VII SA/Wa 1410/13

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bogusław Cieśla (spr.), , Sędzia WSA Izabela Ostrowska, Sędzia WSA Małgorzata Miron, , Protokolant sekr. sąd. Ewa Sawicka, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 grudnia 2013 r. sprawy ze skargi P. O. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] maja 2013 r. znak [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji ostatecznej skargę oddala UZASADNIENIE [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] marca 2012r. na podstawie art. 151 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), art. 80 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2010 r. Nr 243, poz. 1623 ze zm.), po wznowieniu na wniosek P. O., postępowania administracyjnego zakończonego decyzją z dnia [...] września 2009 r. utrzymującą w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] lipca 2009 r. nakazującą P. O. rozbiórkę budynku mieszkalnego o pow. zabudowy 45,11 m2, usytuowanego na terenie działki nr [...] w Rodzinnym Ogrodzie Działkowym "[...]" w [...] - odmówił uchylenia decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] września 2009 r. W uzasadnieniu organ wskazał, że Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] na podstawie art. 48 ust 1 Prawa budowlanego, decyzją z dnia [...] lipca 2009 r. nakazał P. O. rozbiórkę budynku mieszkalnego trwale związanego z gruntem o pow. zabudowy 45,11 m2, usytuowanego na terenie działki nr [...], w Rodzinnym Ogrodzie Działkowym "[...]" w [...] ul. [...]. Po rozpatrzeniu odwołania od tej decyzji [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] decyzją z dnia [...] września 2009 r. utrzymał w całości w mocy decyzję organu I instancji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku wyrokiem z dnia 10 marca 2010 r., sygn. akt II SA/Gd 649/09 oddalił skargę na decyzję z dnia [...] września 2009 r. Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 25 stycznia 2012r. sygn. akt II OSK 2099/10, oddalił skargę kasacyjną od wyroku Sądu Wojewódzkiego z dnia 10 marca 2010 r. P. O. pismem z dnia 8 maja 2012 r. wniósł o wznowienie postępowania administracyjnego zakończonego prawomocną decyzją Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] września 2009 r. Jako podstawę wznowienia wnioskodawca wskazał, iż wyszły na jaw istotne dla sprawy nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji ostatecznej, nie znane organowi, który wydał decyzję. Do wniosku została dołączona kopia rysunku sporządzonego przez geodetę inż. S. P. - jak wskazała strona w dniu - 4 maja 2012 r. Według rysunku powierzchnia budynku objętego nakazem rozbiórki, mierzona przy gruncie w obrysie zewnętrznym, wynosi 24,4 m2, a nie jak wskazano w decyzji 45,11 m2. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] postanowieniem z dnia [...] czerwca 2012 r. odmówił wznowienia postępowania administracyjnego zakończonego prawomocną decyzją z dnia [...] września 2009r. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego postanowieniem z dnia [...] lipca 2012 r. uchylił w całości postanowienie z dnia [...] czerwca 2012 r. i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...]