II SAB/Wa 312/20

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Góraj, Sędzia WSA Danuta Kania, Sędzia WSA Iwona Maciejuk (spr.), po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 27 października 2020 r. sprawy ze skargi A.H. na bezczynność Komendanta Centralnego Biura Śledczego Policji w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia [...] listopada 2018 r. o ponowne ustalenie i wypłatę ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany urlop 1. zobowiązuje Komendanta Centralnego Biura Śledczego Policji do rozpoznania wniosku A. H. z dnia [...] listopada 2018 r. o ponowne ustalenie i wypłatę ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany urlop w terminie miesiąca od daty doręczenia odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy; 2. stwierdza, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; 3. oddala skargę w pozostałym zakresie. UZASADNIENIE Pismem z dnia [...] maja 2020 r. A. H. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Komendanta Centralnego Biura [...] Policji w przedmiocie rozpatrzenia wniosku z dnia [...] listopada 2018 r. Wniósł o zobowiązanie organu do dokonania czynności wypłaty należności w określonym terminie wraz z ustawowymi odsetkami, przyznanie od organu sumy pieniężnej, stwierdzenie, że do bezczynności doszło z rażącym naruszeniem prawa. Skarżący zarzucił Komendantowi CB[...] P celowe przedłużanie postępowania, co jak wskazał, uniemożliwiło mu realizację gwarantowanego w art. 66 ust. 2 Konstytucji RP, prawa funkcjonariusza Policji do urlopu wypoczynkowego w formie ekwiwalentu z tytułu jego niewykorzystania, pod pozorem konieczności oczekiwania na ustanowienie przez ustawodawcę przepisu, w którym zostanie wskazane jak należy obliczać wysokość ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany urlop. Wskazał, że zarzuca także Komendantowi Głównemu Policji naruszenie art. 190 ust. 4 Konstytucji RP w związku z art. 115a ustawy o Policji poprzez uchylanie się od rozstrzygnięcia sprawy. W uzasadnieniu, powołując się na wyrok TK z dnia 30 października 1918 r. sygn. akt. K 7/15, skarżący wskazał, że odchodząc na policyjną emeryturę dnia [...] stycznia 2018 r. miał niewykorzystany urlop wypoczynkowy i dodatkowy za 2016 r. w wymiarze 35 dni, za 2017 r. w wymiarze 39 dni oraz za 2018 r. w wymiarze 39 dni, co daje łącznie 113 dni niewykorzystanego urlopu, za który wypłacono ekwiwalent w wysokości 1/30 miesięcznego uposażenia za każdy dzień, tj. w wymiarze niezgodnym z orzeczeniem Trybunału Konstytucyjnego. Podał, że dnia [...] listopada 2018 r. wystąpił do Komendanta Centralnego Biura [...] Policji z wnioskiem o wypłatę wyrównania ekwiwalentu za niewykorzystany urlop, w następstwie wyroku Trybunału Konstytucyjnego. Skarżący podał, że po bezskutecznym upływie terminu przewidzianego na rozpatrzenie sprawy, określonego w art. 35 § 1 i 3 Kodeksu postępowania administracyjnego, tj. po ponad 5 miesiącach oczekiwania - otrzymał pismo z dnia [...] [...] kwietnia 2019 r., w którym Zastępca Dyrektora Biura [...] Komendy Głównej Policji (mimo, że pismo kierowane było do Komendanta Centralnego Biura [...] Policji) poinformowała, że aktualnie brak jest możliwości pozytywnego rozpatrzenia zgłoszonego żądania oraz, że niezwłocznie po wejściu w życie regulacji określających sposób ustalania wysokości omawianego ekwiwalentu zostaną podjęte niezbędne działania zmierzające do załatwienia sprawy. W piśmie wskazano, że powstała luka prawna spowodowana wyrokiem TK, która uniemożliwia naliczenie ekwiwalentu. W piśmie nie podano choćby przybliżonego terminu załatwienia sprawy. Ponadto w żadnym miejscu nie wskazano, aby w/w urzędniczka została upoważniona przez Komendanta Centralnego Biura [...] Policji do rozstrzygnięcia