I C 397/25

Common courts2026-02-18

Case number

I C 397/25

Judgment date

2026-02-18

Type

SENTENCE

Judges

Magdalena Łukaszewicz (PRESIDING_JUDGE)

Legal basis

822 kc

Judgment text

Sygn. akt I C 397/25 <div> <h2>WYROK</h2> <h5>W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ</h5> Dnia 18 lutego 2026 r. Sąd Rejonowy w Piszu I Wydział Cywilny w składzie: Przewodniczący: sędzia Magdalena Łukaszewicz Protokolant: starszy sekretarz sądowy Anita Topa po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 lutego 2026 roku sprawy z powództwa (...) Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w (...) przeciwko (...) Spółce Akcyjnej z siedzibą w J. o zapłatę o r z e k a: I. Zasądza od pozwanego (...) Zakładu Ubezpieczeń Spółki Akcyjnej z siedzibą w J. na rzecz powódki (...) Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w (...) kwotę 11 462,18 zł (jedenaście tysięcy czterysta sześćdziesiąt dwa złote 18/100) z odsetkami ustawowymi za opóźnienie liczonymi od dnia 14.07.2025 r. do dnia zapłaty. II. Oddala powództwo w pozostałej części. III. Zasądza od pozwanego (...) Zakładu Ubezpieczeń Spółki Akcyjnej z siedzibą w J. na rzecz powódki (...) Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w (...) kwotę 3 772,06 zł (trzy tysiące siedemset siedemdziesiąt dwa złote 06/100) tytułem zwrotu kosztów procesu z odsetkami ustawowymi za opóźnienie za czas od dnia uprawomocnienia się niniejszego wyroku do dnia zapłaty. IV. Nakazuje zwrócić powódce (...) Spółce z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w (...) kwotę 1 435,84 zł (jeden tysiąc czterysta trzydzieści pięć złotych) tytułem niewykorzystanej zaliczki zapisanej pod poz. (...) sum na zlecenie Sądu Rejonowego w Piszu. sędzia Magdalena Łukaszewicz Sygn. akt I C 397/25 </div> <div> <h2>UZASADNIENIE</h2> (...) Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością wystąpiła z powództwem przeciwko (...) Zakładowi (...) Spółce Akcyjnej z siedzibą w J. o zapłatę kwoty 14 169,58 zł wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia wytoczenia powództwa do dnia zapłaty. W uzasadnieniu pozwu powódka wskazała, że w dniu 24 lipca 2023 roku uszkodzony został pojazd marki S. (...) nr rej (...) należący do E. L. (1). Odpowiedzialność pozwanego jako ubezpieczyciela OC sprawcy szkody jest bezsporna. Pozwany wypłacił poszkodowanemu odszkodowanie za szkodę w pojeździe 4 795,92 zł brutto. Na podstawie umowy cesji wierzytelności poszkodowany zbył na rzecz powódki wierzytelność o zapłatę odszkodowania wobec pozwanego wynikającą z przedmiotowej szkody. Celowe i ekonomicznie uzasadnione koszty przywrócenia S. (...) nr rej (...) do stanu sprzed szkody z 24 lipca 2023 roku ustalone przez niezależnego rzeczoznawcę wynoszą 16 996,53 zł brutto. Różnica między wypłaconym odszkodowaniem (4 795,92 zł), a kosztami przywrócenia pojazdu do stanu sprzed szkody (16 996,53 zł) wynosi 12 200,61 zł. Powódka domaga się zasądzenia od pozwanego kwoty 14 169,58 złotych stanowiącej różnicę między wypłaconym odszkodowaniem, a wysokością szkody w pojeździe zwiększoną o kwotę skapitalizowanych odsetek ustawowych za opóźnienie za okres od dnia 27 sierpnia 2023 roku do dnia 29 stycznia 2025 roku tj. kwotę 1 968,97 złotych. W odpowiedzi na pozew pozwany (...) Zakład (...) Spółka Akcyjna wniósł o oddalenie powództwa