. Po ponownym rozpatrzeniu sprawy [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] postanowieniem z dnia [...] grudnia 2012 r. wznowił postępowanie administracyjne zakończone prawomocną decyzją z dnia [...] września 2009 r. Organ pismem z dnia 29 października 2012 r. wezwał P. O. do uzupełnienia wniosku o wznowienie postępowania, przez wskazanie: kiedy (w jakiej dacie) dowiedział się o okolicznościach stanowiących podstawę do wznowienia, przedłożenia dowodu kiedy (data sporządzenia) został wykonany przez geodetę pomiar powierzchni. W odpowiedzi P. O., poinformował, iż 4.05.2012r., dowiedział się, że przedmiotowa "altana murowana" ma powierzchnię 24,40 m2". Wobec powyższego organ stwierdził, że wniosek został wzniesiony przez stronę postępowania, wskazano w nim podstawę wznowienia postępowanie (nowe dowody, o których mowa w przepisie art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a.). Zachowany został termin określony w art. 148 § 1 k.p.a. Analizując sprawę organ wskazał, że P. O., podnosił, że wyszły na jaw istotne dla sprawy nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji ostatecznej nie znane organowi, który wydał decyzję. Do wniosku została dołączona kopia rysunku sporządzonego przez geodetę inż. S. P. w dniu 4 maja 2012 r. Według tego rysunku powierzchnia przedmiotowego budynku mierzona przy gruncie w zewnętrznym obrysie wynosi 24,4 m2.. Natomiast w uzasadnieniu decyzji z dnia [...] września 2009 r., organ ustalił na podstawie oględzin przeprowadzonych w dniu 19 czerwca 2008 r., że na terenie działki [...] znajduje się altana murowana o wymiarach zewnętrznych 6,18 m x 7,30 m, częściowo podpiwniczona, w trakcie budowy (podpiwniczenie o wymiarach 3,55 m x 7,30 m oraz 4,30 m x 2,63 m - pod tarasem). Podczas oględzin stwierdzono również, że: nad piwnicą i parterem wykonano stropy lane, żelbetonowe o grubości 10 cm, krzyżowo zbrojone ściany fundamentowe są w części lane oraz murowane z bloczków betonowych ściany murowane powstały z bloczków gazobetonowych o grubości 18 cm dwuspadowy dach o wielu płaszczyznach ma konstrukcję drewnianą i jest kryty papą w budynku znajdują się instalacja elektryczna, kanalizacyjna (z podłączeniem do dwukomorowego szamba z kręgów betonowych) i wodociągowa (z istniejącego wodociągu ogólnego na okres letni). Po dokonaniu powyższych ustaleń Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] stwierdził, że przedmiotowy obiekt nie jest murowaną altaną, ale budynkiem mieszkalnym (świadczyły o tym wymiary i wygląd zewnętrzny obiektu oraz podłączenie instalacji elektrycznej, kanalizacyjnej i wodociągowej). Według ustaleń organu dokonanych w decyzji z dnia [...] września 2009 r. powierzchnia zabudowy przedmiotowego obiektu (o wysokości 5,45 m - mierzonej od okapu i 5,05 m mierzonej w kalenicy od usypanego gruntu) wynosiła 45:11 m2 (wymiary zewnętrzne 6,18 m x 7,30 m). Wymiary przedmiotowego obiektu zostały ustalone w trakcie oględzin nieruchomości przeprowadzonych w dniu 19 czerwca 2008 r. z udziałem inwestora. Protokół oględzin, do którego załączono szkic dotyczący wymiarów obiektu, został podpisany przez P. O. bez uwag czy zastrzeżeń, zgodnie z normą PN-ISO 9836:1997 5.1.1 ustawioną przez Polski Komitet Normalizacyjny uchwalą nr 33/97-0 z dnia 28 października 1997 r. pod pojęciem "powierzchni zabudowy" rozumie się powierzchnię terenu zajętą przez budynek w stanie wykończonym. Powierzchnia zabudowy jest wyznaczana przez rzut pionowy zewnętrznych krawędzi budynku na powierzchnię terenu. W niniejszym przypadku nad tarasem znajdowała się część drugiej kondygnacji budynku (o wymiarach zewnętrznych 7,30 m x 2,63 m) wsparta na słupach żelbetonowych. Dlatego powierzchnia zabudowy przedmiotowego obiektu wynosiła łącznie 45, 11 m2 a nie 25,915 m2. Nadto w uzasadnieniu prawomocnego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 10 marca 2010r., sygn. akt II SA/Gd 649/09 skład orzekający wskazał m.in., że stan faktyczny został ustalony prawidłowo (ustalenia faktyczne dotyczące rozmiaru, wyglądu i przeznaczenia przedmiotowego obiektu zostały