wniosku. Skarżący wskazał, że dopiero pismem z dnia [...] września 2019 r., czyli po ponad 10 miesiącach od wystąpienia z wnioskiem Komendant Centralnego Biura [...] Policji ustosunkował się do tego wniosku (nawiązując do pisma [...] Biura [...] KGP), w którym poinformował, że trwają prace legislacyjne w tej materii, a sprawa zostanie rozpatrzona po wejściu w życie przepisów służących do rozpatrzenia tej sprawy. Skarżący wskazał, że po kolejnych 5 miesiącach oczekiwania - od daty ostatniej odpowiedzi na wniosek i po ponad 16 miesiącach od złożenia wniosku o wypłatę wyrównania ekwiwalentu, na podstawie art. 37 k.p.a. dnia [...] marca 2020 r. wystąpił do Komendanta Głównego Policji z ponagleniem. Postanowieniem nr [...] z dnia [...] kwietnia 2020 r. Komendant Główny Policji stwierdził, że Komendant Centralnego Biura [...] Policji nie dopuścił się bezczynności. Skarżący podał, że w postanowieniu tym wskazano, że aktualne pozostają wyjaśnienia przekazane pismami z dnia [...] kwietnia 2019 r. i [...] września 2019 r. Skarżący podniósł, że oznacza to, że kolejne 5 miesięcy od poprzedniego pisma nie przyniosły najmniejszego postępu w załatwieniu sprawy, a organ czuje się zwolniony z jakichkolwiek działań i oczekuje na przedsięwzięcia legislacyjne. Wyrok Trybunału Konstytucyjnego w żaden sposób nie został uwzględniony przez organ administracji. Skarżący wskazał, że do dnia wniesienia skargi organ, do którego złożył wniosek wszczynający postępowanie administracyjnie w tej sprawie nie wydał decyzji i nie podjął żadnych czynności w kierunku zaspokojenia jego roszczeń. Podał, że nie został także zawiadomiony o faktycznych przyczynach zwłoki ani o ewentualnym nowym terminie załatwienia sprawy i wcześniej o prawie do wniesienia ponaglenia, do czego jednoznacznie obliguje art. 36 § 1 k.p.a. Zdaniem skarżącego na gruncie przepisów postępowania administracyjnego brak okoliczności usprawiedliwiających powstrzymanie się od niezwłocznego działania organu. Jeżeli z takich czy innych powodów organ nie znajduje podstaw prawnych do pozytywnego załatwienia sprawy winien wydać decyzję odmowną, czego dotychczas nie uczynił. Komendant Centralnego Biura [...] Policji, reprezentowany przez radcę prawnego, w odpowiedzi z dnia [...] czerwca 2020 r. na skargę wniósł o jej oddalenie. W uzasadnieniu wskazał, że A. H. został zwolniony ze służby w Policji z dniem [...] stycznia 2018 r. przez Komendanta Centralnego Biura [...] Policji. Skarżący pełnił służę w Zarządzie w [...] CB[...] P. W dniu [...] stycznia 2018 r. z Wydziału [...] CB[...] P zostało wysłane do Wydziału [...] KWP w [...] zestawienie należności pieniężnych do wypłaty odprawy oraz ekwiwalentu pieniężnego za 113 dni niewykorzystanego za lata 2016-2018 urlopu wypoczynkowego/dodatkowego wraz z kopią zaświadczenia z dnia [...] stycznia 2018 r., w celu dalszej realizacji służbowej, tj. dokonania wypłaty świadczeń związanych ze zwolnieniem ze służby w Policji ww. funkcjonariusza. Pełnomocnik organu wskazał, że w dniu [...] listopada 2018 r. do Wydziału [...] CB[...] P wpłynął wniosek A. H. skierowany do Komendanta CB[...] P z prośbą o ponowne wyliczenie kwoty należnego ekwiwalentu za niewykorzystany urlop wypoczynkowy i dodatkowy, w zakresie określonym w wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 30 października 2018 r. sygn. akt K 7/15 orzekającym o niezgodności art. 115a ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2017 r., poz. 2067, z poźn. zm.) z art. 66 ust. 2 w związku z art. 31 ust. 3 zdanie drugie Konstytucji RP. Pełnomocnik wskazał, że biorąc pod uwagę, iż kwestia wypłaty ekwiwalentu za niewykorzystany urlop była czynnością materialno-techniczną (bez konieczności wydawania decyzji) pismem [...] Komendanta CB[...] P z dnia [...] stycznia 2019 r. wniosek m. in. A. H. skierowany został do KWP w [...] za pośrednictwem Biura [...] KGP, w celu dalszego procedowania. Biuro [...] KGP pismem z dnia 18 kwietnia 2019 r. poinformowało A. H., że w powyższym zakresie trwają prace legislacyjne i nie jest możliwe określenie, kiedy projektowane regulacje i w jakim kształcie, staną się prawem obowiązującym. Pełnomocnik organu wskazał, że pismem z dnia [...] kwietnia 2019 r. Biuro [...] KGP przesłało wniosek m.in. skarżącego do KWP w [...]