w całości. W uzasadnieniu odpowiedzi na pozew wskazał, że przyjął odpowiedzialność za poniesioną przez E. L. (1) szkodę wskutek uszkodzenia jego pojazdu. Z tego tytułu pozwany wypłacił zaliczkę na pokrycie kosztów naprawy jego auta w kwocie 4 795,92 zł. Wysokość wypłaconej kwoty została ustalona w oparciu o kalkulację naprawy sporządzoną przez pozwanego. Poszkodowany nie udokumentował poniesienia kosztów naprawy, a w szczególności tego, że koszty te przewyższyły wypłaconą przez pozwanego kwotę odszkodowania. Poszkodowanego informowano przy tym o możliwości naprawy jego auta w jednym z warsztatów zrzeszonych sieci naprawczej (...) S.A. z rozliczeniem kosztów w formie bezgotówkowej i z udzieleniem gwarancji jakości wykonanej naprawy. Zastrzeżono też, że w przypadku podjęcia naprawy w warsztacie innym, niż wskazany przez pozwanego wysokość kosztów naprawy będzie akceptowana tylko do kwoty kosztów naprawy w warsztacie (...) S.A. Pozwany podkreślił, że w rejestrze Centralnej Ewidencji pojazdów i Kierowców przedmiotowy pojazd nadal jest zarejestrowany pod tym samym numerem rejestracyjnym i przeszedł pomyślnie okresowe badania techniczne w 2024 roku i 2025 roku, co pozwala wnioskować, że jego naprawa została przeprowadzona. Pozwany wskazał, że w przypadku, gdy dochodzi do naprawy szkody wskutek naprawy auta nie można ustalać wysokości odszkodowania w oparciu o hipotetyczne kalkulacje kosztów naprawy. Sąd ustalił, co następuje: W dniu 24 lipca 2023 roku doszło do zdarzenia drogowego, na skutek którego uszkodzeniu uległ pojazd marki S. (...) o numerze rejestracyjnym (...). (...) Zakład Ubezpieczeń przyznał poszkodowanemu odszkodowanie w wysokości 4 795,92 zł. W dniu 3 sierpnia 2023 roku (...) Zakład (...) Spółka Akcyjna skontaktował się z poszkodowanym proponując mu naprawę bezgotówkową w warsztacie sieci naprawczej (...) lub zawarcie ugody na kwotę łącznie 5400 zł. Poszkodowany wyraził zainteresowanie naprawą bezgotówkową. Ubezpieczyciel wskazał dwa warsztaty z nim współpracujące. Jeden znajdujący się w B., drugi w Ł.. Ostatecznie poszkodowany nie zdecydował się na naprawę bezgotówkową (dowód: decyzja z 23.08.2023r. k. 10-10v, akta szkody znajdujące się na płycie CD k. 66, fotografie uszkodzeń znajdujące się na płycie CD k. 71) W dniu 8 września 2023 roku E. L. (1) zbył swoją wierzytelność przysługującą mu względem (...) Zakładu (...) Spółki Akcyjnej na rzecz Platformy (...) Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością. W dniu 12 września 2023 roku Platforma (...) Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością zbył przedmiotową wierzytelność na rzecz (...) Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością. Poszkodowany w dniu 11 września 2023 roku oświadczył, że planuje naprawić pojazd i chciałby użyć części oryginalnych nowych jak i używanych. Poszkodowany uważał, że kwota wypłacona przez zakład ubezpieczeń nie była odpowiednia. Nie wystawiono faktury za naprawę lub zakup części. Uszkodzony pojazd nie posiadał wcześniej uszkodzeń w miejscu uszkodzonym. Uszkodzone części były częściami oryginalnymi. Pojazd nie został sprzedany po szkodzie. (dowód: umowa przelewu wierzytelności k. 16v, umowa cesji wierzytelności na szkodę k. 17-17v, oświadczenie poszkodowanego k. 18) Pojazd poszkodowanego marki S. o numerze rejestracyjnym (...) zarówno w 2024 jak i 2025 roku przeszedł pozytywnie okresowe badanie techniczne. Poszkodowany E. L. (1) sam naprawił auto. Pojazd nie został w pełni naprawiony. Do naprawy poszkodowany użył części używanych. Zakres lakierowania był niezgodny z ujętym w kosztorysie. Poszkodowany nie wymienił osłony/nakładki progu. Nie wykonał lakierowania wierzchowego błotnika przedniego lewego oraz drzwi tylnych lewych. Poszkodowany kupił drzwi znalezione na złomowisku. E. L. (1) sprzedał wierzytelność, ponieważ kwota uzyskana od ubezpieczyciela nie pokryła kosztów naprawy pojazdu. (dowód: raport z usługi (...) k. 31-32v, zeznania świadka E. L. (2) e-protokół z 23.09.2025r. [00:01:50] k. 47, protokół z oględzin pojazdu po naprawie k. 106-108v, fotografie znajdujące się na płycie CD k. 109) Koszty naprawy pojazdu marki S. o nr rej. (...), oszacowane zostały na kwotę 16 258,10 zł brutto (13 217,97 zł netto, 3040,13 zł VAT 23%). (dowód: opinia biegłego z zakresu techniki motoryzacyjnej, wyceny wartości pojazdów, kosztorysowania i oceny jakości napraw, szacowanie szkód pojazdów i ubezpieczeń majątkowych k. 75-86) Sąd zważył, co następuje: Zgodnie z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 822;art. 822 § 1)">art. 822 § 1 k.c.</a> przez umowę ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej ubezpieczyciel zobowiązuje się do zapłacenia określonego w umowie odszkodowania za szkody wyrządzone osobom trzecim, wobec których odpowiedzialność za szkodę ponosi ubezpieczający albo ubezpieczony. W świetle <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20031241152" title="Ustawa z dnia 22 maja 2003 r. o ubezpieczeniach obowiązkowych, Ubezpieczeniowym Funduszu Gwarancyjnym i Polskim Biurze Ubezpieczycieli Komunikacyjnych - Dz. U. z 2003 r. Nr 124, poz. 1152 (art. 34;art. 34 ust. 1;art. 36;art. 36 ust. 1)">art. 34 ust. 1 i art. 36 ust. 1 ustawy z dnia 22 maja 2003 r. o ubezpieczeniach obowiązkowych, Ubezpieczeniowym Funduszu Gwarancyjnym i Polskim Biurze Ubezpieczycieli Komunikacyjnych</a>, odpowiedzialnością ubezpieczyciela co do zasady rządzą reguły dotyczące odpowiedzialności odszkodowawczej posiadacza pojazdu lub kierującego pojazdem, w tym ogólne przepisy o wynagrodzeniu szkody (zwłaszcza <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 361;art. 362;art. 363)">art. 361-363 k.c.</a>), z tą jednak istotną różnicą, że w ramach odpowiedzialności z ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej posiadaczy pojazdów mechanicznych wyłącznym sposobem naprawienia szkody jest odszkodowanie pieniężne. Przywrócenie stanu poprzedniego uszkodzonego pojazdu wiąże się z reguły z koniecznością wymiany niektórych jego elementów, które uległy zniszczeniu. Ze względu na okoliczność, że niejednokrotnie części pojazdu, uszkodzonego w trakcie zdarzenia wyrządzającego szkodę, były eksploatowane już przez określony czas, dłuższy lub krótszy, powstaje kwestia, na czym ma polegać przywrócenie do stanu sprzed wyrządzenia szkody. W szczególności, czy przywrócenie do stanu poprzedniego uzasadnia użycie nowych części i materiałów służących do naprawy uszkodzonego pojazdu. Zagadnienie to było przedmiotem rozpoznania, na wniosek Rzecznika Ubezpieczonych, przez skład powiększony Sądu Najwyższego, który uchwałą z dnia 12 kwietnia 2012 r. w sprawie III CZP 80/11 rozstrzygnął, że