IV SA/Wa 1654/20

SENTENCJA Warszawa, 27 listopada 2020 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Marzena Milewska-Karczewska (spr.), Sędziowie sędzia WSA Joanna Borkowska, sędzia WSA Monika Barszcz, , po rozpoznaniu w dniu 27 listopada 2020r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skarg: Fundacji [...] z siedzibą w [...] oraz Fundacji [...] z siedzibą w [...] na decyzję Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z [...] kwietnia 2020r. nr [...] w przedmiocie zezwolenia na odstąpienie od zakazu umyślnego zabicia dziko występujących osobników żubra (Bison bonasus) oddala skargę. UZASADNIENIE Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska (dalej: GDOŚ) decyzją z [...] kwietnia 2020r. nr [...] zezwolił Nadleśnictwu K. z siedzibą w P. na umyślne zabicie przy użyciu broni myśliwskiej lub środków farmakologicznych do 20 dziko występujących osobników żubra (Bizon bonasus), na terenie gmin S. i K., w celu wyeliminowania ze stada osobników poważnie chorych, rannych oraz agresywnych, określając w zezwoleniu warunki jego wydania oraz termin zezwolenia do 31 grudnia 2020 r. Decyzja została podjęta na podstawie art. 56 ust. 1 pkt 1 oraz ust. 4 pkt 1 i 3 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (jt. Dz.U. z 2020 r. poz. 55 u.o.p.), po rozpatrzeniu wniosku Nadleśnictwa K. z 13 listopada 2019 r. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że celem wykonania wnioskowanych czynności jest wyeliminowanie osobników chorych, rannych i agresywnych. Wskazano, że organ uzyskał pozytywną opinię Państwowej Rady Ochrony Przyrody a do postępowania zostały dopuszczone 3 organizacje społeczne: Fundacja G., Fundacja G. oraz Fundacja C., które zgłosiły uwagi i wnioski. Rozpoznając sprawę GDOŚ wskazał na obowiązujące w sprawie przepisy, podkreślił że żubr (Bison bonasus) objęty jest ścisłą ochroną gatunkową na podstawie rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 16 grudnia 2016 r. w sprawie ochrony gatunkowej zwierząt (Dz. U. poz. 2183 – dalej: rozporządzenie). Zauważono również, że na etapie rozpatrywania wniosku nie było możliwe wskazanie konkretnych osobników do eliminacji. Nie podano więc szczegółowego opisu poszczególnych osobników planowanych do zabicia oraz nie określono symptomów i objawów chorobowych będących podstawą do dokonania odstrzału. W ocenie organu może to rodzić pewną dowolność wykonania tego zezwolenia w aspekcie kryteriów typowania poszczególnych osobników do zabicia i z tego względu GDOŚ określił w decyzji kryteria identyfikacji osobników przewidzianych do odstrzału. Wskazania te mają na celu ograniczenie możliwości popełnienia błędów podczas odstrzału żubrów i zachowanie pełnej przejrzystości działań w stosunku do gatunku objętego ochroną ścisłą. Podkreślono, że wnioskodawca zamierza eliminować wyłącznie zwierzęta: chore (których dalsze przebywanie w stadzie będzie ryzykiem rozprzestrzeniania się choroby na pozostałe osobniki), ranne (których zabicie skróci cierpienie zwierzęciu) i agresywne (stanowiące zagrożenie dla ludzi, zwierząt domowych oraz innych żubrów). Wyjaśniono również, że w Polsce, według stanu podawanego w Księdze Rodowodowej Żubrów, na koniec 2019 roku żyło 2269 żubrów, o 449 osobników więcej niż w roku poprzednim, w tym na wolności 2048 osobników. Stado bytujące na terenie Puszczy K. liczy 