dokonane na podstawie dowodu z oględzin, który został przeprowadzony w obecności skarżącego, z czynności tych 2009 r., sporządzono protokół zawierający opisane wyżej dane, podpisany przez stronę skarżącą bez zastrzeżeń czy uwag co do treści istotnej dla ustaleń w niniejszej sprawie) W uzasadnieniu wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 stycznia 2012r., sygn. akt II OSK 2099/10, skład orzekający stwierdził m.in., że nieuzasadnione są zarzuty skargi kasacyjnej kwestionujące prawidłowość ustalenia stanu faktycznego w niniejszej sprawie, wobec przeprowadzenia postępowania dowodowego w sposób wszechstronny i wyczerpujący. Po tej analizie organ stwierdził, że rysunek sporządzony przez geodetę inż. S. P. przedstawia tylko część budynku o powierzchni mierzonej przy gruncie w zewnętrznym obrysie i nie może zostać uznany za istniejących w dniu wydania decyzji z [...] września 2009 r. nowy (nieznany organowi) dowód w sprawie (dowód ten "powstał" bowiem w dniu 4 maja 2012 r., tj. po upływie prawie trzech lat od wydania decyzji ostatecznej). W ocenie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] nie było podstaw do stwierdzenia, że zarówno decyzja dnia [...] lipca 2009 r. i decyzja z dnia [...] września 2009 r. zostały wydane w oparciu o nieprawidłowe ustalenia faktyczne w kwestii wymiarów (powierzchni zabudowy) przedmiotowego budynku. Na rysunku geodety inż. S. P. nie został uwzględniony fakt, iż w ramach budowy przedmiotowego budynku powstało poddasze wsparte na słupach (od strony północnej), które ma powierzchnię 47,85 m2. W dalszym ciągu powierzchnia zabudowy tego budynku powinna być ustalona z uwzględnieniem normy PN-ISO 9836:1997 5.1.1 ustawioną przez Polski Komitet Normalizacyjny uchwalonej nr 33/97-0 z dnia 28 października 1997 r., oraz faktu wsparcia poddasza na słupach. Z uwagi na powyższe [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...], na podstawie przepisu art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a., odmówił uchylenia swojej prawomocnej decyzji z dnia [...] września 2009 r. utrzymującej w całości w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] lipca 2009 r., ponieważ nie było podstaw do jej uchylenia na podstawie art. 145 § 1 pkt 5 Kodeks postępowania administracyjnego. P. O. wniósł odwołanie od decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] marca 2012 r., wskazując na prawidłowość pomiarów geodety inż. S. P. z którycho wynikało, że powierzchnia przedmiotowego budynku mierzona przy gruncie w zewnętrznym obrysie wynosi 24,4 m 2. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] maja 2013r. na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., po rozpatrzeniu odwołania P. O. od decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] marca 2012 r., odmawiającej uchylenia ostatecznej decyzji z dnia [...] września 2009 r., w przedmiocie rozbiórki obiektu budowlanego- utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu organ II instancji wskazał, że instytucja wznowienia postępowania służy wyeliminowaniu z obrotu prawnego ostatecznych decyzji, które zostały wydane w postępowaniu administracyjnym przeprowadzonym w wadliwy sposób. W wyniku wznowienia postępowania otwiera się możliwość ponownego rozpatrzenia sprawy. Postępowanie w sprawie wznowienia postępowania obejmuje dwa etapy. Pierwszym jest tzw. etap wstępny (wyjaśniający), w trakcie którego organ bada wyłącznie kwestie formalnej dopuszczalności przeprowadzenia postępowania wznowieniowego, tj. czy: żądanie pochodzi od strony lub innego podmiotu uprawnionego do żądania wznowienia; zachowano termin do złożenia żądania