I SA/Op 99/20

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marta Wojciechowska Sędziowie Sędzia WSA Grzegorz Gocki (spr.) Sędzia WSA Aleksandra Sędkowska Protokolant Starszy inspektor sądowy Iwona Bergiel po rozpoznaniu w dniu 14 października 2020 r. na rozprawie sprawy ze skargi T. W. na uchwałę Rady Miasta Opola z dnia 28 listopada 2019 r., nr XIX/372/19 w przedmiocie wyboru metody ustalenia opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi odebranymi z nieruchomości na terenie miasta Opola oraz stawki tej opłaty postanawia I. odrzucić skargę o stwierdzenie nieważność zaskarżonej uchwały w części dotyczącej ustalenia stawki opłaty za selektywne zbieranie i odbieranie odpadów w odniesieniu do pojemnika na odpady o pojemności 1100 l, II. w pozostałym zakresie umorzyć postępowanie sądowe. UZASADNIENIE W skardze wniesionej do tut. Sądu na uchwałę Rady Miasta Opola z dnia 28 listopada 2019 r. nr XIX/372/19 zmieniającą uchwałę w sprawie wyboru metody ustalania opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi odebranymi z nieruchomości na terenie miasta [...] oraz ustalania stawki tej opłaty (dalej: Uchwała), T. W. (dalej: strona, skarżący), działając na podstawie art. 100 ust 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz.U. z 2019 r. poz. 506 ze zm., dalej: "u.s.g.") wnosząc o jej uchylenie w całości podniósł: 1. w odniesieniu do nieruchomości niezamieszkałych - zarzut naruszenia art. 6k ust 2a pkt 5 ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 2010, dalej: "u.c.p.g.") w związku z art. 10 ust 2 ustawy z dnia 19 lipca 2019 r. o zmianie ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach oraz niektórych innych ustaw (Dz.U.2019 r. poz. 1579 dalej: "ustawa nowelizująca") poprzez uchwalenie za pojemnik o pojemności 1.100 litrów stawki opłaty w wysokości wyższej niż maksymalne stawki opłat, które za odpady komunalne zbierane i odbierane w sposób selektywny wynoszą za miesiąc - w przypadku metody, o której mowa w art. 6j ust. 3 ww. ustawy - 3,2% przeciętnego miesięcznego dochodu rozporządzalnego na 1 osobę ogółem za pojemnik o pojemności 1.100 litrów lub 1% przeciętnego miesięcznego dochodu rozporządzalnego na 1 osobę ogółem za worek o pojemności 120 litrów, przeznaczone do zbierania odpadów komunalnych na terenie nieruchomości. Za pojemniki lub worki o mniejszej lub większej pojemności stawki opłat ustala się w wysokości proporcjonalnej do ich pojemności. W konsekwencji powyższego stawka opłaty za pojemnik o pojemności 1100 litrów, przy uwzględnieniu, przeciętnego miesięcznego rozporządzalnego dochodu na 1 osobę w 2018 r. wynosić może maksymalnie 54,18 zł,, podczas gdy w ramach skarżonej Uchwały w części dotyczącej ustalenia stawki opłaty za selektywne zbieranie i odbieranie odpadów dla właścicieli nieruchomości na których niezamieszkują mieszkańcy, a powstają odpady w odniesieniu do pojemnika na odpady o pojemności 1100 l ustalona jest w wysokości 84,40 zł Zdaniem skarżącego, w ramach uchwały z dnia 28 listopada 2019 r. nr XIX/372/19, doszło zatem do naruszenia prawa, gdyż uwzględniono podwyżki wynikające z nowego brzmienia art. 6k ust. 3 u.c.p.g., a z drugiej strony pominięto rozwiązania mające na celu dostosowanie przepisów o zasięgu lokalnym do limitów wynikających z dodanego ustawą nowelizującą art. 6k ust. 2a pkt 5. Skarżący nie zgodził się z tym, że takiemu rozwiązaniu sprzyjały przepisy przejściowe ustawy z dnia 19 lipca 2019 r. o zmianie ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach oraz niektórych innych ustaw, na które powołano się w uzasadnieniu projektu skarżonej uchwały. Wyraził pogląd, że Rada Miasta Opola miała obowiązek dokonać kompleksowej implementacji noweli, a nie jedynie tych przepisów, które dały jej narzędzie do uzyskania wyższych dochodów tytułem opłat za zbieranie odpadów komunalnych. Końcowo powołał się na uchwałę Regionalnej Izby Obrachunkowej