II SA/Bd 631/20

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Joanna Janiszewska-Ziołek Sędziowie sędzia WSA Grzegorz Saniewski asesor WSA Katarzyna Korycka (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 25 listopada 2020 r sprawy ze skargi P. W. na decyzję Komendanta [...] Policji w [...] z dnia [...] marca 2020 r. nr [...] w przedmiocie równoważnika pieniężnego za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzająca ją decyzję Komendanta [...] Policji w [...] z dnia [...] stycznia 2020r. nr [...], 2. nakazuje zwrócić ze Skarbu Państwa ( Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy) na rzecz skarżącego P. W. kwotę [...] ([...]) zł, tytułem zwrotu nadpłaconego wpisu. UZASADNIENIE W dniu [...] stycznia 2020 r. (data wpływu do organu; data nadania w placówce pocztowej – [...] grudnia 2019 r.) skarżący P. W. złożył do organu oświadczenie mieszkaniowe do ustalenia uprawnień do równoważnika pieniężnego za remont lokalu mieszkalnego oraz jego wysokości za rok 2017. Na wezwanie organu skarżący przedłożył aktualnie obowiązujący druk oświadczenia mieszkaniowego w dniu [...] stycznia 2020 r. (data wpływu do organu). W przedmiotowym oświadczeniu skarżący wskazał, że wraz z 3-osobową rodziną zamieszkuje w domu jednorodzinnym. Decyzją z dnia [...] stycznia 2020 r. nr [...] Komendant Miejski Policji we [...], na podstawie m.in. art. 91 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (t.j. Dz.U. z 2019 r. poz. 161 ze zm.; dalej powoływanej jako "ustawa o Policji") oraz § 1 i § 3 ust. 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 28 czerwca 2002 r. w sprawie wysokości i szczegółowych zasad przyznawania, odmowy przyznania, cofania i zwracania przez policjantów równoważnika pieniężnego za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego (t.j. Dz.U. z 2014 r. poz. 192 ze zm.; dalej powoływanego jako "rozporządzenie MSWiA"), orzekł o odmowie przyznania skarżącemu równoważnika pieniężnego za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego za 2017 rok. W uzasadnieniu decyzji organ I instancji, przytaczając regulacje § 1 ust. 1 i § 3 ust. 2 rozporządzenia MSWiA, wskazał że w sprawie dotyczącej przyznania równoważnika pieniężnego organ nie działa z urzędu, lecz na wniosek funkcjonariusza i, że uprawnienie do otrzymania równoważnika pieniężnego nie powstaje z mocy samej ustawy o Policji, ale na podstawie konstytutywnej decyzji administracyjnej wydanej w oparciu o złożone oświadczenie mieszkaniowe po spełnieniu ustawowych przesłanek, co oznacza, że dopiero na podstawie decyzji powstaje prawo policjanta do równoważnika pieniężnego. Organ podkreślił, że ze względu na konstytutywny charakter decyzji o przyznaniu równoważnika pieniężnego, decyzja w tym przedmiocie wywołuje skutki prawne wyłącznie na przyszłość, nie wcześniej jednak, niż od chwili złożenia wniosku. Brak wniosku powoduje, że prawo do równoważnika nie powstaje, pomimo spełnienia ustawowych przesłanek do otrzymania świadczenia. Tym samym, w ocenie organu I instancji, nie do przyjęcia jest teza, że równoważnik pieniężny za remont lokalu mieszkalnego powinien być przyznany z mocą wsteczną tj. za rok 2017, czyli z chwilą spełnienia przez funkcjonariusza przesłanek warunkujących otrzymanie świadczenia. Organ zaznaczył, że oświadczenie mieszkaniowe może być złożone w każdym czasie, ale zawsze dotoczyć będzie ono sytuacji na przyszłość. Od powyższej decyzji skarżący wniósł odwołanie, w którym domagając się przyznania wnioskowanego równoważnika