184 osobniki. W poprzednim roku liczebność populacji k. liczyła 158 osobników. Organ zauważył również, że jak wynika z treści wniosku stado to od wielu lat wykazuje stabilny wzrost oraz tendencję do poszerzania areału. Zagęszczenie żubrów w obrębie areału bytowania w Puszczy K. jest znacząco wyższe od zagęszczeń optymalnych i oscyluje obecnie na poziomie ponad 10 osobników/1000 ha lasu, czyli porównywalne jest z zagęszczeniem populacji żubrów w Puszczy B.. Podkreślono jednocześnie, że jakość biotopu jest znacznie uboższa niż w porównywalnym obszarze, co powoduje szkody w uprawach leśnych oraz częstsze wychodzenie stada na pola i w konsekwencji znaczne szkody w uprawach rolnych. Organ podkreślił, że analizując generalną przesłankę do wydania zezwolenia, tj. czy zezwolenie nie jest szkodliwe dla zachowania we właściwym stanie ochrony dziko występujących populacji chronionych gatunków, należy wziąć pod uwagę ustawową definicję (art. 5 pkt 24 u.o.p.) właściwego stanu ochrony gatunku, który należy rozumieć jako sumę oddziaływań na gatunek, mogącą w dającej się przewidzieć przyszłości wpływać na rozmieszczenie i liczebność jego populacji na terenie kraju lub państw członkowskich Unii Europejskiej lub naturalnego zasięgu tego gatunku, przy której dane o dynamice liczebności populacji tego gatunku wskazują, że gatunek jest trwałym składnikiem właściwego dla niego siedliska, naturalny zasięg gatunku nie zmniejsza się ani nie ulegnie zmniejszeniu w dającej się przewidzieć przyszłości oraz odpowiednio duże siedlisko dla utrzymania się populacji tego gatunku istnieje i prawdopodobnie nadal będzie istniało. W tym kontekście organ zauważył również, że każdego roku liczba żubrów w Polsce rośnie, choć wciąż jest to gatunek zagrożony. Niezwykle ważna jest więc ochrona całej populacji i utrzymanie stada jako całości, czasem kosztem pojedynczych osobników. W tym kontekście w ocenie organu wnioskowane zakazane czynności, polegające na zabiciu maksymalnie 20 osobników żubra, włączając w to przede wszystkim osobniki ranne i chore, nie będą szkodliwe dla zachowania we właściwym stanie ochrony dziko występującej populacji tego objętego ochroną ścisłą gatunku, przy zachowaniu warunków określonych w decyzji. Eliminacja na wnioskowanym poziomie nie wpłynie negatywnie na strukturę stada, a wyeliminowanie osobników chorych i rannych poprawi kondycję zdrowotną całej populacji. Jednocześnie zostanie ograniczony rozmiar szkód w uprawach i płodach rolnych, gdyż wyeliminowane zostaną osobniki agresywne, niewykazujące lęku przed człowiekiem, przebywające na polach w pobliżu wsi. Organ podkreślił przy tym, że miał na względzie, iż stado systematycznie zwiększa swoją liczebność, bez możliwości zwiększenia areału, co prowadzi do przegęszczenia i lokalnej nadmiernej koncentracji żubrów. Powyższe zwiększa ryzyko transmisji chorób między poszczególnymi osobnikami. A zatem w ocenie organu ewentualny odstrzał lub eliminacja farmakologiczna na poziomie do 20 osobników w Puszczy K. nie będzie szkodliwa dla zachowania we właściwym stanie ochrony dziko występującej populacji tego objętego ochroną ścisłą gatunku, a wręcz wyeliminuje ryzyko np. przenoszenia się chorób, co pozytywnie wpłynie na populację. Tym samym odstrzał ten nie będzie miał negatywnego wpływu na cele ochrony obszaru Natura 2000, gdzie żubr jest