IV Ka 541/25

Common courts2025-07-10

Case number

IV Ka 541/25

Judgment date

2025-07-10

Type

SENTENCE

Judges

Arkadiusz RybarczykHanna Bartkowiak (PRESIDING_JUDGE)Jarosław Ochocki

Legal basis

art. 233 § 1 kk

Judgment text

<div> <h2>WYROK</h2> <h5>W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ</h5> Dnia 10 lipca 2025 r. Sąd Okręgowy w Poznaniu IV Wydział Karny–Odwoławczy w składzie: Przewodniczący: Sędzia SO Hanna Bartkowiak Sędziowie: SO Jarosław Ochocki SR del. do SO Arkadiusz Rybarczyk  Protokolant: p.o. stażysty Jagoda Szpila przy udziale Prokuratora Prokuratury Okręgowej w Poznaniu Marii Jagielskiej- Kranc po rozpoznaniu w dniu 10 lipca 2025 r. sprawy  P. J. (1) i L. S. oskarżonych o przestępstwa z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 233;art. 233 § 1)">art. 233 § 1 kk</a> na skutek apelacji wniesionych przez prokuratora i obrońcę oskarżonego L. S. od wyroku Sądu Rejonowego w Nowym Tomyślu z dnia 12 marca 2025 r., sygn. akt II K 232/23 1. uchyla zaskarżony wyrok w części dotyczącej zarzucanych czynów oskarżonemu P. J. (1) w punktach I i II, tj.: punkt 1 i 6 w części rozstrzygającej i sprawę w tym zakresie przekazuje Sądowi Rejonowemu w Nowym Tomyślu do ponownego rozpoznania, 2. utrzymuje w mocy zaskarżony wyrok w części dotyczącej oskarżonego L. S., 3. zasądza od oskarżonego L. S. na rzecz Skarbu Państwa ½ kosztów sadowych za postępowanie odwoławcze, w tym wymierza mu opłatę za II instancję w kwocie 630 zł. Arkadiusz Rybarczyk Hanna Bartkowiak Jarosław Ochocki <table> <colgroup> <col width="44"/> <col width="8"/> <col width="2"/> <col width="11"/> <col width="44"/> <col width="21"/> <col width="66"/> <col width="120"/> <col width="11"/> <col width="7"/> <col width="36"/> <col width="12"/> <col width="21"/> <col width="96"/> <col width="4"/> <col width="19"/> <col width="22"/> <col width="22"/> <col width="60"/> <col width="93"/> </colgroup> <tr> <td colspan="20"> <div> <h2>UZASADNIENIE</h2> </div> </td> </tr> <tr> <td colspan="13"> Formularz UK 2 </td> <td colspan="3"> Sygnatura akt </td> <td colspan="4"> IV Ka 541/25 </td> </tr> <tr> <td colspan="18"> Załącznik dołącza się w każdym przypadku. Podać liczbę załączników: </td> <td colspan="2"> 1 </td> </tr> <tr> <td colspan="20"> 1. CZĘŚĆ WSTĘPNA </td> </tr> <tr> <td colspan="20"> 1.1. Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji </td> </tr> <tr> <td colspan="20"> Wyrok Sądu Rejonowego w Nowym Tomyślu z dnia 12 marca 2025 r., sygn. akt II K 232/23 W związku z tym, że odnośnie objętego wyżej wskazanym wyrokiem oskarżonego L. S., co do którego apelację złożył obrońca nie został złożony wniosek o sporządzenie uzasadnienia, Sąd odwoławczy ograniczył zakres poniższego opracowania do omówienia sprawy oskarżonego P. J. (1) (J.). Tu bowiem, wobec uchylenia zaskarżonego wyroku i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania, uzasadnienie należało sporządzić z urzędu. Podstawę prawną takiego ograniczenia stanowi <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 457;art. 457 § 2)">art. 457 § 2 kpk</a> ( por. wyrok Sądu Apelacyjnego w Gdańsku z dnia 5 czerwca 2019 r., II AKa 122/19, LEX nr 27490409). </td> </tr> <tr> <td colspan="20"> 1.2. Podmiot wnoszący apelację </td> </tr> <tr> <td colspan="20"> ☒ oskarżyciel publiczny albo prokurator w sprawie o wydanie wyroku łącznego </td> </tr> <tr> <td