VIII SA/Wa 473/20

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Iwona Szymanowicz-Nowak (sprawozdawca) Sędzia WSA Sławomir Fularski Sędzia WSA Renata Nawrot po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Radomiu w trybie uproszczonym w dniu 5 listopada 2020 r. sprawy ze skargi M. J. na rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji z dnia [...] grudnia 2019 r. Nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania prawa do wzrostu uposażenia zasadniczego 1. uchyla zaskarżony rozkaz personalny oraz poprzedzający go rozkaz personalny Komendanta Wojewódzkiego Policji z siedzibą w R. Nr [...] z [...] października 2019 r. 2. zasądza od Komendanta Głównego Policji na rzecz M. J. kwotę 497 (czterysta dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. UZASADNIENIE Przedmiotem rozpoznania w niniejszej sprawie jest skarga M. J. na rozkaz personalny Nr [...] z dnia [...] grudnia 2019 r. wydany przez Komendanta Głównego Policji w przedmiocie odmowy przyznania prawa do wzrostu uposażenia zasadniczego z tytułu wysługi lat za okres zatrudnienia za granicą od [...] kwietnia 2005 r. do [...] września 2009 r. Stan faktyczny i prawny w sprawie przedstawia się następująco: Mł. asp. M. J. (dalej: policjant, skarżący, strona) raportem z [...] kwietnia 2019 r. zwrócił się do Komendanta Wojewódzkiego Policji z siedzibą w R. (dalej: organ I instancji, KWP) o zaliczenie okresu pracy za granicą do wysługi lat. Do raportu załączył decyzję nr [...] Marszałka Województwa [...] z [...] grudnia 2009 r. o przyznaniu zasiłku dla bezrobotnych. Dodatkowo w aktach osobowych policjanta widniały dokumenty w języku angielskim oznaczone symbolami: P [...] i P [...] oraz E [...] (zaświadczenie z [...] października 2009 r., wydane przez Urząd Skarbowy i Celny Biuro Składek na Ubezpieczenie Społeczne, [...], N. upon T., [...][...] ZZ, W., dotyczące okresów zaliczanych przy przyznawaniu świadczeń dla bezrobotnych, przetłumaczone również na język polski). W przetłumaczonym dokumencie E [...] wskazano okres ubezpieczenia policjanta od [...] kwietnia 2005 r. do [...] września 2009 r. związany z płatnym zatrudnieniem na terenie W.. Zaświadczenie to zawiera także informację dotyczącą ostatniego zatrudnienia strony (rodzaj działalności, charakter wykonywanej pracy, przybliżone wynagrodzenie) oraz powodu rozwiązania stosunku pracy. W dniu [...] maja 2019 r. KWP wydał rozkaz personalny nr [...], którym określił termin nabycia przez stronę prawa do wzrostu uposażenia zasadniczego z tytułu wysługi lat na dzień [...] kwietnia 2019 r. w wysokości 15%. W uzasadnieniu organ I instancji stwierdził, że na podstawie przedstawionych dokumentów na dzień przyjęcia do służby, tj. na [...] sierpnia 2010 r. do wysługi lat uwzględnianej przy ustalaniu wzrostu uposażenia, policjantowi należy zaliczyć następujące okresy: okres służby w Policji - 1 dzień, okres pobierania zasiłku dla bezrobotnych od [...] grudnia 2003 r. do [...] czerwca 2004 r. oraz od [...] grudnia 2009 r. do [...] sierpnia 2010 r. - 1 rok, 2 miesiące, okres zatrudnienia w pełnym wymiarze czasu pracy od [...] października 2002 r. do [...] listopada 2003 r. oraz od [...] stycznia 2005 r. do [...] marca 2005 r. - 1 rok, 5 miesięcy, okres zatrudnienia przebytego w innych niż Polska krajach od [...] kwietnia 2005 r. do [...] września 2009 r. - 4 lata, 4 miesiące, 21 dni. Łączną wysługę na dzień [...] sierpnia 2010 r. ustalono na 6 lat, 11 miesięcy i 21 dni, natomiast na dzień [...] kwietnia 2019 r. - 15 lat, 8 miesięcy i 7 dni. W wyniku odwołania, w którym skarżący