II GSK 1661/18

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Zbigniew Czarnik Sędzia NSA Andrzej Skoczylas (spr.) Sędzia del. WSA Urszula Wilk po rozpoznaniu w dniu 13 grudnia 2018 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej P. Sp. j. w K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 5 kwietnia 2018 r., sygn. akt VI SA/Wa 2316/17 w sprawie ze skargi P. Sp. j. w K. na decyzję Ministra Rozwoju i Finansów z dnia [...] sierpnia 2017 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za niedopełnienie obowiązków wynikających z ustawy o przeciwdziałaniu praniu pieniędzy oraz finansowaniu terroryzmu oddala skargę kasacyjną UZASADNIENIE Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 5 kwietnia 2018 r., sygn. akt VI SA/Wa 2316/17, oddalił skargę P. Sp.j. w K. na decyzję Ministra Rozwoju i Finansów z dnia [...] sierpnia 2017 r. w przedmiocie ustalenia kary pieniężnej za niedopełnienie obowiązków wynikających z ustawy o przeciwdziałaniu praniu pieniędzy oraz finansowaniu terroryzmu. P. Sp.j. w K. złożyła skargę kasacyjną od powyższego wyroku, zaskarżając orzeczenie w całości oraz wnosząc o jego uchylenie w całości i rozpoznanie skargi poprzez uchylenie decyzji Ministra Rozwoju i Finansów z dnia [...] sierpnia 2017 r., znak: [...], w której to organ podtrzymał decyzję Generalnego Inspektora Informacji Finansowej z dnia [...] kwietnia 2017 r. nakładającą karę pieniężną w wysokości 2000 zł oraz uchylenie decyzji organu I instancji i umorzenie w całości postępowania administracyjnego w tym zakresie. Względnie wniesiono o uchylenie zaskarżonego orzeczenia w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji. Ponadto skarżąca kasacyjnie wniosła o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego, według norm prawem przepisanych. Na podstawie art. 174 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 1302; powoływanej dalej jako: p.p.s.a.) zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy oraz na naruszeniu przepisów prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie. W zakresie naruszeń prawa materialnego zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie: 1) artykułu 8 ust. 1 ustawy o przeciwdziałaniu praniu pieniędzy oraz finansowaniu terroryzmu (Dz. U. z 2016 r., poz. 299 ze zm.; dalej: ustawa o przeciwdziałaniu...), poprzez jego błędną wykładnię polegającą na przyjęciu przez Sąd I instancji, że organ administracji publicznej może wymierzyć karę pieniężną za działanie lub zaniechanie opisane na podstawie przepisów rozporządzenia, a więc aktu wykonawczego w stosunku do ustawy; 2) artykułu 34a pkt 1 ustawy o przeciwdziałaniu..., poprzez jego błędną wykładnię polegającą na przyjęciu przez Sąd I instancji, że organ administracji publicznej może wymierzyć karę pieniężną za działanie lub zaniechanie opisane na podstawie przepisów rozporządzenia, a więc aktu wykonawczego w stosunku do ustawy; 3) artykułu 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z 2 kwietnia 1997 r. (Dz. U. z 1997 r., Nr 78, poz. 483 ze zm., dalej: Konstytucji RP), poprzez jego błędną wykładnię polegającą na przyjęciu przez Sąd I instancji, że organ administracji publicznej może wymierzyć karę pieniężną za działanie lub zaniechanie opisane na podstawie przepisów rozporządzenia, a więc aktu wykonawczego w stosunku do ustawy, jednocześnie naruszając zasadę demokratycznego państwa prawnego; 4) artykułu 42 ust. 1 Konstytucji RP, poprzez jego błędną wykładnię polegającą na przyjęciu przez Sąd I instancji, że organ administracji publicznej może wymierzyć karę pieniężną za działanie lub zaniechanie opisane na podstawie przepisów rozporządzenia, a więc aktu wykonawczego w stosunku do ustawy, jednocześnie naruszając konstytucyjną gwarancję nulla poena sine