II FZ 1794/14

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Małgorzata Wolf-Kalamala po rozpoznaniu w dniu 3 grudnia 2014 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia E. K. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 17 września 2014 r., sygn. akt I SA/Sz 1088/14 w przedmiocie przywrócenia terminu w sprawie ze skargi E. K. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w S. z dnia 12 czerwca 2014 r., nr [...] w przedmiocie umorzenia zaległości podatkowych postanawia oddalić zażalenie. UZASADNIENIE Postanowieniem z dnia 17 września 2014 r., sygn. akt I SA/Sz 1088/14, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie odmówił skarżącej E. K. przywrócenia terminu do wniesienia skargi na decyzję w przedmiocie umorzenia zaległości podatkowych. W uzasadnieniu orzeczenia wyjaśniono, że w dniu 27 czerwca 2014 r. stronie doręczono decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w S. w sprawie umorzenia zaległości w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2009 r. Trzydziestodniowy termin do złożenia skargi na przedmiotową decyzję upłynął w dniu 28 lipca 2014 r. W piśmie z dnia 4 sierpnia 2014 r. (nadanym w dniu 5 sierpnia 2014 r.) skarżąca złożyła do sądu skargę wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do jej wniesienia podając, że zaskarżoną decyzję odebrała z poczty "chyba 20 czerwca 2014 r.", zaś opóźnienie było spowodowane zbyt krótkim terminem zaskarżenia. Dodatkowo wskazała, że pisanie sprawia jej coraz większą trudność. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w motywach rozstrzygnięcia, odwołując się do unormowań zawartych w art. 86 i art. 87 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., zwanej dalej: "p.p.s.a."), podniósł, że subiektywne odczucie skarżącej o zbyt krótkim terminie do wniesienia skargi na decyzję administracyjną nie uprawdopodabniało braku winy w uchybieniu terminu do zaskarżenia. Przedstawione przez skarżącą okoliczności wskazywały, że opóźnienie było spowodowane jej zaniedbaniem. Termin 30 – dniowy do wniesienia skargi przyjęty przez ustawodawcę w art. 53 § 1 p.p.s.a. nie podlega ocenie skarżącej oraz sądu badającego przesłanki przywrócenia terminu do wniesienia skargi. Przewidziany w ustawie termin, niebędący terminem sądowym, nie podlega również przedłużeniu (art. 84 p.p.s.a.). Sąd zwrócił ponadto uwagę, że wbrew twierdzeniom skarżącej jakoby miała trudności z pisaniem, sporządzenie skargi nie było nadmiernie utrudnione, skoro własnoręcznie sporządziła skargę na 14 stron. W zażaleniu (zatytułowanym "odwołanie") na powyższe postanowienie skarżąca argumentowała, że mimo zmęczenia, zniechęcenia i załamania odebrała na poczcie przesyłkę zawierającą decyzję odmawiającą umorzenia zaległości podatkowych i postanowiła złożyć skargę, wnosząc jednocześnie o przywrócenie terminu do dokonania danej czynności procesowej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie nie uwzględnił jednak jej żądania, kierując się pozaustawową zasadą "nie zasłużyła/zasłużyła". W dalszej części pisma skarżąca opisała przebieg postępowania w przedmiocie umorzenia zaległości podatkowej, w ramach którego strona była "gnębiona i nękana" pismami przez urzędników, zaś jej żądania były zawsze załatwiane odmownie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Na wstępie wskazać należy, że regułą w postępowaniu sądowoadministracyjnym jest bezskuteczność czynności podjętych przez stronę po terminie. Zasada ta nie ma jednakże charakteru bezwzględnego. Przepisy art. 86 § 1 zd. 1 oraz art. 87 § 2 p.p.s.a. przewidują bowiem możliwość przywrócenia terminu przez sąd na wniosek strony pod warunkiem, że uprawdopodobni ona brak winy w przekroczeniu terminu. Zgodnie z utrwaloną linią orzeczniczą przy ocenie przesłanki braku winy należy brać pod uwagę kryterium starannego działania wymaganego od osoby należycie dbającej o swoje interesy (por. m. in. postanowienia NSA: z dnia 11 lutego 2003 r., sygn. akt II SA 4162, publ. Mon. Prawn. 2003/8/340 i z dnia 12 stycznia 2011 r., sygn. akt I OZ 997/10 – treść orzeczenia dostępna w internetowej bazie orzeczeń sądów administracyjnych na stronie www.nsa.gov.pl, zwanej dalej: CBOSA). Przywrócenie terminu może bowiem nastąpić wyjątkowo i nie jest możliwe, gdy strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa (por. m. in. postanowienia NSA: z dnia 9 czerwca 2011 r., sygn. akt I OZ 402/11 i z dnia 13 stycznia 2011 r., sygn. akt I GZ 459/10 – treść orzeczeń dostępna w CBOSA). Zadaniem strony ubiegającej się o przywrócenie terminu do dokonania czynności procesowej jest więc uwiarygodnienie przyczyn uchybienia terminu jako przeszkód nie dających się pokonać nawet przy dołożeniu największego wysiłku. Mając powyższe na uwadze, stwierdzić należy, że powołane przez stronę okoliczności nie uprawdopodobniały braku winy w niedochowaniu terminu. Jak trafnie dostrzegł Sąd pierwszej instancji, samo subiektywne przekonanie skarżącej, że ustawowo przewidziany termin zaskarżenia decyzji jest zbyt krótki, nie może stanowić usprawiedliwienia dla przywrócenia terminu do wniesienia skargi do sądu administracyjnego. Prezentowanej oceny nie zmieniają również w żaden sposób twierdzenia prezentowane w zażaleniu. Stanowią one bowiem w istocie zarzuty kierowane pod adresem organów rozstrzygających o umorzeniu zaległości podatkowej, a tym samym dotyczą zagadnień pozostających poza zakresem postępowania w przedmiocie przywrócenia termin, które ma charakter wpadkowy względem postępowania głównego. Strona zdaje się nie dostrzegać, że Sąd, badając kwestię braku zawinienia w niedochowaniu terminu do złożenia skargi, nie może ustosunkowywać się do racji przedstawionych w skardze skierowanych przeciwko kwestionowanej decyzji organu administracji publicznej. W świetle przedstawionych uwag brak było podstaw do uwzględnienia wniosku skarżącej. Strona nie uprawdopodobniła bowiem istnienia jakiejkolwiek obiektywnej przeszkody czy też wyjątkowych okoliczności uniemożliwiających jej terminowe wniesienie skargi w niniejszej sprawie. Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny nie znalazł podstaw do uwzględnienia zażalenia i orzekł jak w sentencji postanowienia na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a.