II SA/Wa 1530/20

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Radziszewska-Krupa, Sędzia WSA Piotr Borowiecki, Asesor WSA Joanna Kruszewska-Grońska (spr.), po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 11 grudnia 2020 r. sprawy ze skargi T. P. na decyzję Wojewody Mazowieckiego z dnia [...] czerwca 2020 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania prawa do stypendium oddala skargę UZASADNIENIE W dniu [...] lutego 2017 r. T. P. (dalej: "skarżący") został zarejestrowany w Urzędzie Pracy [...] (dalej: "PUP") jako osoba bezrobotna. Decyzją z [...] lutego 2017 r. nr [...]Prezydent [...] (dalej: "Prezydent", "organ pierwszej instancji") orzekł o uznaniu skarżącego za osobę bezrobotną od [...] lutego 2017 r. oraz odmówił mu przyznania prawa do zasiłku. Po rejestracji, skarżący został skierowany na staż w Krajowej Izbie Gospodarczej od [...] października 2017 r. W związku z powyższym decyzją z [...] października 2017 r. nr [...] organ pierwszej instancji przyznał skarżącemu od [...] października 2017 r. prawo do stypendium dla bezrobotnych w wysokości 120% kwoty zasiłku. W dniu [...] marca 2018 r. do organu pierwszej instancji wpłynęły od skarżącego następujące dokumenty: karta stażu-sprawozdanie, list referencyjny oraz umowa o pracę zawarta pomiędzy skarżącym i [...] Sp. z o.o. Wobec rozliczenia stażu, wygenerowano Raport ZUS-U1Prawo, z treści którego wynika, że [...] lipca 2017 r. skarżący został zgłoszony do ubezpieczeń społecznych i ubezpieczenia zdrowotnego jako osoba wykonująca umowę agencyjną, umowę zlecenia lub umowę o świadczenie usług. Wyjaśniając ww. okoliczność ustalono, że skarżący wykonywał w dniu [...] lipca 2017 r. pracę i otrzymał za nią wynagrodzenie. Decyzją z [...] marca 2018 r. nr [...] Prezydent orzekł o utracie przez skarżącego z dniem [...] lipca 2017 r. statusu osoby bezrobotnej. Decyzji został nadany rygor natychmiastowej wykonalności. Na skutek złożonego odwołania, Wojewoda M. (dalej: "Wojewoda", "organ odwoławczy", "organ drugiej instancji") decyzją z [...] maja 2018 r. nr [...] utrzymał w mocy decyzję Prezydenta. Wyrokiem z 21 listopada 2018 r., sygn. akt II SA/Wa 1063/18, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, po rozpoznaniu skargi skarżącego, orzekł o uchyleniu ww. decyzji Wojewody i utrzymanej nią w mocy decyzji Prezydenta (odpowiednio: z [...] maja 2018 r. nr [...] i z [...] marca 2018 r. nr [...]). Podstawę tego rozstrzygnięcia stanowiło ustalenie Sądu, że przyczyną utraty statusu osoby bezrobotnej jest pozostawanie nie w jakimkolwiek stosunku cywilnoprawnym, ale tylko w takim, który koliduje z gotowością do podjęcia pracy. Nie można zatem przyjąć, iż incydentalne wykonywanie przez skarżącego umowy zlecenia przy obsłudze biegu Powstania W.P przez okres jednego dnia (w sobotę) skutkowało utratą jego gotowości do podjęcia pracy w pełnym wymiarze czasu pracy. Wykładnia powołanych przepisów, poza ich literalnym brzmieniem powinna uwzględniać również wykładnię celowościową i funkcjonalną oraz zasadę proporcjonalności wynikającą z art. 31 ust. 3 Konstytucji RP. Zastosowana wobec skarżącego sankcja, polegająca na pozbawieniu go prawie 8 miesięcy wstecz statusu bezrobotnego w sytuacji, w której tylko przez jeden dzień ([...] lipca 2017 r., tj. w sobotę) świadczył niewątpliwie incydentalną pracę przy obsłudze biegu Powstania Warszawskiego na podstawie umowy cywilnoprawnej i uzyskał dochód w wysokości 275,08 zł, jest nieadekwatna do celu, jaki powinien zostać osiągnięty w wyniku podjęcia decyzji na podstawie art. 33 ust. 4 pkt 1 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. z 2020 r., poz. 1409 ze zm.; dalej: "p.z.r.p."). Zdaniem Sądu, celem