colspan="20"> ☐ oskarżyciel posiłkowy </td> </tr> <tr> <td colspan="20"> ☐ oskarżyciel prywatny </td> </tr> <tr> <td colspan="20"> ☐ obrońca </td> </tr> <tr> <td colspan="20"> ☐ oskarżony albo skazany w sprawie o wydanie wyroku łącznego </td> </tr> <tr> <td colspan="20"> ☐ inny </td> </tr> <tr> <td colspan="20"> 1.3. Granice zaskarżenia </td> </tr> <tr> <td colspan="20"> 1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia </td> </tr> <tr> <td rowspan="4" colspan="7"> ☐ na korzyść ☒ na niekorzyść </td> <td colspan="13"> ☒ w całości </td> </tr> <tr> <td rowspan="3" colspan="2"> ☐ w części </td> <td colspan="2"> ☐ </td> <td colspan="9"> co do winy </td> </tr> <tr> <td colspan="2"> ☐ </td> <td colspan="9"> co do kary </td> </tr> <tr> <td colspan="2"> ☐ </td> <td colspan="9"> co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia </td> </tr> <tr> <td colspan="20"> 1.3.2. Podniesione zarzuty </td> </tr> <tr> <td colspan="20"> Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji </td> </tr> <tr> <td> ☐ </td> <td colspan="19"> <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 438;art. 438 pkt. 1)">art. 438 pkt 1 k.p.k.</a> – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu </td> </tr> <tr> <td> ☐ </td> <td colspan="19"> <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 438;art. 438 pkt. 1 a)">art. 438 pkt 1a k.p.k.</a> – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 438;art. 438 pkt. 1)">art. 438 pkt 1 k.p.k.</a>, chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu </td> </tr> <tr> <td> ☐ </td> <td colspan="19"> <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 438;art. 438 pkt. 2)">art. 438 pkt 2 k.p.k.</a> – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia </td> </tr> <tr> <td> ☒ </td> <td colspan="19"> <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 438;art. 438 pkt. 3)">art. 438 pkt 3 k.p.k.</a>  – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia </td> </tr> <tr> <td> ☐ </td> <td colspan="19"> <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 438;art. 438 pkt. 4)">art. 438 pkt 4 k.p.k.</a> – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka </td> </tr> <tr> <td> ☐ </td> <td colspan="19"> <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 439)">art. 439 k.p.k.</a> </td> </tr> <tr> <td> ☐ </td> <td colspan="19"> brak zarzutów </td> </tr> <tr> <td colspan="20"> 1.4. Wnioski </td> </tr> <tr> <td> ☒ </td> <td colspan="9"> uchylenie </td> <td colspan="2"> ☐ </td> <td colspan="8"> zmiana </td> </tr> <tr> <td colspan="20"> 2. Ustalenie faktów w związku z dowodami przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy </td> </tr> <tr> <td colspan="20"> 2.1. Ustalenie faktów </td> </tr> <tr> <td colspan="20"> 2.1.1. Fakty uznane za udowodnione </td> </tr> <tr> <td colspan="4"> Lp. </td> <td colspan="3"> Oskarżony </td> <td colspan="8"> Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi </td> <td colspan="4"> Dowód </td> <td> Numer karty </td> </tr> <tr> <td colspan="4"> </td> <td colspan="3"> </td> <td colspan="8"> </td> <td colspan="4"> </td> <td> </td> </tr> <tr> <td colspan="20"> 2.1.2. Fakty uznane za nieudowodnione </td> </tr> <tr> <td colspan="4"> Lp. </td> <td colspan="3"> Oskarżony </td> <td colspan="8"> Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi </td> <td colspan="4"> Dowód </td> <td> Numer karty </td> </tr> <tr> <td colspan="4"> </td> <td colspan="3"> </td> <td colspan="8"> </td> <td colspan="4"> </td> <td> </td> </tr> <tr> <td colspan="20"> 2.2. Ocena dowodów </td> </tr> <tr> <td colspan="20"> 2.2.1. Dowody będące podstawą ustalenia faktów </td> </tr> <tr> <td colspan="5"> Lp. faktu z pkt 2.1.1 </td> <td colspan="3"> Dowód </td> <td colspan="12"> Zwięźle o powodach uznania dowodu </td> </tr> <tr> <td colspan="5"> </td> <td colspan="3"> </td> <td colspan="12"> </td> </tr> <tr> <td colspan="20"> 2.2.2. Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów (dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów) </td> </tr> <tr> <td colspan="5"> Lp. faktu z pkt 2.1.1 albo 2.1.2 </td> <td colspan="3"> Dowód </td> <td colspan="12"> Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu </td> </tr> <tr> <td colspan="5"> </td> <td colspan="3"> </td> <td colspan="12"> </td> </tr> <tr> <td colspan="20"> . STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków </td> </tr> <tr> <td colspan="3"> Lp. </td> <td colspan="17"> Zarzut </td> </tr> <tr> <td rowspan="7" colspan="3"> 3.1. </td> <td colspan="14">  Zarzut podniesiony przez oskarżyciela publicznego: Błąd w ustaleniach faktycznych polegający na uznaniu, że oskarżony P. J. (1) swoim postępowaniem nie wyczerpał znamion występków z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 233;art. 233 § 1)">art. 233 § 1 kk</a> co miało istotny wpływ na treść orzeczenia albowiem oskarżony został uniewinniony od zarzucanych mu czynów, podczas gdy gruntowna analiza całości zgromadzonego materiału dowodowego prowadzi do wniosku, iż oskarżony swoim zachowaniem wyczerpał znamiona przestępstw z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 233;art. 233 § 1)">art. 233 § 1 kk</a>. </td> <td colspan="3"> ☒ zasadny ☐ częściowo zasadny ☐ niezasadny </td> </tr> <tr> <td colspan="17"> Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny </td> </tr> <tr> <td colspan="17"> Na wstępie niezbędne jest podkreślenie, że przekonanie Sadu o wiarygodności jednych dowodów i niewiarygodności innych pozostaje pod ochroną <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 7)">art. 7 kpk</a> jedynie wtedy, gdy: jest poprzedzone ujawnieniem w toku rozprawy głównej całokształtu okoliczności sprawy (<a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 410)">art. 410 kpk</a>), i to w sposób podyktowany obowiązkiem dochodzenia prawdy (<a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 2;art. 2 § 2)">art. 2 § 2 kpk</a>), stanowi wyraz rozważenia wszystkich tych okoliczności przemawiających zarówno na korzyść, jak i na niekorzyść oskarżonego (<a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 4)">art. 4 kpk</a>), jest wyczerpujące i logiczne – z uwzględnieniem wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego – a nadto uargumentowane odpowiednio w uzasadnieniu wyroku (<a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 424;art. 424 § 1;art. 424 § 1 pkt. 1)">art. 424 § 1 pkt 1 kpk</a>) ( wyrok Sądu Apelacyjnego w Poznaniu z dnia 5 maja 2022 r., sygn. akt II AKa 22/22, Legalis nr 2703487). Ważne jest także, że chociaż przy ocenie dowodów organy postępowania dysponują swojego rodzaju swobodą to jednak czynność ta winna być zawsze zgodnie z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 7)">art. 7 kpk</a> być dokonywana ze szczególnym