i czy wnoszący żądanie wskazał przesłankę wznowienia. Dopiero po stwierdzeniu wszystkich tych przesłanek organ może merytorycznie badać przesłanki wznowienia postępowania określone w art. 145 § 1 pkt 1-8 Kpa i wydać jedno z rozstrzygnięć przewidzianych przez art. 151 Kpa. Zgodnie z przepisem 148 § 1 Kpa podanie o wznowienie postępowania wnosi się do organu administracji publicznej, który wydał w sprawie decyzję w pierwszej instancji, w terminie jednego miesiąca od dnia, w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania. P. O. w piśmie z dnia 8 maja 2012 r., stanowiącym wniosek o wznowienie, przedstawił jako nowy dowód w sprawie, kserokopię pomiarów geodezyjnych wykonanych przez geodetę inż. S. P.. Wnioskodawca oświadczył, że o w/w okolicznościach dowiedział się w dniu 4 maja 2012 r. Zgodnie z art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., stanowiącym podstawę wniosku o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nieznane organowi, który wydał decyzję. Wznawia się postępowanie na w/w podstawie wtedy, gdy spełnione są łącznie trzy przesłanki: po pierwsze, ujawnione okoliczności faktyczne lub dowody, istotne dla sprawy, są nowe. Przez pojęcie nowych okoliczności faktycznych lub nowych dowodów należy rozumieć zarówno okoliczności lub dowody nowo odkryte, jak i po raz pierwszy zgłoszone przez stronę. "Nowe okoliczności faktyczne", "nowe dowody" mogą stanowić podstawę wznowienia postępowania, o ile są dla sprawy istotne, a zatem muszą dotyczyć przedmiotu sprawy oraz mieć znaczenie prawne, mające więc w konsekwencji wpływ na zmianę treści decyzji w kwestiach zasadniczych. W wyroku z dnia 25 czerwca 1985 r., ISA 198/85, NSA przyjął : "Przez nową okoliczność istotną dla sprawy (art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a.) należy rozumieć taką okoliczność, która mogła mieć wpływ na odmienne rozstrzygnięcie sprawy ". Drugą przesłanką jest istnienie "nowych okoliczności faktycznych", "nowych dowodów" w dniu wydania decyzji ostatecznej. Jeżeli zatem, okoliczności faktyczne powstały po wydaniu ostatecznej decyzji, to dają one podstawę do wszczęcia postępowania w nowej sprawie, a nie będą podstawą wznowienia postępowania. Trzecią przesłanką jest, że "nowe okoliczności faktyczne", "nowe dowody" nie były znane organowi, który wydał decyzję. W wyroku z dnia 29 marca 1985 r., III SA 1051/84 NSA wskazał, że przyczyna określona w art. 145 § 1 pkt 5 należy do grupy przyczyn, które istniały przed wydaniem decyzji, a przede wszystkim w dniu jej wydania i nie były znane organowi, który ją wydał. Jeżeli natomiast organ administracji publicznej wznowił postępowanie na podstawie okoliczności, które miały miejsce po wydaniu decyzji, to takie przekroczenie prawa, wbrew jasnym i określonym w sposób niedwuznaczny przesłankom tego przepisu, stanowi rażące naruszenie prawa, w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 KPA, w wyniku czego powstały skutki, które nie powinny być tolerowane z punktu widzenia wymogu praworządności. Przedstawiony przez wnioskodawcę dowód, w postaci kserokopii pomiarów geodezyjnych, z którego wynika, że powierzchnia budynku mierzona przy gruncie w zewnętrznym obrysie wynosi 24,4 m 2, pozostaje bez znaczenia dla przedmiotowej sprawy. Dowód ten nie jest nowym dowodem istniejącym w dniu wydania decyzji [...] WINB z dnia [...] września 2009 r. Przedmiotowe pomiary geodezyjne - załączone do wniosku o wznowienie postępowania - sporządzone zostały w dniu 4 maja 2012 r., a więc po wydaniu decyzji przez organ wojewódzki. Nie można zatem uznać, że stanowią one nowy dowód istotny dla sprawy, który istniał