wynikającym z art. 2 ust. 1 pkt 2 p.z.r.p. było uznanie za bezrobotnego osoby, która jest niezatrudniona i nie wykonuje innej pracy zarobkowej oraz jest zdolna i gotowa do podjęcia zatrudnienia. Podjęcie się przez skarżącego w dniu [...] lipca 2017 r. pracy przy obsłudze biegu Powstania Warszawskiego nie zmieniło jego statusu jako osoby niepozostającej w zatrudnieniu oraz niewykonującej innej pracy zarobkowej i dlatego nie skutkowało utratą gotowości do podjęcia pracy w pełnym wymiarze czasu pracy i tym samym nie powinno wykluczać pomocy adresowanej do bezrobotnych. W wytycznych sformułowanych dla organu Sąd wskazał, iż przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ pierwszej instancji winien ustalić, czy skarżący został w sposób właściwy poinformowany o przyczynach pozbawienia statusu bezrobotnego. Pouczenie skarżącego mogło bowiem budzić wątpliwości co do tego, czy także wykonywanie jednodniowego incydentalnego zlecenia w sobotę będzie skutkowało pozbawieniem go tego statusu z powodu podjęcia zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej. Prawidłowe poinformowanie osoby bezrobotnej powinno polegać na tym, że taka osoba wie, jakie będą konsekwencje zaistnienia danego zdarzenia. Ponadto, kierując się konstytucyjną zasadą proporcjonalności, organ winien rozważyć pobawienie skarżącego statusu bezrobotnego na określony czas, przy ustaleniu, iż od [...] lipca 2017 r. skarżący spełniał warunki ustawowe do przyznania mu statusu bezrobotnego. Po ponownym rozpoznaniu sprawy, Prezydent decyzją z [...] marca 2019 r. nr [...], działając na podstawie art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U z 2020 r., poz. 256 ze zm.; dalej: "k.p.a.") w związku z art. 9 ust. 1 pkt 14 lit. a, art. 2 ust. 1 pkt 2 oraz art. 33 ust. 4 pkt 1 i ust. 4ca p.z.r.p., orzekł o utracie przez skarżącego statusu osoby bezrobotnej z dniem [...] lipca 2017 r. z powodu wykonywania innej pracy zarobkowej. Decyzji nadano rygor natychmiastowej wykonalności. Uzasadniając podjętą decyzję Prezydent wskazał, iż z ustalonego w sprawie stanu faktycznego wynika, że [...] lipca 2017 r. skarżący jako zleceniobiorca zawarł z M. J. (zleceniodawcą) umowę na wykonanie prac - obsługi technicznej biegu. Termin wykonania prac określono na [...] lipca 2017 r. Za wykonanie pracy zleceniobiorcy przysługiwało wynagrodzenie w wysokości 200,00 zł brutto. Z tytułu ww. umowy skarżący został zgłoszony przez zleceniodawcę do obowiązkowych ubezpieczeń społecznych, co znalazło potwierdzenie w informacji zawartej w raportach ZUS. Skoro spełnienie warunku niepodejmowania zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej, łącznie z innymi wymienionymi w art. 2 ust. 1 pkt 2 p.z.r.p., jest niezbędne dla zachowania statusu bezrobotnego, należy pozbawić skarżącego statusu osoby bezrobotnej z dniem [...] lipca 2017 r. Powołany przepis reguluje tę kwestię w sposób kategoryczny, nie pozostawiając organowi swobody w podejmowaniu decyzji. Organ pierwszej instancji wskazał, że zgodnie z art. 74 p.z.r.p. bezrobotny jest obowiązany zawiadomić w ciągu 7 dni powiatowy urząd pracy o podjęciu zatrudnienia, innej pracy zarobkowej oraz o zaistnieniu innych okoliczności powodujących utratę statusu bezrobotnego. O obowiązku tym skarżący został pouczony w dniu rejestracji. Otrzymał również do wiadomości egzemplarz "Informacji dla osób zgłaszających się w celu rejestracji jako osoba bezrobotna" zawierający m.in. wykaz podstawowych praw i obowiązków bezrobotnego, co potwierdza jego podpis na egzemplarzu znajdującym się w aktach sprawy. W przypadku jakichkolwiek wątpliwości skarżący mógł zasięgnąć w PUP dodatkowych informacji, czego nie uczynił, całkowicie pomijając