jednym z przedmiotów ochrony. Analizując drugą generalną przesłankę organ stwierdził, że brak jest racjonalnych rozwiązań alternatywnych w odniesieniu do wnioskowanych czynności. Pozostawienie zwierząt chorych do naturalnej śmierci lub przemieszczenie ich w inne miejsca wiąże się ze zwiększonym ryzykiem zarażenia zdrowych osobników, a w przypadku urazów naraża te zwierzęta na niepotrzebne cierpienie. W odniesieniu do osobników agresywnych, wykazujących tendencje do zbliżania się do siedzib ludzkich organ stwierdził, że przesiedlenie dorosłych osobników podatnych na habituację i warunkowanie pokarmem wiąże się z możliwością ich powrotu do miejsca, z którego zostały odłowione lub pojawiania się na innych obszarach siedzib ludzkich i dalszego stwarzania zagrożenia bezpieczeństwa. Wskazane zarówno przez Fundację G., jak i Fundację G., rozwiązania alternatywne, tj. przyjęcie żubrów przez [...] Towarzystwo Przyrodnicze i co najmniej jeden rezerwat przyrody w [...] oraz przygotowywanie nowej zagrody pokazowej żubrów w K., z powodów wskazanych powyżej nie mają zatem zastosowania. Organ uznał ponadto że, zabicie chorych i rannych osobników leży w interesie ochrony dziko występujących gatunków zwierząt, w przypadku żubrów agresywnych leży w interesie zdrowia lub bezpieczeństwa powszechnego, co odpowiada przesłankom wymienionym w art. 56 ust. 4 pkt 1 i 3 u.o.p., warunkującym wydanie niniejszego zezwolenia. Na zakończenie organ wskazał, że organem właściwym do wydania zezwolenia na odstępstwo od zakazu oferowania do sprzedaży okazów na terenie województwa [...] jest Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w B., o czym wnioskodawca odrębnym pismem został poinformowany. Natomiast w zakresie wniosku o wydanie zezwolenia na transport okazów żubra tj. tuszy, skóry, trofeum (głowa z urażeniem), postępowanie zostało uznane za bezprzedmiotowe i umorzone odrębnym rozstrzygnięciem. Skargę na powyższe orzeczenie GDOŚ złożyły : 1/ Fundacja C. zaskarżając decyzję w całości i zarzucając naruszenie przepisów postępowania, tj. : - art. 7, 77 § 1 oraz 80 k.p.a., w zw. z art. 56 ust. 4 pkt 1 i 3 u.o.p., przez brak wyczerpującego zebrania materiału dowodowego i przyjęcie za udowodnione okoliczności, że nie ma rozwiązań alternatywnych, że zabicie przedmiotowych osobników nie będzie szkodliwe dla zachowania we właściwym stanie ochrony dziko występujących populacji chronionych gatunków oraz że zabicie przedmiotowych osobników żubra leży w interesie ochrony dziko występujących gatunków zwierząt i leży w interesie zdrowia lub bezpieczeństwa powszechnego, co miało istotny wpływ na wynik sprawy, albowiem w wyniku tego naruszenia organ przyjął, że przesłanki z art. 56 ust. 4 u.o.p. zostały spełnione i w konsekwencji wydał zaskarżoną decyzję z naruszeniem prawa; - art. 11 i 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 56 ust. 4 pkt 1 i 3 u.o.p., poprzez brak uzasadnienia przez organ w sposób wyczerpujący i nie budzący wątpliwości własnego rozstrzygnięcia, co miało istotny wpływ na wynik sprawy, gdyż nie ustalono wszystkich okoliczności mających znaczenie dla sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli, co znalazło wyraz w niewystarczającym uzasadnieniu faktycznym i prawnym przesłanek z art. 56 ust. 4 pkt 1 i 3 u.o.p. Podnosząc wskazane zarzuty wniesiono o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz o zasądzenie kosztów postępowania, od organu na rzecz skarżącego według norm przepisanych. 