zakład ubezpieczeń zobowiązany jest na żądanie poszkodowanego do wypłaty, w ramach odpowiedzialności z tytułu ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej posiadacza pojazdu mechanicznego, odszkodowania obejmującego celowe i ekonomicznie uzasadnione koszty nowych części i materiałów służących do naprawy uszkodzonego pojazdu. Jeżeli ubezpieczyciel wykaże, że prowadzi to do wzrostu wartości pojazdu, odszkodowanie może ulec obniżeniu o kwotę odpowiadającą temu wzrostowi. Sąd Najwyższy uznał w wyniku wykładni <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 361;art. 361 § 2;art. 363;art. 363 § 2)">art. 361 § 2 i art. 363 § 2 k.c.</a>, że ubezpieczyciel, w ramach umowy o odpowiedzialności cywilnej posiadacza pojazdu, powinien ustalić odszkodowanie w kwocie, która zapewnia przywrócenie pojazdu do stanu sprzed zdarzenia wyrządzającego szkodę jako całości. Przywrócenie do takiego stanu oznacza, że pojazd ma być sprawny technicznie i zapewnić poszkodowanemu komfort jazdy w takim stopniu jak przed zdarzeniem. Jeżeli w tym celu należy wymienić uszkodzoną część, to niewątpliwie jest to normalne następstwo działania lub zaniechania, z którego szkoda wynikła, w rozumieniu <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 361;art. 361 § 1)">art. 361 § 1 k.c.</a> Zakładając, że nie da się jej naprawić w taki sposób, aby przywrócić ją do stanu sprzed zdarzenia wyrządzającego szkodę, część ta musi zostać zastąpiona inną nową częścią. W takiej sytuacji zakład ubezpieczeń powinien ustalić wysokość odszkodowania z uwzględnieniem cen części nowych, skoro bowiem chodzi o przywrócenie do stanu poprzedniego pojazdu jako całości, to nie ma, co do zasady znaczenia, że w miejsce części starych wmontowano części nowe. W szczególności nie ma żadnych podstaw prawnych, aby zawsze odrębnie oceniać wartość części i jeżeli części stare były już w chwili wypadku częściowo zużyte, z tego powodu obniżać należne odszkodowanie za przywrócenie do stanu poprzedniego całego pojazdu. Kwestia odpowiedzialności pozwanego za szkodę powstałą w pojeździe marki S. o numerze rejestracyjnym (...) była bezsporna, podobnie jak zakres uszkodzeń powstałych w tym pojeździe na skutek zdarzenia z 24 lipca 2023 roku. Spór koncentrował się na ustaleniu kosztów naprawy przedmiotowego pojazdu i w konsekwencji na ustaleniu wysokości należnego powódce odszkodowania Powołany na wniosek strony powodowej biegły sądowy z zakresu techniki motoryzacyjnej i maszynowej, I. K., w sporządzonej na piśmie opinii stwierdził jednoznacznie, że wysokość kosztów naprawy pojazdu, wynosi 16 258,10 złotych brutto. Biegły stwierdził, że w przypadku napraw o charakterze incydentalnym i jednorazowym poszkodowany nie ma gwarancji ani realnej możliwości uzyskania rabatów lub ulg na usługi naprawcze oraz części zamienne. Podkreślił, że na rynku usług naprawczych nie istnieje żaden mechanizm gwarantujący, że klient indywidualny zawsze i w każdych okolicznościach otrzyma rabat. Decyzja o jego przyznaniu ma charakter w pełni uznaniowy i zależy od indywidualnej polityki cenowej danego warsztatu lub dostawcy. Ustalając szacunkowy koszt przywrócenia przedmiotowego pojazdu do stanu sprzed szkody, biegły przyjął oryginalne części podlegające wymianie, gdyż z akt postępowania likwidacyjnego szkody nie wynika, jakoby elementy