II SA/Kr 841/22

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Monika Niedźwiedź (spr.) Sędzia WSA Agnieszka Nawara-Dubiel Sędzia WSA Paweł Darmoń po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 22 września 2022 r. sprawy ze skargi K. C. na decyzję Wojewody Małopolskiego z dnia 7 października 2021 r. znak WI-I-7840.29.21.2021.SB w przedmiocie sprzeciwu wobec zamiaru wykonania robót budowlanych oddala skargę. UZASADNIENIE Decyzją Wojewody Małopolskiego z dnia 7 października 2021 r. znak WI-I.7840.29.21.2021.SB orzeczono o utrzymaniu w mocy decyzji Starosty Nowosądeckiego z 20 maja 2021 r., znak: BUD.6743.1032.2021, o wniesieniu sprzeciwu wobec zgłoszenia zamiaru wykonania robót budowlanych polegających na budowie dwóch budynków garażowych na dz. nr [...] położonej w obrębie ewidencyjnym O., gmina Ł. . W uzasadnieniu decyzji organ II instancji streścił przebieg postępowania w sprawie. Dalej organ II instancji wskazał, że zgodnie z art. 28 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. prawo budowlane (dalej p.b.) roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie decyzji o pozwoleniu na budowę. Wyjątki od tej zasady zostały określone w art. 29 - 31 p.b, gdzie wyliczono w sposób enumeratywny rodzaje budynków oraz innych robót budowlanych, które nie wymagają pozwolenia na budowę. Katalog obiektów zawarty w tych przepisach ma charakter zamknięty, co oznacza, że tylko wymienione w nich roboty budowlane i obiekty budowlane mogą być wykonane bez uprzedniego uzyskania pozwolenia na budowę. Organ administracji architektoniczno-budowlanej, właściwy do rozpatrzenia zgłoszenia, zobowiązany jest do oceny zamierzenia pod względem przyporządkowania zgłaszanej inwestycji do którejś z kategorii robót zwolnionych z obowiązku pozwolenia na budowę, bądź uznania, że zgłaszane roboty wykraczają poza zakres wyjątków, oraz oceny przedsięwzięcia z punktu widzenia jego zgodności z przepisami prawa powszechnie obowiązującego, a także prawa miejscowego. Z kolei art. 29 ust. 1 pkt 14 lit. b p.b, obowiązujący w dacie zgłoszenia, stanowi że nie wymaga decyzji o pozwoleniu na budowę, natomiast wymaga zgłoszenia, o którym mowa w art. 30 obowiązek zgłoszenia budowy i robót budowlanych, budowa wolno stojących garaży, o powierzchni zabudowy do 35 m˛, przy czym łączna liczba tych obiektów na działce nie może przekraczać dwóch na każde 500 m˛ powierzchni. Z materiału dowodowego wynika, wskazuje organ II instancji, że planowana inwestycja polegać ma na budowie płyty betonowej na gruncie o szerokości 5,7 m, długości 8,7 m, grubości 0,1 m i montażu na niej dwóch garaży panelowych, o następujących wymiarach każdego z nich: szerokość 3,5 m, długości 5,5 m; oddalonych w odstępie 1,5 m od siebie. Teren inwestycji wskazano, jako działkę nr [...], obr. [...] jedn. ewid.: Ł. , a pow. tej działki wynosić ma 3 500 m˛. Zgodnie z wyżej przytoczonym przepisem Prawa budowlanego (patrz: 29 ust. 1 pkt 14 lit. b p.b), weryfikacja przedmiotowej inwestycji mogłoby odbywać się w trybie zgłoszenia, które jest uproszczoną formą wniosku o pozwolenie na budowę. Jednakże organ II instancji stwierdził, że zgłoszenie nie było kompletne. W uzasadnieniu decyzji wskazano jednakże, że mimo niekompletności zgłoszenia nie wzywano do jego uzupełnienia bowiem stwierdzono, że planowane zamierzenie pozostaje w sprzeczności z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, co stanowi podstawę wniesienia sprzeciwu w niniejszej sprawie. Art. 30 ust. 6 pkt 2 p.b stanowi, że "organ administracji architektoniczno-budowlanej wnosi sprzeciw, jeżeli budowa lub wykonywanie robót budowlanych objętych zgłoszeniem narusza ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, decyzji o warunkach zabudowy, inne akty prawa miejscowego lub inne przepisy’’. Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego jest aktem prawa miejscowego i musi być bezwzględnie respektowany. Jego ustalenia kształtują, łącznie z innymi przepisami prawa, sposób wykonywania prawa własności w odniesieniu do konkretnych nieruchomości położonych na jego obszarze. Zarówno Inwestor, jaki i organy administracji architektoniczno-budowlanej są związane ustaleniami planu miejscowego , co znajduję potwierdzenie w treści ww. art. 30 ust. 6 pkt 2 p.b. Jeśli akt prawa miejscowego nie przewiduje jakiejś funkcji na danym terenie lub w inny sposób ogranicza plany inwestycyjne Inwestor winien się do tych ograniczeń dostosować. Jak wynika z akt sprawy, teren inwestycji zlokalizowany jest w obszarze oznaczonym jako: tereny rekreacji, turystyki i sportu o znaczeniu ponadlokalnym z usługami i zielenią towarzyszącą (14.DR) - północna część działki inwestycyjnej; oraz tereny zieleni nieurządzonej o szczególnym znaczeniu przyrodniczym (14.ZO) - południowa część działki inwestycyjnej; i jednocześnie - cała działka inwestycyjna - w strefie "ZZ", czyli obszarze bezpośredniego zagrożenia powodzią. Z ustaleń planu wynika, że na terenie inwestycyjnym nie przewidziano możliwości budowy garaży. Ze zgłoszenia Inwestora (str. 2 karty oznaczonej nr 1 akt administracyjnych organu I instancji) wynika, że inwestycja ma być zrealizowana cyt.: w ramach istniejącego, i aktualnie czynnego siedliska rolno-hodowlanego, w gospodarstwie pod adresem [...]. W tut. organie zwrócono uwagę, że istniejące gospodarstwo rolne we wsi [...] położone jest w innej (sąsiedniej) wsi niż działka inwestycyjna, i znajduje się ono poza obszarem zagrożenia powodziowego. Do zgłoszenia nie załączono żadnych dokumentów świadczących o przeniesieniu gospodarstwa rolnego (patrz; § 20 ust. 3 pkt 4 oraz § 27 ust. 3 MPZP), które miałoby zostać odtworzone jako nowe siedlisko (czyli wiążącego się m.in. z likwidacją starego siedliska), dlatego ten szczególny przypadek, nie może stanowić przesłanki do przyjęcia zgłoszenia zamiaru budowy garaży na działce nr [...] we wsi O.. Organ wskazał także, że organ I instancji trafnie określił zgłoszoną inwestycję jako budynek garażowy. Pojęcie pn. "garaż" uznać należy w pierwszej kolejności za określenie funkcji budynku, bądź pomieszczenia. Jednocześnie garaż - co do zasady, mieści się w granicach definicji budynku, ponieważ jest trwale związany z gruntem, wydzielony z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych oraz posiada fundamenty i dach. Na powyższą decyzję skargę złożył K. C. wskazując, że wydana decyzja jest bezpodstawna i bezprawna. Skarżący wskazuje, że całe gospodarstwo pod numerem [...] objęte jest administracyjnie trzema miejscowościami B.-O.-J. w dorzeczu rzeki [...]. Co do terenów zalewowych to na wyżej wymienione gospodarstwo objęte administracyjnie trzema miejscowościami oddziaływuje rzeka [...], a z gospodarstwa pod numerem [...] nigdy nie zgłaszano żadnych ujemnych skutków powodziowych. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w wyniku przeprowadzonej kontroli zgodności z prawem skarżonej decyzji stwierdza, co następuje: Przepis art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych stanowi, że sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego przepisu ustawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżony akt administracyjny według kryterium zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie jego wydania. Zgodnie z przepisem art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi dalej: p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie, nie będąc przy tym związanymi granicami skargi (art. 134 p.p.s.a.). Na podstawie art. 15zzs4 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych w brzmieniu nadanym ustawą z dnia 14 maja 2020 r. o zmianie niektórych ustaw w zakresie działań osłonowych w związku z rozprzestrzenianiem się wirusa SARS-CoV-2 zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału niniejsza sprawa została skierowana do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym. Podstawą prawną wydania zaskarżonej decyzji w przedstawionym powyżej stanie faktycznym stanowiły przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994 t. prawo budowlane (dalej jako p.b.). Stosownie do art. 28 p.b. roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie decyzji o pozwoleniu na budowę. Wyjątki od tej zasady zostały określone w art. 29 - 31 p.b, gdzie wyliczono w sposób enumeratywny rodzaje budynków oraz innych robót budowlanych, które nie wymagają pozwolenia na budowę. Katalog obiektów zawarty w tych przepisach ma charakter zamknięty, co oznacza, że tylko wymienione w nich roboty budowlane i obiekty budowlane mogą być wykonane bez uprzedniego uzyskania pozwolenia na budowę. Zgodnie z art. 29 ust. 1 pkt 14 lit. b p.b. nie wymaga decyzji o pozwoleniu na budowę, natomiast wymaga zgłoszenia, o którym mowa w art. 30, budowa m.in. garaży o powierzchni zabudowy do 35 m2, przy czym łączna liczba tych obiektów na działce nie może przekraczać dwóch na każde 500 m2 powierzchni działki. Z materiału dowodowego w sprawie (k. 1 administracyjnych akt sprawy) wynika, że przedmiotem zamierzenia budowlanego jest budowa dwóch budynków garażowych na dz. nr [...] położonej w obrębie ewidencyjnym O., gmina Ł. na płycie betonowej płyty betonowej na gruncie o szerokości 5,7 m, długości 8,7 m, grubości 0,1 m. Na niej mają być posadowione dwa garaże panelowe, o następujących wymiarach każdego z nich: szerokość 3,5 m, długości 5,5 m; oddalonych w odstępie 1,5 m od siebie. Teren inwestycji wskazano, jako działkę nr [...], obr. O., jedn. ewid.: Ł. , a pow. tej działki wynosić ma 3 500 m˛. Tym samym inwestycja mieści się w katalogu obiektów, których budowa wymaga zgłoszenia. W art. 30 p.b. określono wymogi formalne zgłoszenia oraz przesłanki wniesienia sprzeciwu przez organ administracji architektoniczno-budowlanej. Zgodnie z art. 30 ust. 5 p.b. organ administracji architektoniczno-budowlanej, w terminie 21 dni od dnia doręczenia zgłoszenia, może, w drodze decyzji, wnieść sprzeciw. W art. 30 ust. 6 pkt 2 wskazano, że organ ten wnosi obligatoryjnie sprzeciw w razie gdy budowa lub wykonywanie robót budowlanych objętych zgłoszeniem narusza ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, decyzji o warunkach zabudowy, inne akty prawa miejscowego lub inne przepisy. W myśl art. 30 ust. 6a za dzień wniesienia sprzeciwu uznaje się dzień nadania decyzji w placówce pocztowej operatora pocztowego, o którym mowa w art. 3 pkt 12 ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe, albo, w przypadku doręczenia na adres do doręczeń elektronicznych, o którym mowa w art. 2 pkt 1 ustawy z dnia 18 listopada 2020 r. o doręczeniach elektronicznych, dzień wystawienia dowodu wysłania, o którym mowa w art. 40 tej ustawy, albo, w przypadku skorzystania z publicznej usługi hybrydowej, o której mowa w art. 2 pkt 7 tej ustawy, dzień odebrania dokumentu elektronicznego przez operatora wyznaczonego. W przedmiotowej sprawie zgłoszenie do organu I instancji wpłynęło 6 maja 2021 r. (data prezentaty, k. 1 oraz dane z monitoringu przesyłek poleconych). Zatem 21-dniowy termin na wniesienie sprzeciwu upływał 27 maja 2021 r. Sprzeciw został nadany w placówce pocztowej 20 maja 2021 r., zatem z zachowaniem terminu ustawowego do wniesienia sprzeciwu. W dalszej kolejności tut. Sąd zbadał, czy w przedmiotowej sprawie zaistniały podstawy do wniesienia sprzeciwu. Z wyszczególnionych w przepisach prawa budowlanego podstaw prawnych wniesienia sprzeciwu (art. 30 ust. 6 i 7 p.b.) w przedmiotowej sprawie zastosowanie ma podstawa związana ze sprzecznością zamierzenia budowlanego z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Z akt administracyjnych sprawy wynika, że działka nr [...] obręb ewidencyjny O., jednostka Ł. położona jest w granicach miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy Ł. część B zatwierdzonego uchwałą nr [...]