fakt świadczenia pracy w danym czasookresie. Bez znaczenia prawnego w sprawie jest, iż po ustaniu wykonywania pracy na podstawie umowy zlecenia, skarżący miałby prawo zarejestrować się w dniu [...] lipca 2017 r. w PUP jako osoba bezrobotna. Przyjęcie przez ustawodawcę w art. 33 ust. 4 pkt 1 p.z.r.p. konstrukcji, w której termin utraty statusu osoby bezrobotnej określony został poprzez odesłanie do momentu niespełniania warunków, o których mowa w art. 2 ust. 1 pkt 2 p.z.r.p., powoduje, że nie ma znaczenia z rozpoznawanej sprawie fakt, iż skarżący podpisał umowę tylko na jeden dzień. Wydanie decyzji o utracie statusu osoby bezrobotnej nie jest uzależnione od "zatrudnienia incydentalnego" ani od winy (zachowania) osoby, co do której orzeczono utratę statusu bezrobotnego. Nie jest tym samym możliwe wzięcie pod uwagę tego, że skarżący nie miał świadomości, iż podpisanie ww. umowy spowoduje skutek w postaci utraty statusu osoby bezrobotnej. Przedmiotowa decyzja - wobec braku złożenia środka zaskarżenia (odwołania) - stała się ostateczna. Postanowieniem z [...] stycznia 2020 r. nr [...], w związku z wyjściem na jaw nowych okoliczności faktycznych nieznanych organowi w dniu wydania decyzji, Prezydent wznowił postępowanie w sprawie zakończonej decyzją ostateczną z [...] października 2017 r. nr [...], którą zostało przyznane skarżącemu prawo do stypendium. Następnie decyzją z [...] stycznia 2020 r. nr [...] organ pierwszej instancji, działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 5 i art. 151 § 1 oraz art. 105 k.p.a. w związku z art. 9 ust. 1 pkt 14 lit. b oraz art. 53 ust. 6 p.z.r.p., po rozpatrzeniu z urzędu sprawy dotyczącej przyznania prawa do stypendium, orzekł: w pkt 1 – o uchyleniu decyzji z [...] października 2017 r. nr [...] orzekającej o przyznaniu skarżącemu prawa do stypendium w wysokości 120% kwoty zasiłku, o którym mowa w art. 72 ust. 1 pkt 1 p.z.r.p., miesięcznie w okresie odbywania stażu, od [...] października 2017 r.; w pkt 2 – o umorzeniu w całości postępowania w sprawie dotyczącej przyznania prawa do stypendium od [...] października 2017 r. Uzasadniając ww. decyzję, organ pierwszej instancji podał, że zgodnie z art. 53 ust. 6 p.z.r.p., stypendium za okres odbywania stażu przysługuje bezrobotnemu. Natomiast skarżący utracił status osoby bezrobotnej z dniem [...] lipca 2017 r., tj. przed dniem przyznania stypendium, dlatego należało uchylić decyzję z [...] października 2017 r. nr [...] przyznającą przedmiotowe stypendium. W odwołaniu złożonym na powołaną decyzję skarżący powołał się na wydany w sprawie wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 21 listopada 2018 r., sygn. akt II SA/Wa 1063/18 oraz wskazał, że organ utracił możliwość przyjęcia, iż nie spełniał on warunków posiadania statusu osoby bezrobotnej w okresie, w którym zorganizowany był staż oraz przez cały okres jego odbywania. Decyzją z [...] czerwca 2020 r. nr [...] Wojewoda, w oparciu o art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a., art. 10 ust. 2 pkt 4 i ust. 7 pkt 2 oraz art. 53 ust. 6 p.z.r.p., uchylił zaskarżoną decyzję w części dotyczącej umorzenia postępowania w sprawie przyznania prawa do stypendium od [...] października 2020 r. (winno być: 2017 r.) w całości i orzekł o odmowie przyznania prawa do stypendium od [...] października 2017 r. W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia, po przedstawieniu stanu faktycznego sprawy oraz specyfiki postępowania wznowieniowego, organ drugiej instancji stwierdził, że w niniejszej sprawie zaistniała ustawowa przesłanka wznowienia postępowania określona w art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. Nową okolicznością istniejącą w dniu