania gruntów rolnych, co do których ubiegł się o dopłatę; 2. art. 19 ust. 2 rozporządzenia 640/2014, poprzez utrzymanie w mocy w/w decyzji Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Jarosławiu, podczas gdy organ nieprawidłowo zastosował tę normę i w konsekwencji przyjął w obliczeniach nieprawidłową różnicę oraz powierzchnię zadeklarowanej wniosku, co doprowadziło do nałożenia na skarżącego sankcji i udzielenia odmowy płatności; 3. art 26 ust. 2 Rozporządzenia Wykonawczego Komisji (UE) nr 809/2014 z dnia 17 lipca 2014 r. ustanawiającego zasady stosowania rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1306/2013 w odniesieniu do zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli, środków rozwoju obszarów wiejskich oraz zasady wzajemnej zgodności (Dz.U.UE.L.2014.227.69 z dnia 2014.07.31) poprzez przeprowadzenie kontroli dopłat z 2016r w kolejnym roku, tj. 2017. 4. art. 4 ust. 1 lit. h) oraz art. 4 ust. 1 lit. c) ppkt. ii rozporządzenia (UE) nr 1307/2013 w zw. z § 2 ust. 2 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 12 marca 2015 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania płatności bezpośrednich i płatności niezwiązanej do tytoniu (Dz. U. poz. 351, z późn. zm.) poprzez uznanie, iż nieruchomości objęte postępowaniem nie mogą być wykorzystywane na cele działalności rolniczej, podczas gdy z tych przepisów wynika, że trwałe użytki zielone są to grunty wykorzystywane do uprawy traw lub innych pastewnych roślin zielnych rozsiewających się naturalnie (samosiewnych) lub uprawianych (wysiewanych), które nie były objęte płodozmianem danego gospodarstwa rolnego przez okres pięciu lat łub dłużej. Co więcej normy te stanowią, że działalność rolnicza oznacza utrzymywanie użytków rolnych w stanie, dzięki któremu nadają się one do wypasu lub uprawy bez konieczności podejmowania działań przygotowawczych wykraczających poza zwykłe metody rolnicze i zwykły sprzęt rolniczy, w oparciu o kryteria określone przez państwa członkowskie na podstawie ram ustanowionych przez Komisję. W myśl § 2 ust. 2 w/w rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 12 marca 2015 r. grunty uznaje się za pozostające w stanie nadającym się do wypasu lub uprawy, jeżeli został na nich przeprowadzony przynajmniej jeden zabieg agrotechniczny mający na celu usunięcie lub zniszczenie niepożądanej roślinności, w terminie do dnia 31 lipca roku, w którym został złożony wniosek o przyznanie płatności bezpośrednich. II. naruszenie przepisów prawa procesowego, mające istotny wpływ na treść zapadłej w sprawie decyzji: 1. art. 3 § 2 pkt 1 ppsa w zw. z art. 151 ppsa w zw. z art. 7 kpa w zw. z art. 77 kpa, poprzez nieuwzględnienie skargi oraz bezpodstawne jej pominięcie w części w jakiej zachodziły przesłanki do uchylenia zaskarżonych decyzji, gdyż wskazane uchybienia mogły mieć istotny wpływ na treść zapadłego rozstrzygnięcia, a w szczególności poprzez nie podjęcie przez organ czynności zmierzających do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy oraz nie zebranie w sposób wyczerpujący materiału dowodowego poprzez przyjęcie bez wyjaśnienia, że skarżący nie posiada wskazanych we wniosku nieruchomości, podczas gdy z działań przez niego podejmowanych, wynika odmienny stan rzeczy zarówno faktyczny, jak i prawny, a w szczególności pominięcie, iż skarżący wykonywał władztwo nad przedmiotowymi działkami, co w konsekwencji doprowadziło do utrzymania w mocy zaskarżonej decyzji Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Jarosławiu i oddaleniu skargi skarżącego. Sąd z rażącym naruszeniem prawa materialnego przyjął, że jednostka państwowa wykonująca trwały zarząd terenem Skarbu Państwa jest posiadaczem zależnym (str. 6 uzasadnienia), a nie statio fisci Skarbu Państwa i wykonuje w imieniu Skarbu Państwa posiadanie samoistne. Skarb Państwa jako byt nieosobowy może sprawować posiadanie właścicielskie jedynie przez swoje stationes fisci. Powyższe skutkowało kolejnym błędem, że skoro oddano skarżącemu władanie nad terenem na podstawie umowy, to nie był on posiadaczem zależnym, gdyż takim posiadaczem jest jedynie osoba posiadająca prawo rzeczowe do terenu. Powyższe stanowisko pomija całkowicie, że posiadaczem zależnym jest również np. najemca czy dzierżawca. 