domagał się na wyrównania wzrostu uposażenia zasadniczego z tytułu wysługi lat za okres 3 lat wstecz, Komendant Główny Policji (dalej: organ odwoławczy, organ II instancji, KGP) rozkazem personalnym nr [...] z [...] lipca 2019 r. uchylił zaskarżony rozkaz w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. W uzasadnieniu wskazał, że zgromadzona w sprawie dokumentacja w języku polskim nie jest wystarczająca do tego, aby uznać dany okres pracy za granicą za okres podlegający wliczeniu do przedmiotowej wysługi lat. Nie zawiera bowiem informacji, z których wynika fakt zatrudnienia u danego pracodawcy (brak jest oznaczenia pracodawcy) oraz wymiar czasu pracy świadczonej przez stronę w danym okresie. Organ I instancji, rozpatrując ponownie sprawę, pismem z [...] września 2019 r zobowiązał skarżącego do złożenia dokumentu potwierdzającego wnioskowany do zaliczenia okres zatrudnienia, sporządzonego w języku polskim i zawierającego: oznaczenie pracodawcy wraz z adresem siedziby w danym państwie, oznaczenie okresu zatrudnienia ze wskazaniem dat dziennych, wymiar czasu pracy i wystawcę dokumentu. Pismem z [...] września 2019 r, skarżący przesłał "uwierzytelnione tłumaczenie z języka angielskiego dokumentu potwierdzającego wymiar czasu pracy poza granicami RP". Rozkazem personalnym Nr [...] z [...] października 2019 r. organ I instancji, działając na podstawie art. 101 ustawy z 6 kwietnia 1990 r. o Policji (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 161 ze zm., dalej: ustawa o Policji) oraz § 4 i § 5 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z 6 grudnia 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego (Dz. U. z 2015 r. poz. 1236 ze zm., dalej: rozporządzenie w sprawie uposażenia policjantów), odmówił przyznania prawa do wzrostu uposażenia zasadniczego z tytułu wysługi lat za okres zatrudnienia za granicą od [...] kwietnia 2005 r. do [...] września 2009 r. W uzasadnieniu rozkazu wskazano, że z dokumentów znajdujących się dotychczas w aktach personalnych policjanta nie wynika fakt zatrudnienia u danego pracodawcy w całym wnioskowanym okresie oraz wymiar czasu pracy świadczonej przez stronę w danym okresie. Poza tym dołączony przez skarżącego dokument – "poświadczenie wynagrodzenia" wskazuje jedynie nazwę pracodawcy (bez wskazania adresu siedziby w danym państwie), który wypłacił wynagrodzenie za "Tydzień 23". Brak jest natomiast informacji, czy to wynagrodzenie było wypłacane we wcześniejszych tygodniach przez tego samego pracodawcę, czy obejmowało okres wnioskowany przez policjanta oraz brak informacji o wymiarze czasu pracy, za który wypłacono wynagrodzenie. Rozkazem personalnym Nr [...] z [...] grudnia 2019 r. KGP, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 r. poz. 2096 ze zm., dalej: k.p.a.), po rozpoznaniu odwołania strony, utrzymał w mocy zaskarżony rozkaz personalny. W uzasadnieniu rozkazu organ odwoławczy zauważył, że przedłożone przez policjanta dokumenty nie pozwalają na jednoznaczne określenie, czy we wnioskowanym okresie wykonywał on pracę w pełnym wymiarze czasu pracy. Skarżący bowiem przedstawił dokument, który potwierdza faktyczny okres zatrudnienia – ubezpieczenia, na podstawie informacji nadesłanych przez [...] instytucję, ale nie przedstawił w języku polskim dokumentów potwierdzających zatrudnienie zagraniczne u danego pracodawcy, ze wskazaniem wymiaru czasu pracy. Dokumenty złożone przez skarżącego mogą więc stanowić podstawę do ewentualnego zaliczenia wnioskowanego okresu tylko dla celów emerytalnych. Organ II instancji wskazał przy tym, że to