II OSK 697/21

SENTENCJA Dnia 29 marca 2022 r. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Paweł Miładowski (spr.) Sędziowie: Sędzia NSA Grzegorz Czerwiński Sędzia del. WSA Marta Laskowska-Pietrzak po rozpoznaniu w dniu 29 marca 2022 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Fundacji [...] z siedzibą w L. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 6 listopada 2020 r., sygn. akt IV SA/Wa 1185/20 w sprawie ze skargi Fundacji [...] z siedzibą w L. na czynność Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] lutego 2020 r., nr [...] w przedmiocie odmowy zwrotu kosztów podróży pełnomocnika I. oddala skargę kasacyjną; II. zasądza od Fundacji [...] z siedzibą w L. na rzecz Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców kwotę 240 (dwieście czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. UZASADNIENIE Wyrokiem z dnia 6 listopada 2020 r., sygn. akt IV SA/Wa 1185/20, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę na zaskarżoną na czynność Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców w przedmiocie odmowy zwrotu kosztów podróży pełnomocnika. Stan faktyczny i prawny sprawy przedstawia się następująco. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na czynność Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców, polegającą na odmowie zwrotu kosztów pełnomocnika (rachunek [...] z dnia [...] czerwca 2018 r.) w celu zapoznania się z aktami sprawy klienta korzystającego z ustawowej nieodpłatnej pomocy prawnej, złożyła skarżąca Fundacja, wnosząc o: 1) uchylenie odmowy zwrotu kosztów pełnomocnika do siedziby Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców w dniu 28 maja 2018 r. i uznanie uprawnia skarżącej do uzyskania zwrotu kosztów przejazdu, 2) ocenę, czy działania organu uporczywie odmawiającego skarżącej zwrotu kosztów przejazdu należy zakwalifikować jako bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania skutkującego rażącym naruszeniem prawa, z wynikającymi z art. 154 p.p.s.a. konsekwencjami. W skardze sformułowano zarzuty dotyczące naruszenia: - art. 6 K.p.a.; - art. 7 K.p.a. w zw. z art. 77 § 1 K.p.a.; - art. 7b K.p.a.; - art. 128 K.p.a. Wskazano, iż odmowa zapłaty została oparta na błędnych ustaleniach faktycznych, wiodących do nieprawidłowego zastosowania przepisu art. 69l ust. 1 pkt 2 ustawy z 13 czerwca 2013 r. o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, którego prowspólnotowej wykładni dokonał Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie (IV SA/Wa 2900/18) oraz Naczelny Sąd Administracyjny (II OSK 2034/19). W odpowiedzi na skargę Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 6 listopada 2020 r., sygn. akt IV SA/Wa 1185/20, oddalając skargę, w pierwszej kolejności wskazał, że sprawa, której dotyczy niniejsze postępowanie była już przedmiotem kontroli i oceny Naczelnego Sądu Administracyjnego, który wyrokiem z dnia 19 sierpnia 2019 r., sygn. akt II OSK 2034/19, oddalił skargę kasacyjną Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 21 lutego 2019 r., sygn. akt IV SA/Wa 2900/18, stwierdzającego bezskuteczność czynności Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców o odmowie zwrotu kosztów dojazdu przedstawiciela Fundacji [...] z siedzibą w L. do siedziby organu I instancji. W powołanym wyroku Naczelny Sąd Administracyjny dokonał wykładni art. 69l ust. 1 pkt 2 ustawy o udzielaniu ochrony cudzoziemcom, zgodnie z którą adwokatowi, radcy prawnemu albo organizacji pozarządowej prowadzącej działalność pożytku publicznego, uprawnionej do udzielania nieodpłatnej pomocy prawnej, która wykaże, że przejazd do siedziby organu pierwszej instancji był związany ze sporządzeniem odwołania od decyzji tego organu, należy się zwrot niezbędnych i udokumentowanych kosztów przejazdu na podstawie art. 69l ust. 1 pkt 2 ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony. Jeżeli w rozpoznawanej sprawie zostanie wykazane, że przejazd do siedziby Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców był konieczny w celu wniesienia odwołania, to organ powinien dokonać zwrotu kosztów przejazdu