2. art. 151 ppsa poprzez oddalenie skargi i w konsekwencji poprzez utrzymanie w mocy w/w decyzji Kierowania Biura Powiatowego ARiMR w Jarosławiu pomimo braku należytego i wyczerpującego informowania stron o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków, będących przedmiotem postępowania administracyjnego oraz pomimo zaniechania przez organ I instancji wyjaśnienia w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji zasadności przesłanego, którymi organ kierował się przy wydawaniu decyzji; 3. art. 151 ppsa poprzez niezasadne oddalenie skargi na decyzję Dyrektora Podkarpackiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Rzeszowie, podczas gdy została ona wydana z naruszeniem podstawowych zasad prowadzenie postępowania administracyjnego, a w szczególności pomimo braku należytego i wyczerpującego informowania stron o okolicznościach faktycznych i prawnych przedmiotowej sprawy; 4. 141 § 4 ppsa poprzez jego niewłaściwe zastosowanie polegające na niedostatecznym uzasadnieniu zapadłego rozstrzygnięcia, a w szczególności poprzez ogólnikowe odniesienie się do zarzutów skarżącej, lakoniczne ich uzasadnienie, które nie daje ogólnego obrazu ustalonego stanu faktycznego w sprawie. Ponadto Sąd nie odniósł się do przedstawionych dowodów, a w szczególności informacji, że osoby fizyczne zajmujące się wykaszaniem innych terenów Skarbu Państwa, obejmujących wały i poldery otrzymały dopłaty, tylko nie skarżący, chociaż wszystkie te podmioty korzystały z terenów na podstawie takiego samego tytułu prawnego. 5. art. 134 ppsa w zw. z art. 106 § 3 ppsa w zw. z art. 7 kpa i art. 77 § 1 kpa oraz 8 kpa poprzez nierozważenie całości materiału zebranego w sprawie i dokonanie nieprawidłowych ustaleń polegających na uznaniu, iż w przedmiotowej sprawie nie zachodzą podstawy do uchylenia zaskarżonych decyzji i przyznania skarżącemu Jednolitej Płatności Obszarowej dla młodych rolników, podczas gdy decyzja została wydana bez należytego dokonania oceny prawidłowości czynności faktycznych, a jej ustalenia są wręcz sprzeczne z treścią; 6. art. 106 § 3 ppsa poprzez pominięcie i bezpodstawne oddalenie wniosków dowodowych skarżącego z dnia [...] sierpnia 2018r., które pozwoliłyby szczegółowo wyjaśnić sprawę, a w szczególności: a) protokołu kontroli nieruchomości zgłoszonych do dopłat przeprowadzonej przez pracowników Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa na okoliczność zakwalifikowania nieruchomości, jako nadające się w całości do użytkowania rolniczego i podlegały prawidłowym zabiegom rolniczym, tj. zniszczeniu chwastów w odpowiednim terminie. Z powyższego protokołu nie wynika, aby w terenie występowały jakieś przeszkody do użytkowania tych nieruchomości, jako trwałych użytków zielonych, b) pisma Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] października 2017r., znak: [...], [...] września 2017r., znak: [...] na okoliczność ustalenia, iż osoby, które złożyły wnioski na inne nieruchomości, wcześniej od skarżącego, który faktycznie je użytkował jako łąki (kosił i zbierał siano), o takim samym przeznaczeniu i wykorzystaniu (częściowo zajęte jako wał, a w całości porośnięte łąką) w łatach 2015 r., - 2016r., otrzymały dopłaty z ARiMR w ramach systemów wsparcia