III SA/Wa 3713/16

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Beata Sobocha po rozpoznaniu w dniu 13 grudnia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprzeciwu B.S. od postanowienia starszego referendarza sądowego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 27 października 2017 r. sygn. akt III SA/Wa 3713/16 umarzającego postępowanie w przedmiocie prawa pomocy w sprawie ze skargi B.S. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] września 2016 r. nr [...] w przedmiocie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym postanawia: odrzucić sprzeciw. UZASADNIENIE Postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2017 r. przyznano B.S. (dalej: "Skarżąca" lub "Strona") prawo pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienia na jej rzecz adwokata. (k. 40 akt sądowych) W piśmie z dnia 9 października 2017 r. Skarżąca wniosła o zwolnienie jej z wszelkich kosztów oraz wyznaczenie innego pełnomocnika z urzędu. (k. 68 akt sądowych) Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z dnia 20 października 2017 r. poinformowano Skarżącą, że korespondencję dotyczącą zmiany pełnomocnika z urzędu należy kierować do Okręgowej Rady Adwokackiej, zatem wszelkie zmiany, skargi i zwolnienia z pełnienia funkcji pełnomocnika z urzędu leżą wyłącznie w gestii tej Rady. Zarządzenie zostało odebrane przez Skarżącą w dniu 10 listopada 2017 r. (z.p.o. k. 77 akt sądowych) W dniu 27 października 2017 r. starszy referendarz sądowy umorzył postępowanie w przedmiocie prawa pomocy, w uzasadnieniu wskazując, że strona skarżąca dysponuje prawem pomocy w zakresie całkowitym, zaś do analizy wniosku o zmianę pełnomocnika właściwa jest Okręgowa Rada Adwokacka. Postanowienie to doręczono Skarżącej zamiast jej pełnomocnikowi, ustanowionemu postanowieniem z dnia 14 kwietnia 2017 r. Skarżąca złożyła sprzeciw na ww. postanowienie podnosząc, że wydane postanowienie jest dla niej krzywdzące i zamyka jej drogę do dochodzenia swoich praw. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Sprzeciw podlega odrzuceniu jako przedwczesny. Zgodnie z art. 259 § 1 zd. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2016 r. poz. 718 ze zm., dalej: "P.p.s.a.") od zarządzeń i postanowień, o których mowa w art. 258 § 2 pkt 6 – 8, strona albo adwokat, radca prawny, doradca podatkowy lub rzecznik patentowy mogą wnieść do właściwego wojewódzkiego sądu administracyjnego sprzeciw w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia zarządzenia lub postanowienia. Natomiast stosownie do art. 259 § 2 P.p.s.a. sprzeciw wniesiony po terminie oraz sprzeciw, którego braki formalne nie zostały uzupełnione, a także sprzeciw wniesiony przez adwokata, radcę prawnego, doradcę podatkowego lub rzecznika patentowego, niezawierający uzasadnienia, sąd odrzuci na posiedzeniu niejawnym. W tym miejscu należy wskazać, że wprawdzie z literalnego brzmienia art. 259 § 2 P.p.s.a. wynika, że stanowi on podstawę do odrzucenia sprzeciwu wniesionego po terminie, a nie przedwczesnego, jednakże wykładnia celowościowa tego przepisu pozwala stwierdzić, że stanowi on podstawę odrzucenia sprzeciwu również w takim przypadku. Należy zauważyć, że w sytuacji, gdy strona jest reprezentowana przez pełnomocnika, lub osobę upoważnioną do odbioru pism w postępowaniu sądowym, to zgodnie z art. 67 § 5 P.p.s.a. doręczenia należy dokonywać tym osobom. W rozpoznawanej sprawie postanowienie referendarza sądowego zostało doręczone Skarżącej zamiast jej pełnomocnikowi. W tej sytuacji czynność ta w świetle dyspozycji art. 67 § 5 P.p.s.a. jest procesowo bezskuteczna, co skutkuje nierozpoczęciem biegu terminu do wniesienia sprzeciwu. Termin ten rozpocznie swój bieg dopiero od momentu doręczenia odpisu postanowienia referendarza sądowego pełnomocnikowi Skarżącej. Skarżąca nie traci więc możliwości zaskarżenia postanowienia z dnia 27 października 2017 r., gdyż 7 - dniowy termin na wniesienie sprzeciwu zacznie biec od dnia doręczenia jej pełnomocnikowi odpisu tegoż postanowienia. Wobec powyższego sąd orzekł jak w sentencji postanowienia na podstawie art. 259 § 2 P.p.s.a.