na rzecz skarżącej Fundacji. Zgodnie z art. 170 p.p.s.a. prawomocnym orzeczeniem sądu związane są nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy i inne organy państwowe, a w przypadkach wskazanych w ustawie także inne osoby. Związanie to oznacza, iż muszą one uwzględnić stan prawny utworzony tym orzeczeniem, wywołuje ono bowiem skutki również poza postępowaniem sądowoadministracyjnym, w którym zostało wydane. Z kolei zgodnie z art. 153 p.p.s.a. ocena prawna wyrażona w orzeczeniu sądu wiąże w tej sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie było przedmiotem zaskarżenia. Wobec czego ani organ administracji publicznej, ani sąd administracyjny orzekając ponownie w tej samej sprawie, nie może pominąć oceny prawnej wyrażonej wcześniej w orzeczeniu, gdyż ocena ta wiąże go w sprawie. W ocenie Sądu, organ zastosował się do oceny prawnej wyrażonej w powołanym wyżej wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego i rozważył czy Fundacja wykazała, że przejazd do siedziby Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców był konieczny do sporządzenia odwołania. W wyniku ponownej analizy akt sprawy ponownie w piśmie z dnia [...] lutego 2020 r., nr [...], odmówił zwrotu kosztów przejazdu do jego siedziby, uznając, że żądanie to jest niezasadne. Z tym stanowiskiem organu, w świetle zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, Sąd I instancji zgodził się. Z akt sprawy wynika, że cudzoziemka G. R. ob. F. w dniu 22 maja 2018 r. zgodnie z art. 69h ust. 2 ustawy o udzielaniu ochrony cudzoziemcom udzieliła I. K., prawnikowi w Fundacji [...], pełnomocnictwa nieodpłatnej pomocy prawnej do złożenia odwołania oraz reprezentowania w postępowaniu przed Radą do Spraw Uchodźców. W piśmie z dnia 22 maja 2018 r. ustanowiony pełnomocnik cudzoziemki sporządziła odwołanie od decyzji Rady do Spraw Uchodźców z dnia [...] maja 2015 r., nr [...], zaskarżając ją w całości. Jednocześnie oświadczyła, że zarzuty wraz z ich uzasadnieniem zostaną złożone w dalszym ciągu postępowania. Zostanie także złożone pełnomocnictwo na podstawie art. 69h ust. 2 ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony. Odwołanie to do organu I instancji wpłynęło w dniu 1 czerwca 2018 r. Natomiast ww. pełnomocnictwo wpłynęło w dniu 4 czerwca 2018 r. W dniu 28 maja 2018 r. I. K. na podstawie polecenia wyjazdu służbowego nr [...], udała się do Urzędu do Spraw Cudzoziemców jak wskazano w dokumencie wyjazdu, w celu zapoznania się z aktami sprawy [...] (G. R.) w związku ze złożeniem odwołania od decyzji Szefa UDSC. Okoliczność ta została potwierdzona przez pracownika organu I instancji. Z akt sprawy nie wynika jednak, aby pełnomocnik cudzoziemki, pomimo oświadczenia złożonego w odwołaniu z dnia 22 maja 2018 r., sporządziła po dniu 28 maja 2018 r. uzupełnienie odwołania w zapowiadanym zakresie zarzutów i ich uzasadnienia. W tych warunkach nie można nie zgodzić się z organem, że przejazd pełnomocnika cudzoziemki do organu nie był niezbędny i konieczny do sporządzenia odwołania. Natomiast nie można zgodzić się z organem, że pełnomocnik cudzoziemki, dokonując wglądu w akta sprawy w dniu 28 maja 2018 r., nie działała w charakterze pełnomocnika w ramach nieodpłatnej pomocy prawnej, skoro w aktach sprawy znajduje się pełnomocnictwo cudzoziemki z 22 maja 2018 r. udzielone w ramach nieodpłatnej pomocy prawnej. Okoliczność doręczenia organowi tego pełnomocnictwa dopiero w dniu 4 czerwca 2018 r. nie może prowadzić do uznania, że I. K. nie działała w ramach nieodpłatnej pomocy prawnej w sytuacji, gdy w odwołaniu z 22 maja 2018 r. oświadczyła, że zostanie ono złożone wraz z uzupełnieniem odwołania. Zgodnie z wykładnią art. 69l ust. 1 pkt 2 ustawy Naczelnego Sądu Administracyjnego zwrot niezbędnych i udokumentowanych kosztów przejazdu do siedziby organu pierwszej instancji należy się wtedy, gdy zostanie wykazanie, że był on związany ze sporządzeniem odwołania od decyzji tego organu. Z analizy zgromadzonego w sprawie materiału dokumentacyjnego wynika, że skarżąca wprawdzie udokumentowała koszty przejazdu do siedziby organu