uwzględnieniem zasad prawidłowego rozumowania, wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego. Ponadto organ meriti zobowiązany jest do zestawienia ze sobą treści wszystkich zgromadzonych w danej sprawie dowodów zarówno osobowych, jak i dokumentowych, dostrzeżenia wszelkich różnic i niespójności wewnętrznych oraz zachodzących pomiędzy poszczególnymi dowodami, a następnie starannego rozważenia wszystkich tych okoliczności zakończonego przypisaniem przymiotu wiarygodności jedynie tym dowodom (bądź też ich pewnym częściom), które zasługują na to w świetle jasnych dyrektyw z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 7)">art. 7 kpk</a>. Przenosząc powyższe rozważania teoretyczne na grunt kontrolowanej sprawy, Sąd odwoławczy uznał za trafne wskazania apelacji, że ocena dowodów w kształcie zaprezentowanym w uzasadnieniu zaskarżonego orzeczenia nie spełniała wyżej wskazanych kryteriów i nie mogła być ona uznana przez organ II instancji za poprawną. Sąd Rejonowy ewidentnie dokonał dowolnej, a nie swobodnej, oceny wyjaśnień oskarżonego P. J. (1), przypisując im cechę wiarygodności w sytuacji gdy te zawierały szereg niespójności i wewnętrznych sprzeczności. Sąd Rejonowy zupełnie nie zwrócił uwagi na fakt, że P. J. składając zeznania w charakterze świadka w postępowaniu karnym prowadzonym przeciwko T. A. (1) nie podnosił by cierpiał na wadę wzroku upośledzającą możliwość obserwacji zachowania T. A. (1) kiedy to miał on wychodząc od niego z posesji wsiąść do samochodu marki B. na tylne siedzenia. Wręcz przeciwnie składając zeznania w charakterze świadka P. J. (1) pewnie opisywał okoliczności tych wydarzeń i szczegóły zachowania T. A. (1). P. J. (1) podał wtedy, że poszedł razem z oskarżonym T. A. by wypuścić go za bramę zamykaną na elektromagnes (a więc był na tyle blisko samochodu marki B., że nawet mając wadę wzroku musiał dokładnie widzieć gdzie wsiada T. A. (1)). Znamiennym jest, że okoliczności podawane przez P. J. (1) w jego zeznaniach miały stanowić oparcie dla linii obrony przyjętej w tamtym procesie przez oskarżonego T. A. (1). Trafnie też dostrzegł apelujący prokurator, że składając zeznania w charakterze świadka P. J. (1) nie podawał by pomoc T. A. (1) przy budowie oczka wodnego miała trwać dłużej niż jeden dzień. Takie wskazania pojawiły się dopiero w niniejszym postępowaniu, gdy P. J. (1) stanął pod zarzutem popełnienia przestępstwa z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 233;art. 233 § 1)">art. 233 § 1 kk</a>. Zmiana ta, polegająca na zapewnianiu o kilkurazowym udziale T. A. (1) w tych pracach, bez wątpienia miała na celu uprawdopodobnienie wersji jakoby P. J. (1) mógł pomylić datę zdarzenia przedstawionego przez niego w procesie karnym prowadzonym przeciwko T. A. (1). Niepodanie przez oskarżonego daty dziennej sytuacji, o której zeznawał w sprawie swego sąsiada o prowadzenie samochodu w stanie nietrzeźwości wcale zatem nie ekskulpowało jego zachowania. Sąd Rejonowy zignorował przy tym fakt, że składając wyjaśnienia przed prokuratorem P. J. wprost podał, iż T. A. (1) pojawił się u niego i zasugerował by złożył zeznania w jego sprawie karnej. Mając na względzie fakt, że P. J. (1) nie był obecny na miejscu zdarzenia, na parkingu przy Centrum Handlowym (...) w N. i został zawnioskowany jako świadek przez T. A. (1), a następnie złożył zeznania podbudowujące