. Pełnomocnik organu podniósł, że Komendant CB[...] P dodatkowo pismem z dnia [...] września 2019 r. poinformował wnioskodawcę, że nadal trwają prace legislacyjne, których celem jest zmiana ustawy o Policji w zakresie określonym w wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 30 października 2018 r. sygn. akt K 7/15 orzekającym o niezgodności art. 115a ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2017 r., poz. 2067, ze zm.) z art. 66 ust. 2 w związku z art. 31 ust. 3 zdanie drugie Konstytucji RP, wskazując, iż sytuacja taka będzie miała miejsce, aż do czasu ustanowienia przez ustawodawcę przepisu prawa, w którym wskazany zostanie sposób obliczania wysokości ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany urlop wypoczynkowy i dodatkowy a istotne znaczenie będą miały także przepisy przejściowe w sprawie przyjęcia danego wskaźnika tych przeliczeń. W piśmie organ wskazał, iż sprawa zostanie rozpoznana po wejściu w życie przepisów prawa służących do rozstrzygnięcia przedmiotowej materii. W dniu [...] kwietnia 2020 r. do Wydziału [...] CB[...] P wpłynęło ponaglenie złożone przez A. H. Komendant Główny Policji po rozpatrzeniu ponaglenia postanowieniem nr [...] z dnia [...] kwietnia 2020 r. stwierdził, że Komendant CB[...] P nie dopuścił się bezczynności w sprawie. Pełnomocnik organu odnosząc się do zarzutów skargi wskazał jednocześnie, że skarżący w swojej skardze na bezczynność wskazuje dwa odrębne organy, tj. Komendanta CB[...] P oraz Komendanta Głównego Policji. Zakładając, iż intencją skarżącego było złożenie skargi na bezczynność Komendanta CB[...] P pełnomocnik wskazał, iż organem właściwym do przeliczenia i wypłaty ekwiwalentu za niewykorzystany urlop jest Komenda Wojewódzka Policji w [...], a nie Komendant Centralnego Biura [...] Policji. Na marginesie dodał, że wyrównanie ekwiwalentu za niewykorzystany urlop wypoczynkowy i dodatkowy jest czynnością materialno-techniczną, tym samym w przedmiotowym przypadku nie wszczyna się postępowania administracyjnego, ani tym bardziej nie wydaje decyzji. Pełnomocnik, powołując się na zarządzenie Nr [...] z dnia [...] września 2007 r. Komendanta Głównego Policji w sprawie szczegółowych zasad organizacji i zakresu działania komend, komisariatów i innych jednostek organizacyjnych Policji (Dz. Urz. KGP z 2013 r. poz. [...]) wskazał do kogo należy obsługa [...] CB[...] Policji. Pełnomocnik podniósł, że z uwagi na to, że CB[...] P nie posiada samodzielności finansowej wniosek skarżącego (wraz z wnioskami innych policjantów) został przesłany za pismem z dnia [...] stycznia 2019 r. do Biura [...] KGP celem ich realizacji w zakresie swojej właściwości merytorycznej oraz rozesłania do poszczególnych komend wojewódzkich według właściwości miejscowej. Pełnomocnik wskazał, że z uwagi na bardzo dużą ilość wpływu wniosków o podobnym zakresie, celem wyeliminowania "dublowania się" wniosków ustalono, że wszystkie wnioski zostaną przesłane do KGP, która z kolei roześle je do komend wojewódzkich zgodnie z właściwością miejscową. Pełnomocnik wskazał, że pismem z dnia [...] kwietnia 2019 r. Biuro [...] KGP przesłało wniosek m.in. skarżącego do Komendy Wojewódzkiej Policji w [...]