II OZ 1317/07

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Bożena Walentynowicz po rozpoznaniu w dniu 19 grudnia 2007 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia J. S. na pismo Przewodniczącego Wydziału IV Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 28 czerwca 2007 r., sygn. akt IV SA/Wa 385/05 informujące o obowiązku uiszczenia opłaty kancelaryjnej od wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku w sprawie ze skargi J. S. i H. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w R. z dnia [...], Nr [...] w przedmiocie uznania działek za wspólnotę gruntową postanawia: odrzucić zażalenie. UZASADNIENIE Przewodniczący Wydziału IV Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie pismem z dnia 28 czerwca 2007 r., zatytułowanym "zarządzenie", poinformował skarżącego o obowiązku uiszczenia opłaty kancelaryjnej od wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku w sprawie ze skargi J.S. i H. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w R. z dnia [...] w przedmiocie ustalenia nieruchomości stanowiących wspólnotę gruntową. Zażalenie na powyższe postanowienie wniósł J. S. podnosząc, że Wspólnota Gruntowa Wsi R. N., w której imieniu występuje, nie posiada środków finansowych na uiszczenie przedmiotowej opłaty. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie podlega odrzuceniu jako niedopuszczalne. Stosownie do art. 194 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej "ppsa", zasadą jest, że zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego przysługuje na postanowienia wojewódzkiego sądu administracyjnego w przypadkach przewidzianych w ustawie. Zgodnie zaś z art. 198 ppsa przepisy dotyczące zażaleń na postanowienia stosuje się odpowiednio do zażaleń na zarządzenia przewodniczącego. W myśl art. 234 § 2 opłatę kancelaryjną za odpis orzeczenia z uzasadnieniem, doręczonego na skutek żądania zgłoszonego w terminie siedmiodniowym od ogłoszenia orzeczenia, pobiera się przy zgłoszeniu wniosku o sporządzenie uzasadnienia orzeczenia i jego doręczenie. Natomiast zasadą jest, że jeżeli opłata nie została uiszczona, przewodniczący zarządzi jej ściągnięcie. Z akt sprawy wynika, że skarżący nie uiścił opłaty kancelaryjnej od wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku w przedmiotowej sprawie w wysokości 100 zł. Przewodniczący Wydziału IV Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie zarządzeniem z dnia 22 grudnia 2005 r. wezwał skarżącego do uiszczenia opłaty kancelaryjnej od wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku w terminie siedmiu dni pod rygorem jej ściągnięcia. Skarżący złożył następnie w imieniu Wspólnoty Gruntowej, wniosek o przyznanie prawa pomocy, który został odrzucony postanowieniem Sądu I instancji. Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 22 września 2006 r., sygn. akt II OZ 869/06, oddalił zażalenie skarżącego na powyższe postanowienie, uznając iż przedmiotowa Wspólnota nie jest i nie może być uznana za stronę. Skarżący złożył następnie wniosek o przyznanie mu prawa pomocy, który to wniosek został oddalony postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 31 stycznia 2007 r. Zażalenie skarżącego na to postanowienie zostało oddalone przez Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 27 kwietnia 2007 r., sygn. akt II OZ 368/07, gdyż w jego ocenie prawidłowo Sąd I instancji nie uznał by sytuacja majątkowa skarżącego wypełniała przesłanki do przyznania mu prawa pomocy. Sytuacja taka oznacza, że zobowiązanie do uiszczenia opłaty kancelaryjnej przez skarżącego, o czym poinformował go Sąd I instancji w dniu 22 grudnia 2005 r., pozostało w mocy. Po doręczeniu postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego strona zobowiązana była uiścić opłatę kancelaryjną w ciągu siedmiu dni, bez uprzedniego wezwania. Sąd I instancji powinien był zatem odrzucić zażalenie na pismo Przewodniczącego z dnia 28 czerwca 2007 r. jako niedopuszczalne, ponieważ pismo to nie stanowi nowego zarządzenia podlegającego zaskarżeniu, a jedynie informuje skarżącego, stosownie do art. 6 ppsa, o ciążącym obowiązku, zaś na pismo "informacyjne" w myśl przepisów ppsa zażalenie nie przysługuje. Mając na uwadze powyższe orzeczono jak w sentencji na mocy art. 178 w związku z art. 180 w związku z art. 197 i art. 198 ppsa.