I SA/Wa 1555/20

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Anna Falkiewicz - Kluj (spr.) Sędziowie: WSA Bożena Marciniak WSA Monika Sawa po rozpoznaniu w dniu 23 listopada 2020 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skarg J. L., Z. M., M. W. i M. M. oraz R. C., D. J. i L. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] kwietnia 2020 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji 1. stwierdza nieważność zaskarżonej decyzji; 2. odrzuca skargę R. C., D. J. i L. S.; 3. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] na rzecz J. L., Z. M., M. W. i M. M. solidarnie kwotę 200 (dwieście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. UZASADNIENIE Zaskarżoną decyzją z [...] kwietnia 201920. znak:[...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] na podstawie art. 138 § 1 ustawy z 14 czerwca 1960 r. kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U.2020.256 t.j.) dalej "kpa" utrzymało w mocy własną decyzję nr [...] z [...] maja 2019 r. umarzającą postępowanie wszczęte wnioskiem o stwierdzenie nieważności decyzji Naczelnika Dzielnicy [...] z [...] marca 1974 r. znak [...] odmawiającej przyznania H. W. prawa użytkowania gruntu położonego przy ulicy [...], hip "[...]", rej. Hip. [...] dz. [...]. Powodem umorzenia postępowania było przyjęcie przez organy, że spadkobiercom dawnej właścicielki dekretowej nie przysługuje roszczenie o ustanowienie prawa użytkowania wieczystego gruntu i przyznanie odszkodowania. Skargę na tę decyzję wniosła J. L., M. W., Z. M. i M. M. i została zarejestrowana pod sygn. I SA/WA 1555/20. Drugą skargę wnieśli R. C. działająca również w imieniu małoletniej L. S. i D. J. Sprawa została zarejestrowana pod sygnaturą I SA/WA 1556/20. Jak wynika z akt ani R. C. działając również w imieniu swej córki i D. J. nie uiściły należnego wpisu od skargi mimo, wezwania do solidarnego uiszczenia wpisu zarządzeniem z 27 lipca 2020 r. W związku z tym ich skarga podlegała odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 ustawy z 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019r. poz. 2325), dalej "ppsa". Ponieważ fakt ten umknął uwadze sądu, który postanowieniem z 1 października 2020r. połączył obie sprawy do ponownego rozpoznania i dalszego prowadzenia pod sygnaturą I SA/WA 1555/20, konieczne stało odrzucenie ich skargi wyrokiem. W skardze J. L., M. W., Z. M. i M. M. zarzucono naruszenie art. 156 § 1 pkt 4 kpa poprzez skierowanie decyzji organu II instancji do osoby zmarłej tj. L. S., który zmarł [...] sierpnia 2019 r. Z ostrożności procesowej zarzucono: 1. naruszenie przepisów postępowania: - tj. art. 7, 77 § 1 i 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 7 dekretu z 26 października 1945 r. o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze m. st. Warszawy (Dz.U.1945.50.279), poprzez niezbadanie faktycznego przedmiotowej nieruchomości w obowiązującym planie; -art. 30 ust. 1 pkt 7 ustawy z 9 marca 2017 r. o szczególnych zasadach usuwania skutków prawnych decyzji reprywatyzacyjnych dotyczących nieruchomości warszawskich, wydanych z naruszeniem prawa (D.U. 2018, poz. 2267 ze zm.) poprzez jego błędną interpretację i stwierdzenie, że ze względu na wydanie decyzji o przyznaniu odszkodowania brak interesu prawnego po stronie skarżących w sprawie o stwierdzenie nieważności decyzji odmawiającej przyznania prawa własności czasowej podczas gdy przepis ten nie był skierowany do organu badającego sprawę nieważności decyzji a do organu, który ta ustawa statuuje; -art.105 kpa poprzez nie zbadanie wszystkich aspektów sprawy podczas gdy organ winien zbadać a nie opierać się jedynie na zapisach niewłaściwych dla niego przepisów ustawy z 9 marca 2017 r.; 2. naruszenie przepisów prawa materialnego tj. art. 7 dekretu warszawskiego poprzez jego niezastosowanie i nie stwierdzenie nieważności decyzji bezprawnie odmawiającej H. W. przyznania prawa użytkowania wieczystego. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o wydanie wyroku w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje. Na wstępie należy wskazać, iż zgodnie z art. 1§1 i 2 ustawy z 25 lipca 2002r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2018r., poz.2107) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że badaniu w postępowaniu sądowoadministracyjnym podlega prawidłowość zastosowania przepisów prawa w odniesieniu do istniejącego w sprawie stanu faktycznego oraz trafność wykładni tych przepisów. Uwzględnienie skargi następuje w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy -art. 145 § 1 pkt 1 ppsa. Ponadto, Sąd może stwierdzić nieważność decyzji w całości lub w części, jeżeli została wydana: z naruszeniem przepisów o właściwości, bez podstawy prawnej, z rażącym naruszeniem prawa, dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną, została skierowana do osoby niebędącej stroną w sprawie, była niewykonalna w dniu jej wydania i jej niewykonalność ma charakter trwały, zawiera wadę powodującą jej nieważność na mocy wyraźnie wskazanego przepisu prawa, w razie jej wykonania wywołałaby czyn zagrożony karą (art. 145 § 1 pkt 2 ppsa w zw. z art. 156 kpa). Nadto Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134§1 p.p.s.a.). W niniejszej sprawie zachodzi podstawa do stwierdzenia nieważności decyzji organu II instancji jako skierowanej do osoby zmarłej a więc osoby nie będącej w dacie wydawania decyzji stroną postępowania administracyjnego. Postępowanie toczyło się z udziałem spadkobierców H. W. Jednym z jej spadkobierców był L. S., który zmarł [...] sierpnia 2019 r. a więc przed wydaniem decyzji przez organ II instancji. Została więc spełniona przesłanka z art. 156 § 1 pkt 4 kpa. Konieczność wyeliminowania decyzji z obrotu prawnego jako wydanej w warunkach nieważności uniemożliwia sądowi odniesienie się do pozostałych zarzutów skargi. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ II instancji skieruje decyzję do właściwego kręgu podmiotów w tym do następców prawnych L. S. Rozpoznanie sprawy na posiedzeniu niejawnym miało miejsce w związku z obowiązywaniem stanu epidemii ogłoszonego z powodu COVID-19. Zgodnie bowiem z art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 r. poz. 374 ze zm.), dodanego art. 46 pkt 21 ustawy z 14 maja 2020 r. o zmianie niektórych ustaw w zakresie działań osłonowych w związku z rozprzestrzenianiem się wirusa SARS-CoV-2 (Dz. U. z 2020 r. poz. 875), przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a przeprowadzenie wymaganej przez ustawę rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących i nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Na posiedzeniu niejawnym w tych sprawach sąd orzeka w składzie trzech sędziów. Z uwagi na znaczny wzrost wykrytych zakażeń w całym kraju, co znajdowało odzwierciedlenie na stronie www.worldometers.info/coronavirus/country/poland, objęcie Warszawy strefą zagrożenia czerwoną oraz ze względu na liczbę stron postępowania w niniejszej sprawie przeprowadzenie rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących, a nie można było przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Poza tym zarządzeniem Prezesa WSA w Warszawie nr 21 z 16 października 2020 r. w związku z objęciem Warszawy strefą czerwoną wstrzymano orzekanie na posiedzeniach jawnych i przyjęto zasadę orzekania na posiedzeniach niejawnych a sprawy wyznaczone na rozprawy skierowano do rozpoznania na posiedzeniach niejawnych (komunikat na stronie internetowej WSA w Warszawie). Z tych wszystkich względów i na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 ppsa Sąd orzekł jak w pkt 1 wyroku. O odrzuceniu skargi w pkt. 2 sąd orzekł na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 ppsa. O kosztach Sąd orzekł na podstawie art. 200 ppsa zasądzając od organu na rzecz skarżących, którzy skutecznie wnieśli skargę i która została uwzględniona, 200 zł tytułem zwrotu kosztów poniesionego wpisu. ----------------------- 4