wydania decyzji z [...] października 2017 r. nr [...] (przyznającej skarżącemu prawo do stypendium od [...] października 2017 r.) było wcześniejsze podjęcie przez niego (jako bezrobotnego) innej pracy zarobkowej w dniu [...] lipca 2017 r., co skutkowało niespełnianiem przesłanek do posiadania statusu osoby bezrobotnej, określonych w art. 2 ust. 1 pkt 2 p.z.r.p. W myśl ww. przepisu, osobą bezrobotną może być jedynie osoba niezatrudniona i niewykonująca innej pracy zarobkowej. Niespełnianie tych przesłanek, a w konsekwencji utrata statusu osoby bezrobotnej z dniem podjęcia przez skarżącego innej pracy zarobkowej, potwierdza i sankcjonuje decyzja Prezydenta z [...] marca 2019 r. nr [...], która jest ostateczna. Tym samym od [...] lipca 2017 r. skarżący nie posiada statusu osoby bezrobotnej. Organ odwoławczy wyjaśnił, iż podjęcie innej pracy zarobkowej, a tym samym niespełnianie przez skarżącego legalnej definicji osoby bezrobotnej powoduje, że nie mógł on uzyskać prawa do stypendium z tytułu odbywania stażu, gdyż prawo do stypendium przysługuje jedynie osobie bezrobotnej. Utrata statusu osoby bezrobotnej pociąga za sobą również utratę prawa do świadczeń przysługujących w związku z przyznanym statusem oraz możliwość korzystania z usług i instrumentów skierowanych do bezrobotnych. W związku z powyższym konieczne stało się wznowienie postępowania w sprawie przyznania prawa do stypendium od [...] października 2017 r. i uchylenie decyzji o jego przyznaniu, co prawidłowo uczynił organ pierwszej instancji. Jednocześnie Wojewoda uznał za błędne rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji o umorzeniu postępowania w sprawie przyznania prawa do stypendium, jako bezprzedmiotowego. W tym zakresie stwierdził, że w rozpatrywanej sprawie nie wystąpiła przesłanka bezprzedmiotowości postępowania, ponieważ sprawa przyznania prawa do stypendium jest sprawą administracyjną, która podlega rozpoznaniu przez właściwy organ na mocy art. 9 ust. 1 pkt 14 lit. b w związku z art. 53 ust. 1 i ust. 6 p.z.r.p. Skoro zatem skarżący z dniem [...] lipca 2017 r. przestał spełniać definicję osoby bezrobotnej, w związku z czym utracił z tym dniem status osoby bezrobotnej, to zaszła negatywna przesłanka do przyznania mu prawa do stypendium od [...] października 2017 r. W konsekwencji należało uchylić zaskarżoną decyzję w części dotyczącej umorzenia postępowania i odmówić skarżącemu przyznania prawa do stypendium od [...] października 2017 r. Odnosząc się do argumentów odwołania, Wojewoda wyjaśnił, że dotyczą one statusu osoby bezrobotnej, podczas gdy zaskarżona decyzja Prezydenta odnosi się do prawa do stypendium, a nie utraty statusu osoby bezrobotnej. Sprawa utraty statusu osoby bezrobotnej została zakończona ostateczną decyzją Prezydenta z [...] marca 2019 r., zatem spóźnione jest kwestionowanie prawidłowości ww. rozstrzygnięcia w odwołaniu wniesionym od decyzji wydanej w innym przedmiocie. W skardze złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję organu drugiej instancji z [...] czerwca 2020 r. skarżący, żądając uchylenia zaskarżonej decyzji, zarzucił jej naruszenie: 1. prawa materialnego poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, to jest przyjęcie, że podjęcie pracy na okres jednego dnia stanowi przesłankę orzeczenia o utracie statusu osoby bezrobotnej ze skutkiem utraty prawa do wynagrodzenia za odbyty staż, na podstawie 33 ust. 4 pkt 1 w związku z art. 3 pkt. 3 i 4 p.z.r.p.; 2. przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy - art. 8 i art. 9 k.p.a. poprzez niewykonanie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z 21 listopada 2018 r., sygn. II SA/Wa 1063/18. W uzasadnieniu skargi skarżący