lege, wynikającą z zasady demokratycznego państwa prawnego; 5) § 2 ust. 2 rozporządzenia Ministra Finansów z 21 września 2001 r. w sprawie określenia wzoru rejestru transakcji, sposobu jego prowadzenia oraz trybu dostarczania danych z rejestru Generalnemu Inspektorowi Informacji Finansowej (Dz. U. z 2001 r., Nr 113, poz. 1210 ze zm., dalej zwane: rozporządzeniem), poprzez jego niewłaściwe zastosowanie polegające na przyjęciu opisanego tam sposobu zachowania się jako podstawy faktycznej do wymierzenia kary pieniężnej, co jest zarezerwowane dla przepisów rangi co najmniej ustawowej; 6) artykułu 21 ust. 3 pkt 1 i ust. 3a ustawy o przeciwdziałaniu..., poprzez jego niewłaściwe zastosowanie polegające na wymierzeniu kary finansowej skarżącej w związku z przepisami rozporządzenia, a więc aktu normatywnego rangi podustawowej; 7) artykułu 34c ust. 1 ustawy o przeciwdziałaniu..., poprzez jego niewłaściwe zastosowanie polegające na wymierzeniu kary finansowej skarżącej w związku z przepisami rozporządzenia, a więc aktu normatywnego rangi podustawowej; 8) artykułu 34c ust. 2 ustawy o przeciwdziałaniu..., poprzez jego niewłaściwe zastosowanie polegające na wymierzeniu kary finansowej Skarżącej w związku z przepisami rozporządzenia, a więc aktu normatywnego rangi podustawowej. W zakresie naruszeń przepisów postępowania zaskarżonemu wyrokowi zarzucono - mające istotny wpływ na treść wydanego orzeczenia Sądu I instancji - naruszenie: 1) art. 141 § 4 p.p.s.a., poprzez brak wszechstronnego i wnikliwego odniesienia się do zarzutów podniesionych przez stronę w skardze, w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, co utrudnia dokonanie kontroli instancyjnej – w szczególności jedynie lakonicznego i ogólnikowego odniesienia się do istotnych zarzutów podniesionych przez stronę – zarówno dotyczących prawa materialnego, jak i procesowego, podczas gdy uzasadnienie odnosić się powinno konkretnie do okoliczności sprawy i podniesionych zarzutów oraz winno w sposób pełny i wszechstronny zarzuty te rozważać; 2) art. 145 § 1 pkt l lit. a) w zw. z art. 134 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 8 ust. 1, art. 34a pkt 1, art. 21 ust. 3 pkt 1 i ust. 3a, art. 34c ust. 1 i ust 2 ustawy o przeciwdziałaniu... oraz § 2 ust. 2 rozporządzenia, a także art. 2 i 42 ust. 1 Konstytucji RP, w ten sposób, iż Sąd I instancji w istocie nie rozpoznał zarzutów dotyczących naruszenia wymienionych przepisów prawa materialnego, ograniczając się wyłącznie do lakonicznego zbycia tych zarzutów, bez wskazania przyczyn niezastosowania tychże przepisów prawa materialnego i w konsekwencji nie uwzględnił skargi; 3) art. 145 § 1 pkt l lit. c) w zw. z art. 134 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 7, 105 § 1, 107 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. — Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r. poz. 1257, dalej: k.p.a.), w ten sposób, iż Sąd I instancji w istocie nie rozpoznał ich, ograniczając się wyłącznie do lakonicznego zbycia tych zarzutów i w konsekwencji nie uwzględnił skargi; 4) art. 145 § 1 pkt l lit. a) i lit. c) w zw. z art. 8 ust. 1, art. 34a pkt 1, art. 21 ust. 3 pkt 1 i ust. 3a, art. 34c ust. 1 i ust. 2 ustawy o przeciwdziałaniu... oraz § 2 ust. 2 rozporządzenia, a także art. 2 i 42 ust. 1 Konstytucji RP oraz art. 7, 105 § 1, 107 § 3 k.p.a. polegające na niezastosowaniu tych przepisów i w konsekwencji nieuprawnionego oddalenia w pełni zasadnej skargi skarżącej przez Sąd I instancji - względnie art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 8 ust. 1, art. 34a pkt 1, art. 21 ust. 3 pkt 1 i ust. 3a, art. 34c ust. 1 i ust. 2 ustawy o przeciwdziałaniu... oraz § 2 ust. 2 rozporządzenia, a także art. 2 i 42 ust. 1 Konstytucji RP oraz art. 7, 105 § 1, 107 § 3 k.p.a. polegające na zastosowaniu art. 151 p.p.s.a., podczas gdy nie powinien on znaleźć zastosowania i oddaleniu w pełni zasadnej skargi skarżącej przez Sąd I instancji. Szczegółową argumentację na poparcie zarzutów postawionych w petitum skargi kasacyjnej przedstawiono w jej uzasadnieniu. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zarzuty skargi kasacyjnej nie są uzasadnione i dlatego skarga nie może być uwzględniona. Zgodnie z art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Dodać należy, że w przypadku oparcia skargi kasacyjnej na naruszeniu prawa procesowego (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.) wnoszący skargę kasacyjną musi mieć na uwadze, że dla ewentualnego uwzględnienia skargi kasacyjnej niezbędne jest wykazanie wpływu naruszenia na wynik sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, bowiem stosownie do treści art. 183 § 1 p.p.s.a., rozpoznając sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze z urzędu pod uwagę jedynie nieważność postępowania. Ze wskazanych przepisów wynika, że wywołane skargą kasacyjną postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym podlega zasadzie dyspozycyjności i nie polega na ponownym rozpoznaniu sprawy w jej całokształcie, lecz ogranicza się do rozpatrzenia poszczególnych zarzutów przedstawionych w skardze kasacyjnej w ramach wskazanych podstaw kasacyjnych. Istotą tego postępowania jest bowiem weryfikacja zgodności z prawem orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego oraz postępowania, które doprowadziło do jego wydania. Wychodząc z tego założenia, należy na wstępie zaznaczyć, że wobec niestwierdzenia z urzędu nieważności postępowania (art. 183 § 2 p.p.s.a.) Naczelny Sąd Administracyjny ogranicza swoje rozważania do oceny zagadnienia prawidłowości dokonanej przez sąd I instancji wykładni wskazanych w skardze kasacyjnej przepisów prawa. Rozpoznając skargę kasacyjną w tak zakreślonych granicach, stwierdzić należy, że skarga kasacyjna nie ma uzasadnionych podstaw. Natomiast istota sporu prawnego rozpatrywanej sprawy, a także sposób sformułowania zarzutów oraz ich wzajemne powiązanie powodują konieczność łącznego ich rozpatrzenia. Podkreślenia przy tym wymaga, że argumentacja zawarta w uzasadnieniu skargi kasacyjnej została przedstawiona w taki sposób, że zarzuty naruszenia przepisów prawa materialnego ściśle powiązano (uzasadniano) z naruszeniem przepisów postępowania i odwrotnie - potencjalne błędy proceduralne skutkowały w ocenie autora skargi kasacyjnej uchybieniami materialnoprawnymi. W tej sytuacji niezbędne jest odniesienie się w pierwszej kolejności do zarzutów materialnoprawnych. W skardze kasacyjne sformułowano zarzuty naruszenia prawa materialnego, które sprowadzają się do błędnej wykładni i niewłaściwego zastosowania art. 8 ust. 1 ustawy o przeciwdziałaniu praniu pieniędzy oraz finansowaniu terroryzmu, art. 34a pkt 1 ustawy o przeciwdziałaniu, art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, art. 42 ust. 1 Konstytucji RP, § 2 ust. 2 rozporządzenia Ministra Finansów z 21 września 2001 r. w sprawie określenia wzoru rejestru transakcji, sposobu jego prowadzenia oraz trybu dostarczania danych z rejestru Generalnemu Inspektorowi Informacji Finansowej, art. 21 ust. 3 pkt 1 i ust. 3a ustawy o przeciwdziałaniu, art. 34c ust. 1 ustawy o przeciwdziałaniu, art. 34c ust. 2 ustawy o przeciwdziałaniu poprzez przyjęcie, że organ administracji może wymierzyć karę pieniężną za działanie lub zaniechanie opisane na podstawie przepisów rozporządzenia, a więc aktu podustawowego – jedynie wykonawczego w stosunku do ustawy. Zaznaczono, iż naruszono tym samym zasadę demokratycznego państwa prawnego, w tym konstytucyjną gwarancję nulla poena sine lege wynikającą z tej