na policjancie spoczywa obowiązek przedłożenia dokumentów potwierdzających okresy zaliczenia do wysługi lat, a do organu należy ocena, czy okres zatrudnienia jest wystarczająco udokumentowany, aby można było go zaliczyć do stażu pracy. Skargę na powyższy rozkaz personalny do sądu administracyjnego złożył skarżący, wnosząc o jego uchylenie wraz z rozkazem personalnym wydanym przez organ I instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, formułując zarzuty: 1) naruszenia przepisów prawa materialnego, tj.: a) art. 86 ustawy z 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. z 2019 r. poz. 1482 ze zm., dalej: ustawa o promocji zatrudnienia) poprzez jego niezastosowanie i niezaliczenie do okresów pracy w Polsce w zakresie uprawnień pracowniczych okresu zatrudnienia skarżącego przebytego za granicą u pracodawcy zagranicznego w sytuacji, gdy skarżący udowodnił okres zatrudnienia w pełnym wymiarze czasu pracy za granicą w okresach od [...] kwietnia 2005 r. do [...] września 2009 r., a przedmiotowy przepis nie precyzuje jakie dokumenty powinny być złożone przez skarżącego; b) § 3 ust. 1 i § 4 ust. 1 pkt 4 rozporządzenia w sprawie uposażenia policjantów poprzez niezaliczenie do okresów pracy w Polsce w zakresie uprawnień pracowniczych okresu zatrudnienia skarżącego przebytego za granicą u pracodawcy zagranicznego w sytuacji, gdy skarżący udowodnił okres zatrudnienia w pełnym wymiarze czasu pracy za granicą w okresach od [...] kwietnia 2005 r. do [...] września 2009 r., a przedmiotowy przepis nie precyzuje jakie dokumenty powinny być złożone przez skarżącego; 2) naruszenie przepisów postępowania, tj.: a) art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez jego błędne zastosowanie i utrzymanie w mocy rozkazu personalnego KWP; b) art. 6 oraz art 7 k.p.a. poprzez nieuwzględnienie słusznego interesu strony przy podejmowaniu decyzji; c) art. 77 § 1 k.p.a. w związku z art. 80 k.p.a. oraz art. 7 k.p.a. poprzez zaniechanie wnikliwego i wyczerpującego zebrania oraz rozpatrzenia materiału dowodowego przez pominięcie wszelkich okoliczności przemawiających na korzyść skarżącego, w szczególności dotyczących przyznania skarżącemu zasiłku dla bezrobotnych na mocy decyzji nr [...] Marszałka Województwa [...] z [...] grudnia 2009 r. oraz przedłożonych przez skarżącego dowodów dokumentujących okres zatrudnienia u pracodawców zagranicznych; d) art. 7 i art. 8 k.p.a., a także art. 77 § 1 k.p.a. przez brak wszechstronnej oceny materiału dowodowego, co spowodowało błąd w ustaleniach faktycznych, polegający na przyjęciu, w oparciu wyłącznie o dokumenty P [...], P [...] czy E [...], że w okresie od [...] kwietnia 2005 r. do [...] września 2009 r. skarżący nie pracował w W. w wymiarze 40 godzin tygodniowo w ramach umowy o pracę, podczas gdy z przedłożonych dokumentów bezpośrednio wynika, że pracował co najmniej 40 godzin tygodniowo, a dokument P [...] jest odpowiednikiem polskiego świadectwa pracy; e) art. 75 k.p.a. poprzez błędne zastosowanie teorii dowodowej, polegającej na odrzuceniu złożonych dokumentów potwierdzających okres pracy od [...] kwietnia 2005 r. do [...] września 2009 r i przyjęcie, że daną okoliczność można potwierdzić jedynie dowodami, które organ uzna za stosowne. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie i podtrzymał argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Wskazał, że przy rozstrzyganiu nie naruszył przepisów prawa zarzucanych w skardze. Podkreślił ponadto, że w przedmiotowym postępowaniu istotnym jest wskazanie okresu pracy i wymiar czasu pracy, a nie fakt podlegania ubezpieczeniu z tego tytułu, czy w ogóle pobieraniu wynagrodzenia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie, ponieważ organy policyjne w kontrolowanym postępowaniu administracyjnym dopuściły się naruszeń przepisów prawa w stopniu, który mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zgodnie z art. 101 ust. 1 ustawy o Policji wysokość uposażenia zasadniczego policjanta jest uzależniona od grupy zaszeregowania jego stanowiska służbowego oraz od posiadanej wysługi lat. Należy zatem przyjąć, że w sytuacji, gdy właściwy organ w ramach władztwa administracyjnego kształtuje bądź kwestionuje prawo do uposażenia albo wysokość tego uposażenia wskazywaną przez policjanta, wypowiedź organu policyjnego w tej kwestii ma cechy rozstrzygnięcia o indywidualnej i konkretnej sytuacji prawnej podmiotu stojącego na zewnątrz struktury administracyjnej, a zatem spełnia kryteria decyzji administracyjnej w jej materialnym rozumieniu. Od strony formalnej decyzja ta jest określana przez prawodawcę rozkazem personalnym, którym załatwia się sprawy osobowe, w tym m.in. w zakresie należnego policjantom uposażenia (§ 3 ust. 1 pkt 2 i ust. 3 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z 14 maja 2013 r. w sprawie szczegółowych praw i obowiązków oraz przebiegu służby policjantów (Dz.U. z 2013 r. poz. 644 ze zm.). Na podstawie m.in. art. 101 ust. 2 ustawy o Policji zostało wydane rozporządzenie w sprawie uposażenia policjantów. Z treści § 4 ust. 1 tego rozporządzenia wynika, że do wysługi lat uwzględnianej przy ustalaniu wzrostu uposażenia zasadniczego zalicza się: 1) okresy służby w Policji, 2) okresy służby w Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służbie Kontrwywiadu Wojskowego, Służbie Wywiadu Wojskowego, Centralnym Biurze Antykorupcyjnym, Straży Granicznej, Straży Marszałkowskiej, Służbie Ochrony Państwa, Państwowej Straży Pożarnej, Służbie Celnej, Służbie Celno-Skarbowej i Służbie Więziennej, 3) okresy traktowane jako równorzędne ze służbą, o której mowa w pkt 1 i 2, wymienione w art, 13 ustawy z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Służby Ochrony Państwa, Państwowej Straży Pożarnej, Służby Celno-Skarbowej i Służby Więziennej oraz ich rodzin (Dz.U. z 2019 r. poz. 288), 4) zakończone okresy zatrudnienia wykonywanego w pełnym wymiarze czasu pracy; wymiar czasu pracy podlega sumowaniu w przypadku równoczesnego wykonywania zatrudnienia u różnych pracodawców w wymiarze nie niższym niż połowa obowiązującego w danym zawodzie lub na danym stanowisku, 5) inne okresy, jeżeli na podstawie odrębnych przepisów podlegają wliczeniu do okresu pracy lub służby, od którego zależą uprawnienia pracownicze lub wynikające ze stosunku służbowego. Jednocześnie z § 5 ust. 1 i 2 rozporządzenia w sprawie uposażenia policjantów wynika, że dokumenty potwierdzające okresy zaliczane do wysługi lat, o których mowa w § 4 ust. 1 pkt 2-5, policjant jest obowiązany złożyć w komórce organizacyjnej jednostki Policji właściwej do spraw kadr. Wysługę lat oraz poszczególne jej okresy składowe ustala się na dzień przyjęcia policjanta do służby, chyba że z przepisów odrębnych wynika inny termin zaliczenia danego okresu. O ile więc na policjancie spoczywa obowiązek przedłożenia dokumentów potwierdzających okresy zaliczane do wysługi lat, o tyle na Komendancie Policji jako na organie administracyjnym spoczywa obowiązek analizy i oceny tych dokumentów z perspektywy przesłanek materialnoprawnych określania uposażenia zasadniczego policjanta, zgodnie z przepisami kodeksu postępowania administracyjnego. W