2/ Fundacja G., zaskarżając decyzję w całości i zarzucając jej naruszenie przepisów prawa materialnego oraz przepisów postępowania administracyjnego, tj.: - art. 56 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 56 ust. 4 pkt 1 i pkt 3 u.o.p. – poprzez błędną wykładnię i uznanie, że analiza przesłanek przemawiających za wydaniem zezwolenia na odstępstwa od zakazów względem gatunków chronionych może następować blankietowo i na przyszłość (obejmowanie decyzją o zezwoleniu na wyjątki względem gatunków chronionych, większej - nieokreślonej ilości zwierząt, niż wynika to ze stanu faktycznego sprawy); - art 56 ust. 1 pkt 1. w zw. z art. 56 ust. 4 pkt 1 i pkt 3 u.o.p. – poprzez niewłaściwe zastosowanie i niedopuszczalne zezwolenie na odstępstwo od zakazu umyślnego zabijania osobników żubra, mimo braku spełnienia przesłanek ustawowych w postaci: braku rozwiązań alternatywnych, nieszkodliwości dla zachowania we właściwym stanie ochrony dziko występujących populacji chronionych gatunków zwierząt; interesu w postaci ochrony dziko występujących gatunków zwierząt; interesu w postaci zdrowia lub bezpieczeństwa powszechnego; konieczności ograniczenia poważnych szkód w odniesieniu do upraw rolnych; - art. 56 ust. 4 pkt 1 i pkt 3 w zw. z art. 5 pkt 9 u.o.p. w zw. z § 6 ust. 1 pkt 1 i § 10 pkt 6 i 9 rozporządzenia – poprzez niewłaściwe zastosowanie i niezgodne z prawem zezwolenie na odstępstwo od zakazu umyślnego zabijania, wynikające z błędnego stwierdzenia, że brak jest wobec niego rozwiązań alternatywnych, podczas gdy istnieją adekwatne rozwiązania alternatywne np. zabezpieczanie reprezentatywnej części populacji przez ochronę ex situ oraz przenoszenie zwierząt zagrożonych na nowe stanowiska; - art. 6 w zw. z art. 107 § 1 pkt 4 k.p.a. w zw. z art. 56 ust. 1 pkt 1 u.o.p.w zw. z art. 56 ust. 4 pkt 2 u.o.p. – poprzez wydanie zaskarżonej decyzji bez odpowiedniej podstawy prawnej – organ w jej uzasadnieniu lakonicznie powołuje się na konieczność ograniczenia poważnych szkód w odniesieniu do upraw rolnych, ale nie popiera tego wyraźną podstawą prawną – tj. np. art. 56 ust. 4 pkt 2 u.o.p.; a także poprzez niewystarczające określenie w skarżonej decyzji warunków realizacji wynikających z potrzeb ochrony populacji chronionych gatunków zwierząt; - art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a. – poprzez brak dostatecznego wyjaśnienia okoliczności przedmiotowej sprawy i przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów polegające na rozstrzygnięciu sprawy bez ich wnikliwej merytorycznej oceny, co jest niedopuszczalne przy zezwoleniu na odstępstwo od ustawowego zakazu; - art. 8 w zw. z art. 11 w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. - poprzez prowadzenie postępowania w sposób niebudzący zaufania jego uczestników do organów władzy publicznej, a także niewyczerpujące i niejasne uzasadnienie skarżonej decyzji oraz niewyjaśnienie zasadności przesłanek, którymi organ kierował się wydając rozstrzygnięcie. Podnosząc wskazane zarzuty skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz zasądzenie od organu na rzecz skarżącego kosztów postępowania sądowego, wraz z kosztami zastępstwa procesowego według norm przepisanych. W odpowiedzi