. Zdaniem pełnomocnika skarga na bezczynność w stosunku do Komendanta Centralnego Biura [...] Policji jest bezzasadna. Z uwagi na brak samodzielność finansowej CB[...] P nie jest właściwy do wyliczenia i wypłaty należnego ekwiwalentu, albowiem leży to w wyłącznej gestii Komendy Głównej Policji i poszczególnych komend wojewódzkich Policji. CB[...] P przekazało zgodnie z właściwością wniosek skarżącego do właściwej komendy wojewódzkiej Policji za pośrednictwem KGP. Biorąc pod uwagę bardzo dużą ilość wpływu wniosków od innych byłych policjantów CB[...] P nie sposób uznać, że organ przekazując zbiorczo wszystkie wnioski do KGP za pismem z dnia [...] stycznia 2019 r. pozostawał w bezczynności, czy nawet działał przewlekle. Skarżący był informowany pisemnie zarówno przez CB[...] P jak i KGP o przyczynie zwłoki w ponownym naliczeniu ekwiwalentu za niewykorzystany urlop w związku z odejściem na emeryturę. Pełnomocnik podkreślił, że do chwili sporządzenia odpowiedzi na skargę nie ma przepisów określających sposób naliczenia ww. świadczenia. Brak uchwalenia nowych przepisów w tym zakresie jest przesłanką niezależną od organów Policji. Pełnomocnik raz jeszcze wskazał, że CB[...] P kwestionuje stanowisko, że wniosek skarżącego zainicjował wszczęcie postępowania administracyjnego, gdyż jak wskazano wyżej, wniosek o ponowne naliczenie ekwiwalentu jest czynnością materialno-techniczną. Pełnomocnik organu, powołując się na ostrożność procesową zaznaczył, że w przypadku uznania argumentacji skarżącego w zakresie konieczności wyliczenia i wypłaty należnego ekwiwalentu za niewykorzystany urlop na podstawie art. 115 a ustawy o Policji bez konieczności oczekiwania na uchwalenie nowych przepisów w tym zakresie, organem właściwym do dokonania tego wyliczenia i wypłaty cały czas pozostaje Komenda Wojewódzka Policji w [...], a nie Komendant Centralnego Biura [...] Policji. Skarżący w piśmie z dnia [...] czerwca 2020 r. podtrzymał skargę. Podkreślił, że Komendant Centralnego Biura [...] Policji jest organem Policji, dysponującym własnym budżetem, podległym Komendantowi Głównemu Policji. Komendant CB[...] P kieruje Centralnym Biurem [...] Policji i jest przełożonym w sprawach osobowych policjantów CB[...] P. Wszelkie decyzje, w tym o charakterze finansowo płacowym dotyczące indywidualnych policjantów (grupa zaszeregowania, wysokość dodatków służbowych, nagród, rożnego rodzaju ekwiwalentów, w tym za niewykorzystany urlop i nadgodziny) realizowane są na podstawie decyzji, rozkazów personalnych i innego rodzaju czynności realizowanych przez Komendanta CB[...] P lub upoważnionych przez niego policjantów. W tej sytuacji dalsze procedowanie w zakresie wniosku skarżącego o wyrównanie ekwiwalentu powinno odbyć się w ramach kompetencji Komendanta CB[...] P jako właściwego przełożonego w sprawach osobowych. Skarżący wskazał również, że także w postanowieniu Komendanta Głównego Policji z dnia [...] kwietnia 2020 r. jednoznacznie wskazano, że przełożonym uprawnionym do wydania decyzji o odmowie wypłaty wnioskowanej należności jest właśnie Komendant Centralnego Biura [...] Policji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Skarga na bezczynność Komendanta Centralnego Biura [...] Policji w przedmiocie rozpatrzenia wniosku z dnia [...] listopada 2018 r. jest dopuszczalna, albowiem skarżący przed jej wniesieniem wystąpił do organu wyższego stopnia z ponagleniem. W sprawie, z uwagi na treść skargi, nie ma wątpliwości, że jej przedmiotem jest bezczynność Komendanta CB[...] P, a wskazanie na stronie drugiej skargi Komendanta Głównego Policji, było omyłkowe. Skarga jest zasadna. Zgodnie z art. 149 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm), sąd uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekle prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1–4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a, 