uszkodzone w zdarzeniu z 24 lipca 2023 roku były nieoryginalne. Zdaniem biegłego w naprawianych samochodach powinny być montowane tylko części zalecane przez producenta pojazdu – części oryginalne. Oryginalna część zamienna to produkt o tej samej jakości jak komponenty pojazdu, o takich samych parametrach techniczno-użytkowych, w tym pod względem przeznaczenia, wartości użytkowej, składu surowcowego, poziomu technicznego. Wobec tego należy przyjąć, że naprawa przy użyciu części nowych oryginalnych daje gwarancję odpowiedniej jakości, trwałości oraz przywrócenia własnych użytkowych i bezpieczeństwa pojazdu do stanu sprzed zdarzenia. Sąd w pełni podziela opinię biegłego, bowiem spełniała ona stawiane jej wymogi, odzwierciedlała staranność i wnikliwość w badaniu zleconego zagadnienia, odpowiadała w sposób wyczerpujący i zrozumiały na postawione pytanie, a przytoczona na ich uzasadnienie argumentacja jest w pełni przekonująca. Zauważyć należy, iż opinia biegłego podlega, jak i inne dowody, ocenie według <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 233;art. 233 § 1)">art. 233 § 1 k.p.c</a>, lecz odróżniają je szczególne kryteria oceny. W. je zgodność z zasadami logiki i wiedzy powszechnej, poziom wiedzy biegłego, podstawy teoretyczne opinii, sposób motywowania oraz stopień stanowczości wyrażonych w niej wniosków. Opinia sporządzona została przez biegłego I. K. zgodnie z wymaganiami fachowości i niezbędną wiedzą specjalną. Biegły przy wydawaniu opinii dysponował całokształtem materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie. Ponadto należy podkreślić, iż opinia ta nie była kwestionowana przez strony sporu. Pozwany ocenił, że opinia ta jest technicznie i matematycznie poprawna. Podkreślił jednak, że nie stanowi ona dowodu na wysokość poniesionej przez poszkodowanego szkody, albowiem pojazd został przywrócony do stanu sprzed wypadku przy zastosowaniu innych – znacznie tańszych cen części zamiennych, niż przyjęte przez biegłego w kosztorysie, a nadto przy zastosowaniu innej technologii naprawy niż założona przez biegłego. Z oceną pozwanego nie sposób się zgodzić. Pojazd nie został przywrócony do stanu sprzed szkody. Należy zaznaczyć, że nie wszystkie uszkodzone części zostały przez poszkodowanego wymienione. Poszkodowany kupił drzwi do auta na złomowisku, które to mają ponadnormatywną grubość powłoki – taki stan drzwi nie odpowiada stanowi drzwi sprzed szkody. Trudno też uznać, że w pozostałej części naprawa pojazdu była tańsza niż wskazał biegły w swojej opinii. Poszkodowany E. L. (1), przesłuchany w charakterze świadka, nie posiada żadnych rachunków i nie pamięta wysokości poniesionych kosztów związanych z naprawą samochodu. Jednak kategorycznie stwierdził, że odszkodowanie wypłacone przez pozwanego nie wystarczyło na naprawę pojazdu. Mając na uwadze, że nawet po sprzedaży swojej wierzytelności poszkodowany nie był w stanie doprowadzić pojazdu do stanu sprzed szkody, Sąd nie ma wątpliwości co do wiarygodności zeznań świadka E. L. (1). W tym miejscu wskazać należy, że zgodnie z orzecznictwem Sądu Najwyższego, dla odpowiedzialności ubezpieczyciela nie ma znaczenia, jakim kosztem i czy w ogóle poszkodowany dokonał naprawy pojazdu. Roszczenie o świadczenia należne w ramach ustawowego ubezpieczenia komunikacyjnego odpowiedzialności cywilnej (OC) z tytułu kosztów przywrócenia uszkodzonego pojazdu do stanu pierwotnego, jest wymagalne niezależnie od tego, czy naprawa została już dokonana. Wysokość świadczeń obliczać należy na podstawie ustaleń co do zakresu uszkodzeń i technicznie uzasadnionych sposobów naprawy, przy przyjęciu przewidzianych kosztów niezbędnych materiałów i robocizny według cen z daty ich ustalenia (vide wyrok Sądu Najwyższego z 27.06.1988r., I CR 151/88, Legalis; uzasadnienie uchwały Sądu Najwyższego z 15.11.2001r., III CZP 68/01, OSNC 2002, nr 6, poz. 74 i powoływane tam orzeczenia). Niezależnie zatem od tego, czy poszkodowany naprawił uszkodzony pojazd, należy mu się od zakładu ubezpieczeń odszkodowanie ustalone według zasad <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 363;art. 363 § 2)">art. 363 § 2 k.c.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 361;art. 361 § 2)">art. 361 § 2 k.c.</a>, co oznacza, że jego wysokość ma odpowiadać kosztom usunięcia opisanej wyżej różnicy w wartości majątku poszkodowanego, a ściślej – kosztom przywrócenia pojazdowi jego wartości sprzed zdarzenia powodującego szkodę. Należy również podnieść, iż poszkodowany nie miał obowiązku skorzystania z oferty pozwanego ubezpieczyciela i dokonania naprawy w warsztacie współpracującym z pozwanym. Poszkodowany nie ma obowiązku poszukiwania warsztatu oferującego usługi najtańsze. Poszkodowanemu przysługuje wybór odpowiedniego warsztatu naprawczego, któremu powierzy on dokonanie naprawy uszkodzonego pojazdu. W praktyce będą to zazwyczaj autoryzowane warsztaty naprawcze związane z określoną marką samochodu i prowadzące obsługę serwisową pojazdu. Wybierając takie warsztaty, poszkodowany może się kierować m.in. ich fachowością, rzetelnością technicznej obsługi i poziomem prac naprawczych oraz określonymi niekiedy profitami połączonymi ze stałą obsługą serwisową. Co więcej, wybranemu warsztatowi naprawczemu poszkodowany mógłby powierzyć naprawę kompleksową, jeżeli obejmowałaby ona kilka różnych fragmentów uszkodzonego pojazdu (tak, m.in. uchwała Sądu Najwyższego z 13.06.2003r., III CZP 32/03, Legalis). W interesie poszkodowanego leży przede wszystkim naprawa umożliwiająca przywrócenie pojazdu do stanu sprzed szkody, a niezbędnymi kosztami naprawy są koszty wynikające ze stawek obowiązujących w warsztacie, któremu powierzył on wykonanie naprawy. Poszkodowany wyraził zainteresowanie naprawą pojazdu z warsztatem współpracującym z pozwanym. Warsztaty w sieci naprawczej (...) znajdowały się w B. oraz w Ł.. W materiale dowodowym brak jest informacji, że pozwany zaproponował holowanie pojazdu do warsztatu współpracującego oraz holowanie pojazdu z warsztatu do miejsca zamieszkania poszkodowanego (kontakt wychodzący, akta szkody znajdujące się na płycie CD k. 94). Nie można tracić z pola widzenia, że to poszkodowany, zgodnie z istotą tego pojęcia, poniósł uszczerbek majątkowy wskutek działania innego podmiotu. Obowiązek minimalizacji szkody nie może być interpretowany w sposób prowadzący do nakładania na poszkodowanego powinności podejmowania działań dla niego niekorzystnych, uciążliwych bądź nadmiernie komplikujących jego sytuację życiową, a w przypadku konieczności holowania auta do warsztatu oddalonego o kilkadziesiąt kilometrów - kosztownych. To pozwany, skoro zależało mu, aby poszkodowany