w Opolu nr 34/52/2019 z dnia 31.12.2019 r. wskazującą na naruszenie w uchwale nr XIX/372/19 Rady Miasta Opola z dnia 28 listopada 2019 r. zmieniającej uchwałę w sprawie wyboru metody ustalenia opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi odebranymi z nieruchomości na terenie Miasta Opola oraz ustalenia stawki tej opłaty w części dotyczącej postanowień zawartych w § 1 pkt 5 w zakresie odnoszącym się do określenia w § 2 ust. 2 uchwały zmienianej stawek opłat (od 60 l do 15 m3 włącznie) dla selektywnego zbierania i odbierania odpadów za pojemnik o określonej pojemności dla właścicieli nieruchomości, na których nie zamieszkują mieszkańcy, a powstają odpady komunalne art. 6k ust. 2a pkt 5 u.c.p.g., w zw. z art. 10 ust. 2 ustawy nowelizującej. Do skargi załączono decyzję Prezydenta Miasta Opola z dnia 01.02.2018 r., [...], w sprawie określenia skarżącemu wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi za nieruchomość położoną w [...] przy ul. [...], za okres od lipca 2013 r. do października 2017 r. według stawek opłat jak za nieruchomość mieszaną (jednocześnie zamieszkałą i niezamieszkałą). 2. w odniesieniu do nieruchomości zamieszkałych - zarzut naruszenia art. 6k ust. 4a u.c.p.g., poprzez brak zwolnienia w części z opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi właścicieli nieruchomości zabudowanych budynkami mieszkalnymi jednorodzinnymi, kompostujących bioodpady stanowiące odpady komunalne w kompostowniku przydomowym, proporcjonalnie do zmniejszenia kosztów gospodarowania odpadami komunalnymi z gospodarstw domowych. Uzasadniając ten zarzut podał, że zgłosił on w deklaracji na odpady, którą dołączył do skargi, posiadanie kompostownika o pojemności 720 litrów. Uważa, że ulga za kompostowanie stanowi jedno z kryteriów dla ustalania opłaty za odpady, o którym mowa w art. 6k ust. 2a pkt 5 u.c.p.g., a z treści uzasadnienia projektu skarżonej uchwały wywiódł, że Rada Miasta nie planuje wprowadzenia takiej ulgi. W ten sposób, jak wskazał skarżący, doszło do pozbawienia go prawa do obniżenia opłat za odbiór odpadów komunalnych. W odpowiedzi na skargę Rada Miasta Opola (dalej : Rada , organ) wniosła o odrzucenie skargi, ewentualnie o jej oddalenie jako bezzasadnej. Motywując wniosek o odrzucenie skargi wskazała, że zgodnie art. 101 ust. 1 u.s.g. każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem, podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może zaskarżyć uchwałę lub zarządzenie do sądu administracyjnego. Tym samym, jak zaznaczył organ, ustawa uzależnia dopuszczalność skargi na uchwałę organu gminy od naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia. Jak dalej zauważono, faktycznie 1.02.2018 r. wydana została decyzja określająca T. W. wysokość opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi za nieruchomość położoną w [...] przy ul. [...]., za okres od lipca 2013 r. do października 2017 r. według stawek opłat jak za nieruchomość mieszaną (jednocześnie zamieszkałą i niezamieszkałą). Od tej decyzji wniósł on odwołanie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu, w którym zwrócił się o ustalenie stawki opłaty za okres od lipca 2013 r. do października 2017 r. jak dla nieruchomości zamieszkanej przez dwie osoby, które selektywnie pozbywają się odpadów komunalnych. Decyzją SKO z 23.04.2018 r. nr SKO.