bezpośredniego; c) wydruków ze strony geoportal.gov.pl na okoliczność, iż nieruchomości, których dotyczy odmowa płatności są jedynie w części zajęte przez urządzenia wodne – wały przeciwpowodziowe, a nadto w całości porośnięte są roślinnością charakterystyczną dla łąk, zatem mogą być wykorzystywane rolniczo, zarówno w cześć na której znajduje się porośnięty łąką wał przeciwpowodziowy, jak i w pozostałej części, porośniętej łąką. d) wystąpienia pokontrolnego NIK Delegatura w Bydgoszczy, znak: [...] na okoliczność, iż tereny wałów przeciwpowodziowych są uznawane za grunty, które mogą być wykorzystywane rolniczo, a ich użytkownikiem jest osoba fizyczna, która faktycznie pobiera z nich pożytki, tj. kosi łąki porastające wały przeciwpowodziowe. e) wystąpienia pokontrolne NIK Delegatura w .Warszawie, znak: [...], na okoliczność, iż zostały uznane za zgodne z prawem działania polegające na przyznawaniu dopłat bezpośrednich dla osób fizycznych użytkujących rolniczo bez tytułu prawnego grunty Skarbu Państwa, na których znajdowały się urządzenia melioracji, a które wykonywały zabiegi w ramach utrzymania urządzeń melioracji wodnej polegające na koszeniu skarp, dna kanałów, oraz koszeniu wałów przeciwpowodziowych, pod którymi działki zaliczają się do użytku gruntowego określanego jako określanego jako tereny różne, f) wezwania z dnia [...] października 2016r. do złożenia wyjaśnień Powiatowej Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Jarosławiu Nr [...], na okoliczność, iż na cześć działek użytkowanych przez skarżącego (objętych pierwotnym wnioskiem) złożone zostały wcześniej przez osoby trzecie wnioski o dopłaty bezpośrednie, skutkiem czego skarżący wycofał wniosek w tym zakresie. g) informacji o działce z dnia [...] stycznia 2016 r. na okoliczność iż nieruchomości objęte wnioskiem, jak i nieruchomości, które uzyskały dopłaty wg treści odpowiedzi na pytania skarżącego ws. informacji publicznej, są gruntami Skarbu Państwa oddanymi w zarząd Wód Polskich (Wcześniej Podkarpacki Zarząd Melioracji i Urządzeń Wodnych). h) wniosku o udostępnienie informacji publicznej z dnia [...] września 2017 r. na okoliczność, iż inne osoby fizyczne niż skarżący uzyskały dopłaty bezpośrednie za użytkowane przez skarżącego nieruchomości pomimo, iż są tą grunty Skarbu Państwa oddane w zarząd Wód Polskich (Wcześniej Podkarpacki Zarząd Melioracji i Urządzeń Wodnych) na których znajdują się wały przeciwpowodziowe; i) wniosku o udostępnienie informacji publicznej z dnia [...] lipca 2017r. na okoliczność jak wyżej; j) wydruku wiadomości e-mail z ARiMR - odpowiedzi na wniosek o udostępnienie informacji publicznej z dnia [...] lipca 2017 r. w sprawie "wskazania tytułu prawnego władania gruntami przez osoby, które otrzymały dopłaty bezpośrednie"- zgodnie z treścią wcześniejszej odpowiedzi, na okoliczność i w przypadku innych osób niż skarżący, ubiegających się o dopłaty na grunty Skarbu Państwa oddane w zarząd Wód Polskich (Wcześniej Podkarpacki Zarząd Melioracji i Urządzeń Wodnych) przedmiotem badania przez ARiMR "nie jest struktura własnościowa gruntów, legalność i podstawy prawne ich posiadania, a jedynie ich faktyczne użytkowanie przez wnioskodawcę." Argumenty na poparcie powyższych zarzutów zostały przedstawione w uzasadnieniu skargi kasacyjnej. Organ nie skorzystał z prawa wniesienia odpowiedzi na skargę kasacyjną. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie jest zasadna i nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, co oznacza, że Sąd jest związany podstawami określonymi przez ustawodawcę w art. 174 p.p.s.a. i wnioskami skargi zawartymi w art. 176 p.p.s.a. Związanie podstawami skargi kasacyjnej polega na tym, że wskazanie przez stronę skarżącą naruszenia konkretnego przepisu prawa materialnego, czy też procesowego, określa zakres kontroli Naczelnego Sądu Administracyjnego. Zatem sam autor skargi kasacyjnej wyznacza zakres kontroli instancyjnej wskazując, które normy prawa zostały naruszone (por. wyrok NSA z dnia 6 września 2012 r., sygn. akt I FSK 1536/11, LEX nr 1218336). Zasada związania granicami skargi kasacyjnej nie dotyczy jedynie nieważności postępowania, o której mowa w art. 183 § 2 p.p.s.a. Żadna jednak ze wskazanych w tym przepisie przesłanek w stanie faktycznym sprawy nie zaistniała. W pierwszej kolejności rozpoznać należy zarzut najdalej idący mianowicie naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. (pkt. II.4 petitum skargi kasacyjnej). Nie jest to zarzut trafny. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego orzekającego w rozpoznawanej sprawie brak jest podstaw, aby uznać, że uzasadnienie zaskarżonego wyroku nie spełnia wymogów określonych przepisem art. 141 § 4 p.p.s.a. Sąd I instancji przedstawił w nim bowiem opis tego, co działo się w sprawie w postępowaniu przed organami oraz stan faktyczny przyjęty za podstawę wyroku, zaś uzasadnienie prawne zaskarżonego wyroku zawiera rozważania Sądu, co do zgodności z prawem zaskarżonej decyzji. Tak sporządzone uzasadnienie pozwala poznać przesłanki podjęcia rozstrzygnięcia oraz prześledzić tok rozumowania Sądu I instancji, umożliwia zatem przeprowadzenie jego kontroli przez Naczelny Sąd Administracyjny. Nie można natomiast utożsamiać naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. wyłącznie z powieleniem w znacznej części uzasadnienia wydanego również w sprawie skarżącego. Do tego natomiast sprowadza się analizowany zarzut. Wobec tego zarzut sporządzenia uzasadnienia zaskarżonego wyroku z naruszeniem art. 141 § 4 p.p.s.a. jest chybiony. Również pozostałe postawione przez skarżącego kasacyjnie zarzuty należało uznać za nieskuteczne. Podkreślić trzeba, że sprawa dotyczy płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego. Zgodnie z art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 5 lutego 2015 r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego, przepisu dotyczącego postępowania w sprawie przyznania płatności, z zastrzeżeniem zasad i warunków określonych w przepisach, o których mowa w art. 1 pkt 1, do postępowań w sprawach indywidualnych rozstrzyganych w drodze decyzji stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, chyba że przepisy ustawy stanowią inaczej. W myśl art. 3 ust. 2 tej ustawy w postępowaniach, o których mowa w ust. 1, organ administracji publicznej: stoi na straży praworządności (pkt 1); jest obowiązany w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy (pkt 2); udziela stronom, na ich żądanie, niezbędnych pouczeń co do okoliczności faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania (pkt 3); zapewnia stronom, na ich żądanie, czynny udział w każdym stadium postępowania i na ich żądanie, przed wydaniem decyzji, umożliwia im wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań; przepisu art. 81 Kodeksu postępowania administracyjnego nie stosuje się (pkt 4). Natomiast w ust. 3 tego artykułu ustawodawca przewidział, że strony oraz inne osoby uczestniczące w postępowaniach, o których mowa w ust. 1, są obowiązane przedstawiać dowody oraz dawać wyjaśnienia, co do okoliczności sprawy zgodnie z prawdą i bez zatajania czegokolwiek; ciężar udowodnienia faktu spoczywa na osobie, która z tego faktu wywodzi skutki prawne. Z przedstawionych regulacji wynika zatem, że prawodawca w sposób istotny zmodyfikował reguły procesowe obowiązujące na gruncie postępowania administracyjnego. Zaprezentowane zmiany nie dotyczą wyłącznie płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego, ale