pierwszej instancji w dniu 28 maja 2018 r., jednakże nie udokumentowała aby pobyt w organie pierwszej instancji był jej niezbędny do sporządzenia uzupełnienia odwołania z 22 maja 2018 r., skoro po tym dniu żadnego pisma, zawierającego zarzuty do decyzji organu pierwszej instancji i ich uzasadnienie, nie sporządziła. W skardze Fundacja sama przyznała, że zgodnie z art. 128 K.p.a. odwołanie nie wymaga szczegółowego uzasadnienia. Wystarczy, jeżeli z odwołania wynika, że strona nie jest zadowolona z wydanej decyzji. Wynika zatem z tego, że skoro w dniu 22 maja 2018 r. pełnomocnik cudzoziemki sporządziła odwołanie wedle wymogów z art. 128 K.p.a., to by oznaczało, że przejazd pełnomocnika w dniu 28 maja 2018 r. do siedziby organu I instancji w celu zapoznania się z aktami sprawy nie był niezbędny skoro po tej dacie nie dokonała czynności uzupełnienia tego odwołania. Podkreślenia wymaga, że decyzja organu I instancji została doręczona pełnomocnikowi strony w dniu 15 maja 2018 r., zatem termin do wniesienia odwołania upływał w dniu 29 maja 2018 r. Z tego wynika, że uzupełnienie odwołania powinno być złożone do dnia 28 maja 2018 r. Tymczasem pełnomocnik cudzoziemki nie dokonał tej czynności ani do dnia upływu terminu do złożenia odwołania ani po tym terminie ani do dnia wydania decyzji przez organ drugiej instancji, tym samym nie można uznać aby udokumentował niezbędność przejazdu do siedziby organu pierwszej instancji w rozumieniu art. 69l ust. 1 pkt 2 ustawy o udzielaniu ochrony cudzoziemcom. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku opartą na przesłankach z art. 174 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.", złożyła skarżąca Fundacja, wnosząc o uchylenie w całości zaskarżonego wyroku i rozpoznanie skargi przez Naczelny Sąd Administracyjny poprzez stwierdzenie bezskuteczności czynności Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców o odmowie zwrotu kosztów pełnomocnika do siedziby Organu; ewentualnie – uchylenie w całości zaskarzonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji; oraz zasądzenie na rzecz Skarżącego kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm prawem przepisanych. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie przepisów postępowania, które mogły mieć istotny wpływ na wynik postępowania, tj. - art. 141 § 4 p.p.s.a. w zw. z art. 3 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. przez niepoddanie przez Sąd I instancji gruntownej analizie wszystkich aspektów niniejszej sprawy, w których są wątpliwości, i w których ustalenia organu są odmienne od wniosków i twierdzeń skarżącej, bądź zostały pominięte przez organ przy wydaniu zaskarżonej decyzji, jak również nieprzeanalizowanie wszystkich zarzutów zamieszczonych w skardze, nieskonfrontowanie ich z ustaleniami organu, jak również niedokonanie oceny zasadności zarzutów skarżących w aspekcie wpływu na legalność kontrolowanej czynności; gdyby Sąd I instancji poddał ocenie podnoszone przez skarżącą zarzuty i argumentację, z której wynika, że pełnomocnik w dniu 11 czerwca 2018 r., tj. po zapoznaniu się z aktami sprawy w dniu 28 maja 2018 r. złożył pismo procesowe, jak również okoliczności towarzyszące złożeniu pisma i wydaniu decyzji ostatecznej przez Radę do Spraw Uchodźców, Sąd nie doszedłby do wniosku, który legł u podstaw zaskarżonego wyroku: "Z akt sprawy nie wynika (...), aby pełnomocnik cudzoziemki, pomimo oświadczenia złożonego w odwołaniu z dnia 22 maja 2018 r., sporządziła po dniu 28 maja 2018 r. uzupełnienie odwołania w zapowiadanym zakresie zarzutów i ich uzasadnienia" (tak: uzasadnienie wyroku str. 5), co skutkowało uznaniem, że Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców w sposób zasadny odmówił zwrotu kosztów podroży pełnomocnika, którą ten odbył w dniu 28 maja 2018 r. do siedziby organu celem zapoznania się z aktami sprawy nr [...] i oddaleniem skargi; - art. 6 K.p.a. w zw. z art. 128 K.p.