[...] utrzymano w mocy zaskarżoną decyzję Prezydenta Miasta Opola. Następnie, 5 września 2019 r. T. W. złożył kolejną deklarację, w której ponownie wysokość opłaty wyliczono jak dla nieruchomości zamieszkałej, w związku z czym Prezydent Miasta Opola wszczął postępowanie w sprawie określenia wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi za nieruchomość przy ul. [...] za okres od listopada 2017 r. do października 2019 r. Z tych powyższych, bezspornych okoliczności sprawy organ wywiódł, że na dzień podejmowania uchwały Rady Miasta Opola z dnia 28 listopada 2019 r. nr XIX/372/19 oraz na dzień złożenia skargi - brak jest po stronie skarżącego naruszonego interesu prawnego, który uprawniałby go do złożenia skutecznej skargi na akt prawa miejscowego. Zdaniem organu, wynika to stąd, że zarówno skarżący, jak i Prezydent Miasta Opola w ogóle nie wykorzystywali do określenia wysokości należnej opłaty, stawki opłat przewidzianej dla nieruchomości niezamieszkałych i selektywnego sposobu zbierania i odbierania odpadów komunalnych. Uzasadniając natomiast alternatywnie zgłoszony wniosek o oddalenie skargi, Rada Miasta Opola odróżniła delegację ustawową zawartą w przepisie art. 6k ust. 1 i ust. 3 u.c.p.g. od delegacji ustawowej zawartej w przepisie art. 6k ust. 4a tej ustawy, twierdząc jednocześnie, że stanowią one dwie autonomiczne podstawy do wydania aktu prawa miejscowego. Kierując się tym założeniem, odwołując się do treści unormowań art. 6m ust. 1, art. 6m ust 2, art. 6m ust. 1b pkt 7, art. 6k ust. 4b ustawy o utrzymaniu czystości stwierdziła, że w skarżonej uchwale nie musiano regulować materii związanej z częściowym zwolnieniem związanym z korzystaniem z kompostownika. Tym bardziej, że art. 9 ustawy nowelizującej przewiduje prawną możliwość wstrzymania się z ustanowieniem materii związanej ze zwolnieniem częściowym od opłat za zbieranie odpadów komunalnych z tytułu posiadania kompostownika do września 2020 r. Odnosząc się z kolei do zarzutu dotyczącego wadliwości ustalonych uchwałą Rady Miasta Opola z dnia 28 listopada 2019 r. nr XIX/372/19 stawek opłat za gospodarowanie odpadami komunalnymi dla właścicieli nieruchomości niezamieszkałych segregujących odpad, wskazano, że uchwała ta w ogóle nie reguluje tej materii. Co prawda w uchwale stawki takie przytoczono, ale, jak argumentował organ, było to podyktowane jedynie poprawnością redakcyjną, a nie faktyczną wolą statuowania tych stawek. Intencją organu stanowiącego Miasta Opole było jedynie wprowadzenie podwyższonych stawek opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi, jeżeli właściciel nieruchomości nie wypełnia obowiązku zbierania odpadów komunalnych w sposób selektywny, co miało na celu zadośćuczynienie dyspozycji art. 6k ust. 3 u.c.p.g. W rzeczywistości, co podkreślono w odpowiedzi na skargę, z określeniem nowych stawek opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi dla właścicieli nieruchomości niezamieszkałych segregujących odpady postanowiono poczekać do końca okresu przejściowego przewidzianego w art. 9 ust. 1 ustawy nowelizującej. Końcowo organ odwołał się w swojej argumentacji do art. 10 ust. 2 ustawy nowelizującej, w myśl którego stawka opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi za pojemnik lub worek, określona w uchwale wydanej przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, wyższa niż stawka odpowiednio za pojemnik lub worek określona w art. 6k ust. 2 pkt 5a ustawy zmienianej w art. 1 obowiązuje do dnia wejścia w życie uchwały wydanej na podstawie art. 6k ust. 1 pkt 2 ustawy zmienianej w art. 1 w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, nie dłużej niż do dnia 31 grudnia 2020 r. Swoją argumentację zakończono przedstawieniem racji, stojących za stopniowym przeprowadzeniem zmian w zakresie ciężarów związanych z lokalną gospodarką odpadami. Tym bardziej, że jak dodatkowo zauważono powołując się na zasadę samofinansowania systemu gospodarki odpadami, dokonanie zmian prawnych wymaga dogłębnych analiz i poczynienia racjonalnych założeń. Zarządzeniem Sądu z 23 marca 2020r. (ponowionym 15 czerwca 2010r.), doręczając udzieloną przez organ odpowiedź na skargę, równocześnie wezwano skarżącego do ustosunkowania się do zwartego w niej wniosku o odrzucenie skargi. W piśmie procesowym z 5 sierpnia 2020 r. skarżący, wykazując swój interes prawny we wniesieniu skargi na w/w akt prawa miejscowego, argumentował, że w deklaracji złożonej do Urzędu Miasta Opola w 2013 r. wskazał, że