w dniu wydania decyzji przez organ wojewódzki. Biorąc pod uwagę przedstawiony wyżej stan faktyczny, stwierdzić należy, że w przedmiotowej sprawie brak jest podstaw do wznowienia postępowania, co z kolei powoduje, że nie można przejść do merytorycznego rozpoznania sprawy administracyjnej, nie można bowiem w takiej sytuacji, nawet w przypadku ewentualnego stwierdzenia innego rodzaju wadliwości decyzji, uchylić decyzji ostatecznej w trybie wznowieniowym. Podstawy wznowienia postępowania wyliczone są w K.p.a. wyczerpująco, wyjście poza nie jest rażącym naruszeniem prawa dającym podstawę do stwierdzenia nieważności decyzji (wyrok NSA w Warszawie z dnia 03 kwietnia 2001 r., sygn. akt: V SA 419/00, LEX nr 50125). Zgodnie z art. 151 § 1 pkt 1 K.p.a. organ administracji publicznej, po przeprowadzeniu postępowania określonego w art. 149 § 2 k.p.a. wydaje decyzją, w której odmawia uchylenia decyzji dotychczasowej, gdy stwierdzi brak podstaw do jej uchylenia na podstawie art. 145 § 1 lub art. 145a. Powyższy przepis stanowi, że w przypadku ustalenia braku podstaw określonych w art. 145 § 1 lub art. 145a k.p.a. organ podejmuje decyzję odmawiającą uchylenia decyzji dotychczasowej. W ocenie organu odwoławczego, [...] WINB zasadnie odmówił na podstawie art. 151 § 1 pkt 1 K.p.a., uchylenia ostatecznej decyzji [...] WINB z dnia [...] września 2009 r., utrzymującej w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] lipca 2009 r. P. O. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] maja 2013r., domagając się uchylenia zapadłych we wznowionym postępowaniu decyzji W skardze powołano się na prawidłowość pomiarów geodety inż. S. P., iż powierzchnia przedmiotowego budynku mierzona przy gruncie w zewnętrznym obrysie wynosi 24,4 m 2. Podniesiono również wadliwość ustaleń jakich dokonały organy nadzoru budowlanego w toku postępowania zakończonego decyzją o nakazie rozbiórki. W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje : Stosownie do dyspozycji art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. W świetle powołanego przepisu ustawy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżony akt z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, a więc prawidłowość zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni. Uwzględnienie skargi następuje tylko w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych, mających wpływ na wynik sprawy wad w postępowaniu administracyjnym (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej: p.p.s.a.) Zgodnie zaś z art. 134 § 1 ww. ustawy Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Rozpoznając sprawę w świetle tych kryteriów, skargę należało oddalić. Przedmiotem kontroli Sądu była decyzja Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z [...] maja 2013 r., którą organ utrzymał w mocy decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego o odmowie - po wznowieniu postępowania -uchylenia ostatecznej decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z [...] września 2009 r. Ostatnią z wymienionych decyzji, organ wojewódzki utrzymał w mocy decyzję organu powiatowego z [...] lipca 2009 r. nakazującą P. O. rozbiórkę budynku mieszkalnego o pow. zabudowy 45,11 m2, usytuowanego na terenie działki nr [...] w Rodzinnym Ogrodzie Działkowym "[...]" w [...]