skorzystał z warsztatu należącego do sieci naprawczej (...), powinien wyjść z inicjatywą i zaproponować poszkodowanemu holowanie pojazdu. Jeśli ten wyraziłby zgodę - zorganizować holowania auta z i do miejsca zamieszkania poszkodowanego, bez konieczności angażowania środków i czasu poszkodowanego. Wymaganie od poszkodowanego podejmowania dodatkowych działań organizacyjnych i ponoszenia niedogodności, wyłącznie w celu realizacji interesu podmiotu odpowiedzialnego za szkodę, pozostaje w sprzeczności z funkcją odszkodowania oraz zasadą pełnej kompensaty szkody. Nadto pozwany w żaden sposób nie wykazał, iż sugerowane przez niego zakłady naprawcze w B. lub Ł. naprawiłyby pojazd za kwotę 5400 zł w formie bezgotówkowego rozliczenia z poszkodowanym. W tej sytuacji należy uznać, iż są to gołosłowne twierdzenia pozwanego zmierzające do wykazania, iż to poszkodowany nie dołożył należytej staranności w minimalizowaniu szkody. Wobec powyższych okoliczności, nie sposób przypisać poszkodowanemu naruszenia obowiązku współpracy z ubezpieczycielem. Reasumując, w oparciu o wyliczenia biegłego (16 258,10 zł) i na podstawie powołanych wyżej przepisów, mając na uwadze kwotę wypłaconą już poszkodowanemu tytułem odszkodowania (4 795,92 zł), Sąd zasądził od pozwanego na rzecz powódki kwotę 11 462,18 złotych (16 258,10 zł – 4 795,92 zł) z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia 14 lipca 2025 roku do dnia zapłaty i oddalił powództwo w pozostałej części. O kosztach procesu, wobec jedynie częściowego uwzględnienia żądań pozwu, Sąd rozstrzygnął na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 100)">art. 100 k.p.c.</a>, biorąc pod uwagę wygranie sprawy przez powódkę w 80,89 procentach. Koszty poniesione przez powódkę wyniosły łącznie 5 431,16 złotych, na co składają się: kwota 3 600 zł tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego, kwota 17 zł tytułem zwrotu opłaty od udzielonego pełnomocnictwa, kwota 750 zł tytułem zwrotu opłaty sądowej od pozwu i kwota 1 064,16 zł tytułem zwrotu zaliczki na poczet wynagrodzenia biegłego. 80,89 % ze wskazanej kwoty wynosi 4 393,27 zł. Natomiast koszty poniesione przez pozwanego wyniosły łącznie 3 617 złotych, na co składa się: kwota 3 600 złotych tytułem kosztów zastępstwa procesowego i kwota 17 złotych z tytułu opłaty skarbowej od udzielonego pełnomocnictwa. Pozwany wygrał sprawę w 19,11 %, stąd należna mu kwota wynosi 691,21 zł. Sąd dokonał kompensacji kosztów i zasądził od pozwanego na rzecz powódki kwotę 3 772,06 zł (4 393,27 zł – 621,21 zł). Na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20051671398" title="Ustawa z dnia 28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych - Dz. U. z 2005 r. Nr 167, poz. 1398 (art. 80;art. 80 ust. 1)">art. 80 ust. 1</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20051671398" title="Ustawa z dnia 28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych - Dz. U. z 2005 r. Nr 167, poz. 1398 (art. 84;art. 84 ust. 2)">art. 84 ust. 2 ustawy z dnia 28 lipca 2005r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych</a>, Sąd zwrócił powódce (...) Spółce z ograniczoną odpowiedzialnością kwotę 1 435,84 zł tytułem niewykorzystanej zaliczki na opinię biegłego, zapisaną pod pozycją (...) sum na zlecenie Sądu Rejonowego w Piszu. sędzia Magdalena Łukaszewicz </div>