II OSK 1295/07

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Andrzej Gliniecki po rozpoznaniu w dniu 27 września 2007 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej J. F. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 14 maja 2007 r., sygn. akt II SA/Bd 279/07 odrzucającego skargę J. F. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. z dnia [...]., nr [...] w przedmiocie zażalenia na niezałatwienie sprawy w terminie postanawia: oddalić skargę kasacyjną UZASADNIENIE Postanowieniem z dnia 14 maja 2007 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy odrzucił skargę J. F. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. z dnia [...]., nr [...], którym uznano za nieuzasadnione zażalenie skarżącej na niezałatwienie sprawy w terminie przez organ I instancji. W uzasadnieniu postanowienia Sąd wskazał, że postanowienie wydane przez organ II instancji po rozpoznaniu zażalenia wniesionego w trybie art. 37 § 1 kpa nie jest postanowieniem kończącym postępowanie ani rozstrzygającym sprawę co do istoty, wobec czego (jakkolwiek postanowienie to zawierało błędne pouczenie o przysługującej skardze) skarga do sądu administracyjnego jest niedopuszczalna. W skardze kasacyjnej od tego postanowienia pełnomocnik skarżącej zarzucił naruszenie przepisów postępowania polegające na tym, iż mimo przesłanek do rozpoznania skargi na bezczynność Wójta Gminy R. przedmiotem postępowania przed Sądem I instancji została uczyniona jedynie kwestia niedopuszczalności zaskarżenia postanowienia wydanego przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze we W., chociaż istotą sprawy była bezczynność organu I instancji w zakresie niewydania decyzji o warunkach zabudowy. Z tej przyczyny wniósł o uchylenie postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Bydgoszczy i zasądzenie na rzecz skarżącej zwrotu kosztów postępowania. Uzasadniając stanowisko pełnomocnik podniósł, że istotą skargi była bezczynność organu administracji, co wynikało z uzasadnienia skargi, a wobec negatywnego rozpatrzenia zażalenia skarżącej przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze, otworzyła się droga do wniesienia skargi na bezczynność. To, że skarżąca zastosowała się do błędnego pouczenia nie oznacza, że zrezygnowała z przysługującej jej skargi na bezczynność. Naczelny Sad Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw. Postanowienie wydawane przez organ administracji w wyniku rozpoznania zażalenia wniesionego na podstawie art. 37 § 1 kpa należy do postanowień wydawanych w toku postępowania i nie rozstrzyga o istocie sprawy, na takie zaś postanowienia skarga do sądu administracyjnego nie przysługuje. To, że skarżąca została błędnie pouczona o możliwości wniesienia skargi do sądu administracyjnego na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. z dnia [...]. nie zmienia powyższego faktu, szczególnie, że zarzuty skargi odnoszą się wprost do postanowienia organu II instancji. Biorąc pod uwagę jednoznacznie sformułowane w skardze zarzuty, Sąd nie miał obowiązku wzywania skarżącej do sprecyzowania przedmiotu zaskarżenia. Zauważyć należy, że ani skarżąca ani jej pełnomocnik nie stawili się na rozprawie w dniu 14 maja 2007 r. Nie stawiając się na rozprawę skarżąca nie wykorzystała możliwości wskazania, że faktyczną intencją skargi jest zaskarżenie bezczynności Wójta Gminy R., a nie uchylenie postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. Wobec powyższego nie można uznać, że postanowienie Sądu I instancji jest sprzeczne z prawem. Błędne pouczenie o środkach zaskarżenia nie stanowi o możliwości rozpoznania skargi na postanowienie, na które skarga nie przysługuje. Strona, która została błędnie pouczona o środkach czy trybie zaskarżenia może domagać się przywrócenia terminu do wniesienia właściwego środka, o ile termin do jego wniesienia został uchybiony w wyniku nieprawidłowego pouczenia. Zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) zwanej dalej p.p.s.a., Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawa prawną. To, że Sąd nie jest związany zarzutami i podstawą prawną żądania, oznacza tyle, że powinien on rozpatrzeń sprawę pod kątem legalności aktu, niezależnie od tego, czy wszystkie naruszenia zostały podniesione w skardze, czy nie. Tymczasem w tej sprawie zaskarżono postanowienie samorządowego kolegium odwoławczego, na które skarga w ogóle nie przysługuje. W tym stanie rzeczy zarzut naruszenia art. 134 § 1 p.p.s.a. należy uznać za niezasadny. Odrzucenie skargi wniesionej na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. nie stanowi także naruszenia prawa strony do rozpoznania sprawy przez Sąd, skarga na bezczynność organu nie jest ograniczona żadnym terminem, a jedynie uzależniona od uprzedniego wyczerpania środków przysługujących w postępowaniu administracyjnym. Wobec powyższego Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji postanowienia.