posiada biokompostownik o pojemności 720 litrów. Przywołał też wyliczenia, zgodnie z którymi brak regulacji na szczeblu gminnym, której podstawą miał być art. 6k ust. 4a u.c.p.g., przyniosło mu stratę w wysokości 38,00 zł. Dalej, odwołując się do decyzji SKO w Opolu z 23.04.2018 r., nr [...] wskazał, że w sprawie statusu jego nieruchomości toczy się od wielu lat spór prawny z władzami Miasta Opola. Obecnie toczy się już kolejne postępowanie wyjaśniające, dotyczące tej samej kwestii za następne okresy, które, jak przypuszcza, również skończy się wydaniem niekorzystnej dla niego decyzji. W toku postępowania sądowego pozyskano dokumentację z czynności nadzorczych Regionalnej Izby Rozrachunkowej w Opolu, podjętych w stosunku do uchwały Rady Miasta Opola z dnia 28 listopada 2019 r. nr XIX/372/19 zmieniającej uchwałę w sprawie wyboru metody ustalania opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi odebranymi z nieruchomości na terenie miasta Opola oraz ustalania stawki tej opłaty a także nieostateczną decyzję Prezydenta Miasta Opola z 9 października 2020r nr [...] [...] określającą skarżącemu wysokość opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi za nieruchomość położoną w [...] przy ul. [...] , za okres od listopada 2017 r. do października 2019 r. według stawek opłat jak za nieruchomość mieszaną (jednocześnie zamieszkałą i niezamieszkałą) w miesięcznych wysokościach po 54,54 zł. Dodatkowo Sąd z urzędu ustalił, że z dniem 1 września 2020 r. weszła w życie - opublikowana w Dzienniku Urzędowym Województwa Opolskiego z dnia 30 marca 2020r poz. 1037- uchwała Rady Miasta Opola z dnia 26 marca 2020 r. Nr XXIV/492/20 w sprawie zwolnienia w części z opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi właścicieli nieruchomości zabudowanych budynkami mieszkalnymi jednorodzinnymi kompostujących bioodpady stanowiące odpady komunalne w kompostowniku przydomowym. W tym stanie sprawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu zważył co następuje: Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm. dalej: "p.p.s.a."), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Stosownie do treści art. 3 § 2 pkt 5 p.p.s.a., kontrola ta obejmuje orzekanie w sprawach skarg na akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej, Ponieważ przedmiot niniejszej sprawy stanowi skarga na akt prawa miejscowego, jakim jest niewątpliwie zaskarżona uchwała Rady Miasta Opola z dnia 28 listopada 2019 r. nr XIX/372/19 zmieniającą uchwałę w sprawie wyboru metody ustalania opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi odebranymi z nieruchomości na terenie miasta Opola oraz ustalania stawki tej opłaty, podstawę prawną legitymującą do zaskarżenia tego aktu stanowi art. 101 ust. 1 u.s.g. Zgodnie z treścią tego przepisu, każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem, podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może zaskarżyć taką uchwałę lub zarządzenie do sądu administracyjnego. Skoro zatem unormowanie art. 101 u.s.g. przyznaje prawo do wniesienia skargi na uchwałę jedynie takiemu podmiotowi, którego interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone daną uchwałą, skarżący winien wykazać posiadanie interesu prawnego w jej zaskarżeniu do sądu administracyjnego. Brak bowiem naruszenia interesu prawnego po stronie skarżącego, a taka sytuacja w ocenie Sądu ma miejsce w odniesieniu do zarzutu skargi opisanego w pkt 1 stanu faktycznego, skutkuje odrzuceniem skargi na podstawie z art. 58 § 1 pkt 5a p.p.s.a., zgodnie z którym sąd odrzuca skargę, jeżeli interes prawny lub uprawnienie wnoszącego skargę na uchwałę lub akt, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 5 i 6, nie zostały naruszone stosownie do wymagań przepisu szczególnego. W postępowaniu toczącym się na podstawie art. 101 ust. 1 u.s.g. Sąd orzeka granicach interesu prawnego skarżącego. W wyroku z 4 listopada 2003 