II OSK 1319/07

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Maria Rzążewska po rozpoznaniu w dniu 26 września 2007r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej S. S. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 28 czerwca 2007r., sygn. akt II SA/Gd 442/07 odrzucającego skargę S. S. o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 29 września 2005r., sygn. akt II SA/Gd 33/03 oddalającym skargę S. S. na decyzję Pomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Gdańsku z dnia [...] września 2002r., Nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki obiektu budowlanego p o s t a n a w i a oddalić skargę kasacyjną UZASADNIENIE Postanowieniem z dnia 28 czerwca 2007r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku odrzucił skargę S. S. o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej prawomocnym wyrokiem tego Sądu z dnia 29 września 2005r. oddalającym skargę S. S. na decyzję Pomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Gdańsku z dnia [...] września 2002 r. w przedmiocie nakazu rozbiórki obiektu budowlanego. W uzasadnieniu postanowienia Sąd wskazał, że skarga nie jest oparta na przesłankach wznowieniowych określonych w art. 273 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) zwanej dalej "p.p.s.a." oraz wniesiona została z uchybieniem terminu określonego w art. 277 p.p.s.a., skoro prawomocny wyrok zapadł w dniu 29 września 2006r., a okoliczność, którą powołuje skarżący jako przesłankę wznowieniową znana mu była od dnia 27 września 2005r. (treść pisma z tego dnia skierowanego do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku, którego w opinii skarżącego Sąd nie uwzględnił przy wydawaniu powołanego wyroku kończącego postępowanie w sprawie). Pismem datowanym na dzień 14 lipca 2007r., powołując się na art. 176 w zw. z art. 185 § 1 p.p.s.a. skarżący wniósł skargę kasacyjną na powyższe orzeczenie domagając się jego uchylenia w całości i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji oraz zasądzenia kosztów postępowania według norm przepisanych. Zaskarżonemu orzeczeniu zarzucił na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. naruszenie przepisów postępowania mające wpływ na wynik sprawy, tj. - art. 281 p.p.s.a. poprzez nie wyznaczenie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku rozprawy celem rozstrzygnięcia z udziałem strony o dopuszczalności wznowienia postępowania, jeżeli na uprzednim posiedzeniu niejawnym (art. 280 p.p.s.a.) Sąd I instancji stwierdził, że niezrachowany został termin do wniesienia skargi o wznowienie postępowania oraz brak jest ustawowej podstawy wznowienia, - art. 91 § 2 i 3 p.p.s.a. poprzez nie zawiadomienie strony postępowania na wymagane przez art. 281 p.p.s.a. posiedzenie jawne, tj. rozprawę sądową. Zdaniem skarżącego ocena związana z podstawami skargi o wznowienie postępowania nakazywała celowość połączenia badania dopuszczalności wznowienia z rozpoznaniem sprawy zgodnie z art. 281 p.p.s.a., a co za tym idzie – czynności sądowe w rozpoznawanej sprawie powinny zostać przeprowadzone na rozprawie, a nie na posiedzeniu niejawnym. Powołując się na orzecznictwo Sądu Najwyższego skarżący podnosi, że rozpoznanie zasadności podstaw skargi o wznowienie postępowania następuje wyłącznie na rozprawie i może prowadzić do ewentualnego oddalenia skargi, a nie do jej odrzucenia. Dodatkowo wskazuje także, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia nie stwierdził w ogóle na jakich przesłankach wznowieniowych skarga nie została oparta oraz jakie fakty i okoliczności złożyły się na to, iż została ona wniesiona z uchybieniem terminu, co świadczy o tym, iż uzasadnienie zaskarżonego postanowienia nie spełnia wymogów określonych w art. 141 § 4 