. Zaskarżone w sprawie orzeczenie organ wydał w oparciu o art. 138 § 1 pkt 1 i w zw. z art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a., przyjął bowiem za organem I instancji, iż w sprawie nie zaistniała przesłanka wznowienia i nie było podstaw do uchylenia decyzji ostatecznej z [...] września 2009 r. Postępowanie zakończone zaskarżoną decyzją zainicjowane zostało wnioskiem skarżącego, który żądając wznowienia powołał się przesłankę wznowienia uregulowaną w przepisie art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. Przypomnieć trzeba, iż w myśl przepisu art. 145 § 1 pkt 5, w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nie znane organowi, który wydał decyzję. Zauważyć trzeba, iż wznowienie postępowania jest instytucją procesową, stwarzającą możliwość ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej zakończonej decyzją ostateczną, jeżeli postępowanie, w którym ona zapadła, było dotknięte poważną, kwalifikowaną wadą - wyliczoną wyczerpująco w przepisach prawa procesowego. Nie jest więc to kolejna instancja zwykłego postępowania, a postępowanie umożliwiające kontrolę prawidłowości wydanej decyzji ostatecznej, przy czym ograniczone przesłankami enumeratywnie wymienionymi w art. 145 § 1 i art. 145a k.p.a., których rozszerzająca wykładnia jest niedopuszczalna, jako że wznowienie postępowania w sprawie zakończonej już decyzją ostateczną jest odstępstwem od zasady stabilności decyzji wyrażonej w art. 16 ww. ustawy. Właściwy organ orzeka po wznowieniu postępowania o wzruszeniu decyzji dotychczasowej tylko wówczas, gdy stwierdzi, iż wystąpiła jedna z przesłanek ściśle określonych w art. 145 § 1 lub 145a k.p.a. i jednocześnie nie zachodzi żadna z negatywnych przesłanek wznowienia postępowania określonych w art. 146 k.p.a., a więc nie upłynął termin dopuszczalności wznowienia postępowania, ani w wyniku wznowienia postępowania nie zapadnie wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej. Okoliczności, o których stanowi przepis art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. muszą mieć znaczenie prawne i potencjalny wpływ na zmianę treści decyzji. Omawiany przepis wymaga bowiem aby okoliczności i dowody, o których w nim mowa były istotne, a za istotne okoliczności czy dowody uznać można jedynie takie, które mogą mieć wpływ na odmienne rozstrzygnięcie sprawy. Skuteczne powołanie się na przesłankę określoną w art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. będzie miało miejsce wówczas, gdy nowe okoliczności lub dowody mają istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy w tym sensie, że wraz z innymi okolicznościami lub dowodami powinny stać się podstawą wydania odmiennej decyzji niż ta, która zapadła poprzednio. Nowe okoliczności i dowody w rozumieniu ww. przepisu to takie, które istniały w dacie orzekania w postępowaniu zwykłym, ale organ orzekający nimi nie dysponował (obojętnie z jakich przyczyn). Wydanie postanowienia o wznowieniu w oparciu o art. 149 § 1 k.p.a. nie przesądza wystąpienia w sprawie przesłanki wznowieniowej. Postanowienie to stanowi natomiast podstawę do przeprowadzenia przez organ postępowania co do przyczyn wznowienia (po pierwsze) oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy (o ile przyczyna wznowienia w sprawie będzie miała miejsce), stosownie do treści art. 149 § 2 k.p.a. Wskazać należy, iż przepis art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a. stanowiący podstawę prawną decyzji wznowieniowych wydanych w niniejszej sprawie -ma zastosowanie w przypadku, gdy w toku postępowania (po wznowieniu) ustalono, że żadna przesłanka z art. 145 § 1 k.p.a. nie miała miejsca, a tym samym nie było podstaw do ponownej merytorycznej oceny sprawy zakończonej decyzją ostateczną. Dostrzegając powyższe, wskazać trzeba, iż wnoszący o wznowienie powołał się na "nowe dowody", o których mowa w tym przepisie, do wniosku dołączył kopię rysunku sporządzonego przez geodetę inż. S. P. w dniu 4 