na skargi organ wniósł o ich oddalenie podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonym orzeczeniu. Wojewódzki Sad Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W rozpatrywanej sprawie Sąd uznał, że skargi nie są zasadne, bowiem zaskarżona decyzja prawa nie narusza. Żubr ( Bison bonasus), objęty jest ochroną gatunkową ścisłą (czynną), na podstawie załącznika nr 1 do rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 16 grudnia 2016 r. w sprawie ochrony gatunkowej zwierząt (Dz. U. poz. 2183). W stosunku do osobników objętych ochroną ścisłą został wprowadzony m. in. zakaz umyślnego zabijania (art. 52 ust. 1 pkt 1 ustawy o ochronie przyrody w zw. z § 6 ust. 1 pkt 1 ww. rozporządzenia). Wykonanie tej czynności może nastąpić jedynie na podstawie indywidualnego zezwolenia na odstępstwo od ww. zakazu, wydanego przez właściwy organ ochrony przyrody. W rozpoznawanej sprawie podstawę wydania rozstrzygnięcia stanowiły przepisy art. 56 ust. 1 pkt 1 oraz ust. 4 pkt 1 i 3 ustawy z 16 kwietnia 2004 o ochronie przyrody (Dz.U. z 2020 r. poz. 55). Na podstawie ww. przepisów GDOŚ może zezwolić w stosunku do gatunków objętych ochroną ścisłą m. in. na ich umyślne zabijanie, w przypadku braku rozwiązań alternatywnych, jeżeli nie są szkodliwe dla zachowania we właściwym stanie ochrony dziko występujących populacji chronionych gatunków roślin, zwierząt lub grzybów oraz leżą w interesie ochrony dziko występujących gatunków lub ochrony siedlisk przyrodniczych (ust. 4 pkt 1), lub leżą w interesie zdrowia lub bezpieczeństwa powszechnego (ust. 4 pkt 3). Zasadą jest zatem m. in. zakaz zabijania zwierząt gatunków objętych ochroną ścisłą. Ustawodawca jednak dopuścił wyjątek od tej zasady, uzależniając możliwość jego zastosowania tylko do sytuacji, w których nie ma możliwości rozwiązań alternatywnych, gdy nie spowoduje to zagrożenia dla dziko występujących populacji chronionych gatunków. Dopuszczając odstępstwo od tej zasady, kwestię ich zastosowania ustawodawca pozostawił uznaniu organu administracji. Osiągnął to poprzez użycie sformułowania "może". Zatem organ administracji posiadał uprawnienie do wydania decyzji o charakterze uznaniowym. Uznanie administracyjne jest zaś uprawnieniem organów administracji do kształtowania skutków prawnych w ramach pewnej swobody, którą pozostawiają jej przepisy prawa materialnego z zachowaniem obowiązujących reguł proceduralnych. Organ administracji, działając w oparciu o uznanie, ma obowiązek wyważyć interes publiczny oraz słuszny interes strony. W konsekwencji organ ma wydać rozstrzygnięcie zgodnie z żądaniem strony chyba, że takie rozstrzygnięcie pozostaje w sprzeczności z interesem publicznym. Zaznaczyć jednak w tym miejscu należy, że z brzmienia art. 56 ust. 4 u.o.p. wynika, że jakkolwiek decyzja o odstępstwie od zakazu ma charakter uznaniowy, to jednak dopiero stwierdzenie wystąpienia dwóch wymienionych tu przesłanek (tj. brak rozwiązań alternatywnych oraz brak szkodliwości dla zachowania we właściwym stanie ochrony dziko występujących populacji chronionych gatunków zwierząt, otwiera drogę do oceny czy istnieje możliwość wydania decyzji pozytywnej, tzn. czy organ działając w ramach uznania administracyjnego powinien zezwolić na odstępstwo od zakazu wskazanego przez wnioskodawcę. Odnosząc te rozważania do realiów niniejszej sprawy należy