. Z załącznika graficznego do miejscowego planu wynika, że działka [...] położona w obrębie ewidencyjnym O., gmina Ł. położona jest częściowo w obszarze oznaczonym w m.p.z.p. symbolem 14.UR oraz częściowo w terenach oznaczonych symbolem 14.ZO.149. Dla terenu 14.UR w części tekstowej wskazano, że są to tereny rekreacji, turystyki i sportu o znaczeniu ponad lokalnym (§ 16 m.p.z.p). Jako przeznaczenie podstawowe terenu ustala się: obiekty i urządzenia wypoczynku urlopowego i weekendowego (np. campingi, hotele, ośrodki wypoczynkowe, pensjonaty, pola namiotowe) wraz z urządzeniami sportowymi (np. różnorodne boiska do gier, bieżnie, szatnie, zaplecze socjalne) oraz zielenią towarzyszącą, tereny sportów narciarskich (z zapleczem technicznym). Jako przeznaczenie dopuszczalne terenu ustala się możliwość lokalizacji: 1) urządzeń i sieci infrastruktury technicznej; 2) obiektów urządzeń i obiektów z zakresu usług komercyjnych; 3) nie wydzielonych na rysunku planu dojazdów i dojść pieszych oraz zatok postojowych; 4) obiektów mieszkalnych dla obsługi i dozoru; 5) obiektów małej architektury urządzeń i budowli bezpośrednio związanych z funkcjonowaniem obiektów przeznaczenia podstawowego i dopuszczalnego; Jako zasady zagospodarowania terenu i warunki zabudowy ustala się: 1) zachowanie proporcji, aby łączna powierzchnia terenów związanych z przeznaczeniem dopuszczalnym nie stanowiła więcej niż 40% powierzchni działki lub terenu objętego inwestycją; 2) wskaźnik powierzchni zabudowy nie może przekroczyć 55% terenu inwestycji; 3) wskaźnik powierzchni biologicznie czynnej – min. 40%; 4) istniejące obiekty pozostawia się do utrzymania i przebudowy zgodnie z ustaleniami przeznaczenia podstawowego i dopuszczalnego dla tego terenu; nie dotyczy to obiektów , które ze względu na stan techniczny wymagają rozbiórki; 5) zachowanie obiektów, stanowiących wartość historyczną i kulturową, w tym szczególnie wpisanych do rejestru zabytków; wszelka działalność inwestycyjna, w tym prace remontowe lub zmiana funkcji muszą być prowadzone pod nadzorem służb konserwatorskich, zgodnie z przepisami odrębnymi, 6) dla projektowanej zabudowy oraz budynków przebudowywanych i zagospodarowania działek ustala się następujące wymogi: a) ograniczenie wysokości zabudowy zgodnie z §34 niniejszej uchwały, za wyjątkiem obiektów szczególnych, których wysokość i gabaryt ma stanowić dominantę w krajobrazie, b) zapewnienie odpowiedniej ilości miejsc parkingowych w ramach działki lub terenu objętego inwestycją, zgodnie z § 35. Z kolei dla części oznaczonej w planie symbolem 14.ZO.149 przewidziano następujące zasady zagospodarowania terenu (§ 20), Jako przeznaczenie podstawowe terenu ustala się: 1) tereny otwarte nie zainwestowane, obejmujące zadrzewienia, zakrzewienia (w tym śródpolne i przywodne); 2) tereny leśne pełniące ważną rolę połączeń w systemie węzłów i korytarzy ekologicznych w tym ogólnokarpackiego korytarza ekologicznego w okolicy [...]; 3) tereny użytkowane rolniczo jako łąki i pastwiska położone głównie wzdłuż cieków wodnych oraz zieleń izolacyjną. Jako przeznaczenie dopuszczalne terenu ustala się możliwość realizacji: 1) ogólnodostępnych "niekubaturowych" urządzeń turystyki i rekreacji tj. ścieżek rowerowych i szlaków turystycznych z