tym miejscu należy wskazać, że zgodnie z art. 7 k.p.a. (zasada prawdy obiektywnej) to na organie administracji publicznej spoczywa obowiązek podjęcia wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy. Organ prowadzący sprawę jest więc zobligowany do zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego, aby ustalić stan faktyczny sprawy zgodnie z rzeczywistością. W szczególności powinien dokonać wszechstronnej oceny okoliczności konkretnego przypadku na podstawie analizy całego materiału dowodowego (art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a.), a stanowisko wyrażone w decyzji uzasadnić zgodnie z art. 107 § 3 k.p.a. Oparcie rozstrzygnięcia na niepełnym materiale dowodowym oraz bez przeprowadzenia prawidłowego postępowania administracyjnego stanowi naruszenie art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a. W realiach niniejszej sprawy istota problemu sprowadza się do odpowiedzi na pytanie, czy organy orzekające w sposób pełny i wszechstronny zebrały i oceniły materiał dowodowy znajdujący się w aktach administracyjnych na okoliczność wykazania okresów pracy za granicą we wnioskowanym okresie w celu przyznania policjantowi prawa do wzrostu uposażenia zasadniczego z tytułu wysługi lat. Organ odwoławczy w zaskarżonym rozkazie powołał treść przepisu art. 86 ust. 1 ustawy o promocji zatrudnienia, z którego wynika, że do okresów pracy w Rzeczypospolitej Polskiej w zakresie uprawnień pracowniczych zaliczane są udokumentowane okresy zatrudnienia, przebyte za granicą u pracodawcy zagranicznego. Jednocześnie przyznał, że żadne przepisy nie wskazują, w jaki sposób (przy użyciu jakich dokumentów) okresy zatrudnienia powinny być udokumentowane. Pracodawca (organ administracji publicznej) może zatem uwzględnić okres zatrudnienia pracownika (policjanta) za granicą na podstawie każdego dostarczonego przez niego dokumentu, np. świadectwa pracy, zaświadczenia o wykonywaniu pracy, dokumentu płacowego, ubezpieczeniowego, podatkowego, listu polecającego (referencji), formularza E [...] - potwierdzającego okres ubezpieczenia lub zatrudnienia w innym państwie członkowskim, odcinków wypłat wynagrodzenia, zaświadczenia o objęciu pracownika ubezpieczeniem społecznym, czy formularzy P [...] (karty podatkowej otrzymywanej od pracodawcy w chwili rozwiązania umowy o pracę) oraz P [...] (karty podatkowej otrzymywanej na zakończenie roku podatkowego). Pomimo iż skarżący złożył do akt sprawy w języku angielskim oraz przetłumaczony na język polski dokument E [...], to organy uznały, że jest on jedynie dokumentem potwierdzającym okresy ubezpieczenia oraz pracy, przebyte w państwie członkowskim UE, które go wystawiło, wymaganym przy obliczaniu wysokości zasiłku dla bezrobotnych, a nie uwzględnianym przy ustalaniu prawa do wzrostu uposażenia zasadniczego policjanta. Jednocześnie organ odwoławczy nie uznał złożonych przez skarżącego do akt osobowych formularzy P [...] i P [...], które opisał na stronie 5 decyzji. W ocenie KGP formularz P [...] jest wydawany po odejściu z pracy jako świadectwo zakończenia zatrudnienia w danej firmie. Znajdują się w nim informacje o kwocie otrzymanych wynagrodzeń oraz kwota zapłaconego podatku w danym roku podatkowym, tj. od rozpoczęcia tego roku do zakończenia pracy u danego pracodawcy w ciągu tego roku. W formularzu tym znaleźć można również: kod podatkowy pracownika, numer referencji podatkowej, biuro podatkowe, numer National Insurance, datę ostatniego wynagrodzenia. Natomiast formularz P [...] jest podsumowaniem zarobków pracownika oraz zapłaconego podatku, jaki