stwierdzić, że GDOŚ w zaskarżonej decyzji uzasadniając wydane zezwolenie prawidłowo uznał, że nie istnieją rozwiązania alternatywne, a więc takie, które pozwoliłyby na niezabijanie osobników żubra: - wykazujących poważną chorobę, tj. takich które wykazują objawy kliniczne chorób przewlekłych. Przy czym co należy podkreślić w zaskarżonej decyzji organ sprecyzował co należy pod tym terminem rozumieć. W ocenie bowiem organu oznacza to nieuleczalną chorobę uniemożliwiającą danemu osobnikowi prawidłowe funkcjonowanie w środowisku, w tym chorobę zakaźną, stanowiącą zagrożenie epizootyczne; - poważnie rannych lub drastycznie cierpiących w wyniku przebytej choroby czy kontuzji pourazowej (po obiektywnym stwierdzeniu, że zwierzę może dalej żyć jedynie cierpiąc i znosząc ból); - agresywnych w sposób zagrażający życiu bądź zdrowiu ludzi lub innych zwierząt. W ocenie Sądu organ słusznie uznał, że nie ma żadnej alternatywy dla osobników wykazujących poważną chorobę. Pozostawienie takich osobników w stadzie, jak słusznie wskazał organ, spowodować może jedynie zarażenie całego stada. Natomiast ewentualne wyizolowanie chorego zwierzęcia i pozwolenie by w sposób naturalny padło, w istocie jest pozwoleniem na jego cierpienie i przedłużenie jedynie agonii, pomijając już fakt kosztów takiego wyizolowania. W ocenie Sądu brak jest również podstaw do uznania, że istnieje alternatywa dla osobników poważnie rannych lub drastycznie ciepiących w wyniku przebytej choroby czy kontuzji pourazowej. Alternatywą bowiem dla takich osobników byłoby jedynie przedłużenie ich agonii, co niewątpliwie należy uznać za niehumanitarne. Do rozważenia pozostaje zatem kwestia osobników agresywnych w sposób zagrażający życiu bądź zdrowiu ludzi lub innych zwierząt. W tym wypadku zasadnie organ uznał, że wskazywane przez skarżących jako alternatywne przesiedlenie osobników agresywnych, nie wpłynie na ich sposób zachowania a nadto przesiedlone zwierzęta mogą powrócić do miejsc, z których zostały odłowione. Sąd w tym miejscu zauważa jedynie, bowiem nie ma to wpływu na prawidłowość wydanego w sprawie orzeczenia, że niewątpliwie rację mają skarżący podnosząc, że nie można uznać za zwierzę agresywne zwierzęcia, które ma tendencje do zbliżania się do siedzib ludzkich. Sam bowiem fakt, że zwierzę nie wykazuje obaw i zbliża się do siedzib ludzkich nie stanowi o jego agresji. A zgodnie z zaskarżoną decyzją zezwolenie ma dotyczyć jedynie osobników agresywnych. Na marginesie jedynie w tym miejscu Sąd wskazuje, bowiem nie jest to przedmiotem niniejszej sporawy, że na organach ochrony przyrody ciąży obowiązek przedsiębrania czynności, które powstrzymają zwierzęta od wychodzenia z lasu. Dodać również należy, iż skoro w ocenie GDOŚ zagęszczenie żubrów w obrębie areałów bytowania Puszczy K. jest znacząco wyższe od zagęszczeń optymalnych a jakość biotopu jest znacznie uboższa niż w obszarze Puszczy B., co powoduje szkody w uprawach leśnych oraz częstsze wychodzenie stada na pola i w konsekwencji znaczne szkody w uprawach rolnych, to zadaniem organów ochrony przyrody jest podjęcie czynności, które będą zapobiegać takim sytuacjom. Niewątpliwie skoro w tym obszarze, jak wynika z uzasadnienia zaskarżonej decyzji, planowane było stado w ilości 120 szt., a obecnie stado żubrów wynosi już 184 sztuki to organy ochrony przyrody w tym również