pieniężnego, zarzucił organowi naruszenie art. 91 ust. 1 ustawy o Policji. Skarżący podniósł, że ustawa o Policji warunkuje prawo do równoważnika pieniężnego jedynie od przesłanki pełnienia służby i zajmowania lokalu mieszkalnego, które to przesłanki skarżący spełnił. Ustawa ta, jak podkreślił, nie formułuje wprost innych przesłanek, nie stanowi że funkcjonariusz nabywa przedmiotowe świadczenie dopiero od momentu złożenia oświadczenia mieszkaniowego, ani też nie określa żadnych limitów czasowych ograniczających realizację prawa do równoważnika, co wskazuje na możliwość przyznania równoważnika pieniężnego za cały okres posiadania przez policjanta prawa do niego, z uwzględnieniem jedynie terminów przedawnienia. Skarżący stwierdził, że równoważnik pieniężny za remont lokalu mieszkalnego przyznaje się w drodze decyzji administracyjnej po złożeniu oświadczenia mieszkaniowego, ale za okres od daty istnienia ustawowych przesłanek do jego otrzymania przez policjanta. Po rozpatrzeniu ww. odwołania Komendant Policji decyzją z dnia [...] marca 2020 r. nr [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji. Organ odwoławczy powtórzył w całości stanowisko organu I instancji wraz z argumentacją odnośnie braku podstaw do przyznania policjantowi równoważnika pieniężnego za okres wsteczny od dnia złożenia oświadczenia mieszkaniowego. Organ odwoławczy wskazał przy tym, że przy rozpatrywaniu uprawnień skarżącego do przedmiotowego świadczenia decydujące znaczenie ma fakt, że złożył on oświadczenie mieszkaniowe do ustalenia uprawnień do równoważnika pieniężnego za remont zajmowanego domu za 2017 rok - dopiero w dniu [...] stycznia 2020 r. Decyzja o przyznaniu równoważnika pieniężnego za remont lokalu mieszkalnego ma bowiem charakter konstytutywny, w związku z czym nie może ona wywrzeć skutku od daty spełnienia przez funkcjonariusza przesłanek do nabycia prawa do równoważnika pieniężnego. Podkreślając, że wymogiem formalnym uzyskania równoważnika jest złożenie przez policjanta oświadczenia mieszkaniowego oraz, że przepis § 3 ust. 2 rozporządzenia MSWiA jednoznacznie nakłada na policjantów obowiązek corocznego składania oświadczenia mieszkaniowego, organ odwoławczy stwierdził, że wyklucza to możliwość przyznania równoważnika pieniężnego za lata wcześniejsze. Przyznanie równoważnika pieniężnego za rok ubiegły byłoby w ocenie organu sprzeczne z wykładnią literalną i celowościową. Organ wskazał, że skarżący dokonał rozszerzającej interpretacji ww. przepisu, twierdząc że nie ma znaczenia kiedy i za jaki rok złoży swoje oświadczenie mieszkaniowe, i nie podając dlaczego powinien być w tej kwestii uprzywilejowany w stosunku do innych policjantów. Jednocześnie organ odwoławczy stwierdził, że skoro przepis art. 107 ust. 1 ustawy o Policji (t.j. Dz.U. z 2020 r. poz. 360 ze zm.) dotyczący przedawnienia roszczeń został zawarty w rozdziale 9 ustawy o Policji, to nie ma on zastosowania do rozdziału 8 ustawy o Policji, podkreślając przy tym, że trudno rozważać kwestie przedawnienia roszczenia w przypadku, gdy prawo do równoważnika pieniężnego nie powstaje z mocy prawa, lecz decyzji administracyjnej oraz, że nie można mówić o przedawnieniu roszczenia w sytuacji, gdy prawo z którego wywodzi się roszczenie, nie istniało wcześniej. Na powyższą decyzję skarżący wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy, zarzucając organowi I i II instancji naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, a w szczególności art. 88 ust. 1, art. 91 ust. 1 i