II OSK 2172/19

TEZY Art. 61a § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 r. poz. 2096 z późn. zm.); art. 26 ust. 2 ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach (Dz. U. z 2018 r. poz. 21 z późn. zm.); art. 133 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302; z późn. zm.). SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Anna Łuczaj Sędziowie Sędzia NSA Jerzy Stelmasiak Sędzia del. WSA Kazimierz Bandarzewski (spr.) po rozpoznaniu w dniu 10 listopada 2020 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Wójta Gminy N. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 22 stycznia 2019 r. sygn. akt IV SAB/Wa 490/18 w sprawie ze skargi E. S. na bezczynność Wójta Gminy N. w przedmiocie rozpatrzenia wniosku w sprawie uznania za stronę postępowania administracyjnego I. uchyla zaskarżony wyrok i skargę oddala, II. odstępuje od zasądzenia zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego w całości. UZASADNIENIE Zaskarżonym wyrokiem z dnia 22 stycznia 2019 r. sygn. akt IV SAB/Wa 490/18 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uwzględniając skargę E. S. na bezczynność Wójta Gminy Nieporęt w przedmiocie rozpatrzenia wniosku w sprawie uznania za stronę postępowania administracyjnego, zobowiązał Wójta Gminy Nieporęt do rozpatrzenia wniosku skarżącej z dnia 24 maja 2018 r. w terminie miesiąca od dnia doręczenia odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami administracyjnymi sprawy (punkt I); stwierdził, że Wójt Gminy Nieporęt dopuścił się bezczynności, która miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa (punkt II); wymierzył Wójtowi Gminy Nieporęt grzywnę w kwocie 1000 zł (punkt III) oraz zasądził od Wójta Gminy Nieporęt na rzecz E. S. zwrot kosztów postępowania sądowego (punkt IV). W uzasadnieniu orzeczenia Sąd pierwszej instancji wskazał, że po stronie organu w niniejszej sprawie wystąpiły przesłanki pozwalające stwierdzić bezczynność w prowadzeniu postępowania, bowiem nie rozpoznał on wniosku skarżącej z dnia 24 maja 2018 r., a jedynie w wyniku złożonego przez skarżącą ponaglenia poinformował ją pismem z dnia 9 sierpnia 2018 r., że nie jest stroną postępowania. W ocenie Sądu nie była to prawidłowa forma załatwienia wniosku w sytuacji, gdy organ uznał, że stronie skarżącej nie przysługuje interes prawny do bycia stroną postępowania w sprawie składowania odpadów budowlanych wymieszanych z ziemią na terenie działek nr [...] położonych w miejscowości [...] w Gminie Nieporęt. Organ nie wszczynając żadnego postępowania stwierdził, że nie ma ona interesu prawnego w ewentualnym postępowaniu. Od momentu złożenia wniosku organ nie wydał żadnego rozstrzygnięcia (ani merytorycznego, ani procesowego), nie przedłużył też terminu załatwienia sprawy. Natomiast przepisy ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 r. poz. 2096 z późn. zm.) zwanej dalej w skrócie K.p.a. przewidują w takiej sytuacji wydanie odpowiedniego aktu (art. 61a K.p.a.). Biorąc pod uwagę wskazane okoliczności uznano, że nie wszczynając stosownego postępowania w sprawie w okresie 8 miesięcy (od dnia złożenia wniosku do dnia wydania niniejszego wyroku), organ dopuścił się rażącej bezczynności. Z tych względów zasługiwał na uwzględnienie również wniosek strony o wymierzenie organowi kary grzywny. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł Wójt Gminy Nieporęt, zaskarżając go w całości. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie przepisów postępowania, o których mowa w art. 174 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302; z późn. zm.) zwanej dalej w skrócie P.p.s.a., które to uchybienie miało istotny wpływ na wynik sprawy, to jest art. 133 § 1 zdanie pierwsze P.p.s.a., art. 141 § 4 P.p.s.a. oraz art. 149 i art. 154 § 6 P.p.s.a., w tym także w związku z art. 61, art. 61a i 145 § 1 pkt 4 K.p.a. - poprzez ich błędne zastosowanie i uznanie, że Wójt Gminy Nieporęt dopuścił się bezczynności wobec nierozpatrzenia i niezałatwienia wniosku skarżącej z dnia 24 maja 2018 r., która to bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa, a w