jego linię obrony, należało z dużą ostrożnością podejść do wyjaśnień składanych przez tego podsądnego w niniejszym postępowaniu. Warto nadmienić w tym miejscu, że świadek K. A. przyznała wprost, że ówczesny jej mąż – T. A. (1) – uzgodnił z nią wersję wydarzeń, którą następnie przedstawiła ona w procesie karnym prowadzonym przeciwko niemu. Podobnie, taką przygotowaną wersję wydarzeń zaprezentował świadek L. S.. Nie sposób uznać w takim przypadku za wiarygodne zapewnień P. J. (1), że będąc przesłuchiwany jako świadek opisywał zdarzenia zgodnie z ich faktycznym przebiegiem, a nie, że świadomie składał fałszywe zeznania w celu uniknięcia przez T. A. (1) odpowiedzialności karnej za zarzucone mu przestępstwo. Zwłaszcza, że jak słusznie podniósł w apelacji prokurator, jego wyjaśnienia w niniejszym procesie na temat kwestionowanych zeznań, zawierają wewnętrzne sprzeczności, niespójności oraz są niezgodne z zasadami doświadczenia życiowego i logicznego rozumowania. Nadto, wyjaśnienia oskarżonego nie znajdowały potwierdzenia w innych i to wartościowych dowodach dostępnych w tej sprawie. Sąd Rejonowy nie dostrzegł ani nie uwzględnił tych istotnych dla (...) okoliczności, niezasadnie uznając za niejednoznaczne, że jako świadek złożył fałszywe zeznania na etapie dochodzenia oraz na rozprawie w Sądzie Rejonowym w Nowym Tomyślu w sprawie o sygn. II K 369/20. Wracając do treści zarzutu podniesionego przez prokuratora należy najpierw przypomnieć, że oceniając tego typu zarzut należy pamiętać, iż zarzut błędu w ustaleniach faktycznych może zostać skutecznie podniesiony tylko wtedy, gdy w zaskarżonym wyroku poczyniono ustalenia faktyczne nie mające jakiegokolwiek oparcia w przeprowadzonych dowodach, albo gdy określonych ustaleń nie poczyniono, pomimo że z przeprowadzonych dowodów (zasługujących na przymiot wiarygodności) określone fakty jednoznacznie wynikały ( wyrok Sądu Najwyższego z dnia 11 stycznia 2022 r., sygn. akt I KA 10/21, Lex nr 3342243). Innymi słowy błędne ustalenia faktyczne są najczęściej skutkiem dokonania dowolnej (błędnej) oceny określonych dowodów (obraza <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 7)">art. 7 kpk</a>) bądź też pominięcia określonych dowodów przy ich analizie i ocenie (obraza <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 410)">art. 410 kpk</a>) lub też wynikiem innego rodzaju uchybień procesowych związanych z przeprowadzonym postępowaniem dowodowym ( wyrok Sądu Apelacyjnego w Warszawie z dnia 2 marca 2022 r., sygn. akt II AKA 391/20, Lex nr 3333181). Uwzględniając powyższe, Sąd II instancji przyznał rację apelującemu, że w kontrolowanej sprawie doszło do błędu w ustaleniach faktycznych, co wyniknęło z dokonania przez Sąd Rejonowy błędnej oceny zgromadzonych dowodów (szerzej na ten temat wyżej). W takiej sytuacji to właśnie dowolność w ocenie zgromadzonych w sprawie dowodów powinna zostać zgłoszona jako główny zarzut odwoławczy (<a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 438;art. 438 pkt. 2)">art. 438 pkt 2 kpk</a>). Abstrahując od tego formalnego uchybienia należało zgodzić się ze skarżącym, że Sąd I instancji opierając się przede wszystkim na niezasługujących na wiarę wyjaśnieniach oskarżonego błędnie przyjął, że zeznania P. J. (1) z całą stanowczością nie mogły zostać uznane za obiektywnie niezgodne z prawdą, ponieważ z prawidłowo ocenionych