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 151 p.p.s.a. przez uznanie przez Sąd I instancji, że zasługuje na akceptację stanowisko organu, że za wadliwe należy uznać działanie, że pełnomocnik nie złożył w toku postępowania odwoławczego uzupełnienia odwołania w formie zarzutów i ich uzasadnienia oraz, że bez znaczenia jest, że po analizie dokumentacji sprawy złożył w dniu 11 czerwca 2018 r. pismo procesowe zawierające nowy, istotny wniosek dowodowy, w sytuacji gdy przepisy prawa nie nakładają obowiązku, z którego wynikałoby, że odwołanie powinno zawierać zarzuty i ich uzasadnienie oraz z pominięciem, że ww. pismo, zawierające wniosek dowodowy, pozostawało w bezpośrednim związku ze złożonym odwołaniem, co skutkowało uznaniem, że Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców w sposób zasadny odmówił zwrotu kosztów podroży pełnomocnika, którą ten odbył w dniu 28 maja 2018 r. do siedziby organu celem zapoznania się z aktami sprawy nr [...] i oddaleniem skargi; - art. 7 K.p.a. w zw. z art. 77 § 1 K.p.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 151 p.p.s.a. poprzez uznanie przez Sąd I instancji, że organ w sposób prawidłowy odmówił zwrotu kosztów podroży pełnomocnika, którą ten odbył w dniu 28 maja 2018 r. do siedziby organu celem zapoznania się z aktami sprawy nr [...], w sytuacji gdy Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców nie podjął wszelkich czynności, niezbędnych do wyjaśnienia stanu faktycznego, a to odmowę zgłaszanej przez stronę konieczności wyjaśnienia okoliczności poprzedzających wydanie ostatecznej decyzji Rady do Spraw Uchodźców i zignorowanie, noszącego znamiona bezprawności zachowania Rady do Spraw Uchodźców, której działanie przyczyniło się do tego, że strona została pozbawiona możliwości czynnego udziału w postępowaniu, a pismo procesowe złożone przez pełnomocnika nie zostało uwzględnione wskutek przedwczesnego wydania decyzji przez Radę do Spraw Uchodźców, za co skarżąca nie powinna ponosić negatywnych konsekwencji, co skutkowało uznaniem, że Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców w sposób zasadny odmówił zwrotu kosztów podroży pełnomocnika, którą ten odbył w dniu 28 maja 2018 r. do siedziby organu celem zapoznania się z aktami sprawy nr [...] i oddaleniem skargi. Ponadto zarzucono naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 69l ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. z 2019 r. poz. 1666 ze zm.) przez niewłaściwe zastosowanie i uznanie, że w niniejszej sprawie zapoznanie się przez pełnomocnika w dniu 28 maja 2018 r. z aktami sprawy w siedzibie organu, nie pozostawało w związku ze sporządzeniem odwołania, a zatem brak jest podstaw do zwrotu kosztów podroży pełnomocnika w tym dniu. W odpowiedzi na skargę kasacyjną (wniesiona w terminie, o jakim mowa w art. 179 p.p.s.a.) Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców wniósł o jej oddalenie oraz zasądzenie kosztów postępowania. W piśmie procesowym z dnia 28 czerwca 2021 r. skarżąca Fundacja podtrzymała swoje stanowisko w sprawie. W związku z zarządzeniem z dnia 19 listopada 2021 r. Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. poz. 1842 ze zm.), skierował sprawę na posiedzenie niejawne. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga kasacyjna nie zasługiwała na uwzględnienie. Stosownie do treści art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej z urzędu biorąc pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Wobec tego, że w rozpoznawanej sprawie nie zachodzi żadna z okoliczności skutkujących nieważnością postępowania, o jakich mowa w art. 183 § 2 p.p.s.a., a nadto nie zachodzi również żadna z przesłanek, o których mowa w art. 189 p.p.s.a., które Naczelny Sąd Administracyjny rozważa z urzędu dokonując kontroli zaskarżonego skargą kasacyjną wyroku Sądu pierwszej instancji, Naczelny Sąd Administracyjny dokonał takiej kontroli zaskarżonego wyroku jedynie w zakresie wyznaczonym podstawami skargi kasacyjnej. Naczelny Sąd Administracyjny orzekający w niniejszej sprawie za niezasadne uznał zarzuty skargi kasacyjnej naruszenia prawa procesowego i materialnego. Wskazania wymaga, że zasadniczo wszystkie zarzuty skargi kasacyjnej dotyczą podnoszonej okoliczności, że po wniesieniu przez pełnomocnika odwołania, a następnie po podróży tego pełnomocnika do organu i zapoznaniu się z aktami sprawy w dniu 28 maja 2018 r. zostało złożone pismo z dnia 11 czerwca 2018 r., która to okoliczność w ocenie strony skarżącej została pominięta przy ocenie przez Sąd I instancji. Wbrew jednak tym twierdzeniom skargi kasacyjnej brak jest podstaw do stwierdzenia, że Sąd I instancji nie objął swoją oceną czynności pełnomocnika jakie nastąpiły po wniesieniu odwołania i po zapoznaniu się z aktami sprawy. W tym bowiem zakresie Sąd I instancji ocenił, że pełnomocnik nie udokumentowała aby pobyt w organie pierwszej instancji był jej niezbędny do sporządzenia uzupełnienia odwołania z 22 maja 2018 r., skoro po tym dniu żadnego pisma, zawierającego zarzuty do decyzji organu pierwszej instancji i ich uzasadnienie, nie sporządziła. Uzasadnienie zaskarżonego wyroku w tym zakresie zawiera wszystkie wymaganego elementy, o jakich mowa w art. 141 § 4 p.p.s.a. I rzeczywiście, brak jest podstaw do stwierdzenia, że wskazywane pismo z 11 czerwca 2018 r. stanowiło uzupełnienie odwołania. Nie zawierało bowiem ono ani zarzutów, ani uzasadnienia, jak również stosownego wywodu zawierającego argumentację prawną w sprawie w odniesieniu do wad decyzji organu I instancji. Poza tym wprost z tego pisma wynika, że był to wyłącznie wniosek dowodowy. Nie wynika też z tego pisma aby wnioskowany w nim wniosek dowodowy w jakikolwiek sposób był związanym z czynnością zapoznania się z aktami sprawy przez pełnomocnika w siedzibie organu. Tego rodzaju pismo nie stanowi więc podstawy do stwierdzenia, że w kontekście niezbędnych i udokumentowanych kosztów przejazdów do siedziby Rady do Spraw Uchodźców czynność ta była w ogóle konieczna do wniesienia odwołania. Nie wykazano zatem związku przyczynowego pomiędzy wniesieniem odwołania, a złożeniem ww. wniosku dowodowego, tym bardziej, że w niniejszej sprawie termin do wniesienia odwołania upłynął 29 maja 2018 r., co jedynie uprawnia do stwierdzenia, że pismo to należy traktować jako złożone w toku postępowania instancyjnego, a poza tym fakt zbyt późnego jego wysłania do organu spowodował, że wpłynęło ono do organu już po wydaniu decyzji. Tego rodzaju okoliczności nie uprawniają do ubiegania się w trybie art. 69l ust. 1 pkt 2 ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej o "zwrot niezbędnych i udokumentowanych kosztów przejazdów do siedziby Rady do Spraw Uchodźców". W innym wypadku akceptacja takiego działania pełnomocników mogłaby prowadzić do nadużycia prawa celem uzyskania zwrotu kosztów pochodzących ze środków budżetowych. Na przeciwną ocenę nie pozwala także argumentacja skargi kasacyjnej odnosząca się do legalności postępowania organu odwoławczego co do odmowy zgłaszanej przez stronę konieczności wyjaśnienia okoliczności poprzedzających wydanie ostatecznej decyzji Rady do Spraw Uchodźców i zignorowanie, noszącego znamiona bezprawności zachowania Rady do Spraw Uchodźców, której działanie przyczyniło się do tego, że strona została pozbawiona możliwości czynnego udziału w postępowaniu, a pismo procesowe złożone przez pełnomocnika nie zostało uwzględnione wskutek przedwczesnego wydania decyzji przez Radę do Spraw Uchodźców. W ramach postępowania o zwrot kosztów nie mieści się bowiem ocena legalności postępowania administracyjnego. Poza tym wskazywane okoliczności nie wyjaśniają tak czy inaczej zaistniałego w niniejszej sprawie zagadnienia prawnego, a mianowicie, czy przejazd do siedziby organu pierwszej instancji był związany ze sporządzeniem odwołania od decyzji tego organu. Mając na względzie przedstawione powyżej wywody należy stwierdzić, że do zwrotu kosztów w trybie art. art. 69l ust. 1 pkt 2 ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej nie uprawnia więc złożenie jakiegokolwiek pisma procesowego po zapoznaniu się pełnomocnika z aktami sprawy w siedzibie organu, lecz tylko takie działanie, które związane jest z czynnością wniesienia odwołania. W tym zaś zakresie Sąd I instancji prawidłowo wskazał, że związany jest wiążącą oceną prawną zawartą