również odnoszą się do innych płatności rolniczych, gdyż w poszczególnych ustawach regulujących te płatności prawodawca w ten sam sposób uregulował odstępstwa od ogólnego postępowania administracyjnego unormowanego w Kodeksie postępowania administracyjnego. W świetle niniejszej sprawy istotne znaczenie mają regulacje dotyczące postępowania dowodowego, a mianowicie art. 3 ust. 2 pkt 2 i art. 3 ust. 3 omawianej ustawy, z których wynika, że organ zobowiązany jest w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy, oraz że to strony oraz inne osoby uczestniczące w postępowaniach, o których mowa w ust. 1, są obowiązane przedstawiać dowody oraz dawać wyjaśnienia co do okoliczności sprawy zgodnie z prawdą i bez zatajania czegokolwiek; ciężar udowodnienia faktu spoczywa na osobie, która z tego faktu wywodzi skutki prawne. W orzecznictwie NSA na tle tych regulacji prezentowane są następujące poglądy. Stanowiąc w art. 3 ust. 2 pkt 2 ustawy z 2015 r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego, że organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy, ustawodawca zdecydował się na odejście od zasady prawdy obiektywnej wyrażonej w części drugiej art. 7 k.p.a., nakazującej organom administracji publicznej podjęcie wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Konsekwencją odejścia od zasady prawdy obiektywnej jest również rezygnacja z zasady postępowania dowodowego wyrażonej w art. 77 k.p.a. (por. wyrok NSA z dnia 17 grudnia 2019 r., sygn. akt I GSK 1538/18, LEX nr 2771551, a także wyrok NSA z dnia 8 sierpnia 2017 r., sygn. akt II GSK 710/17, LEX nr 2424917). Skoro obowiązek zebrania materiału dowodowego został przerzucony na strony postępowania oraz inne osoby uczestniczące w tym postępowaniu, organ nie jest obowiązany do podjęcia z urzędu (lub na wniosek strony) wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy, a także - do zebrania materiału dowodowego w sposób kompletny i wszechstronny (por. wyrok NSA z dnia 10 lipca 2019 r., sygn. akt I GSK 1331/18, LEX nr 2725735). Organ nie jest zobowiązany do podjęcia wszechstronnych czynności dowodowych w celu załatwienia sprawy ani też z własnej inicjatywy pouczania strony czy też informowania strony o przysługujących jej prawach. Obowiązująca w postępowaniu administracyjnym zasada prawdy materialnej (art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a.) została bowiem w postępowaniu o przyznanie płatności zredukowana do wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego (por. wyrok NSA z dnia 10 lipca 2019 r., sygn.. akt I GSK 1367/18, LEX nr 2725693). Tym samym, w postępowaniu dotyczącym przyznania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego zostały wyłączone art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. Zatem przepisy te dotyczące ustaleń faktycznych na gruncie ogólnego postępowania administracyjnego nie znajdują zastosowania w sprawach dotyczących płatności. Ustaleń faktycznych w tych postępowaniach organy dokonują na podstawie dowodów przedstawionych przez stronę postępowania, bowiem to na niej spoczywa obowiązek zaprezentowania dowodów dotyczących wnioskowanych płatności oraz dowodów zgromadzonych przez organ, z których to dowodów organ wywodzi skutki prane, np. w zakresie sposobu wykorzystania przez beneficjenta działki rolniczej. Nie mogły zatem w przedmiotowym postępowaniu zostać przez organy naruszone wskazane w zarzutach kasacyjnych art. 7, art. 77 § 1 k.p.a., stanowiące podstawę prawną ustaleń faktycznych w ogólnym postępowaniu administracyjnym. Natomiast właściwych regulacji z art. 3 ustawy o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego skarżący w złożonej skardze kasacyjnej, jako naruszonych nie wskazał. W efekcie