dowodów wynikało zupełnie coś przeciwnego. </td> </tr> <tr> <td colspan="17"> Wniosek </td> </tr> <tr> <td colspan="14"> Uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania. </td> <td colspan="3"> ☒ zasadny ☐ częściowo zasadny ☐ niezasadny </td> </tr> <tr> <td colspan="17"> Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny. </td> </tr> <tr> <td colspan="17"> Przedmiotowy wniosek zasługiwał na uwzględnienie. Kontrola odwoławcza potwierdziła słuszność zarzutów dotyczących niepoprawnej oceny dowodów przeprowadzonej przez Sąd Rejonowy oraz błędu w ustaleniach faktycznych. W świetle treści przepisu <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 454;art. 454 § 1)">art. 454 § 1 kpk</a> sąd odwoławczy nie mógł jednak skazać oskarżonego P. J. (1) w instancji odwoławczej albowiem zaskarżonym wyrokiem został on w pierwszej instancji uniewinniony. Konieczne było więc wydanie orzeczenia o charakterze kasatoryjnym i przekazania sprawy Sądowi I instancji w zaskarżonym przez oskarżyciela publicznego zakresie do ponownego rozpoznania, tym razem z zachowaniem reguł określających ocenę dowodów oraz ustalanie stanu faktycznego na nowo. </td> </tr> <tr> <td colspan="20"> 4. OKOLICZNOŚCI PODLEGAJĄCE UWZGLĘDNIENIU Z URZĘDU </td> </tr> <tr> <td rowspan="3" colspan="3"> 1. </td> <td colspan="17"> </td> </tr> <tr> <td colspan="17"> Zwięźle o powodach uwzględnienia okoliczności </td> </tr> <tr> <td colspan="17"> </td> </tr> <tr> <td colspan="20"> 5. ROZSTRZYGNIĘCIE SĄDU ODWOŁAWCZEGO </td> </tr> <tr> <td colspan="20"> 5.1. Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji </td> </tr> <tr> <td rowspan="4" colspan="3"> 1. </td> <td colspan="17"> Przedmiot utrzymania w mocy </td> </tr> <tr> <td colspan="17"> </td> </tr> <tr> <td colspan="17"> Zwięźle o powodach utrzymania w mocy </td> </tr> <tr> <td colspan="17"> </td> </tr> <tr> <td colspan="20"> 5.2. Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji </td> </tr> <tr> <td rowspan="4" colspan="3"> 1. </td> <td colspan="17"> Przedmiot i zakres zmiany </td> </tr> <tr> <td colspan="17"> </td> </tr> <tr> <td colspan="17"> Zwięźle o powodach zmiany </td> </tr> <tr> <td colspan="17"/> </tr> <tr> <td colspan="20"> 5.3. Uchylenie wyroku sądu pierwszej instancji </td> </tr> <tr> <td colspan="20"> 5.3.1. Przyczyna, zakres i podstawa prawna uchylenia </td> </tr> <tr> <td rowspan="3" colspan="2"> 1.1. </td> <td colspan="12"> </td> <td colspan="6"> ☐ <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 439)">art. 439 k.p.k.</a> </td> </tr> <tr> <td colspan="18"> Zwięźle o powodach uchylenia </td> </tr> <tr> <td colspan="18"> </td> </tr> <tr> <td rowspan="3" colspan="2"> 2.1. </td> <td colspan="12"> Konieczność przeprowadzenia na nowo przewodu w całości </td> <td colspan="6"> ☐ <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 437;art. 437 § 2)">art. 437 § 2 k.p.k.</a> </td> </tr> <tr> <td colspan="18"> Zwięźle o powodach uchylenia </td> </tr> <tr> <td colspan="18"> </td> </tr> <tr> <td rowspan="3" colspan="2"> 3.1. </td> <td colspan="12"> Konieczność umorzenia postępowania </td> <td colspan="6"> ☐ <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 437;art. 437 § 2)">art. 437 § 2 k.p.k.