art. 92 ust. 1 ustawy o Policji oraz § 3 ust. 2 rozporządzenia MSWiA poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, oraz domagając się uchylenia tych decyzji i zobowiązania organu do wypłacenia skarżącemu równoważnika pieniężnego za rok 2017. W uzasadnieniu skargi skarżący powtórzył w całości stanowisko wyrażone w odwołaniu od decyzji organu I instancji o prawie funkcjonariusza policji do przyznania równoważnika pieniężnego za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego za cały okres, w którym policjant spełniał ustawowe przesłanki do jego otrzymania, z uwzględnieniem jedynie terminów przedawnienia. Na podparcie tego stanowiska skarżący przywołał orzeczenia sądów administracyjnych. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie ze względu na niedochowanie ustawowego terminu do wniesienia skargi, ewentualnie o oddalenie skargi z uwagi na jej niezasadność. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy zważył, co następuje: W pierwszej kolejności wskazać należy, że nie było podstawa do odrzucenia skargi z uwagi na podniesiony przez organ zarzut niezachowania ustawowego terminu do wniesienia skargi. Zgodnie art. 15zzs ust. 1 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 r. poz. 374 ze zm.), dodanym do tej ustawy przez art. 1 pkt 14 ustawy z dnia 31 marca 2020 r. o zmianie ustawy o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2020 r. poz. 568), zmieniającej wskazaną ustawę z dniem 31 marca 2020 r. - w okresie stanu zagrożenia epidemicznego lub stanu epidemii ogłoszonego z powodu COVID bieg terminów procesowych i sądowych w postępowaniach sądowoadministracyjnych nie rozpoczyna się, a rozpoczęty ulega zawieszeniu na ten okres. Takie samo rozwiązanie przewidywał art. 15zzr ust. 1 w stosunku do przewidzianych przepisami prawa wyszczególnionych administracyjnych terminów. W związku z tym, iż stan zagrożenia epidemicznego obowiązywał na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej od 14 marca 2020 r., przyjąć należy, że od tej daty z mocy prawa nastąpił skutek wynikający z ww. norm prawnych. Przepis art. 46 pkt 20 ustawy z dnia 14 maja 2020 r. o zmianie niektórych ustaw w zakresie działań osłonowych w związku z rozprzestrzenianiem się wirusa SARS-CoV-2 (Dz.U. z 2020 r., poz. 875; "ustawa zmieniająca"), uchylił z dniem 16 maja 2020 r. art. 15zzr i art. 15zzs ww. ustawy z dnia 2 marca 2020 r. ("ustawa zmieniana"). Jednocześnie ustawodawca w art. 68 ust. 6 i 7 ustawy zmieniającej wprowadził siedmiodniowy termin od dnia wejścia w życie tej ustawy (16 maja 2020 r.), po którym w postępowaniach, o których mowa w art. 15zzs ustawy zmienianej terminy wstrzymane rozpoczynają swój bieg, zaś zawieszone biegną dalej. Tożsame rozwiązanie zawarte zostało w art. 68 ust. 1 i 2 odnośnie terminów, o których mowa w art. 15zzr ust. 1 ustawy zmienianej. W konsekwencji rozpoczęcie biegu terminów, które zostały wstrzymane i kontynuowanie biegu terminów, które zostały zawieszone, na podstawie art. 15zzr i art. 15zzs ustawy zmienianej, następuje od 24 maja 2020 r. Przenosząc powyższe regulacje na realia niniejszej sprawy, należy stwierdzić, że skoro skarżący odebrał zaskarżoną decyzję w dniu 25 marca 2020 r., to 30-dniowy na wniesiecie skargi, wcześniej wstrzymany, zaczął biec od 24 maja 2020 r., a zatem upływał w dniu 22 czerwca 2020 r. Skoro więc skarżący wniósł skargę 22 czerwca 2020 r. (data nadania skargi w placówce pocztowej), to tym samym w sprawie zachowany został ustawowy termin do wniesienia