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw i podlega oddaleniu. Stosownie do regulacji art. 280 § 1 p.p.s.a. sąd właściwy do rozpoznania skargi o wznowienie postępowania bada na posiedzeniu niejawnym czy jest ona wniesiona w terminie i czy opiera się na ustawowej podstawie wznowienia. W braku jednego z tych wymagań sąd wniosek odrzuca, w przeciwnym razie wyznacza rozprawę. Badanie, o którym mowa w tym przepisie nie jest badaniem zasadności skargi o wznowienie, a jego celem jest stwierdzenie, czy spełnione zostały warunki, które umożliwiają jej rozpoznanie. Podstawą tej oceny są w zasadzie twierdzenia zawarte w skardze i dlatego badanie to następuje na posiedzeniu niejawnym. Jego rezultatem jest bądź odrzucenie skargi, bądź wyznaczenie terminu rozprawy. Zgodnie z brzmieniem art. 281 p.p.s.a. na rozprawie sąd rozstrzyga przede wszystkim o dopuszczalności wznowienia i odrzuca wniosek, jeżeli brak ustawowej podstawy wznowienia albo nie został zachowany termin do wniesienia skargi. Sąd może jednak po rozważeniu stanu sprawy połączyć badanie dopuszczalności wznowienia z rozpoznaniem sprawy. Choć badaną na tym etapie postępowania dopuszczalność skargi o wznowienie postępowania określają te same przesłanki, które podlegały ocenie na posiedzeniu niejawnym, to w odniesieniu do podstaw wznowienia jest to już badanie merytoryczne. Sąd zatem na rozprawie stwierdza realne zaistnienie tych przesłanek i to również w przypadku, gdy skorzystał z pozostającej w jego gestii możliwości połączenia badania dopuszczalności skargi o wznowienie w rozpoznaniem sprawy. Z powyższego wynika, że skoro Sąd I instancji, poddając - na posiedzeniu niejawnym - kontroli skargę na wznowienie postępowania uznał, że została ona wniesiona po terminie i nie opiera się na ustawowych przesłankach wznowienia słusznie odrzucił skargę, co wyłącza możliwość skierowania sprawy na posiedzenie jawne i poddanie wniosku dalszym badaniom czy rozpoznaniu w trybie art. 281 p.p.s.a. Z tych względów zarzuty skargi kasacyjnej są nieuzasadnione i podlega ona oddaleniu. Naczelny Sąd Administracyjny uznaje, że zaskarżone orzeczenie także odpowiada prawu w zakresie, w którym ustala brak powołania we wniosku ustawowych przesłanek wznowienia postępowania. Zauważyć bowiem należy, że odrzucona skarga z dnia 6 czerwca 2007 r. jako taką przesłankę wskazywała art. 273 § 2 p.p.s.a., powołując okoliczność nie uwzględnienia przez Sąd I instancji przy wydawaniu wyroku kończącego postępowanie w sprawie pisma skarżącego, które wpłynęło do tego Sądu dnia 28 września 2005 r. tj. na jeden dzień przed posiedzeniem, na którym zapadł wyrok. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, pomimo wskazania w skardze jako podstawy wznowienia art. 273 § 2 p.p.s.a. przewidującego możliwość wznowienia postępowania w razie późniejszego wykrycia takich okoliczności faktycznych lub środków dowodowych, które mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy, a z których strona nie mogła skorzystać w poprzednim postępowaniu – okoliczność powoływana przez skarżącego nie spełnia kryteriów określonych w tym przepisie, skoro pismo powoływane w skardze wpłynęło do Sądu I instancji jeszcze przed zakończeniem postępowania w sprawie. Samo sformułowanie podstawy wznowienia w sposób odpowiadający przepisom p.p.s.a. nie oznacza bowiem oparcia skargi na ustawowej podstawie wznowienia, jeżeli już z samego jej uzasadnienia wynika, że podnoszona podstawa nie zachodzi. Stąd zawarte w uzasadnieniu zaskarżonego orzeczenia twierdzenie o braku ustawowej przesłanki wznowienia jest prawidłowe, a skarga o wznowienie podlegała odrzuceniu na podstawie art. 280 § 1 p.p.s.a. Z powyższych względów Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.