I C 486/25

<div> <h2>WYROK</h2> <h5>W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ</h5> <p>15 lipca 2025 r.</p> <p>Sąd Rejonowy Poznań-Stare Miasto w <span class="anon-block">P.</span>, I Wydział Cywilny w składzie:</p> <p>Przewodniczący: asesor sądowy <span class="anon-block">M. P.</span> </p> <p>po rozpoznaniu</p> <p>na posiedzeniu niejawnym 15 lipca 2025 r. w <span class="anon-block">P.</span> </p> <p>sprawy z powództwa <strong> <!-- -->Dyrektora Wojewódzkiego Urzędu Pracy w <span class="anon-block">P.</span> </strong> </p> <p>przeciwko <strong> <!-- --> <span class="anon-block">A. D.</span> </strong> </p> <p>o zapłatę</p> <p>I.  Oddala powództwo</p> <p>II.  Kosztami procesu obciąża powoda w całości i zasądza od powoda na rzecz pozwanej 917 zł wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia uprawomocnienia się wyroku.</p> <p> <em> <!-- -->asesor sądowy <span class="anon-block">M. P.</span> </em> </p> </div> <div> <h2>UZASADNIENIE</h2> <p> <em> <!-- -->Na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 505(8);art. 505(8) § 4)">art. 505 ^{<!-- -->8} § 4 k.p.c.</a> uzasadnienie wyroku ograniczono do wyjaśnienia podstawy prawnej wyroku.</em> </p> <p>Powództwo okazało się bezzasadne w całości.</p> <p>Spór między stronami dotyczył zasadności domagania się przez powoda zwrotu części świadczenia otrzymanego przez pozwanego z FGŚP na dofinansowanie wynagrodzenia pracowników objętych obniżonym wymiarem czasu pracy w następstwie wystąpienia <span class="anon-block"> (...)</span>19 w związku z korzystaniem przez pozwanego ze zwolnienia z obowiązku opłacania składek ZUS. Zdaniem powoda w przypadku otrzymania dofinansowania z Wojewódzkiego Urzędu Pracy nie jest możliwe skorzystanie ze zwolnienia w opłacaniu składek ZUS w żadnym okresie.</p> <p>Bezsporne było pomiędzy stronami, że pozwany w okresie od marca do maja 2020 r. korzystał ze zwolnienia z obowiązku opłacania należności z tytułu składek ZUS za tych samych pracowników co do których otrzymywał za okres od czerwca do sierpnia 2020 r. świadczenia z FGŚP z tytułu obniżonego wymiaru czasu pracy z przeznaczeniem na dofinansowanie wynagrodzenia pracowników i pokrycie składek na ubezpieczenia społeczne pracowników należnych do pracodawcy, zatem w żadnym okresie to pozwany nie korzystał zarówno ze świadczenia z FGŚP jak i ze zwolnienia z obowiązku pokrycia składek ubezpieczeniowych.</p> <p>Spór polega na tym czy pomoc na podstawie art. 15g oraz art. 31zo ustawy o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem <span class="anon-block"> (...)</span>19 może być łączona w ogóle czy jedynie nie do tych samych okresów.</p> <p>Zgodnie z art. 15g ust. 16 ww. ustawy, świadczenia, o których mowa w ust. 1, oraz środki, o których mowa w ust. 2, przysługują przez łączny okres 3 miesięcy, przypadających od miesiąca złożenia wniosku, o którym mowa w ust. 1.</p> <p>Stosownie do art. 15g ust. 18 ww. ustawy, podmioty, o których mowa w ust. 1, mogą otrzymać pomoc z Funduszu Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych wyłącznie w przypadku, jeśli nie uzyskały pomocy w odniesieniu do tych samych pracowników w zakresie takich samych tytułów wypłat na rzecz ochrony miejsc pracy.</p> <p>Zgodnie z art. 31 zo ust. 1 ww. ustawy, na wniosek płatnika składek zwalnia się z obowiązku opłacania nieopłaconych należności z tytułu składek na ubezpieczenia społeczne, na ubezpieczenie zdrowotne, na Fundusz Pracy, Fundusz Solidarnościowy, Fundusz Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych lub Fundusz Emerytur Pomostowych, należne za okres od dnia 1 marca 2020 r. do dnia 31 maja 2020 r., wykazanych w deklaracjach rozliczeniowych złożonych za ten okres, jeżeli był zgłoszony jako płatnik składek [...].</p> <p>Powód podnosił, że zwrot „takie same tytuły wpłat” z art. 15g ust. 18 ustawy covidowej należy rozumieć jako wynagrodzenie oraz składki na ubezpieczenie społeczne i zdrowotne, a maksymalny zakres czasowy zakreślony przez art. 15g ustawy covidowej wynosił 3 miesiące, zatem skoro pozwany był zwolniony z opłacania składek przez 3 miesiące to nie może otrzymać środków na ich opłacenie, bowiem pomoc była udzielana na podstawie różnych przepisów ale tytuł wpłaty był taki sam. Stanowisko powyższe nie zasługuje na akcepatację.</p> <p>Sąd zgadza się z wykładnią przepisów zaprezentowaną w uzasadnieniu wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 27 kwietnia 2022 r. w sprawie <span class="anon-block"> I (...)</span> 251/22 wskazano, m.in., że „ kluczowe znaczenie ma interpretacja przepisu art. 15g ust. 18 ustawy o <span class="anon-block"> (...)