został od nich zapłacony w ciągu roku podatkowego. Wydawany jest pracownikowi pod koniec każdego roku rozliczeniowego, który obejmuje okres od [...] kwietnia do [...] kwietnia następnego roku. Formularz ten jest potrzebny do: dopłaty podatku, jeśli jest taka konieczność, zwrotu nadpłaconego podatku oraz przy ubieganiu się o kredyty podatkowe. Może również stanowić potwierdzenie dochodów podczas ubiegania się o przyznanie pożyczki lub założenia hipoteki. Z powyższego wynika, że organy dokonały ustaleń w przedmiotowej sprawie na podstawie m.in. dokumentów nieprzetłumaczonych na język polski, co jest niedopuszczalne. Zdaniem Sądu nie wystarczy wskazać, że to na policjancie spoczywa obowiązek przedłożenia stosownych dokumentów, ale rolą i obowiązkiem organów policyjnych jest zgromadzenie w sprawie dokumentów w języku polskim. Zgodnie z art. 4 i art. 5 ustawy z 7 października 1999 r. o języku polskim (Dz.U. z 2011 r. Nr 43, poz. 224 ze zm.) język polski jest językiem urzędowym, a podmioty wykonujące zadania publiczne na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej dokonują wszelkich czynności urzędowych oraz składają oświadczenia woli w języku polskim, chyba ze przepisy szczególne stanowią inaczej. Tymczasem zaskarżone rozstrzygnięcie zostało oparte na wszystkich dokumentach złożonych przez skarżącego na okoliczność zasadności swojego wniosku, w tym również tych nieprzetłumaczonych. W ocenie Sądu obowiązkiem organów w przedmiotowej sprawie było zażądanie przetłumaczenia wszystkich znajdujących się w aktach administracyjnych dokumentów w języku angielskim na język polski (tj. formularza P [...] i P [...], k. 9-10 akt administracyjnych). Dopiero nieprzedłożenie tłumaczenia dokumentu stwarza organowi możliwość np. pominięcia tego dokumentu (por. wyrok NSA z 29 września 1997 r., III SA 362/96, publ. Lex nr 35886). Brak przetłumaczonych na język polski angielskich dokumentów uniemożliwia Sądowi prawidłową kontrolę wyniku badania ich treści przez organy, które tym samym naruszyły przepisy art. 6, art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. Czynność urzędowa organu administracyjnego polegająca na badaniu treści dokumentu obcojęzycznego wymaga bowiem dokonania tłumaczenia tego dokumentu (por. wyrok WSA w Warszawie z 16 listopada 2007 r., V SA/Wa 1497/07, publ. Lex nr 484912). Również dokonana przez organy analiza i ocena przedłożonej przez skarżącego dokumentacji wraz z jej tłumaczeniem (dokument E [...], poświadczenie wynagrodzenia z [...] września 2009 r., tydzień 23) oraz decyzji Marszałka Województwa [...] z [...] grudnia 2009 r. o przyznaniu stronie zasiłku dla bezrobotnych nie uprawniała – w ocenie Sądu – do kategorycznego przyjęcia, że skarżący w okresie od [...] kwietnia 2005 r. do [...] września 2009 r. nie wykonywał zatrudnienia w pełnym wymiarze czasu pracy. Jak już wyżej wskazano, zatrudnienie w pełnym wymiarze czasu pracy może być wykazywane wszystkimi dostępnymi w tym zakresie dokumentami, które podlegają wszechstronnej ocenie organów. Nie muszą to więc być dokumenty, z których wprost wynika wymiar czasu pracy, ale mogą to być wszelkie dokumenty, z których można tę okoliczność wywnioskować w drodze kompleksowej analizy całego materiału dowodowego. Zgodnie bowiem z treścią art. 75 § 1 zdanie 1 k.p.a. jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. Tymczasem organy zaniechały kompleksowej analizy złożonej przez skarżącego dokumentacji. Organ odwoławczy w zaskarżonej decyzji wskazał, że skarżący potwierdził faktyczny okres zatrudnienia objęty ubezpieczeniem na