zasady (art. 2 i 42 ust. 1 Konstytucji RP). Nie ma wątpliwości, że podejmowane działanie organu administracji musi być przewidziane powszechnie obowiązującym przepisem prawa (M. Wincenciak, Sankcje w prawie administracyjnym i procedura ich wymierzania. Warszawa 2008, passim). W orzecznictwie Trybunału Konstytucyjnego podkreśla się, że wynikająca bezpośrednio z zasady demokratycznego państwa prawnego zasada określoności przepisów prawa wymaga, aby przepisy te były formułowane w sposób poprawny, precyzyjny i jasny, zwłaszcza jeżeli chodzi o ochronę praw i wolności oraz o sytuacje, gdy istnieje możliwość stosowania sankcji wobec obywatela (zob. np. wyrok TK z dnia 11 stycznia 2000 r., sygn. akt K 7/99, OTK ZU 2000/1/2; wyrok TK z dnia 12 czerwca 2002 r., sygn. akt P 13/01, OTK-A ZU 2002/4/42, por. też wyrok WSA w Rzeszowie z 12 lipca 2016 r., II SA/Rz 1617/15). Trzeba również zauważyć, że w ocenie Trybunału Konstytucyjnego (zob. np. wyrok TK z dnia 21 lipca 2006 r., sygn. akt P 33/05, OTK-A ZU 2006/7/83) zasada wyłączności ustawy i określoności regulacji prawnych dotyczących ograniczenia konstytucyjnych praw i wolności nabiera szczególnego znaczenia w sferze prawa represyjnego. Trybunał Konstytucyjny jeszcze na gruncie przepisów konstytucyjnych obowiązujących przed 17 października 1997 r. zwracał uwagę, że "w państwie prawnym przepisy karne winny precyzyjnie określać zarówno czyn, jak i karę (...). Niesporne jest też, w świetle konstytucyjnego podziału materii pomiędzy ustawy a akty wykonawcze, że podstawowe elementy zarówno czynu, jak i kary muszą być określone w samej ustawie, a nie mogą być – w sposób blankietowy – pozostawione do unormowania w akcie wykonawczym. (...) powyższe konstytucyjne wymagania pod adresem przepisów karnych należy odnosić do wszystkich przepisów o charakterze represyjnym (sankcjonująco-dyscyplinującym)" (orzeczenie z 1 marca 1994 r., U. 7/93, OTK w 1994 r., cz. I, s. 41). W orzecznictwie konstytucyjnym nakaz określoności przepisów prawnych, rozumiany jako wymaganie formułowania tychże przepisów w sposób zapewniający dostateczny stopień precyzji w ustaleniu ich znaczenia i skutków prawnych, traktuje się jako jeden z elementów zasady ochrony zaufania obywatela do państwa, wynikający z art. 2 Konstytucji (zob. orzeczenia TK z: 19 czerwca 1992 r., sygn. U. 6/92, OTK w 1992 r., cz. I, s. 196-213; 1 marca 1994 r., sygn. U. 7/93, OTK w 1994 r., cz. I, poz. 5; 26 kwietnia 1995 r., sygn. K. 11/94, OTK w 1995 r., cz. I, s. 128-138; 24 lutego 2003 r., sygn. K 28/02, OTK ZU nr 2/A/2003, poz. 13 i 17 października 2000 r., sygn. SK 5/99, OTK ZU nr 7/2000, poz. 254). Jak zaznacza TK "uzależnienie dopuszczalności ograniczeń praw i wolności od ich ustanowienia «tylko w ustawie» jest czymś więcej niż tylko przypomnieniem ogólnej zasady wyłączności ustawy dla unormowania sytuacji prawnej jednostek, stanowiącej klasyczny element idei państwa prawnego. Jest to także sformułowanie wymogu odpowiedniej szczegółowości unormowania ustawowego. Skoro ograniczenia konstytucyjnych praw i wolności mogą być ustanawiane «tylko» w ustawie, to kryje się w tym nakaz kompletności (...) ograniczenia danego prawa i wolności, tak aby już na podstawie lektury przepisów ustawy można było wyznaczyć kompletny zarys (kontur) tego ograniczenia" (wyrok TK z 12 stycznia 2000 r., sygn. P. 11/98, OTK ZU nr 1/2000, s. 42; zobacz także wyrok TK z 5 maja 2004 r., sygn. P 2/03, OTK ZU nr 5/A/2004, poz. 39; por. też wyrok WSA w Rzeszowie z 12 lipca 2016 r., II SA/Rz 1617/15). W nauce prawa podnosi się, że ustawa powinna również określać wszelkie istotne elementy kompetencji ograniczających uprawnienia nadzorcze wobec obywatela. Rozporządzenie może normować jedynie obowiązki organizacyjne związane z