towarzyszącymi elementami małej architektury; 2) urządzeń służących rekreacji nadwodnej (stawów – zbiorników hodowlanych); 3) w otulinie [...] Parku Krajobrazowego, na stokach w miejscach dogodnych terenowo dla realizacji zaplecza (dojazdy, parkingi) - rozbieralne wyciągi narciarskie z przenośnymi, nietrwale związanymi z gruntem obiektami towarzyszącymi służącymi do obsługi technicznej wyciągów, a w terenach nadrzecznych plaże i boiska trawiaste; 4) zabudowy związanej z przeniesieniem gospodarstwa rolnego wyłącznie w terenach użytkowanych rolniczo – w przypadkach określonych w § 27 ust. 3; 5) nie wydzielonych na rysunku planu dojść pieszych i podjazdów; 6) urządzeń i sieci infrastruktury technicznej; 7) zachowanie nie wydzielonych liniami rozgraniczającymi wód otwartych z bezpośrednią ich otuliną. Jako zasady zagospodarowania terenu ustala się: 1) zachowanie proporcji, aby łączna powierzchnia terenów związanych z przeznaczeniem dopuszczalnym nie stanowiła więcej niż 10% powierzchni działki lub terenu objętego inwestycją; 2) wprowadza się zakaz realizacji nowych obiektów kubaturowych w terenach tego przeznaczenia, z wyjątkiem ust. 3 pkt 4 oraz obiektów, które nie wymagają pozwolenia na budowę, wg przepisów odrębnych; z uwzględnieniem § 30 pkt2 i 3; 3) zakaz grodzenia własności w pobliżu koryt rzecznych i cieków wodnych zgodnie z obowiązującymi przepisami odrębnymi, celem umożliwienia dostępu do wody w ramach powszechnego korzystania z wód; 4) istniejące obiekty mieszkaniowe, gospodarcze i usługowe pozostawia się do utrzymania bez możliwości nadbudowy i rozbudowy; dopuszcza się możliwość przeprowadzenia prac remontowych, mających na celu poprawę warunków higieniczno-sanitarnych, bezpieczeństwa użytkowania i poprawę standardów wyposażenia obiektów; z zastrzeżeniem § 30 pkt 2 i 3; 5) wszelkie czynności inwestycyjne należy podejmować przy uwzględnieniu zapisów wyznaczonej strefy przyrodniczej, o której mowa w § 29 pkt 12; 6) zakaz regulacji brzegów wodnych i pozostawienie naturalnego charakteru terenów brzegowych, z wyjątkiem miejsc zagrażających zalaniem zabudowy; 7) dla zabudowy związanej z przeniesieniem gospodarstwa rolnego, o której mowa w ust. 3 pkt 4 obowiązują wskaźniki i warunki (w tym dotyczące wysokości budynków, formy i spadku dachu, powierzchni biologicznie czynnej i powierzchni zabudowy terenu) jak dla terenów MRj. Analiza ustaleń części tekstowej i graficznej m.p.z.p gminy Ł. część B w brzmieniu nadanym uchwałą [...] prowadzi do wniosku, że trafnie organ I i II instancji stwierdził brak możliwości zrealizowania przedmiotowego zamierzenia inwestycyjnego (garaży). Jednocześnie nie stwierdza się, na podstawie akt sprawy, aby znajdował zastosowanie § 20 ust. 3 pkt 4 w zw. z 27 ust. 2 w/w m.p.z.p. Zamierzenie inwestycyjne nie jest zabudową związaną z przeniesieniem istniejącego i aktualnie czynnego gospodarstwa rolno-hodowlanego pod adresem [...]. Zatem zgłoszenie sprzeciwu było uzasadnione, a w konsekwencji skarżona decyzja odpowiada prawu. Inną kwestią jest natomiast okoliczność, na którą zwraca w swoich pismach skarżący, że w obszarach oznaczonych symbolem 14.UR mogą powstawać campigni, hotele, ośrodki wypoczynkowe, pensjonaty, a nie jest dopuszczalna lokalizacja garaży, co może budzić zdziwienie. Jednakże na moment dokonywania sądowej kontroli skarżonej decyzji plan miejscowy pozostawał w mocy, w konsekwencji stanowił punkt odniesienia dla oceny zamierzenia inwestycyjnego Mając powyższe na uwadze tut. Sąd nie dopatrzył się naruszenia przepisów prawa materialnego, które miałoby wpływ na wynika sprawy, ani też naruszenia przepisów prawa procesowego w stopniu mającym istotny wpływ na wynika sprawy. Dlatego też na podstawie art. 151 p.p.s.a. skarga podlega oddaleniu.