wskazał na ustalenia wydanego w sprawie wyroku oraz stwierdził, że wydane w następstwie tego orzeczenia decyzje nie są z nim zgodne. W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje: W świetle art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 r., poz. 1842 ze zm.; dalej: "ustawa o covid"), przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a przeprowadzenie wymaganej przez ustawę rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących i nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Na posiedzeniu niejawnym w tych sprawach sąd orzeka w składzie trzech sędziów. Nadto wedle rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 października 2020 r. zmieniającego rozporządzenie w sprawie ustanowienia określonych ograniczeń, nakazów i zakazów w związku z wystąpieniem stanu epidemii (Dz. U. z 2020 r., poz. 1829), począwszy od 17 października 2020 r. [...], będące siedzibą tut. Sądu, zostało objęte strefą czerwoną. Powyższe oznacza, że odpowiednie zastosowanie znajduje również zarządzenie nr 39 Prezesa Naczelnego Sądu Administracyjnego (dalej: "NSA") z dnia 16 października 2020 r. w sprawie odwołania rozpraw oraz wdrożenia w NSA działań profilaktycznych służących przeciwdziałaniu potencjalnemu zagrożeniu zakażenia wirusem SARS-CoV-2 w związku z objęciem Miasta Stołecznego Warszawy obszarem czerwonym (§ 1 w związku z § 3 tego zarządzenia). Uwzględniając z jednej strony powyższe regulacje, a z drugiej strony brak technicznych możliwości przeprowadzenia rozprawy zdalnie z udziałem stron, jak również konieczność rozpoznania niniejszej skargi, Przewodniczący Wydziału II tut. Sądu skierował przedmiotową sprawę w trybie art. 15zzs4 ust. 3 ustawy o covid na posiedzenie niejawne, o czym zawiadomiono skarżącego i pełnomocnika organu pismami Sądu z 23 listopada 2020 r. Skarga podlega oddaleniu. Stosownie do treści art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.; dalej: "p.p.s.a."), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Zgodnie z art. 134 p.p.s.a. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Uwzględnienie skargi następuje w przypadku stwierdzenia naruszenia przez Sąd przepisów prawa, wskazanego w art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. W pierwszej kolejności podnieść należy, że kontrolowane przez tut. Sąd postępowanie administracyjne toczyło się w ramach postępowania nadzwyczajnego – w trybie wznowienia postępowania. Wznowienie postępowania jest instytucją procesową mającą na celu stworzenie prawnej możliwości przeprowadzenia ponownego postępowania wyjaśniającego i ponownego rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej, w której została już wydana decyzja ostateczna. Celem tego postępowania jest ustalenie, czy postępowanie zwykłe było dotknięte określonymi wadami, usunięcie ewentualnych wadliwości, ustalenie, czy i w jakim zakresie ta wadliwość wpłynęła na byt prawny decyzji ostatecznej oraz w razie stwierdzenia wadliwości decyzji dotychczasowej - doprowadzenie do jej uchylenia i wydania nowej merytorycznej decyzji. Stosownie do treści art. 145 § 1 k.p.a. w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nieznane organowi, który wydał decyzję. W orzecznictwie przyjmuje się, że podstawa wznowienia, o której mowa w art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., zachodzi jedynie wówczas, gdy zaistnieją łącznie wszystkie przesłanki, wymienione w tym przepisie. Po pierwsze, muszą zostać ujawnione nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody. Po wtóre, muszą one istnieć już w dacie wydania decyzji ostatecznej, kończącej postępowanie administracyjne. Po trzecie, dowody te bądź okoliczności nie mogą być znane organowi