korzystaniem z danej wolności, które mają urzeczywistniać realizację kompetencji nadzorczych przez organy państwowe, a także szczegóły procedury, w ramach których organy państwowe wykonują te kompetencje. Jednak normy sankcjonujące, ustanawiane powszechnie obowiązującymi aktami podustawowymi, nie naruszają zasady nullum crimen sine lege sensu stricto, gdy rodzaj i maksymalna wysokość kary, zasady jej wymierzania i wykonania zostały określone w ustawie (zob. K. Wojtyczek, Granice ingerencji ustawodawczej w sferę praw człowieka w Konstytucji RP, Zakamycze 1999, s. 115 oraz M. Wincenciak, Sankcje w prawie administracyjnym i procedura ich wymierzania. Warszawa 2008, passim). W świetle powyższych uwag należy uznać, że wymogi w zakresie określoności przesłanek ustawowych nałożenia administracyjnej kary pieniężnej w niniejszej sprawie zostały spełnione, albowiem jak trafnie zauważył Sąd I instancji obowiązek rejestracji transakcji jest obowiązkiem ustawowym i nie zmienia tego okoliczność, iż termin jego wykonania został określony w ww. rozporządzeniu Ministra Finansów, które to rozporządzenie wydane zostało na podstawie upoważnienia zawartego w art. 13 ustawy o przeciwdziałaniu. Wbrew zatem twierdzeniom skarżących kasacyjnie, Sąd I instancji słusznie przyjął, że podstawą materialnoprawną sankcji jest art. 34a pkt 1 ustawy o przeciwdziałaniu, zgodnie z którym instytucja obowiązana, która nie dopełnia obowiązku rejestracji transakcji, o której mowa w art. 8 ust. 1, przekazania Generalnemu Inspektorowi dokumentów dotyczących tej transakcji lub przechowywania przez wymagany okres rejestru tych transakcji lub dokumentów dotyczących tej transakcji podlega karze pieniężnej. Dodatkowo należy zauważyć, iż w świetle art. 34c. ust. 1 ustawy o przeciwdziałaniu karę pieniężną nakłada Generalny Inspektor w drodze decyzji, w wysokości nie większej niż 750.000 zł, a w razie naruszenia, o którym mowa w art. 34a pkt 5 - w wysokości nie większej niż 100.000 zł. Natomiast ust. 2 tego przepisu przewiduje, że ustalając wysokość kary pieniężnej, Generalny Inspektor uwzględnia rodzaj i zakres naruszenia, dotychczasową działalność instytucji obowiązanej oraz jej możliwości finansowe. Trzeba ponadto zauważyć, że z powyższych względów prawidłowa jest konstatacja WSA, iż to właśnie art. 34a pkt 1 ustawy dyscyplinuje instytucje obowiązane w realizacji obowiązków rejestrowania i wysyłania do Generalnego Inspektora informacji o transakcjach podprogowych. Wbrew zatem twierdzeniom skarżących kasacyjnie, Sąd I instancji słusznie przyjął, że omawiane rozporządzenie określa jedynie termin, do którego należy dokonać rejestracji transakcji. Nie można zatem podzielić prezentowanego w skardze kasacyjnej wywodu, że kara została nałożona na podstawie aktu podustawowego. Z powyższego wynika także, że w omawianej sprawie zasada określoności regulacji ustawowej ograniczającej prawa i wolności obywatelskie została zachowana, gdyż unormowania ustawy o przeciwdziałaniu, tj. art. 34c ust. 1 i 2 oraz art. 34 a pkt 1-5 określają w sposób wystarczająco precyzyjny rodzaj i wymiar sankcji, natomiast w zakresie opisu sankcjonowanego zachowania odsyłają do przepisów podustawowych - tylko w zakresie terminu do którego należy dokonać rejestracji transakcji, a więc zachowując konstytucyjny wymóg odpowiedniej szczegółowości, precyzyjności i kompletności (określoności) unormowania ustawowego ograniczającego prawa i wolności obywatelskie. Niezasadne są zatem zarzuty skargi kasacyjnej odnoszące się do naruszenia przez Sąd pierwszej instancji w zaskarżonym wyroku wskazanych przepisów Konstytucji RP, w tym zasad praworządności i nulla poena sine lege. W kontekście stwierdzonych przez skarżącego naruszeń prawa, sankcjonowanych karą pieniężną, skarga