</span>19 bowiem z tego przepisu wynika, że podmioty, o których mowa w ust. 1 i 1a, mogą otrzymać pomoc z Funduszu Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych wyłącznie w przypadku, jeśli nie uzyskały pomocy w odniesieniu do tych samych pracowników w zakresie takich samych tytułów wypłat na rzecz ochrony miejsc pracy. Dokonując literalnej wykładni powołanego przepisu można dojść do dwóch różnych rezultatów. […] Sąd I instancji twierdzi, że zwrot "takich samych tytułów wypłat" oznacza, że w przypadku, gdy np. podmiot ubiegający się o pomoc uzyskał już dofinansowanie na podstawie jednego z przepisów ustawy, w postaci dofinansowania wynagrodzenia za pracę i składek ZUS od tego wynagrodzenia dla konkretnych pracowników za okres trzech miesięcy, to już z tego tytułu, czyli wynagrodzenia za pracę tych samych pracowników, nie może uzyskać pomocy finansowej w postaci dofinansowania wynagrodzeń tych pracowników i składek ZUS od tego wynagrodzenia za inne okresy. Sąd I instancji w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku stwierdził, że zwrot "takie same tytuły wypłat" oznacza wynagrodzenie oraz składki na ubezpieczenia społeczne od tych wynagrodzeń na rzecz ochrony miejsc pracy w sensie generalnym, tj. przykładowo wynagrodzenie za listopad nie jest innym tytułem w rozumieniu art. 15g ust. 18 ustawy o <span class="anon-block"> (...)</span>19 niż wynagrodzenie za grudzień. […] Skarżąca kasacyjnie spółka twierdzi zaś, że treść przepisów ustawy o <span class="anon-block"> (...)</span>19 została tak skonstruowana, że nie można uznać, iż są jakiekolwiek przeszkody prawne do łączenia obu instrumentów, z tym jednakże zastrzeżeniem, że dofinansowanie wynagrodzeń z obydwu przepisów nie może dotyczyć tych samych pracowników w tym samym okresie. Zdaniem spółki, w zaistniałych w sprawie okolicznościach nie można mówić o takich samych tytułach wypłat, bowiem wypłata wynagrodzenia i składek ZUS za każdy miesiąc jest osobnym tytułem wypłaty, co wynika chociażby z faktu, że należne pracownikowi wynagrodzenie przedawnia się za poszczególne miesiące, a nie zbiorczo z uwagi na inne daty wymagalności (por. wyrok SN z dnia 4 marca 2010 r., sygn. akt I PK 186/09, OSNP 2011/17-18/224). Podobnie sytuacja wygląda w zakresie składek ZUS, gdyż muszą być one odprowadzane za poszczególne miesiące i to z góry w ustalonych terminach. W ocenie NSA podzielić należy wykładnię zaprezentowaną przez <span class="anon-block"> spółkę (...)</span> do tego wykładnia systemowa i celowościowa.”</p> <p>Zatem, art. 15g ust. 18 ustawy covidowej nie stoi na przeszkodzie do uzyskania przez przedsiębiorcę dofinansowania wynagrodzeń i składek ZUS pracowników w sytuacji otrzymania już przez tego przedsiębiorcę dofinansowania bądź innej formy pomocy na podstawie przepisów tej ustawy, jeżeli dotyczyła ona innego okresu. Istotne jest to, aby beneficjent nie korzystał jednocześnie z dwóch lub więcej źródeł pomocy dotyczących tożsamej kwestii. W niniejszej sprawie było klarowne, że pozwany nie otrzymywał świadczenie z FGŚP w okresie, kiedy był również zwolniony od uiszczania składek na ubezpieczenie społeczne za tych samych pracowników, na rzecz których otrzymywał świadczenie. Zatem brak było podstaw do żądania zwrotu wypłaconej przez powoda pomocy i powództwo należało oddalić.</p> <p>Należy nadmienić również, że akceptacja wykładni przedstawionej przez powoda prowadziłaby do nieakceptowalnych rezultatów, w których karano by osoby podejmujące próby ratowania przedsiębiorstw w warunkach wręcz krytycznych, otrzymały pomoc ze strony państwa, wykorzystały środki na przewidziane cele i poszukując możliwych działań dla zachowania miejsc pracy korzystali z dostępnych rozwiązań. Przedsiębiorcy postawieni w sytuacji wielkiej niepewności co do potencjalnych okresów zamknięcia działalności, ponownego ich otwierania podejmowali racjonalne decyzje w celu ratowania swojego biznesu. Skorzystali z jednej opcji pomocy, następnie pojawiły się nowe dotychczas niedostępne dla nich droga byłaby zamknięta, albowiem wcześniej odpowiedzialnie decydowali o swojej działalności. Tym samym tym bardziej powództwo powinno zostać oddalone, albowiem środki zostały wydatkowane prawidłowo.</p> <p> <strong> <!-- -->KOSZTY PROCESU:</strong> </p> <p>O kosztach postępowania Sąd orzekł w punkcie drugim wyroku na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 98;art. 98 § 1;art. 98 § 1(1))">art. 98 § 1 i 1^{<!-- -->1} k.p.c.</a> Powód przegrał proces w całości, dlatego też powinien zwrócić pozwanej całość kosztów niezbędnych do celowego dochodzenia praw i celowej obrony. Sąd zasądził w pkt II wyroku od pozwanej na rzecz powoda 917 zł tytułem zwrotu kosztów procesu, wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od uprawomocnienia się wyroku.</p> <p>Na koszty procesu należne powodowi złożyły się: 17 zł tytułem opłaty skarbowej od pełnomocnictwa, i 900 zł tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego (z § 2 pkt 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości w sprawie opłat za czynności adwokackie). Od ww. kosztów procesu Sąd zasądził także odsetki od daty uprawomocnienia się wyroku.</p> <p> <em> <!-- -->Asesor sądowy <span class="anon-block">M. P.</span> </em> </p> </div>