konsekwencji uznanie, że w sprawie zaszły okoliczności uzasadniające zobowiązanie Wójta Gminy Nieporęt do rozpoznania wniosku skarżącej z dnia 24 maja 2018 r. w terminie miesiąca od dnia doręczenia odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami administracyjnymi sprawy oraz wymierzenie Wójtowi Gminy Nieporęt grzywny w wysokości 1000 zł i zasądzenie od Wójta Gminy Nieporęt na rzecz E. S. kwoty 100 zł. W oparciu o wskazane zarzuty wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości oraz rozpatrzenie skargi i jej oddalenie, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, a także o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 183 § 1 P.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze z urzędu pod rozwagę jedynie przesłanki uzasadniające nieważność postępowania wymienione w art. 183 § 2 P.p.s.a. W tej sprawie Sąd nie stwierdził wystąpienia przesłanki nieważności postępowania, a tym samym rozpoznając tę sprawę Naczelny Sąd Administracyjny związany jest granicami skargi. Związanie granicami skargi oznacza związanie podstawami zaskarżenia wskazanymi w skardze kasacyjnej oraz jej wnioskiem. Zgodnie z art. 174 P.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, a także 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Jak wynika z art. 176 P.p.s.a. strona skarżąca kasacyjnie ma obowiązek przytoczyć podstawy skargi kasacyjnej wnoszonej od wyroku Sądu pierwszej instancji i szczegółowo je uzasadnić wskazując, które przepisy ustawy zostały naruszone, na czym to naruszenie polegało i jaki miało wpływ na wynik sprawy. Rola Naczelnego Sądu Administracyjnego w postępowaniu kasacyjnym ogranicza się do skontrolowania i zweryfikowania zarzutów wnoszącego skargę kasacyjną. Sprawa podlega rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym, ponieważ stosownie do art. 15zzs4 ust. 1 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych zasadach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 r. poz. 374 z późn. zm.) wszystkie strony wyraziły zgodę na rozpoznanie tej sprawy na posiedzeniu niejawnym. Skarga kasacyjna jest zasadna. Przedmiotem skargi wniesionej do Sądu pierwszej instancji była bezczynność Wójta Gminy Nieporęt w zakresie braku uznania skarżącej E. S. za stronę postępowania dotyczącego składowania odpadów na działkach nr [...] [...] i [...] położonych w miejscowości [...], Gmina Nieporęt. Zasadnie strona skarżąca kasacyjnie podnosi zarzut naruszenia przez Sąd pierwszej instancji art. 133 § 1 zdanie pierwsze P.p.s.a. w związku z art. 61a K.p.a. polegający na ich błędnym zastosowaniu i uznaniu, że Wójt Gminy Nieporęt dopuścił się bezczynności wobec nierozpatrzenia i niezałatwienia wniosku skarżącej E. S. z dnia 24 maja 2018 r. Zgodnie z art. 133 § 1 zdanie pierwszej P.p.s.a. sąd administracyjny orzeka po zamknięciu rozprawy na podstawie akt sprawy. Orzekanie na podstawie akt sprawy oznacza, że sąd powinien oprzeć swoje rozstrzygnięcie na podstawie materiału dowodowego znajdującego się w aktach administracyjnych sprawy i wywodzonych z niego istotnych okolicznościach sprawy oraz wprowadza zakaz wykraczania poza zgromadzony materiał dowodowy. Tym samym stanowi naruszenie tego przepisu takie przeprowadzenie kontroli działania lub bezczynności organu administracyjnego, które doprowadziłoby do przedstawienia przez sąd administracyjny pierwszej instancji stanu sprawy w sposób oderwany od materiału dowodowego zawartego w aktach administracyjnych sprawy (tak np. NSA w wyroku z 28 sierpnia 2020 r. sygn. akt II FSK 687/20, opubl. w Lex nr 3061735; NSA w wyroku z 12 marca 2020 r. sygn. akt II OSK 1277/18, opubl. w Lex nr 3015318). Trafnie zarzuca strona skarżąca kasacyjnie, że na podstawie materiału dowodowego zgromadzonego w aktach sprawy należało stwierdzić, że postępowanie o którym mowa we wniosku skarżącej E. S. z dnia 24 maja 2018 r. znak: [...] zostało wszczęte przed datą złożenia tego wniosku. W aktach sprawy jest bowiem zarówno zawiadomienie z dnia [...] stycznia 2018 r. informujące strony o wszczęciu z urzędu postępowania znak: [...] w przedmiocie składowania