w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego o sygn. akt II OSK 2034/19, który zapadł w niniejszej sprawie. Zgodnie z tym wyrokiem "sporządzenie odwołania, mimo że jest znacząco odformalizowane (art. 128 K.p.a.), wymaga uwzględnienia materiału zebranego w postępowaniu przed organem pierwszej instancji. Skuteczność wniesionego odwołania od decyzji organu pierwszej instancji – Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców, jest więc uzależniona od wcześniejszego zapoznania się w siedzibie tego organu z aktami sprawy. Z uwagi na powyższe, dokonując ustalenia zakresu refundacji kosztów pomocy prawnej na podstawie art. 69l ust. 1 pkt 2 ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony, stosuje się reguły wykładni funkcjonalnej i systemowej. Stwierdzić należy, że adwokatowi, radcy prawnemu albo organizacji pozarządowej prowadzącej działalność pożytku publicznego, uprawnionej do udzielania nieodpłatnej pomocy prawnej, która wykaże, że przejazd do siedziby organu pierwszej instancji był związany ze sporządzeniem odwołania od decyzji tego organu, należy się zwrot niezbędnych i udokumentowanych kosztów przejazdu na podstawie art. 69l ust. 1 pkt 2 ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony. Jeśli więc w rozpoznawanej sprawie zostanie wykazane, że przejazd do Siedziby Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców był konieczny w celu wniesienia odwołania, to organ powinien dokonać zwrotu kosztów tego przejazdu na rzecz Skarżącej Fundacji". W tym warunkach Sąd I instancji niewadliwie stwierdził, że z analizy zgromadzonego w sprawie materiału dokumentacyjnego wynika, że skarżąca Fundacja wprawdzie udokumentowała koszty przejazdu do siedziby organu pierwszej instancji w dniu 28 maja 2018 r., jednakże nie udokumentowała aby pobyt w organie pierwszej instancji był jej niezbędny do sporządzenia uzupełnienia odwołania z 22 maja 2018 r., skoro po tym dniu żadnego pisma, zawierającego zarzuty do decyzji organu pierwszej instancji i ich uzasadnienie, nie sporządziła. Tego rodzaju oceny nie podważa przywoływana w skardze kasacyjnej okoliczność, że przepisy prawa nie nakładają obowiązku, z którego wynikałoby, że odwołanie powinno zawierać zarzuty i ich uzasadnienie. To, że odwołanie jest odformalizowanym środkiem prawnym nie oznacza, że przy dochodzeniu zwrotu kosztów pełnomocnik nie powinien wykazać związku pomiędzy podjętymi działaniami (tu: podróż do siedziby organu w celu zapoznania się z aktami sprawy), a tym czy okoliczność ta była konieczna do wniesienia odwołania. Taki wniosek wynika właśnie z wiążącego w niniejszej sprawie wyroku NSA o sygn. akt II OSK 2034/19. Tym samym brak jest podstaw do stwierdzenia, że zaskarżony wyrok zapadł z zarzucanym naruszeniem prawa procesowego. Dlatego zarzuty skargi kasacyjnej dotyczące naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. w zw. z art. 3 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a.; art. 6 K.p.a. w zw. z art. 128 K.p.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 151 p.p.s.a.; art. 7 K.p.a. w zw. z art. 77 § 1 K.p.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 151 p.p.s.a. – nie zawierają usprawiedliwionych podstaw. Z powyższego wynika również, że nie zawiera usprawiedliwionych podstaw zarzut skargi kasacyjnej naruszenia prawa materialnego, tj. art. 69l ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. W skardze kasacyjnej, wobec podnoszonej argumentacji związanej z okolicznością złożenia przez pełnomocnika pisma z 11 czerwca 2018 r., nie wykazano, o czym wyżej była mowa, aby Sąd I instancji wadliwie ocenił zastosowanie w niniejszej sprawie art. 69l ust. 1 pkt 2 ww. ustawy i niewłaściwie uznał aby zapoznanie się przez pełnomocnika w dniu 28 maja 2018 r. z aktami sprawy w siedzibie organu, nie pozostawało w związku ze sporządzeniem odwołania. Ocena w tym zakresie oznacza, że brak było podstaw do zwrotu kosztów podroży pełnomocnika. Z tych względów, na podstawie art. 184 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji wyroku. O kosztach orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 p.p.s.a.