Nadleśnictwo K. winny podjąć stosowne kroki celem rozdrobnienia stada i np. przeniesienia części stada w inne miejsce (ochrona ex situ). Pozostaje również do ustalenia czy została ziszczona druga z przesłanek tj. czy wydanie decyzji o odstępstwie od zakazu nie będzie szkodliwe dla zachowania we właściwym stanie ochrony dziko występującej populacji żubra. W tym zakresie, w ocenie Sądu, organ prawidłowo uznał, że takie zagrożenie nie występuje. Nie ulega przy tym żadnej wątpliwości, co podkreślają skarżący, że populacja żubra jako gatunku objętego ścisłą ochroną zarówno na terenie Polski jak i całej Europy jest niezadowalająca. Liczebność tego gatunku nie jest bowiem wysoka. Każda zatem eliminacja tego zwierzęcia powinna podlegać ścisłej kontroli. Jednak za organem należy wskazać, że w Polsce populacja tego gatunku stale wzrasta (stabilny wzrost liczebności stada). A jak wynika z informacji organu nienegowanych przez skarżących a wynikających z Księgi Rodowodowej Żubrów, stado znajdujące się w Puszczy K. z roku na rok notuje przyrost (w 2018 r. stado liczyło 158 szt. a w roku 2019 już 184 szt.). Powyższe wykazuje zatem, że decyzja o odstąpieniu od zakazu i zezwolenie na umyślne zabicie przy użyciu broni myśliwskiej lub środków farmakologicznych do 20 szt. dziko występujących osobników żubra na terenie gmin S. i K. – osobników chorych, rannych oraz agresywnych nie będzie szkodliwa dla zachowania we właściwym stanie ochrony dziko występującej populacji żubra, szczególnie że pozostawanie w stadzie osobników chorych, rannych oraz agresywnych niewątpliwie wpływałoby negatywnie na całe stado. Eliminacja zatem takich osobników jest również niezbędna dla zachowania całego stada w dobrej kondycji zdrowotnej i leży w interesie nie tylko dziko występującego żubra ale i innych występujących dziko zwierząt, na które mogą się rozprzestrzeniać choroby przenoszone przez chore zwierzęta. Leży to również w sferze bezpieczeństwa powszechnego, gdyż ranne i chore zwierzęta mogą być niebezpieczne dla ludzi i innych zwierząt. Tym samym w ocenie Sądu wydanie zaskarżonej decyzji zezwalającej Nadleśnictwu K. na umyślne zabicie przy użyciu broni myśliwskiej lub środków farmakologicznych do 20 sztuk dziko występujących na terenie gminy S. i K. osobników żubra (osobników chorych, rannych organ agresywnych), odpowiada prawu. Odnosząc się do zarzutów podniesionych w skargach, w ocenie Sądu są one niezasadne. Należy bowiem wskazać, że : - zaskarżona decyzja nie narusza art. 56 ust. 1 pkt 1 w związku z art. 56 ust. 4 pkt 1 i 3 ustawy o ochronie przyrody. Rację bowiem ma organ wskazując, że art. 56 ust. 6 pkt 5 ustawy jednoznacznie wskazuje, że wnioskodawca we wniosku winien wskazać liczbę lub ilość osobników, których dotyczy wniosek o ile jest to możliwe do ustalenia. Jak wynika z treści wniosku, Nadleśnictwo K. wystąpiło z wnioskiem o umyślne zabicie do 20 osobników żubra, wskazując okoliczności w których to odstępstwo byłoby przezeń wykorzystane. Nadleśnictwo nie jest bowiem w stanie przewidzieć, jeśli w momencie składania wniosku takie zjawisko nie występuje, dla ilu osobników takie odstępstwo będzie konieczne. Sąd w tym miejscu zauważa, że niewątpliwie zezwolenie o wydanie którego ubiega się wnioskodawca, jest zgodą na wykonanie określonych czynności, a nie nakazem wykonania tych czynności. A