kasacyjna nie udowodniła naruszenia zaskarżonym wyrokiem naruszenia powołanych przepisów Konstytucji RP i zasad prawa. Aprobaty Naczelnego Sądu Administracyjnego nie zyskały również powiązane z powyższymi zarzutami prawa materialnego zarzuty naruszenia procesowego, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i lit. c) w zw. z art. 8 ust. 1, art. 34a pkt 1, art. 21 ust. 3 pkt 1 i ust. 3a, art. 34c ust. 1 i ust 2 ustawy o przeciwdziałaniu oraz § 2 ust. 2 rozporządzenia, a także art. 2 i 42 ust. 1 Konstytucji RP oraz art. 7, 105 § 1, 107 § 3 k.p.a., a także art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 8 ust. 1, art. 34a pkt 1, art. 21 ust. 3 pkt 1 i ust. 3a, art. 34c ust. 1 i ust 2 ustawy o przeciwdziałaniu oraz § 2 ust. 2 rozporządzenia, a także art. 2 i 42 ust. 1 Konstytucji RP oraz art. 7, 105 § 1, 107 § 3 k.p.a. Natomiast zarzuty naruszenia art. 134 § 1 p.p.s.a. – w zw. z w zw. z art. 8 ust. 1, art. 34a pkt 1, art. 21 ust. 3 pkt 1 i ust. 3a, art. 34c ust. 1 i ust 2 ustawy o przeciwdziałaniu oraz § 2 ust. 2 rozporządzenia, a także art. 2 i art. 42 ust. 1 Konstytucji RP oraz w zw. z art. 7, art. 105 § 1, art. 107 § 3 k.p.a. uzasadniony jest tym, że zdaniem skarżącego Sąd instancji naruszył ten przepis poprzez brak rozpoznania i wystarczającego odniesienia się do zarzutów podniesionych w skardze, ograniczając się wyłącznie do lakonicznego ich zbycia. Tak postawiony zarzut jest całkowicie bezzasadny. Przepis art. 134 § 1 p.p.s.a. stanowi, że sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W kontekście wynikającej z art. 134 § 1 p.p.s.a. zasady braku związania zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną należy podkreślić, że sąd administracyjny I instancji nie jest zobowiązany szczegółowo odnosić się w uzasadnieniu wydawanego orzeczenia do zarzutów i argumentacji w jego ocenie niemających istotnego znaczenia dla zbadania zgodności z prawem zaskarżonego aktu. Pominięcie w uzasadnieniu wyroku rozważań dotyczących zarzutów niezasadnych nie stanowi bowiem naruszenia przepisów postępowania sądowoadministracyjnego o istotnym wpływie na wynik sprawy. Natomiast rozstrzygnięcie "w granicach danej sprawy" oznacza, że sąd nie może uczynić przedmiotem rozpoznania legalności innej sprawy administracyjnej niż ta, w której wniesiono skargę. Z uzasadnienia skargi kasacyjnej nie wynika, by skarżący zarzucał Sądowi I instancji tak rozumiane wyjście poza granice sprawy. W istocie więc uzasadnienie tego zarzutu dotyczy naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a., który to zarzut w skardze kasacyjnej został sprecyzowany w pkt 1 zarzutów procesowych. W ocenie NSA nietrafny jest także zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. W tym kontekście należy wskazać, iż w orzecznictwie prezentowany jest pogląd, że wadliwość uzasadnienia wyroku może stanowić przedmiot skutecznego zarzutu kasacyjnego z art. 141 § 4 p.p.s.a. w sytuacji, gdy sporządzone jest ono w taki sposób, że niemożliwa jest kontrola instancyjna zaskarżonego wyroku. Funkcja uzasadnienia wyroku wyraża się i w tym, że jego adresatem, oprócz stron, jest także Naczelny Sąd Administracyjny. Tworzy to więc po stronie wojewódzkiego sądu administracyjnego obowiązek wyjaśnienia motywów podjętego rozstrzygnięcia w taki sposób, który umożliwi przeprowadzenie kontroli instancyjnej zaskarżonego orzeczenia w sytuacji, gdy strona postępowania zażąda, poprzez wniesienie skargi kasacyjnej, jego kontroli (por. wyrok NSA z dnia 13 grudnia 2012 r. sygn. akt II OSK 1485/11, publ. http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Treść uzasadnienia powinna umożliwić zarówno stronom postępowania, jak i - w razie kontroli instancyjnej - Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu, prześledzenie