odpadów budowlanych na działkach nr [...] [...] [...] w miejscowości [...], jak i inne pisma organu dotyczące tego postępowania. Tym samym na podstawie akt sprawy Sąd pierwszej instancji nieprawidłowo ustalił, że w zakresie składowania odpadów budowlanych na ww. działkach nie zostało wszczęte postępowanie administracyjne. Trafnie strona skarżąca kasacyjnie zarzuca Sądowi pierwszej instancji błędne zastosowanie art. 61a K.p.a. zgodnie z którym organ wydaje postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania, jeżeli jego wszczęcie jest niedopuszczalne. Skoro w tej sprawie postępowanie w sprawie składowania odpadów na działach nr [...] [...] i [...] prawidłowo określone przez E. S. jako postępowanie prowadzone pod znakiem: [...] zostało wszczęte i było prowadzone przez organ, to domaganie się przez skarżącą E. S. dopuszczenia do udziału w postępowaniu nie jest żądaniem jego wszczęcia. Skarżąca E. S. wyraźnie wskazała w swoim wniosku z 24 maja 2018 r., że posiada wiedzę o toczącym się postępowaniu, a nawet przytoczyła szczegółowe informacje o materiale dowodowym zebranym w sprawie pod znakiem: [...]. Ponadto skarżąca E. S. wyraźnie stwierdziła, że co do żądania wszczęcia postępowania w sprawę nielegalnego składowania odpadów złożyła odrębne wnioski z dnia 4 kwietnia 2017 r. i 6 kwietnia 2017 r. i bezczynność organu w tym zakresie zaskarżyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Wniosek zaś z 24 maja 2018 r. dotyczył uznania jej za stronę w już toczącym się postępowaniu. W związku z tym błędnie Sąd pierwszej instancji zastosował art. 61a § 1 K.p.a. uznając, że wniosek skarżącej E. S. z 24 maja 2018 r. stanowi wniosek o wszczęcie postępowania, a nie wniosek o uznanie skarżącej za stronę w już prowadzonym postępowaniu. Art. 61a K.p.a. nie zawiera podstawy do wydawania postanowienia w przedmiocie uznania danego podmiotu za stronę w już prowadzonym postępowaniu. Trafnie strona skarżąca kasacyjnie podnosi, że w okolicznościach tej sprawy brak bezczynności zachodził w związku z poinformowaniem E. S. pismem z dnia 9 sierpnia 2018 r. o braku uznania jej za stronę w już prowadzonym postępowaniu w sprawie składowania odpadów budowlanych na działkach nr [...] [...] [...] w miejscowości [...]. Organ wyjaśnił przy tym, w oparciu o jakie przepisy ustala się krąg stron w takim postępowaniu i dlaczego wnioskodawczyni odmówił przyznania takiego statusu. Postępowanie w przedmiocie usunięcia odpadów prowadzone było na podstawie art. 26 ust. 2 ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach (Dz. U. z 2018 r. poz. 21 z późn. zm.). Zgodnie z tym przepisem decyzja w przedmiocie nakazania usunięcia odpadów z miejsc nieprzeznaczonych do ich składowania lub magazynowania jest wydawana w postępowaniu wszczynanym z urzędu. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym dominuje pogląd, że stroną postępowania wszczętego z urzędu na podstawie art. 26 ustawy o odpadach jest przede wszystkim posiadacz odpadów, a ponadto także ten podmiot, który ma tytuł prawny do obszaru składowania odpadów (por. wyrok NSA z 11 lutego 2020 r. sygn. akt II OSK 1279/19, opubl. w Lex nr 3043526; wyrok NSA z 12 listopada 2019 r. sygn. akt II OSK 3182/17, opubl. w LEX nr 2783329). Nie budzi też wątpliwości, że pojęcie strony w rozumieniu art. 26 ust. 2 ustawy o odpadach powinno wprost nawiązywać do art. 28 K.p.a. i być wywodzone z przepisów prawa materialnego, a więc normy prawnej stanowiącej podstawę ustalenia uprawnienia lub obowiązku (por. wyrok NSA z 25 kwietnia 2014 r., sygn. akt II OSK 2872/12, opubl. w Lex nr 1481932; wyrok NSA z 11 lutego 2020 r. sygn. akt II OSK 1279/19, opubl. w Lex nr 3043526). Wyjątkowo stronami postępowania w przedmiocie usunięcia odpadów, prowadzonego na podstawie art. 26 ustawy o odpadach mogą być również właściciele sąsiednich nieruchomości pod warunkiem jednak, że wykażą oni swój interes prawny wynikający z odpowiedniej normy prawa materialnego, a nie tylko interes faktyczny (por. wyrok NSA z 16 maja 2019 r. sygn. akt II OSK 1642/17, opubl. w Lex nr 2695431; wyrok NSA z 27 listopada 2018 