skargi, a zatem brak jest podstaw do odrzucenia skargi z uwagi na niedochowanie ustawowego terminu do złożenia skargi, o co wnioskował organ. Dokonana natomiast przez Sąd kontrola merytoryczna zaskarżonej decyzji w zakresie wynikającym z treści art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2019 r. poz. 2167) w zw. z art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przez sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm., dalej powoływanej jako "ppsa") wykazała, iż wniesiona w sprawie skarga zasługuje na uwzględnienie. Istotę sporu w niniejszej sprawie stanowiła kwestia, czy decyzja w sprawie przyznania równoważnika pieniężnego za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego może dotyczyć okresu poprzedzającego moment złożenia przez policjanta oświadczenia mieszkaniowego, a więc czy równoważnik pieniężny za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego może być przyznany z mocą wsteczną w stosunku do daty wystąpienia o przedmiotowy równoważnik, w tym wypadku za rok 2017. Zdaniem organów, równoważnik pieniężny można przyznać tylko za okres od dnia złożenia oświadczenia mieszkaniowego wraz z wnioskiem o wypłatę tego równoważnika, natomiast według skarżącego prawo do równoważnika pieniężnego należy mu się za 2017 rok, mimo złożenia wniosku w terminie późniejszym, lecz nieprzekraczającym okresu przedawnienia. Rozstrzygnięcie powyższej spornej w sprawie kwestii wymaga oceny charakteru decyzji w sprawie przyznania równoważnika pieniężnego za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego, tj. tego czy posiada ona charakter konstytutywny – jak wykazuje organ, czy też charakter deklaratoryjny. Wskazać w związku z tym należy, że na mocy decyzji konstytutywnej dochodzi do powstania, określonej w tej decyzji, sytuacji prawnej. Decyzja ta swoją mocą kształtuje prawa i obowiązki jej adresatów. W odróżnieniu od niej, decyzja deklaratoryjna sama z siebie nie powoduje natomiast zmiany prawa, a jedynie potwierdza stan prawny, jaki zaistniał - w określonej dacie - z mocy samego prawa. Ta ostatnia decyzja, jedynie zatem stwierdza istnienie, powstałych wcześniej, określonych praw. Jedną z konsekwencji takiego rozróżnienia jest to, że w przypadku decyzji konstytutywnych - kształtujących stosunek administracyjnoprawny w chwili ich wydania, należy stosować przepisy obowiązujące w tej właśnie chwili (przepisy nowe), a w przypadku decyzji deklaratoryjnych - stwierdzających ukształtowanie się stosunku administracyjnoprawnego z mocy samego prawa we wcześniejszym okresie, stosować należy przepisy obowiązujące w chwili konkretyzacji tego stosunku, na mocy których doszło do powstania stosunku prawnego (przepisy poprzednie) – zob. uzasadnienie uchwały NSA z 10 kwietnia 2006 r., sygn. akt I OPS 1/06 (dostępna na stronie http://orzeczenia.nsa.gov.pl/cbo/query). Z zasady tej wyprowadzić można wniosek, że dla zakresu oddziaływania deklaratoryjnej decyzji administracyjnej "wstecz", znaczenie ma data spełnienia przez adresata decyzji przesłanek uzasadniających możliwość konkretyzacji jego praw lub obowiązków, a nie data wydania decyzji. W tym kontekście podkreślić należy, że przepis art. 91 ust. 1 ustawy o Policji, stanowiący podstawę materialnoprawną ustalenia prawa do przedmiotowego równoważnika pieniężnego, określa że policjantowi przysługuje równoważnik pieniężny za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego, z uwzględnieniem liczby członków rodziny oraz ich uprawnień wynikających z przepisów