toku rozumowania sądu i poznanie racji, które stały za rozstrzygnięciem o zgodności bądź niezgodności z prawem zaskarżonego aktu. Tworzy to po stronie wojewódzkiego sądu administracyjnego obowiązek wyjaśnienia motywów podjętego rozstrzygnięcia w taki sposób, że w razie wniesienia skargi kasacyjnej nie powinno budzić wątpliwości Naczelnego Sądu Administracyjnego, iż zaskarżony wyrok został wydany po gruntownej analizie akt sprawy i że wszystkie wątpliwości występujące na etapie postępowania administracyjnego zostały wyjaśnione (por. wyrok NSA z dnia 25 stycznia 2013 r. sygn. akt II OSK 1751/11, publ. http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Uzasadnienie zaskarżonego wyroku Sąd I instancji realizuje powyższe wymagania. Wynika z niego, jaki stan faktyczny został w tej sprawie przyjęty przez Sąd, dokonano też jego oceny, jak również zawarto rozważania dotyczące wykładni i zastosowania art. 34a pkt 1, art. 21 ust. 3 pkt 1 i ust. 3a, art. 34c ust. 1 i ust. 2 ustawy o przeciwdziałaniu oraz § 2 ust. 2 rozporządzenia w kontekście przepisów Konstytucji RP. To, że strona skarżąca nie zgadza się z dokonaną przez Sąd oceną prawną, nie oznacza, że został naruszony przepis art. 141 § 4 p.p.s.a. i nie uprawnia do czynienia takiego zarzutu. Za pomocą tego zarzutu nie można bowiem zwalczać zaaprobowanej przez Sąd podstawy faktycznej rozstrzygnięcia, czy też stanowiska co do wykładni lub zastosowania prawa materialnego (wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 27 lipca 2012 r., sygn. akt I FSK 1467/11 oraz z dnia 13 maja 2013 r., sygn. akt II FSK 358/12, publ. http://orzeczenia.nsa.gov.pl), a taką próbę podejmuje strona skarżąca kasacyjnie, polemizując ze stwierdzeniami zawartymi w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku. Jak już wskazywano NSA w niniejszym składzie podziela stanowisko judykatury, iż Sąd I instancji w uzasadnieniu wyroku wypełniając przesłanki wynikające z treści art. 141 § 4 p.p.s.a. nie ma obowiązku odnosić się osobno do każdego z zarzutów skargi i do każdego z argumentów na ich poparcie, może je oceniać całościowo. Najistotniejsze jest to, aby z wywodów Sądu wynikało dlaczego w sprawie nie doszło do naruszenia prawa wskazanego w skardze (por. wyrok NSA z 18 listopada 2016 r., sygn. akt II GSK 702/15, publ. http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Niezasadny jest również zarzut procesowy, który w uzasadnieniu skargi kasacyjnej został sprowadzony do twierdzenia, że Sąd I instancji nie dostrzegł, iż organ administracji naruszył reguły zawarte w przepisach art. 7, art. 105 § 1, art. 107 § 3 k.p.a. Odnosząc się zatem do takiego zarzutu naruszenia przepisów postępowania Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że kontrolowane przez Sąd I instancji decyzje zostały wydane w postępowaniu, które zostało przeprowadzone zgodnie ze standardami procedury administracyjnej. Ze zgromadzonego w aktach materiału dowodowego oraz wydanych w tej sprawie decyzji wynika, że zostały wyjaśnione istotne okoliczności sprawy, których wyjaśnienie było konieczne do zastosowania przepisów prawa materialnego. Ponadto z uzasadnienia zaskarżonego wyroku oraz zaskarżonej decyzji jednoznacznie wynika, że Sąd pierwszej instancji dokonał prawidłowej oceny zaskarżonej decyzji w zakresie istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy okoliczności faktycznych i prawnych. Podnoszone w tym zakresie zarzuty skarżących kasacyjnie sprowadzają się w istocie rzeczy do prezentowania własnych ocen stanu faktycznego. WSA w Warszawie, oddalając rozpatrywaną skargę, nie naruszył zatem zarzucanych mu przepisów postępowania. Mając to wszystko na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 184 p.p.s.a., oddalił skargę kasacyjną.