zatem, jak słusznie podnosi w odpowiedzi na skargę organ, realizacja takiego zezwolenia może dotyczyć mniejszej ilości osobników gatunku chronionego. Zauważyć trzeba, na co wskazuje również informacja organu zawarta w odpowiedzi na skargę, że w oparciu o zezwolenie z 20 grudnia 2018 r., obowiązujące do dnia 31 marca 2019 r., dokonano odstrzelenia tylko 2 osobników żubra (osobniki były ranne w wyniku kolizji z pojazdem), mimo iż zezwolenie – podobnie jak w niniejszej sprawie – zezwalało na odstąpienie od zakazu w odniesieniu do eliminacji do 20 osobników. Zaskarżone zezwolenie niewątpliwie jest orzeczeniem derogacyjnym. Zezwala ono bowiem na wykonanie czynności w określonej przyszłości. Podkreślić jednak należy, na co wskazano już powyżej, że zezwolenia z zakresu ochrony gatunkowej nie mają charakteru nakazu. Umyślne zabicie w myśl zaskarżonego zezwolenia, będzie mogło nastąpić dopiero po spełnieniu określonych warunków, które w tej decyzji zostały ściśle określone. Sąd podziela zatem stanowisko organu, że wydanie zezwolenia zawsze następuje na przyszłość i taki sposób rozpatrywania spraw, w ocenie Sądu, jest dopuszczalny i prawidłowy. Nie da się bowiem przewidzieć stanu przyrody w przyszłości oraz rozwiązać sytuacji konfliktowych czy problematycznych w momencie kiedy one wystąpią lub tuż przed ich wystąpieniem. Należy bowiem zauważyć, że uwzględniając czas rozpoznawania wniosków o wydanie zezwolenia z zakresu ochrony gatunkowej, przewidziany w przepisach k.p.a., niezasadne jest wystąpienie z indywidualnym wnioskiem za każdym razem, gdy nastąpi taka konieczność (zajdzie konkretne zdarzenie). Niewyobrażalne jest bowiem by np. zwierzę po kolizji drogowej, które cierpi, nie mogło być natychmiastowo wyeliminowane. Niewątpliwie słuszne są obawy skarżących związane z mogącymi w takim wypadku zaistnieć nieprawidłowościami (niekontrolowane wykorzystanie zezwolenia). Jednak temu mają przeciwdziałać określone w zezwoleniu warunki – w zaskarżonej decyzji również takie warunki zostały przez organ określone. - w ocenie Sądu nie są także trafne zarzuty naruszenia przez organ przepisów postępowania wskazanych w skargach. Sąd nie stwierdza, by doszło do naruszenia art. 7, art. 77 i art. 80 k.p.a. przy wydaniu zaskarżonej decyzji. Materiał zgromadzony w sprawie był wystarczający do wydania rozstrzygnięcia, szczególnie że jako organ wyspecjalizowany posiada on wiedzę o bieżącym wykorzystaniu przez Nadleśnictwo dotychczas wydanych zezwoleń. Organ w uzasadnieniu decyzji zawarł również szczegółowe stanowisko w sprawie, z odniesieniem się do uwag jakie przez strony zostały zgłoszone w trakcie postępowania oraz obowiązujących w sprawie przepisów. Tym samym w ocenie Sądu nie doszło również do naruszenia art. 6, 11 i 107 § 3 k.p.a. Mając powyższe na uwadze, w ocenie Sądu, w rozpoznawanej sprawie zaistniały przesłanki do odstąpienia od zakazu umyślnego zabijania żubra w wypadku osobników chorych, rannych oraz agresywnych. Organ wykazał, że w rozpoznawanej sprawie brak jest racjonalnych rozwiązań alternatywnych, a wykonanie wnioskowanej czynności nie spowoduje zagrożenia dla populacji tych zwierząt oraz leży w interesie ochrony dziko występujących gatunków oraz leży w interesie zdrowia lub bezpieczeństwa powszechnego . Biorąc powyższe pod uwagę Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.