r. sygn. SK 30/02 (OTK ZU nr 8/A/2003, poz. 84) Trybunał Konstytucyjny stwierdził, że skarga na podstawie art. 101 u.s.g. nie ma charakteru actio popularis. Podstawą zaskarżenia jest niezgodność uchwały z prawem i równocześnie naruszenie przez nią konkretnie rozumianych interesów lub uprawnień konkretnego obywatela lub ich grupy, bądź wreszcie innego podmiotu, który jest mieszkańcem danej gminy lub jest z tą gminą związany prawnie w inny sposób. W pojęciu interesu prawnego mogą się mieścić uprawnienia i obowiązki prawne. Interes ten musi wynikać z normy prawa materialnego kształtującego sytuację prawną danego podmiotu. O skuteczności skargi na akt prawa miejscowego przesądza wykazanie przez stronę skarżącą naruszenia przez organ konkretnego przepisu prawa materialnego, wpływającego negatywnie na jej sytuację prawną. Przy czym interes ten winien być bezpośredni i realny, aktualny, a nie przyszły, hipotetyczny lub ewentualny. Kryterium interesu prawnego, o którym mowa w art. 101 ust. 1 u.s.g., musi być oceniane w płaszczyźnie materialnoprawnej i wymaga stwierdzenia związku między sferą indywidualnych praw i obowiązków strony skarżącej, a zaskarżonym aktem (por. m.in. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z: 1 października 2013 r. sygn. akt I OSK 1209/13, 10 lutego 2015 r., I OSK 2349/14, 7 marca 2013 r., II GSK 1183/11; 24 stycznia 2013 r. sygn. II OSK 2400/12 oraz wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z 3 października 2019 r. III SA/Gd 453/19). Ocena legitymacji, w tym naruszenia interesu prawnego, powinna zostać dokonana na wstępnym etapie postępowania sądowo administracyjnego, przy czym co ma istotne znaczenie w niniejszej sprawie, art.101 ust. 1 u.s.g stanowi lex specialis w odniesieniu do ogólnej normy zawartej w art. 50 p.p.s.a. określającej podmioty, którym przysługuje legitymacja skargowa, gdyż w odmienny sposób wywodzi legitymację skargową z interesu prawnego. Na gruncie obowiązującego prawa nie jest kwestionowane, że legitymacja skargowa została w ustawach samorządowych określona odmiennie i bardziej rygorystycznie w porównaniu z art. 50 p.p.s.a. Konsekwencją powyższego jest to, że strona inicjująca postępowanie sądowe w trybie art. 101 ust. 1 u.s.g musi się wykazać nie tylko samym interesem prawym, lecz również (koniunkcja) jego naruszeniem. Najczęściej podkreśla się, że lex generalis, czyli art. 50 p.p.s.a., przyznaje legitymację skargową osobie, która ma "interes prawny we wniesieniu skargi", podczas gdy zastosowany w niniejszej sprawie lex specialis (art. 101 ust. 1 u.s.g.) stawia zasadniczo trudniejsze do spełnienia wymogi, albowiem wywodzi taką legitymację nie z samego tylko interesu prawnego, ale z realnego naruszenia indywidualnych praw i obowiązków strony skarżącej przez daną skarżoną regulacje prawa miejscowego. Zgodnie z ugruntowanym orzecznictwem sądów administracyjnych, na skarżącym spoczywa zatem obowiązek wykazania się nie tylko indywidualnym interesem prawnym lub uprawnieniem, ale także zaistniałym w dacie wnoszenia skargi, nie w przyszłości, naruszeniem tego interesu prawnego lub uprawnienia. Wnoszący skargę w trybie art. 101 ust. 1 u.s.g. musi tym samym wykazać, że istnieje związek pomiędzy jego prawnie gwarantowaną sytuacją, a zaskarżoną uchwałą, polegający na tym, że uchwała narusza jego interes prawny lub uprawnienia. W tej sytuacji, składający skargę musi wskazać na normę materialnego prawa administracyjnego, z którego swój interes prawny wywodzi, przy tym nie mogą to być przepisy dotyczące zadań gminy - postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 14 lutego 2020 r., II SA/Wa 1578/19. Poczynione przez Sąd w niniejszej sprawie ustalenia faktyczne, odniesione do przedstawionych wyżej rozważań natury prawnej, prowadzą do wniosku, że uchwała Rady Miasta Opola z dnia 28 listopada 2019 r. nr XIX/372/19 zmieniająca uchwałę w sprawie wyboru metody ustalania opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi odebranymi z nieruchomości na terenie miasta Opola oraz ustalania stawki tej opłaty, w zakresie tych jej regulacji, którym skarżący zarzuca naruszenie prawa, nie wywołała realnych skutków w sferze jego praw i obowiązków. Podkreślić należy, że uchwała ta weszła w życie z dniem 1 stycznia 2020 r. Tymczasem skarżący nie wykazał, by za okres przypadający po tym dniu, w ogóle miałyby mieć wobec niego zastosowanie stawki opłat wynikające z kwestionowanych przez niego w skardze zapisów omawianej Uchwały. Przeciwnie, z dostępnego materiału dowodowego wynika ewidentnie, że dotychczasowy spór prawny dotyczył okresu od lipca 2013 r. do października 2017 r. Co więcej, zarówno w odniesieniu do tej zakończonej już ostatecznie sprawy, jak również w stosunku do aktualnie toczącego się postępowania w sprawie określenia wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi za nieruchomość przy ul. [...], gdzie zapadła już wprawdzie decyzja (przy czym nieostateczna) Prezydenta Miasta Opola z 9 października 2020r nr [...] określającą skarżącemu wysokość opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi za nieruchomość położoną w [...] przy ul. [...] , za okres od listopada 2017 r. do października 2019 r. obliczona według stawek opłat jak za nieruchomość mieszaną (jednocześnie zamieszkałą i niezamieszkałą) w miesięcznych wysokościach po 54,54 zł, - miarodajne będą te przepisy odnoszące się do spornej materii, jakie obowiązywały przed wejściem w życie kwestionowanej obecnie uchwały Rady Miasta Opola z dnia 28 listopada 2019 r. nr XIX/372/19, która weszła w życie dopiero z dniem 1 stycznia 2020r. W kwestii oceny braku interesu prawnego w zaskarżeniu uchwały Rady Miasta Opola z dnia 28 listopada 2019 r. nr XIX/372/19 w odniesieniu do zawartych w niej regulacji dotyczących ustalenia stawki opłaty za selektywne zbieranie i odbieranie odpadów dla właścicieli nieruchomości na których niezamieszkują mieszkańcy, a powstają odpady w odniesieniu do pojemnika na odpady o pojemności 1.100 l, należy przede wszystkim zauważyć, że sam skarżący w ramach składanych przez siebie deklaracji w ogóle nie ujmował żadnych odpadów mających powstawać na nieruchomości na których niezamieszkują mieszkańcy, a wręcz przeciwnie uważa, że takich odpadów nie wytwarza. Jedynie na marginesie Sąd zauważa, że także z obu omówionych wyżej decyzji nie wynika, aby w ramach postępowania "wymiarowego" prowadzonego wobec skarżącego organy kwestionując wprawdzie za poprzednie okresy rozliczeniowe prawidłowość jego deklaracji, w ogóle stosowały stawki opłaty za selektywne zbieranie i odbieranie odpadów dotyczące właścicieli nieruchomości na których niezamieszkują mieszkańcy, a powstają odpady. W obu tych decyzjach wprawdzie uznano, że w stosunku do skarżącego we wcześniejszych okresach rozliczeniowych, sprzed daty wejścia w życie obecnie zaskarżonej uchwały, będą miały zastosowanie stawki opłaty za zbieranie i odbieranie odpadów przewidziane dla właścicieli nieruchomości na których niezamieszkują mieszkańcy, ale dotyczyło to stawek przewidzianych dla nieselektywnego zbierania i odbierania odpadów, i to w odniesieniu do pojemnika ma odpady o pojemności 60 l. Na żadnym z etapów toczącego się obecnie sporu, zarówno przed jak i po wejściu w życie skarżonej Uchwały, ani skarżący, ani sam organ nie wykazywali, aby w ramach nieruchomości położonej w [...] przy ul. [...] miały mieć miejsce selektywne zbieranie i odbieranie odpadów do pojemnika o pojemności 1.100 l, dla którego to przewidziano kwestionowaną obecnie wysokość opłaty na poziomie 84,40 zł. Rację ma zatem organ, że skoro ani sam skarżący, ani też Prezydent Miasta Opola w dacie wniesienia skargi w ogóle nie korzystali stawki opłat przewidzianej w odniesieniu do nieruchomości niezamieszkałych dla selektywnego sposobu zbierania i odbierania odpadów komunalnych, to sama