r. sygn. akt II OSK 2917/16, opubl. w Lex nr 2613804). Jak zaś wynika zarówno z wniosku E. S. z dnia 24 maja 2018 r., jak i innych jej pism składanych w sprawie, podnosiła ona takie okoliczności jak: przejazd samochodami ciężarowymi po drodze publicznej (ul. [...]) i niszczenie nawierzchni tej drogi, niestosowanie się kierowców ciężarówek do znaków drogowych, sprowadzanie niebezpieczeństwa dla mieszkańców ul. [...] w związku z ruchem pojazdów ciężarowych, nawożenie odpadów na działki znajdujące się nieopodal Kanału Bródnowskiego i związku z tym prawdopodobieństwo zanieczyszczania tego Kanału, hałas przy myciu samochodów, nieprawidłowe prowadzenie działalności gospodarczej przez M. W.. Argumentacja ta, w okolicznościach tej sprawy, nie uzasadniała uznania skarżącej E. S. za stronę postępowania objętego znakiem [...]. W tej sprawie nieruchomość będąca współwłasnością skarżącej oznaczona jako działka nr [...] nie sąsiaduje z żadną z działek objętych postępowaniem, co uzasadniało odmowę uznania, że postępowanie w sprawie nakazania usunięcia odpadów z działek nr [...] [...] [...] dotyczyło jej interesu prawnego. Sama zaś okoliczność położenia nieruchomości skarżącej (działka nr [...]) w określonej odległości od miejsca składowania odpadów nie pozwala na automatyczne uznanie współwłaścicielki takiej nieruchomości za stronę postępowania w sprawie nałożenia obowiązku usunięcia odpadów. Niewątpliwie E. S. przysługiwał interes faktyczny w domaganiu się usunięcia odpadów na działkach nr [...][...][...], ale żaden przepis nie przyznawał jej w okolicznościach tej sprawy ani prawa do domagania się wprowadzenia zakazu prowadzenia działalności gospodarczej przez M. W., ruchu pojazdów ciężarowych na drodze publicznej, lub ograniczenia mycia pojazdów. Różnica między interesem faktycznym i interesem prawnym polega na tym, że tylko ten ostatni jest chroniony przepisami prawa. Stroną zaś w postępowaniu administracyjnym jest tylko ten podmiot, którego interesu prawnego dotyczy dane postępowanie. Zasadnie podnosi strona skarżąca kasacyjnie zarzut błędnego zastosowania art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. przez Sąd pierwszej instancji. Błędne zastosowanie polegało na tym, że Wojewódzki Sąd Administracyjny przyjął, że w tej sprawie bezczynność Wójta Gminy Nieporęt wynikała także z braku wydania postanowienia o odmowie wszczęcia postępowania wznowieniowego, mimo że wniosek E. S. z dnia 24 maja 2018 r. zawierał jedynie warunkowo takie żądanie. Błędne zastosowanie ww. przepisu wynika zarówno z tego, że to nie art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. jest podstawą do wydania postanowienia o wszczęciu lub odmowie wszczęcia postępowania wznowieniowego, ale art. 149 § 1 lub 3 K.p.a., a art. 145 § 1 pkt 4 zawiera jedną z przesłanek wznowieniowych. Jednak przede wszystkim, na co trafnie uwagę zwróciła strona skarżąca kasacyjnie, błędne zastosowanie art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. wynikało z braku należytej oceny samego wniosku E. S. z 24 maja 2018 r. Otóż w tym wniosku wskazano, że tylko wówczas, gdyby w już prowadzonym postępowaniu została wydana decyzja kończąca takie postępowanie, to wniosek ten należało interpretować jako wniosek o wznowienie postępowania. Skoro zaś ani na datę złożenia wniosku z 24 maja 2018 r., ani na datę wyrokowania przez Sąd pierwszej instancji nie zostało zakończone postępowanie w przedmiocie nakazu usunięcia odpadów z działek nr [...][...][...], to nie było podstaw do uznania, że zawierał on żądanie wszczęcia postępowania wznowieniowego. Zasadnym jest także zarzut naruszenia przez Sąd pierwszej instancji art. 141 § 4 P.p.s.a. Zgodnie z tym przepisem uzasadnienie wyroku powinno zawierać przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie - w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku nie odniesiono się do interesu prawnego skarżącej w niniejszej sprawie. W konsekwencji Sąd pierwszej instancji pominął okoliczność, że skarżąca nie wykazała interesu prawnego w sprawie składowania odpadów, tzn. nie wykazała, że żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek, a tym samym nie wykazała legitymacji do złożenia skargi w powyższym zakresie i pominięcie tej okoliczności stanowi o naruszeniu art. 50 P.p.s.a. oraz art. 133 § 1 zdanie pierwsze P.p.s.a. Skarga na bezczynność przysługuje bowiem tylko temu, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone bezczynnością organu. Dla uwzględnienia takiej skargi konieczne jest nie tylko istnienie unormowania, z którego wynika obowiązek podjęcia rozstrzygnięcia, ale także wykazanie związku przyczynowego między bezczynnością organu, a naruszeniem interesu prawnego, czy uprawnienia strony skarżącej (por. postanowienie NSA z dnia 29 stycznia 2013, sygn. II OSK 59/13, LEX nr 1274433). Stąd też w konsekwencji wadliwie przyjęto, że w sprawie doszło do rażącej bezczynności Wójta Gminy Nieporęt w przedmiocie rozpatrzenia wniosku z dnia 24 maja 2018 r. Natomiast zarzut naruszenia art. 61 K.p.a. i art. 149 P.p.s.a. został nieprawidłowo sformułowany. Art. 61 K.p.a. dzieli się na sześć paragrafów i ani treść zarzutu, ani też uzasadnienia skargi kasacyjnej nie wskazuje, która z norm prawnych zawarta w tych jednostkach redakcyjnych ww. przepisu została nieprawidłowo zastosowania przez Sąd pierwszej instancji. Także art. 149 P.p.s.a. dzieli się na cztery paragrafy i strona skarżąca kasacyjnie nie wskazała, który z tych paragrafów został błędnie zastosowany. Jak już zostało to wspomniane, to strona skarżąca kasacyjnie ma obowiązek przytoczyć podstawy skargi kasacyjnej wnoszonej od wyroku Sądu pierwszej instancji i szczegółowo je uzasadnić wskazując, które przepisy ustawy zostały naruszone, na czym to naruszenie polegało i jaki miało wpływ na wynik sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny w postępowaniu kasacyjnym nie może doprecyzowywać zarzutów skargi kasacyjnej i jego rola ogranicza się do skontrolowania i zweryfikowania zarzutów zawartych w samej skardze kasacyjnej. Wskazane wyżej przez Naczelny Sąd Administracyjny motywy i przyjęte oceny stanowią wystarczającą podstawę do uwzględnienia skargi kasacyjnej Wójta Gminy Nieporęt i uchylenia zaskarżonego wyroku. Ponieważ sama istota sprawy jest dostatecznie wyjaśniona, to działając na podstawie art. 188 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznał skargę E. S. na bezczynność Wójta Gminy Nieporęt w przedmiocie rozpatrzenia wniosku w sprawie uznania za stronę postępowania administracyjnego. Kontrolując zaskarżone postanowienie Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że bezczynność w tej sprawie nie miała miejsca, a sama skarga jest niezasadna. Skarżącej nie przysługiwał interes prawny w uzyskaniu przymiotu strony w postępowaniu prowadzonym na podstawie art. 26 ust. 2 ustawy o odpadach w zakresie nałożenia obowiązku usunięcia odpadów z działek nr 245/2, 245/3 i 245/8. Ponadto skarżąca nie domagała się wszczęcia postępowania, ale uznania jej za stronę w już istniejącym postępowaniu, a wniosek o wszczęcie postępowania wznowieniowego miał charakter warunkowy, o ile zwykłe postępowanie administracyjne zakończyłoby się wydaniem ostatecznej decyzji administracyjnej. Skoro zaś taka decyzja nie została wydana do chwili orzekania przez Sąd pierwszej instancji, to nie było podstaw do zobowiązywania Wójta Gminy Nieporęt do wydania postanowienia w przedmiocie wznowienia postępowania. W związku z powyższym, działając na podstawie art. 188 P.p.s.a. i art. 151 w związku z art. 193 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny uchylił zaskarżony wyrok i skargę oddalił. Na podstawie art. 207 § 2 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny odstąpił od zasądzenia zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego w całości, uznając, że zachodzi szczególnie uzasadniony przypadek, o którym mowa w tym przepisie. W rozpatrywanej sprawie wyłączną przyczyną sprawiającą, że doszło do postępowania kasacyjnego, było wadliwe orzeczenie Sądu pierwszej instancji. Brak więc dostatecznych podstaw do tego, by obciążyć skarżącą, która wniosła skargę do Sądu pierwszej instancji, kosztami postępowania kasacyjnego.