należało uznać w sprawie za nieskuteczne postawione w skardze kasacyjnej zarzuty dotyczące naruszenia art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. Z kolei powołanie, jako naruszonego, przepisu art. 8 k.p.a. skarżący kasacyjnie wiąże wyłącznie z kwestionowaniem ustaleń faktycznych. Tymczasem przepis ten nie stanowi podstawy prawnej do podważania ustaleń faktycznych zatem i ten zarzut należało uznać za nietrafny. Taki stan rzeczy powoduje, że stan faktyczny ustalony w sprawie przez organy i zaakceptowany przez Sąd I instancji poprzez oddalenie skargi na decyzję organu odwoławczego jest wiążący dla NSA podczas rozpoznawania zarzutów naruszenia przepisów prawa materialnego. Powyższa ocena zarzutów procesowych i brak podważenia stanu faktycznego przyjętego za podstawę faktyczną rozstrzygnięcia, determinowała również ocenę zarzutów naruszenia prawa materialnego. Sposób opisu poszczególnych naruszeń wskazuje, że skarżący podważał prawidłowość ich zastosowania w stanie faktycznym sprawy. Tymczasem błędne zastosowanie konkretnego przepisu prawa materialnego polega na tzw. błędzie w subsumcji, a więc błędnym uznaniu stanu faktycznego ustalonego w sprawie za odpowiadający stanowi hipotetycznemu przewidzianemu w mającej zastosowanie w sprawie normie prawnej. Ocena zasadności zastosowania prawa materialnego może zostać dokonana jedynie na gruncie prawidłowo ustalonego i ocenionego stanu faktycznego. Dlatego, gdy skarżący nie podważa skutecznie okoliczności faktycznych sprawy i ich oceny dokonanej przez Sąd I instancji, jak miało miejsce na gruncie niniejszej sprawy, zarzuty niewłaściwego zastosowania prawa materialnego są zarzutami bezpodstawnymi. Niezależnie od powyższego, za prawidłowe należy uznać stanowisko Sądu I instancji, który w ślad za organem uznał, że skarżący kasacyjnie nie posiadał i rolniczo nie użytkował działek na których były zlokalizowane urządzenia melioracyjne (wały i poldery przeciwpowodziowe) a w konsekwencji brak było podstaw do przyjęcia, że miał on prawo uzyskać wnioskowane dopłaty. Skarżący kasacyjnie pomija - jak się wydaje - z oczywistych względów, że sporne grunty położone na wałach przeciwpowodziowych i polderze przepływowym są objęte corocznym utrzymywaniem, polegającym głównie na koszeniu korony skarpy, czaszy oraz terenów płaskich zbiornika. Wały przeciwpowodziowe i poldery należą do kategorii urządzeń melioracji wodnych podstawowych, które stanowią własność Skarbu Państwa (art. 71 ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. Prawo wodne (tj. Dz.u. z 2015 r. , poz. 469, ze zm.). Ze względu na ich szczególne znaczenie zabrania się na nich oraz w odległości nie mniejszej niż 3 m od stopy wału m.in. uprawy gruntu, sadzenia drzew lub krzewów (art. 88n ust.1 pkt 2 ww. prawa wodnego). Ich utrzymanie polega na ich eksploatacji, konserwacji oraz remontach w celu zachowania ich podstawowej funkcji i są wykonywane na koszt Skarbu Państwa. W roku 2016 wzmiankowane prace były wykonywane przez firmę skarżącego, która wygrała przetarg nieograniczony i za ich wykonanie otrzymała stosowne wynagrodzenie, określone w zawartych umowach. Z kolei podnoszony przez stronę argument, że "osoby trzecie otrzymały dopłaty bezpośrednie na część działek użytkowanych przez skarżącego (pierwotnym wnioskiem), skutkiem czego skarżący wycofał wniosek w tym zakresie" nawet, jeżeli faktycznie tak było, również nie prowadziłoby do ewentualnego uwzględnienia skargi przez WSA. WSA w ramach sądowej kontroli zaskarżonej decyzji nie mógł bowiem poddać takiej kontroli rozstrzygnięć organu wydanych w innych sprawach, gdyż wyszedłby poza granice sprawy (art. 134 § 1 p.p.s.a). Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną na podstawie art. 184 p.p.s.a.