1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności, 2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa, 3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Zgodnie z art. 35 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2018 r., poz. 2096), zwanej dalej k.p.a., organy administracji publicznej obowiązane są załatwiać sprawy bez zbędnej zwłoki. Stosownie do art. 35 § 2 k.p.a., niezwłocznie powinny być załatwiane sprawy, które mogą być rozpatrzone w oparciu o dowody przedstawione przez stronę łącznie z żądaniem wszczęcia postępowania lub w oparciu o fakty i dowody powszechnie znane albo znane z urzędu organowi, przed którym toczy się postępowanie, bądź możliwe do ustalenia na podstawie danych, którymi rozporządza ten organ. Załatwienie sprawy wymagającej postępowania wyjaśniającego powinno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej - nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania, zaś w postępowaniu odwoławczym – w ciągu miesiąca od dnia otrzymania odwołania (art. 35 § 3 k.p.a.). Stosownie do art. 35 § 5 k.p.a. do terminów określonych w przepisach poprzedzających nie wlicza się terminów przewidzianych w przepisach prawa dla dokonania określonych czynności, okresów zawieszenia postępowania, okresu trwania mediacji oraz okresów opóźnień spowodowanych z winy strony albo z przyczyn niezależnych od organu. Bezczynność organu administracji publicznej ma miejsce wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie, ale – mimo istnienia ustawowego obowiązku – nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub innego aktu, lub nie podjął stosownej czynności. Sytuacja taka zachodzi w niniejszej sprawie. Wniosek skarżącego z dnia [...] listopada 2018 r. o ponowne ustalenie i wypłacenie ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany urlop wypoczynkowy i dodatkowy wpłynął do Centralnego Biura [...] Policji w dniu [...] listopada 2018 r. Bezsporne jest, że Komendant Centralnego Biura [...] Policji nie dokonał niezwłocznie czynności materialno-technicznej w postaci wypłaty żądanego świadczenia, nie wydał też, w przewidzianym przez k.p.a. terminie, postanowienia o odmowie wszczęcia postępowania (art. 61a k.p.a.) ani decyzji o odmowie ponownego ustalenia i wypłaty ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystane urlopy wypoczynkowe i dodatkowe. Kwestionowanie przez Komendanta CB[...] P swojej właściwości w sprawie rozpatrzenia wniosku skarżącego z dnia [...] listopada 2018 r. nie znajduje uzasadnienia. Powołanie się w odpowiedzi na skargę na zarządzenie Nr [...] z dnia [...] września 2007 r. Komendanta Głównego Policji w sprawie szczegółowych zasad organizacji i zakresu działania komend, komisariatów i innych jednostek organizacyjnych Policji (Dz. Urz. KGP z 2013 r. poz. 50) nie jest zrozumiałe. Kwestia wskazania przez KGP w tym zarządzeniu, do jakich podmiotów należy obsługa [...], nie ma znaczenia w sprawie. Źródła powszechnie obowiązującego prawa Rzeczypospolitej Polskiej określa art. 87 ust. 1 i ust 2 Konstytucji RP. W sprawie jest bezsporne i zostało wprost wskazane w odpowiedzi na skargę, że skarżący zwolniony został ze służby z dniem [...] stycznia 2018 r. przez Komendanta Centralnego Biura [...] Policji. Ten organ zatem, jako ostatni przełożony skarżącego jest właściwy do rozpatrzenia wniosku z dnia [...] listopada 2018 r. (art. 5a ust. 2 ustawy o Policji). Nawet jeśli Komendant Centralnego Biura [...] Policji miał jakiekolwiek wątpliwości co do swojej właściwości w rozpatrzeniu tego wniosku, rozwiał je już Komendant Główny Policji w treści postanowienia z dnia [...] kwietnia 2020 r. nr [...], wydanego na podstawie art. 37 k.p.a. po rozpatrzeniu ponaglenia. Stwierdzenie