podstawie informacji nadesłanych przez [...] instytucję, ale nie przedstawił innych dokumentów wskazujących wymiar czasu pracy w języku polskim. Jednocześnie KGP nie uznał i nie przeanalizował w połączeniu z innymi dokumentami (E [...], P [...] i P [...]) przetłumaczonego na język polski poświadczenia wynagrodzenia z [...] września 2009 r. w celu ustalenia, czy całościowe wynagrodzenie otrzymywane przez skarżącego przy przyjętej stawce godzinowej dotyczy pracy w pełnym wymiarze czasu pracy (min. 40 godzin tygodniowo). Z ww. poświadczenia wynagrodzenia wynika, że jest ono uiszczone stronie za 23 (ostatni) tydzień pracy za: nadgodziny, urlopowe, wynagrodzenie zasadnicze i pracę w święto; wskazana jest tam również stawka godzinowa wynagrodzenia. Jeśli pracodawca poświadczył, że skarżący pracował u niego w 23 tygodniu pracy i wskazał wysokość wynagrodzenia za ostatni tydzień, to zasady logiki pozwalają wywnioskować, że policjant pracował u tego pracodawcy przez 23 tygodnie przed datą końcową zatrudnienia, tj. [...] września 2009 r. Reasumując: rozpoznając ponownie wniosek skarżącego o zaliczenie okresu pracy za granicą do wysługi lat, zawarty w raporcie z [...] kwietnia 2019 r., KWP wezwie policjanta do złożenia dokumentów P [...] i P [...] przetłumaczonych na język polski, a nadto do złożenia wszelkiej posiadanej dokumentacji (w tym załączonej do skargi) również przetłumaczonej z języka angielskiego na język polski na okoliczność wykonywania pracy u pracodawcy zagranicznego w pełnym wymiarze czasu pracy we wnioskowanym okresie. Tak zebrany materiał dowodowy będzie dopiero podstawą do wszechstronnej jego oceny i wydania decyzji na podstawie § 4 ust. 1 pkt 4 rozporządzenia w sprawie uposażenia policjantów. Ponadto Sąd zauważa, że organy orzekające w tej sprawie w żaden sposób nie odniosły się i nie rozważyły możliwości ewentualnego zastosowania wobec skarżącego przesłanki z § 4 ust. 1 pkt 5 rozporządzenia w sprawie uposażenia policjantów, który nie wymaga wykazywania zatrudnienia wykonywanego w pełnym wymiarze stażu pracy, a zalicza inne okresy, jeżeli na podstawie odrębnych przepisów podlegają wliczeniu do okresu pracy lub służby, od którego zależą uprawnienia pracownicze lub wynikające ze stosunku służbowego. W aktach sprawy znajduje się wspomniana wyżej decyzja Marszałka Województwa [...] z [...] grudnia 2009 r., na podstawie której w celu przyznania prawa do świadczeń z tytułu bezrobocia zaliczono skarżącemu okresy zatrudnienia przebyte w W. od [...] kwietnia 2005 r. do [...] września 2009 r. Ten okres zagranicznego zatrudnienia policjanta niewątpliwie jest udokumentowany i bezsporny jako okres podlegający wliczeniu do okresu pracy na podstawie ustawy o promocji zatrudnienia. W związku z powyższym należy przyjąć, że organy obu instancji nie wyjaśniły wszystkich istotnych okoliczności w przedmiotowej sprawie, czym naruszyły przepisy postępowania, tj. art. 6, art. 7, art. 75 § 1, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 i k.p.a., a organ odwoławczy dodatkowo art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. Dlatego na podstawie art. 145 § 1 ust. 1 lit. c) w związku z art. 135 p.p.s.a. Sąd orzekł jak w punkcie 1 sentencji wyroku. O kosztach postępowania orzeczono w punkcie 2 sentencji wyroku na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a. w związku z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz.U. z 2015 r. poz. 1800 ze zm.) Ponownie rozpoznając sprawę organy orzekające, zgodnie z art. 153 p.p.s.a., zastosują się do uwag zawartych w treści niniejszego uzasadnienia.