odrębnych. Wskazany przepis umieszczony został w rozdziale 8 ustawy o Policji "Mieszkania funkcjonariuszy Policji" i bezspornie nie może być on interpretowany w oderwaniu od innych zawartych tam norm. Z regulacji tych wynika zaś, że policjantowi w służbie stałej przysługuje prawo do równoważnika pieniężnego za zajmowany lokal mieszkalny, z uwzględnieniem liczby członków rodziny oraz ich uprawnień wynikających z przepisów odrębnych. Posłużenie się przez ustawodawcę pojęciem "przysługuje", oznacza kategoryczne określenie jednego z uprawnień związanych z pełnieniem służby w Policji. Uprawnienie funkcjonariusza do przedmiotowego świadczenia należy zatem oceniać bezpośrednio w oparciu o przepisy ustawy o Policji, a prawo do równoważnika pieniężnego należy łączyć jedynie z faktem pełnienia służby, w powiązaniu z wymogiem zajmowania lokalu mieszkalnego, o czym szczegółowo mowa w § 1 i 2 rozporządzenia MSWiA. Ustawa o Policji nie formułuje wprost innych w tym zakresie przesłanek. Takich dodatkowych warunków nie można też wyprowadzać w drodze zabiegów interpretacyjnych. Niedopuszczalne są bowiem wszelkie zabiegi interpretacyjne prowadzące do sformułowania dodatkowych przesłanek, mogących w konsekwencji doprowadzić do pozbawienia, czy ograniczenia praw podmiotowych przyznanych ustawą (por. wyrok Sądu Najwyższego z 13 lutego 1996 r., sygn. akt III AZP 23/95, OSN 1996/15/205). Na podstawie upoważnienia ustawowego zawartego w art. 91 ust. 2 ustawy o Policji wydane zostało rozporządzenie MSWiA z dnia 28 czerwca 2002 r. W § 1 ust. 1 tego rozporządzenia określono, kiedy policjantowi przyznaje się przedmiotowy równoważnik pieniężny, łącząc to z wymogiem zajmowania określonego lokalu mieszkalnego (domu, kwatery), natomiast w § 2 wskazano zamknięty katalog sytuacji, kiedy nie przyznaje się tego równoważnika. Zauważyć należy przy tym, że zakres delegacji ustawowej do wydania rozporządzenie MSWiA zawartej w art. 91 ust. 2 ustawy o Policji w brzmieniu: "Minister właściwy do spraw wewnętrznych, w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw finansów publicznych, określi, w drodze rozporządzenia, wysokość oraz szczegółowe zasady przyznawania, odmowy przyznania, cofania oraz zwracania równoważnika pieniężnego, o którym mowa w ust. 1, uwzględniając podmioty uprawnione do jego otrzymania, sposób ustalania wysokości równoważnika, wzory wymaganych dokumentów, organy właściwe do jego przyznawania, odmowy przyznania, wypłaty, cofania albo żądania jego zwrotu, a także sposób postępowania w przypadku wystąpienia zbiegu uprawnień do jego otrzymania" nie zawiera upoważnienia Ministra do powtórnego ukształtowania prawa do równoważnika za remont lokalu mieszkalnego policjanta, w sposób odmienny od przyjętych rozwiązań ustawowych. Stąd też § 3 ust. 2 rozporządzenia MSWiA w brzmieniu: "Ustalenia uprawnień policjanta do otrzymania równoważnika pieniężnego, o którym mowa w ust. 1, oraz do liczby norm zaludnienia przysługujących zamieszkałym z nim członkom rodziny dokonuje się według stanu na dzień 1 stycznia danego roku kalendarzowego na podstawie corocznie składanego przez niego oświadczenia mieszkaniowego" nie może stanowić podstawy prawnej do łączenia ustawowych przesłanek powstania uprawnienia do równoważnika z datą złożenia tzw. "oświadczenia mieszkaniowego". Dokument ten ma przede wszystkim znaczenie dowodowe, a ponadto inicjuje postępowanie administracyjne, którego przedmiotem jest ustalenie i skonkretyzowanie uprawnień funkcjonariusza do równoważnika. Organ właściwy w rozumieniu § 9 rozporządzenia MSWiA zobligowany jest do wydania decyzji, której materialnoprawną podstawą będą przepisy ustawy o Policji. Choć w świetle § 3 rozporządzenia MSWiA organ nie działa tu z urzędu, lecz na podstawie oświadczenia mieszkaniowego składanego przez policjanta, to jednak decyzja w sprawie przyznania równoważnika pieniężnego ma charakter deklaratoryjny, a zatem potwierdzający prawo do równoważnika w okresie, w którym funkcjonariusz spełniał przesłanki do jego przyznania, co akcentuje się w aktualnej linii orzeczniczej sądów administracyjnych (patrz wyrok NSA z dnia 24 sierpnia 2020 r., sygn. akt I OSK 3285/19 i przywołane w nim orzeczenia – dostępny jw.). Uprawnienie do spornego równoważnika ma charakter obiektywny, a o tym, czy policjantowi w drodze decyzji zostanie on przyznany, decyduje jedynie udokumentowanie spełnienia wszystkich przesłanek prawem przewidzianych, uprawniających do tego świadczenia. Niewystąpienie przez policjanta z wnioskiem o wypłatę równoważnika/oświadczeniem mieszkaniowym powoduje, że równoważnik taki nie jest wypłacany. Nie oznacza to jednak, że policjant traci prawo do tego dodatku z tytułu zgodnego z rzeczywistym stanem rzeczy. Z ustawy o Policji nie wynikają bowiem żadne limity czasowe w tym zakresie, poza okresem przedawnienia, ograniczające realizację prawa do równoważnika pieniężnego, w tym ustawa ta nie stanowi, by prawo do omawianego świadczenia funkcjonariusz nabywał dopiero od dnia złożenia oświadczenia mieszkaniowego. Funkcjonariusz, spełniający ustawowe warunki przewidziane w art. 91 ust. 1 ustawy o Policji może zatem żądać przyznania mu równoważnika za cały przysługujący mu okres, dopóki nie nastąpi przedawnienie takiego roszczenia. Jedyne ograniczenie stanowią więc tu wyłącznie przepisy o przedawnieniu, a w szczególności przepis art. 107 § 1 ustawy o Policji. Przepis ten zamieszczony został wprawdzie w rozdziale 9 "Uposażenie i inne świadczenia pieniężne policjantów", ale wbrew stanowisku organu ma on zastosowanie do wszelkich świadczeń pieniężnych wynikających z ustawy o Policji. Zgodnie z treścią tego przepisu roszczenia z tytułu prawa do uposażenia i innych świadczeń oraz należności pieniężnych ulegają przedawnieniu z upływem 3 lat od dnia, w którym roszczenie stało się wymagalne. Jak wynika z treści przytoczonej regulacji, zakres art. 107 § 1 ustawy o Policji obejmuje też "inne świadczenia" związane ze służbą w Policji, w tym także świadczenia wynikające z przepisów niezamieszczonych w rozdziale 9 ustawy o Policji. Pod tym względem, świadczenie to podobne jest do innych dodatków płacowych, które niewątpliwie ulegają przedawnieniu. Z powyższego wynika, że policjant spełniający ustawowe warunki przewidziane w art. 91 ust. 1 ustawy o Policji, może żądać przyznania mu równoważnika za cały przysługujący okres, dopóki nie nastąpi przedawnienie takiego roszczenia. Policjant z chwilą spełnienia przesłanek warunkujących powstanie prawa do równoważnika, posiada roszczenie o jego wypłatę (roszczenie służy urzeczywistnieniu prawa, które obiektywnie istnieje). Nie oznacza to jednak, że z tą chwilą powstaje po stronie organów policji obowiązek realizacji świadczenia. Obowiązek ten istnieje potencjalnie i warunkowo. Zgłoszenie roszczenia poprzez złożenie oświadczenia mieszkaniowego prowadzi do zaktualizowania istniejącego prawa poprzez wydanie aktu. Wydanie decyzji nie stanowi jednak podstawy nabycia prawa do realizacji roszczenia, które w dacie ich podejmowania