maja 2012 r., według którego powierzchnia przedmiotowego budynku mierzona przy gruncie w zewnętrznym obrysie wynosi 24,4 m2.. W istocie jednak było to wskazanie na nowy dowód będący polemiką z dotychczasowymi ustaleniami organu w tym zakresie. Natomiast ustalenia co do prawidłowości stanu faktycznego sprawy zakończonej nakazem rozbiórki, poddane były skrupulatnej ocenie instancyjnej organów administracji i sądów administracyjnych. Należy przypomnieć, że w uzasadnieniu decyzji z dnia [...] września 2009 r., organ ustalił na podstawie oględzin przeprowadzonych w dniu 19 czerwca 2008 r., że na terenie działki [...] znajduje się altana murowana o wymiarach zewnętrznych 6,18 m x 7,30 m, częściowo podpiwniczona, w trakcie budowy (podpiwniczenie o wymiarach 3,55 m x 7,30 m oraz 4,30 m x 2,63 m - pod tarasem). Stwierdzono również, że: nad piwnicą i parterem wykonano stropy lane, żelbetonowe o grubości 10 cm, krzyżowo zbrojone ściany fundamentowe są w części lane oraz murowane z bloczków betonowych, ściany murowane powstały z bloczków gazobetonowych o grubości 18 cm, dwuspadowy dach o wielu płaszczyznach ma konstrukcję drewnianą i jest kryty papą w budynku znajdują się instalacja elektryczna, kanalizacyjna (z podłączeniem do dwukomorowego szamba z kręgów betonowych) i wodociągowa (z istniejącego wodociągu). Po dokonaniu powyższych ustaleń Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] stwierdził, że przedmiotowy obiekt nie jest murowaną altaną, ale budynkiem mieszkalnym (świadczyły o tym wymiary i wygląd zewnętrzny obiektu oraz podłączenie instalacji elektrycznej, kanalizacyjnej i wodociągowej). Według ustaleń organu powierzchnia zabudowy przedmiotowego obiektu (o wysokości 5,45 m - mierzonej od okapu i 5,05 m mierzonej w kalenicy) wynosiła 45:11 m2 (wymiary zewnętrzne 6,18 m x 7,30 m). Wymiary te zostały ustalone zgodnie z normą PN-ISO 9836:1997 5.1.1 ustawioną przez Polski Komitet Normalizacyjny uchwalą nr 33/97-0 z dnia 28 października 1997 r. gdzie pod pojęciem "powierzchni zabudowy" rozumie się powierzchnię terenu zajętą przez budynek w stanie wykończonym. Protokół oględzin, został podpisany przez P. O. bez uwag. Akta sprawy wskazują, że skarżący od samego początku kwestionował ustalenia organów, co do przyjętej wielkości powierzchni zabudowy. W tej sytuacji przedstawiony przez wnioskodawcę dowód, w postaci kserokopii pomiarów geodezyjnych, z którego wynika, że powierzchnia budynku mierzona przy gruncie w zewnętrznym obrysie wynosi 24,4 m 2, pozostaje bez znaczenia dla przedmiotowej sprawy. Dowód taki jest w istocie powtórzeniem stanowiska zajmowanego przez inwestora w toku postępowania rozbiórkowego i został sporządzony po wydaniu kwestionowanej decyzji. Nie jest zatem istotnym nowym dowodem istniejącym w dniu wydania decyzji [...] WINB z dnia [...] września 2009 r. Słusznie Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego ocenił, że przedmiotowe pomiary geodezyjne sporządzone w dniu 4 maja 2012 r., a więc po wydaniu decyzji przez organ wojewódzki, nie mogą być uznane, za nowy dowód istotny dla sprawy, który istniał w dniu wydania decyzji przez organ wojewódzki. Dlatego w przedmiotowej sprawie nie można było uchylić decyzji ostatecznej w trybie wznowieniowym. Zgodnie z art. 151 § 1 pkt 1 K.p.a. organ administracji publicznej, po przeprowadzeniu postępowania określonego w art. 149 § 2 k.p.a. wydaje decyzją, w której odmawia uchylenia decyzji dotychczasowej, gdy stwierdzi brak podstaw do jej uchylenia na podstawie art. 145 § 1 k.p.a. Z tych względów, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd orzekł jak w sentencji wyroku.