administracji publicznej wydającemu decyzję. Brak zaistnienia którejkolwiek z ww. przesłanek uniemożliwia wznowienie tak z urzędu, jak i na wniosek (vide wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z 10 stycznia 2013 r., sygn. akt II SA/Kr 1108/12, publ. orzeczenia.nsa.gov.pl). Zgodnie z art. 147 k.p.a. wznowienie postępowania następuje z urzędu lub na żądanie strony. W myśl art. 149 § 1 k.p.a. wznowienie postępowania następuje w drodze postanowienia. Postanowienie to stanowi podstawę do przeprowadzenia przez właściwy organ postępowania co do przyczyn wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia sprawy (§ 2). Jest to tak zwana faza rozpoznawcza postępowania, kończąca się wydaniem - na podstawie art. 151 § 1 k.p.a. - orzeczenia, którym właściwy organ administracji: (1) odmawia uchylenia dotychczasowej decyzji, gdy ustali, że brak jest podstaw do jej uchylenia na mocy art. 145 § 1, art. 145a lub art. 145b k.p.a., (2) uchyla decyzję dotychczasową, gdy stwierdzi wystąpienie podstaw do jej uchylenia na mocy art. 145 § 1, art. 145a lub art. 145b i wydaje nową decyzję rozstrzygającą o istocie sprawy. Wedle art. 53 ust. 6 p.z.r.p., bezrobotnemu w okresie odbywania stażu przysługuje stypendium w wysokości 120% kwoty zasiłku, o którym mowa w art. 72 ust. 1 pkt 1, wypłacane przez starostę; przepisy art. 41 ust. 6 oraz art. 80 stosuje się odpowiednio. Za okres, za który przysługuje stypendium, zasiłek nie przysługuje. W niniejszej sprawie niespornym jest, że od [...] lutego 2017 r. skarżący został zarejestrowany jako osoba bezrobotna, zaś od [...] października 2017 r. – na podstawie decyzji z [...] października 2017 r. - był uprawniony do stypendium w wysokości 120% kwoty zasiłku. Niekwestionowana jest też okoliczność ujawniona w marcu 2018 r., iż w dniu [...] lipca 2017 r. skarżący na postawie umowy zlecenia świadczył pracę (w tym jednym dniu), za którą uzyskał wynagrodzenie oraz z tytułu świadczenia której został zgłoszony do ubezpieczenia społecznego, co skutkowało opłaceniem należnych składek. W związku z powyższym decyzją ostateczną z [...] marca 2019 r. Prezydent orzekł o utracie przez skarżącego z dniem [...] lipca 2017 r. statusu osoby bezrobotnej. Z ujawnionych w sprawie nowych okoliczności i nowych dowodów (umowa zlecenia zawarta w dniu [...] lipca 2019 r. z M. J., raport ZUS-U1Prawo – potwierdzający odprowadzenie składki na ubezpieczenie społeczne) bezsprzecznie wynika, iż wobec zawarcia [...] lipca 2019 r. umowy zlecenia, skarżącemu nie przysługiwał status osoby bezrobotnej, co zostało stwierdzone ostateczną decyzją Prezydenta z [...] marca 2019 r. W tej sytuacji organ pierwszej instancji prawidłowo (postanowieniem z [...] stycznia 2020 r.) wdrożył postępowanie wznowieniowe w sprawie zakończonej wydaniem decyzji z [...] października 2017 r., a następnie prawidłowo podjął decyzję o uchyleniu decyzji z [...] października 2017 r. przyznającej skarżącemu prawo do stypendium od [...] października 2017 r. W ocenie Sądu ujawnione ww. dowody i okoliczności wypełniają przesłankę, o której mowa w art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., stanowiącą podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego zakończonego decyzją ostateczną tego organu. Ujawnione w marcu 2018 r. okoliczności i dowody niewątpliwie miały dla organu pierwszej instancji charakter "nowych", istniały w dacie podjęcia przez ten organ decyzji o przyznaniu stypendium oraz nie były znane temu organowi w dacie wydania decyzji w dniu [...] października 2017 r. Jednakże w wydanej w wyniku wznowienia postępowania decyzji Prezydent błędnie uznał, iż postępowanie w sprawie dotyczącej przyznania prawa do stypendium od [...] października 2017 r. podlega umorzeniu w całości jako bezprzedmiotowe. Kwestia ta została jednak właściwie zweryfikowana przez Wojewodę w postępowaniu odwoławczym, który uchylił wydane w tym zakresie rozstrzygnięcie i - orzekając co do istoty sprawy - właściwie odmówił przyznania skarżącemu prawa do stypendium od [...] października 2017 r. W tym miejscu wyjaśnić należy, że rozstrzygnięcie o umorzeniu postępowania jest podejmowane tylko w sytuacji, gdy wystąpi bezprzedmiotowość postępowania administracyjnego w rozumieniu art. 105 § 1 k.p.a. Bezprzedmiotowość postępowania ma miejsce wtedy, gdy brak jest podstaw prawnych do merytorycznego rozstrzygnięcia danej sprawy w ogóle, bądź nie było podstaw do jej rozpoznania w drodze postępowania administracyjnego. Bezprzedmiotowość postępowania oznacza brak któregoś z elementów stosunku materialnoprawnego, skutkującego tym, iż nie można załatwić sprawy przez rozstrzygnięcie jej co do istoty, np. brak przedmiotu postępowania. Tym przedmiotem jest zaś konkretna sprawa, w której organ administracji publicznej jest władny i jednocześnie zobowiązany rozstrzygnąć na podstawie przepisów prawa materialnego o uprawnieniach lub obowiązkach indywidualnego podmiotu. Postępowanie administracyjne staje się bezprzedmiotowe w szczególności wówczas, gdy w wyniku wznowienia postępowania sprawa podlega przekazaniu sądowi powszechnemu (vide wyrok NSA z 6 marca 1984 r., sygn. akt SA/Kr 95/84; publ. ONSA 1984 Nr 1, poz. 25) bądź gdy w danej sprawie nie istnieje podstawa materialnoprawna do wydania decyzji administracyjnej. W wyroku z 16 września 1993 r., sygn. akt SA/Gd 806/93 (niepubl.) NSA wskazał, że jeżeli po wznowieniu postępowania nastąpiła zmiana stanu prawnego, w wyniku którego wyłączone jest w danej sprawie wydanie decyzji administracyjnej, organ rozpoznający sprawę na nowo, jeżeli stwierdzi istnienie podstawy wznowieniowej, powinien uchylić decyzję dotychczasową i umorzyć postępowanie w pierwszej instancji. Żadna z sytuacji powyżej wskazanych nie zaistniała w niniejszej sprawie, zatem rozstrzygnięcie Prezydenta wydane w następstwie wznowienia postępowania nie odpowiadało dyspozycji art. 151 § 1 pkt 2 k.p.a. Reasumując, w niniejszej sprawie wystąpiła merytoryczna negatywna przesłanka do przyznania stypendium, przewidziana w art. 53 ust. 6 p.z.r.p., bowiem skarżący od [...] lipca 2017 r. nie był osobą bezrobotną w rozumieniu art. 2 ust. 1 pkt 2 p.z.r.p. Stypendium w określonej w tym przepisie wysokości przysługuje tylko osobie bezrobotnej w okresie odbywania stażu. W sytuacji, gdy przesłanka posiadania statusu bezrobotnego nie jest spełniona, brak jest podstaw do wydania decyzji o umorzeniu postępowania jako bezprzedmiotowego, lecz zasadna jest odmowa przyznania prawa do stypendium (wobec niezaistnienia jednej z merytorycznych przesłanek pozytywnego załatwienia sprawy w postaci posiadania statusu osoby bezrobotnej). W świetle powyższych rozważań, Sąd stwierdza, że zaskarżona decyzja jest prawidłowa. Wojewoda dostrzegł nieprawidłowości w wydanej przez organ pierwszej instancji decyzji z [...] stycznia 2020 r., które zaskarżoną decyzją usunął. Decyzja ta nie narusza przepisów prawa materialnego (art. 53 ust. 6 p.z.r.p.), na których została oparta, ani też przepisów postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt 5 w związku z art. 151 § 1 pkt 2 k.p.a.) w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Jednocześnie Sąd wskazuje, iż podniesione w skardze zarzuty w istocie dotyczą kwestii pozbawienia skarżącego statusu osoby bezrobotnej i jako takie nie są skuteczne w odniesieniu do zaskarżonej decyzji. Z tych przyczyn Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.