faktycznie istniało. Złożenie przez policjanta oświadczenia mieszkaniowego stanowi natomiast podjęcie czynności, o której mowa w art. 107 ust. 3 pkt 1 ustawy o Policji, a więc przerywa bieg przedawnienia. Reasumując stwierdzić należy, że nabycie uprawnienia administracyjnego do równoważnika pieniężnego za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego wynika z okoliczności spełnienia przesłanek do uzyskania owego równoważnika, a nie z faktu złożenia oświadczenia mieszkaniowego. Złożenie tego oświadczenia przerywa natomiast bieg terminu przedawnienia w odniesieniu do zgłoszonego żądania. Nie można więc podzielić stanowiska organów, że datą graniczną, do której organ decyzyjny może sięgnąć wstecz, jest data złożenia przez uprawnionego policjanta oświadczenia mieszkaniowego oraz, że w przypadku równoważnika nie obowiązują przepisy o przedawnieniu roszczeń. Pogląd ten opiera się na błędnym założeniu. Nie uwzględnia on bowiem faktu, że uprawnienie do równoważnika pieniężnego ma charakter obiektywny, a o tym czy policjantowi w drodze decyzji zostanie on przyznany, decyduje jedynie udokumentowanie spełnienia wszystkich przesłanek ustawowych uprawniających do tego świadczenia. Powoływany przez organy przepis § 3 ust. 2 rozporządzenia MSWiA należy natomiast interpretować w ten sposób, że oświadczenie mieszkaniowe Policjanta warunkuje jedynie możliwość realizacji przedmiotowego uprawnienia, nie wyznacza natomiast granic okresu, za który świadczenie przysługuje. W tym stanie rzeczy Sąd uznał, że równoważnik pieniężny za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego przyznaje się w drodze deklaratoryjnej decyzji administracyjnej, po złożeniu oświadczenia mieszkaniowego, ale za okres od daty istnienia ustawowych przesłanek do jego otrzymania przez funkcjonariusza. Stanowisko to wyraził również WSA w Bydgoszczy w wyroku z dnia 16 lipca 2019 r., sygn. akt II SA/Bd 367/19 (dostępny jw.) w stosunku do wniosku skarżącego o przedmiotowy równoważnik za 2018 rok, co zostało podzielone przez NSA w ww. wyroku z dnia 24 sierpnia 2020 r. W związku z tym, iż orzekające w sprawie organy przyjęły pogląd przeciwny, oparty na błędnym założeniu, że równoważnik pieniężny za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego przyznaje się w drodze decyzji konstytutywnej i, że datą graniczną, do której organ decyzyjny może sięgnąć wstecz, jest data złożenia przez uprawnionego policjanta oświadczenia mieszkaniowego, nie uwzględniając faktu, iż uprawnienie do równoważnika za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego ma charakter obiektywny, a o tym czy policjantowi w drodze decyzji zostanie on przyznany, decyduje jedynie udokumentowanie spełnienia wszystkich przesłanek ustawowych uprawniających do tego świadczenia, Sąd stwierdzając naruszenie prawa materialnego, tj. art. 91 ust. 1 ustawy o Policji, uznał za zasadne uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, celem weryfikacji przez organy prawa skarżącego do przedmiotowego świadczenia z uwzględnieniem wyrażonego przez Sąd stanowiska co do charakteru decyzji w przedmiocie przyznania równoważnika pieniężnego za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego. Biorąc pod uwagę powyższe Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a w zw. z art. 135 ppsa orzekł jak w sentencji. Jednocześnie należy wskazać, że na podstawie art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 r. poz. 1842) sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym.