I C 2214/25

<p>sygn. akt I C 2214/25</p> <div> <h2>WYROK</h2> <h5>W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ</h5> <p>15 lipca 2025 r.</p> <p>Sąd Rejonowy dla miasta stołecznego Warszawy w <span class="anon-block">W.</span> w I Wydziale Cywilnym w składzie:</p> <p>Przewodniczący: sędzia Mateusz Janicki</p> <p>po rozpoznaniu na rozprawie 15 lipca 2025 r. w <span class="anon-block">W.</span> </p> <p>przy udziale protokolanta Edyty Sochy</p> <p>sprawy z powództwa <strong> <!-- -->miasta stołecznego <span class="anon-block">W.</span> </strong> </p> <p>przeciwko <strong> <!-- --> <span class="anon-block">T. S.</span> </strong> </p> <p>o zapłatę</p> <p>oddala powództwo.</p> </div> <div> <h2>UZASADNIENIE</h2> <p> <em> <!-- -->Ponieważ wartość przedmiotu sporu nie przekracza 4 000 zł, uzasadnienie sporządzono w skróconej formie stosownie do <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 505(8);art. 505(8) § 4)">art. 505 ^{<!-- -->8} § 4 k.p.c.</a>, ograniczając je do wyjaśnienia podstawy prawnej z podaniem przepisów prawa.</em> </p> <p>Ponieważ pozwany w okresie objętym powództwem (10.04.2015 r. – 31.05.2016 r.) zajmował stanowiący własność powoda garaż przy <span class="anon-block">ul. (...)</span> w <span class="anon-block">W.</span>, powodowi na zasadzie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 225)">art. 225 k.c.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 224;art. 224 § 2)">art. 224 § 2 k.c.</a> należne jest wynagrodzenie za bezumowne korzystanie z jego rzeczy. Zostało już bowiem prawomocnie przesądzone (<em> <!-- -->wyrok Sądu Rejonowego dla m. st. Warszawy w <span class="anon-block">W.</span> z 30.03.2018 r., II C 2760/14, od którego apelację oddalono wyrokiem Sądu Okręgowego w Warszawie z 18.09.2019 r., XXVII Ca 136/19</em>), że pismem z 15.10.2014 r. powód skutecznie wypowiedział pozwanemu umowę najmu. Od tego momentu pozwany nie mógł już pozostawać w usprawiedliwionym przekonaniu co do przysługiwania mu prawa do zajmowania garażu, tak że był w złej wierze.</p> <p>Niemniej jednak w realiach niniejszej sprawy dochodzenie przez powoda tej należności od pozwanego stanowiło nadużycie prawa z uwagi na sprzeczność z zasadami współżycia społecznego i na zasadzie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 5)">art. 5 k.c.</a> nie korzysta z ochrony prawnej. Mając to na uwadze, sąd oddalił powództwo.</p> <p>Należało bowiem mieć na uwadze, że garaż objęty powództwem został zbudowany z własnych środków przez rodziców pozwanego, którzy od 1998 r. podejmowali działania celem uzyskania jego własności zgodnie z art. 211 u.g.n. Mimo tych starań z przyczyn od pozwanego (i jego rodziców) niezależnych postępowanie po stronie powoda się przedłużało, tak że ostatecznie dopiero po długotrwałym procesie sądowym, wytoczonym w 2019 r., wyrokiem Sądu Apelacyjnego w Warszawie z 24.09.2024 r. (I ACa 1335/22) zobowiązano powoda do ustanowienia na rzecz pozwanego prawa użytkowania wieczystego gruntu i przeniesienia własności garażu. Sąd uznał zarzuty podnoszone przez powoda, zmierzające do niezawarcia z pozwanym ww. umowy, za niezasadne. Gdyby powód niezwłocznie zaspokoił roszczenie pozwanego (wcześniej jego poprzedników prawnych) o zawarcie ww. umowy, które to roszczenie istniało od 1998 r., wówczas pozwany byłby właścicielem garażu i nie musiałby uiszczać opłat za jego korzystanie. Co kluczowe w niniejszej sprawie, za okres objęty powództwem pozwany uiszczał na rzecz powoda kwoty, które byłyby należne, gdyby strony nadal łączyła umowa najmu (zgodnie ze stawką wynikającą z uchwały organu powoda przewidzianej dla najemców, którzy zgłosili roszczenie z art. 211 u.g.n. i oczekują na jego realizację). Rozwiązanie umowy najmu miało natomiast związek z nieporozumieniem między stronami na tle nierealizowania przez powoda ww. roszczenia o przeniesienie własności garażu oraz obowiązków powoda jako wynajmującego do zapewnienia należytego stanu wynajmowanego obiektu. Uwzględnienie powództwa i przyznanie ochrony roszczeniu powoda, które powstało jako konsekwencja długotrwałego nierealizowania zasadnie dochodzonego przez pozwanego i jego poprzedników roszczenia z art. 211 u.g.n., w ocenie sądu kłóciłoby się z zasadami moralności, które na zasadzie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 5)">art. 5 k.c.</a> znajdują zastosowanie w rozstrzyganiu sporów prywatnych, a tym bardziej sporów z jednostką samorządu terytorialnego (podmiotu publicznego gospodarującego mieniem w postaci nieruchomości).</p> <p>Analogicznej oceny w sprawach dotyczących innych okresów dokonały: Sąd Okręgowy w Warszawie w wyroku z 15.11.2024 r., V Ca 1845/23, a także Sąd Rejonowy dla m. st. Warszawy w <span class="anon-block">W.</span> w wyroku z 2.07.2025 r., I C 1674/22.</p> <p>Z uwagi na powyższe sąd pominął dowód z opinii biegłego z zakresu rachunkowości na okoliczność ustalenia wysokości roszczenia, skoro zostało ocenione przez sąd jako nienależne już co do zasady. Niezależnie od tego podkreślenia wymaga, że zgłoszony przez powoda dowód był nieadekwatny – ustalenie wysokości wynagrodzenia za bezumowne korzystanie z nieruchomości pozostawałoby w gestii biegłego z zakresu wyceny nieruchomości (a nie rachunkowości). Mając to na uwadze roszczenie dochodzone pozwem pozostawałoby niewykazane co do wysokości.</p> </div>