</a> </td> </tr> <tr> <td colspan="18"> Zwięźle o powodach uchylenia i umorzenia ze wskazaniem szczególnej podstawy prawnej umorzenia </td> </tr> <tr> <td colspan="18"> </td> </tr> <tr> <td rowspan="3" colspan="2"> 4.1. </td> <td colspan="12"> Sąd Okręgowy opierając się o regulacje <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 437;art. 437 § 2)">art. 437 § 2 kpk</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 454;art. 454 § 1)">art. 454 § 1 kpk</a> uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania. </td> <td colspan="6"> ☒ <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 454;art. 454 § 1)">art. 454 § 1 k.p.k.</a> </td> </tr> <tr> <td colspan="18"> Zwięźle o powodach uchylenia </td> </tr> <tr> <td colspan="18"> Kontrola odwoławcza zaskarżonego orzeczenia doprowadziła do ustalenia, że ocena dowodów, a w konsekwencji ustalenia faktyczne odnośnie sprawstwa i winy oskarżonego co do zarzucanych mu obu przestępstw z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 233;art. 233 § 1)">art. 233 § 1 kk</a> nie były poprawne. Sąd Rejonowy dokonał weryfikacji wiarygodności materiału dowodowego w sposób dowolny, oderwany od realiów sprawy, a przez to niezgodnie z dyrektywami z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 7)">art. 7 kpk</a>. Uchybienia te spowodowały, że również kluczowe ustalenia faktyczne co do winy i sprawstwa oskarżonego P. J. (1) także były błędne. Wobec powyższego zaskarżony wyrok nie mógł się ostać, a wobec obowiązującej w procedurze karnej reguły ne peius konieczne było wydanie wyroku kasatoryjnego i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania. </td> </tr> <tr> <td colspan="20"> 5.3.2. Zapatrywania prawne i wskazania co do dalszego postępowania </td> </tr> <tr> <td colspan="20"> Sąd Rejonowy ponownie rozpoznając sprawę oskarżonego P. J. (1) o zarzucone mu aktem oskarżenia czyny z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 233;art. 233 § 1)">art. 233 § 1 kk</a> powinien przeprowadzić prawidłową, skrupulatną ocenę wszystkich zgromadzonych w tej sprawie dowodów ze szczególnym uwzględnieniem dyrektyw z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 7)">art. 7 kpk</a>, a także wskazań organu odwoławczego zawartych w przedmiotowym uzasadnieniu. Dokonując tej czynności organ meriti winien zestawić treść wszystkich dowodów ze sobą i nadać przymiot wiarygodności jedynie tym z nich, które rzeczywiście na to zasługują. Następnie konieczne będzie prawidłowe ustalenie stanu faktycznego kontrolowanej sprawy, który może zostać oparty wyłącznie na dowodach wiarygodnych. W ostatnim kroku organ I instancji zobowiązany będzie do dokonania aktu subsumpcji i trafnego stwierdzenia, czy zachowanie oskarżonego P. J. (1) wyczerpało wszystkie ustawowe znamiona przestępstw z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 233;art. 233 § 1)">art. 233 § 1 kk</a>. </td> </tr> <tr> <td colspan="20"> 5.4. Inne rozstrzygnięcia zawarte w wyroku </td> </tr> <tr> <td colspan="6"> Punkt rozstrzygnięcia z wyroku </td> <td colspan="14"> Przytoczyć okoliczności </td> </tr> <tr> <td colspan="6"> </td> <td colspan="14"> </td> </tr> <tr> <td colspan="20"> 6. Koszty Procesu </td> </tr> <tr> <td colspan="6"> Punkt rozstrzygnięcia z wyroku </td> <td colspan="14"> Przytoczyć okoliczności </td> </tr> <tr> <td colspan="6"> </td> <td colspan="14"> </td> </tr> <tr> <td colspan="20"> 7. PODPISy </td> </tr> <tr> <td colspan="20"> Arkadiusz Rybarczyk Hanna Bartkowiak Jarosław Ochocki </td> </tr> </table> </div>