Komendanta Głównego Policji, że Komendant CB[...] P nie dopuścił się bezczynności, nie opierało się na stwierdzeniu, że Komendant CB[...] P nie jest właściwy w sprawie, tylko na braku regulacji prawnej do ustalenia wysokości ekwiwalentu pieniężnego. Argumentacja odpowiedzi na skargę nie mogła tym samym odnieść zamierzonego skutku. Raz jeszcze podkreślenia wymaga, że kwestia obsługi finansowej organu nie ma znaczenia prawnego dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy i nie daje podstaw do oddalenia skargi. Rozpoznając skargę na bezczynność Komendanta Centralnego Biura [...] Policji w przedmiocie rozpatrzenia wniosku z dnia [...] listopada 2018 r. o ponowne ustalenie i wypłacenie ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany urlop wypoczynkowy i dodatkowy stwierdzić należało, że organ nie rozpoznał wniosku skarżącego w formie przewidzianej przez przepisy prawa procesowego, tj. postanowienia lub decyzji, ani w terminach wskazanych w art. 35 k.p.a. ani do dnia rozstrzygania niniejszej sprawy (do Sądu nie wpłynęła żadna informacja od pełnomocnika organu w tym zakresie). Podniesiony przez Komendanta CB[...] P, w odpowiedzi z dnia 16 września 2019 r. skierowanej do wnioskodawcy, argument, że brak jest regulacji prawnej i nadal trwają prace legislacyjne, których celem jest zmiana ustawy o Policji w zakresie określonym w wyroku TK sygn. akt K 7/15, nie stanowi o braku bezczynności organu w rozpatrzeniu wniosku skarżącego w niniejszej sprawie. Jeśli w ocenie organu postępowanie w sprawie wyrównania ekwiwalentu za niewykorzystane urlopy wypoczynkowe i dodatkowe nie może być wszczęte z jakichkolwiek przyczyn, organ - stosownie do art. 61a k.p.a. - winien wydać postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania. Od postanowienia takiego służy zażalenie. Postanowienie w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania administracyjnego strona może kwestionować przed sądem administracyjnym. W sytuacji zaś, gdy w ocenie organu brak jest podstaw do pozytywnego rozpatrzenia wniosku skarżącego, organ winien wydać decyzję administracyjną. Odmowa dokonania czynności materialno-technicznej następuje bowiem w drodze decyzji administracyjnej. Jest bezsporne, że kierując do wnioskodawcy odpowiedź z dnia [...] września 2019 r. organ zdawał sobie sprawę, że wypłata dotychczas nie została dokonana. Organ poinformował zresztą wnioskodawcę, że po wejściu w życie przepisów prawa służących do rozstrzygnięcia przedmiotowej materii sprawa wnioskodawcy zostanie niezwłocznie rozpatrzona. Skierowanie do strony zwykłego pisma informującego, że aktualnie brak jest przepisów prawa umożliwiających rozpatrzenie wniosku, nie stanowi załatwienia sprawy w wymaganej przepisami prawa formie. Niepodjęcie przez organ w ustawowym terminie działania, które umożliwiłoby stronie jego kwestionowanie przed sądem administracyjnym w celu dochodzenia swych praw, stanowi o bezczynności Komendanta CB[...] P w rozpatrzeniu wniosku. Dla stwierdzenia bezczynności organu w zakresie wydania stosownego aktu lub podjęcia czynności nie ma znaczenia fakt, z jakich powodów organ zwleka z realizacją wniosku, a w szczególności, czy zwłoka spowodowana jest zawinioną lub też niezawinioną przyczyną. Zaznaczyć przy tym należy, że okoliczności powołane w piśmie z dnia [...] września 2019 r. skierowanym do wnioskodawcy, jak również zawarte w odpowiedzi na skargę nie mogą być traktowane jak okres opóźnienia wynikający z przyczyn niezależnych od organu, o którym mowa w art. 35 § 5 k.p.a. Nie jest to okres opóźnienia, którego nie wlicza się do terminów określonych w art. 35 § 1- § 4 k.p.a. Skarga na dzień jej wniesienia była zasadna i pozostaje zasadna na dzień orzekania w tej