obawa skarżącego, że w przyszłości takimi stawkami może być objęty, nawet jeśli jest hipotetycznie uzasadniona, nie rzutuje na możliwość przypisania mu na obecnym etapie rozpoznania sprawy rzeczywistego istnienia interesu prawnego w skarżeniu tego zapisu Uchwały. Tak więc, w obecnym stanie rzeczy nie może być mowy z punktu widzenia art. 101 ust. 1 u.s.g, o dokonaniu za sprawą uchwały Rady Miasta Opola z dnia 28 listopada 2019 r., nr XIX/372/19 naruszenia jakichkolwiek interesu prawnego lub uprawnienia, legitymującego skarżącego do skutecznego wywiedzenia skargi. W tym stanie rzeczy, Sąd, wbrew oczekiwaniom skarżącego, z uwagi na stwierdzenie braku po jego stronie legitymacji procesowej z art. 101 u.s.g. nie mógł dokonać merytorycznej oceny tej części podniesionych w skardze zarzutów, a tym samym poddać kontroli sądowoadministracynej zgodności z prawem zapisów samej Uchwały. Taka kontrola będzie możliwa w przypadku, gdy stosowne postępowanie sądowe zostanie zainicjowane przez podmiot uprawniony do zaskarżenia, na przykład przez prokuratora. Powyższe rozważania Sądu na temat interesu prawnego skarżącego dotyczą tej części skargi, jaka nawiązuje do wskazywanego przez skarżącego naruszenia przez Radę Miasta Opola art. 6k ust. 2a pkt 5 u.c.p.g. (zarzut pkt 1 w opisie stanu faktycznego). Odmiennie natomiast należy ocenić legitymację procesową skarżącego w kontekście podniesionego przez niego w skardze naruszenia przez organ stanowiący gminy przepisu art. 6k ust. 4a u.c.p.g. (zarzut pkt 2 w opisie stanu faktycznego) W tej części skargi, w której to skarżący podniósł zarzut, że doszło do swego rodzaju zaniechania prawodawczego po stronie Rady Miasta Opola, polegającego na niewywiązaniu się z obowiązku wprowadzenia do porządku prawnego częściowego zwolnienia z opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi tych właścicieli nieruchomości zabudowanych budynkami mieszkalnymi jednorodzinnymi na terenie Gminy Opole, którzy kompostują bioodpady stanowiące odpady komunalne w kompostowniku przydomowym, zdaniem Sądu, skarżący wykazał swój interes prawny. Wykazał bowiem, że w ramach składanych deklaracji już w 2013 r. zgłaszał fakt posiadania biokompostownika o pojemności 720 l. Zatem w przypadku gdyby takie zwolnienie zostałoby przewidziane w stosownym akcie prawa miejscowego, mogłoby ono mieć do skarżącego zastosowanie, a co za tym idzie - miałoby wpływ na zakres jego praw i obowiązków. Z uwagi jednak na fakt, że z dniem 1 września 2020 r. weszła w życie uchwała NR XXIV/492/20 Rady Miasta Opola z dnia 26 marca 2020 r. w sprawie zwolnienia w części z opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi właścicieli nieruchomości zabudowanych budynkami mieszkalnymi jednorodzinnymi kompostujących bioodpady stanowiące odpady komunalne w kompostowniku przydomowym, a wraz z uchwaleniem tej uchwały ziścił się oczekiwany przez skarżącego skutek, w tym zakresie postępowanie sadowe stało się bezprzedmiotowe i jako takie podlegało umorzeniu na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Zgodnie z tą regulacją Sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania gdy stało się ono bezprzedmiotowe. Skoro więc skarżący w tej części podniesionych w skardze zarzutów, opierając się na swojej legitymacji procesowej wynikającej z art. 101 a u.s.g. przewidującej odpowiednie stosowanie art. 101 tej ustawy, zarzucił Radzie Miasta Opola bezczynność w zakresie działalności uchwałodawczej nakazanej według niego przepisami prawa, a w dacie orzekania przez Sąd w niniejszej sprawie w obrocie prawnym obowiązują już stosowne regulacje prawa miejscowego, których uchwalenia domaga się on w skardze, to tym samym bezprzedmiotowym stało się dalsze prowadzenie postępowania sądowego w tym przedmiocie. Z powyższych przyczyn, na podstawie art. 58 § 1 pkt 5a i art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. postanowiono, jak w sentencji.