sprawie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie. Do Sądu nie wpłynęła informacja od organu o dokonaniu czynności materialno-technicznej (wypłaty), jak również o wydaniu decyzji lub postanowienia. Z tego względu Sąd zobowiązał Komendanta Centralnego Biura [...] Policji do rozpatrzenia wniosku A. H. z dnia [...] listopada 2018 r. w terminie miesiąca od dnia doręczenia odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy. Jednocześnie Sąd stwierdził, że bezczynność Komendanta Centralnego Biura [...] Policji nie miała w niniejszej sprawie charakteru rażącego naruszenia prawa. Wprawdzie organ nie podjął właściwego działania w ustawowym terminie, jednakże z akt postępowania i z odpowiedzi na skargę nie wynika, aby działanie organu było nakierowane na pozbawienie wnioskodawcy uprawnień. Organ pierwsze swoje działania w dniu [...] stycznia 2019 r. podjął kierując się brakiem konieczności wydania decyzji, albowiem przyjął (trafnie), że wypłata żądanego świadczenia jest dokonywana w formie czynności materialno-technicznej. Z tego względu, jak wskazał organ, wniosek strony przekazał do KWP w [...], za pośrednictwem Biura [...] KGP. Działanie to – wobec niedokonania niezwłocznie wypłaty – nie usprawiedliwia bezczynności organu w rozpatrzeniu wniosku, o czym była już mowa wyżej, ale jednocześnie nie daje podstaw, aby organowi przypisać złą wolę, czy działanie na szkodę strony. Pismo organu z dnia [...] września 2019 r. nie stanowiło podjęcia właściwej czynności, ale wyjaśniało stronie dotychczasowy brak działania. Argumentacja organu, choć nie mogła wpłynąć na wynik sprawy dotyczącej bezczynności, nie stanowi jednocześnie – w stanie faktycznym tej sprawy – przesłanki stwierdzenia rażącego naruszenia prawa. Trudność w rozpatrzeniu wniosku, na jaką organ wskazał w związku z wydanym przez Trybunał Konstytucyjny wyrokiem zakresowym, pozwala stwierdzić, że brak oczekiwanego przez skarżącego działania organu, nie miał charakteru rażącego naruszenia prawa. Odnosząc się do wniosku skarżącego o przyznanie sumy pieniężnej wskazania wymaga, że zgodnie z art. 149 § 2 P.p.s.a. sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1, może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 156 § 6. Powołany wyżej przepis nie precyzuje charakteru przyznawanej kwoty pieniężnej. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego prezentowany jest pogląd, który podziela także Sąd rozpoznający niniejszą sprawę, że instytucja sumy pieniężnej, podobnie jak i grzywna, pełni funkcję represyjną oraz prewencyjną – mającą na celu wzmocnienie instytucji przeciwdziałających bezczynności oraz przewlekłemu prowadzeniu postępowania. Podobnie jak w przypadku grzywny, jej celem jest zdyscyplinowanie organu do załatwienia sprawy. Suma pieniężna pełni również funkcję kompensacyjną, jako że jest zadośćuczynieniem dla skarżącego za oczekiwanie na zakończenie jego sprawy i ta jej funkcja ma szczególne znaczenie (v. wyrok NSA z dnia 21 lutego 2018 r. sygn. akt I OSK 2229/17, wyrok NSA z dnia 27 lutego 2019 r. sygn. akt I OSK 1189/17, wyrok NSA z dnia 11 kwietnia 2017 r. sygn. akt I OSK 1506/16, wyrok NSA z dnia 18 grudnia 2018 r. sygn. akt I OSK 3800/18, orzeczenia.nsa.gov.pl). Użycie przez ustawodawcę w powołanym wyżej przepisie zwrotu "sąd (...) może" oznacza, że rozstrzygnięcie w przedmiocie grzywny lub przyznania od organu sumy pieniężnej ma charakter fakultatywny. W stanie faktycznym tej sprawy Sąd nie znalazł podstaw do uwzględnienia wniosku o przyznanie od organu sumy pieniężnej. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 i § 1a w zw. z art. 119 pkt 4 i art. 120 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł, jak w punkcie 1 i 2 wyroku. W punkcie 3 wyroku, Sąd orzekł na podstawie art. 151 powołanej ustawy.