I OZ 693/07

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Elżbieta Stebnicka (spr.) po rozpoznaniu w dniu 2 października 2007 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia T. Z. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 6 lutego 2007 r., sygn. akt I SA/Wa 723/04 o odmowie przywrócenia terminu do wniesienia skargi kasacyjnej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 16 marca 2006 r., sygn. akt I SA/Wa 723/04 w sprawie ze skargi T. Z. na decyzję Wojewody M. z dnia [...], nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania odszkodowania postanawia oddalić zażalenie. UZASADNIENIE Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 16 marca 2006 r., sygn. akt I SA/Wa 723/04 uwzględnił skargę T. Z. na decyzję Wojewody M. z dnia [...], nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania odszkodowania i uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Prezydenta m. W. z dnia [...]. W dniu 19 czerwca 2006 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wpłynęła skarga kasacyjna sporządzona osobiście przez skarżącą, natomiast w dniu 21 czerwca 2006 r. wpłynęła kolejna skarga kasacyjna skarżącej sporządzona przez pełnomocnika strony skarżącej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 14 września 2006 r. w/w skargi kasacyjne odrzucił. Wskazał, że skargi te nie spełniały wymogu, o którym mowa w art. 175 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Skarga kasacyjna z dnia 19 czerwca 2006 r. była bowiem sporządzona osobiście przez skarżącą, natomiast skarga z dnia [..] czerwca 2006 r. była sporządzona przez [...], która, jak ustalił to Sąd, z dniem [..] 1988 r. została zawieszona w prawie wykonywania zawodu radcy prawnego i z przyczyn formalnych prawo to nie zostało jej do tej pory przywrócone. W dniu 27 września 2006 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie występujący w imieniu skarżącej syn [...] złożył wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej. Nie załączył jednak do niego skargi kasacyjnej, wobec czego pismem z dnia 1 grudnia 2006 r. został wezwany do uzupełnienia braków formalnych w/w wniosku poprzez nadesłanie skargi kasacyjnej w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania pod rygorem odmowy przywrócenia terminu. W odpowiedzi na powyższe pełnomocnik skarżącej wystąpił o "uściślenie na procesowy użytek nieprofesjonalisty sformułowań zawartych w piśmie z dnia 1 grudnia 2006 r." oraz wniósł o przedłużenie terminu do uzupełnienia braków. Postanowieniem z dnia 6 lutego 2007 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odmówił skarżącej przywrócenia terminu do wniesienia skargi kasacyjnej. W uzasadnieniu Sąd pierwszej instancji stwierdził, że strona nie spełniła wszystkich określonych w art. 86 i art. 87 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, przesłanek warunkujących przywrócenie terminu. Przede wszystkim do wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej nie dołączono tej skargi, pomimo wezwania Sądu do uzupełnienia tego braku. Ponadto, zdaniem Sądu pierwszej instancji, nie można uznać za brak winy w uchybieniu terminu podnoszonych we wniosku zarzutów odnoszących się do działalności Okręgowej Izby Radców Prawnych w W., czy też przekonania strony skarżącej, pełnomocnik posiada prawo wykonywania zawodu radcy prawnego. W uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia zaznaczono także, iż Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 16 marca 2006 r. uwzględnił skargę T. Z. i uchylił zaskarżoną przez nią decyzję, zatem uchybienie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej od w/w wyroku nie powoduje dla niej ujemnych skutków w zakresie postępowania sądowego. Mając powyższe na względzie, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 6 lutego 2007 r., na mocy art. 86 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, odmówił [...] przywrócenia terminu do wniesienia skargi kasacyjnej. Pełnomocnik [...] wniósł zażalenie na to postanowienie. W uzasadnieniu wskazał, że w aktach sprawy znajduje się skarga kasacyjna sporządzona przez pełnomocnika, który wbrew twierdzeniom Okręgowej Izby Radców Prawnych w W., nadal posiada uprawnienia radcy prawnego. Tym samym zdaniem skarżącego zbędne było dołączenie skargi kasacyjnej do wniosku o przywrócenie terminu do jej złożenia. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zgodnie z art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), jeżeli strona uchybiła terminowi, jego przywrócenie możliwe jest jedynie wówczas, gdy uchybienie terminu nastąpiło bez winy strony. Stosownie do art. 87 powołanej ustawy, pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu (§ 1). Równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie (§ 4). W judykaturze przyjęto pogląd, że w sytuacji, gdy strona składając wniosek o przywrócenie terminu do dokonania czynności procesowej, czynności tej nie wykonała, Sąd, stosownie do art. 49 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, jest obowiązany do wezwania jej do uzupełnienia tego braku w terminie 7 dni pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania. Wniosek o przywrócenie terminu jest bowiem pismem procesowym w rozumieniu art. 45 powołanej ustawy (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 maja 2005 r., sygn. akt I OZ 437/05, publ. ONSAiWAS 2006/1/6). Zatem w przypadku, gdy strona wnosi o przywrócenie terminu do złożenia skargi kasacyjnej i nie dołączy do wniosku tej skargi, brak taki jest brakiem formalnym i podlega uzupełnieniu w trybie art. 49 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W niniejszej sprawie Sąd pierwszej instancji wezwał skarżącą do uzupełnienia wniosku o przywrócenie terminu do złożenia skargi kasacyjnej poprzez złożenie tej skargi, jednakże błędnie wskazał rygor nieuzupełnienia tego braku, tj. oddalenie wniosku, podczas gdy, jak wykazano to wyżej, w sytuacji nieuzupełnienia takiego braku, wniosek ten winien być pozostawiony bez rozpoznania. W konsekwencji Sąd wobec nieuzupełnienia przez skarżącą ani jej pełnomocnika braku formalnego wniosku o przywrócenie terminu w dniu 6 lutego 2007 r. wydał postanowienie o odmowie przywrócenia terminu, a nie zarządzenie o pozostawieniu bez rozpoznania. Błąd ten nie miał jednak żadnego wpływu na sytuację procesową strony, nie skutkował w żaden sposób uszczupleniem praw procesowych strony, bowiem zarówno na takie postanowienie, jak i zarządzenie przysługuje prawo wniesienia zażalenia. Sytuacja strony zatem mimo błędnego działania Sądu nie uległa pogorszeniu. Wobec powyższego żądanie uchylenia zaskarżonego orzeczenia jest bezzasadne. Należy przy tym podkreślić, iż Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie prawidłowo (poza kwestią błędnego wskazania rygoru) wezwał pełnomocnika skarżącej do uzupełnienia wniosku o przywrócenie terminu, wskazując na konieczność nadesłania skargi kasacyjnej w terminie 7 dni od dnia otrzymania niniejszego pisma. Skarżąca nie powinna mieć żadnych wątpliwości, co do charakteru i szczególnych wymogów skargi kasacyjnej, bowiem otrzymała już odpisy dwóch postanowień odrzucających wniesione w jej sprawie skargi kasacyjne, w których to Sąd wyjaśnił, jakie warunki winna spełniać skarga kasacyjna. Pismo nadesłane do Sądu przez pełnomocnika skarżącej zawierające prośbę o sprecyzowanie "co oznacza żądanie nadesłania stosownej skargi kasacyjnej? w czym nadesłana poprzednia stosowna nie jest" nie mogło mieć zatem znaczenia dla rozpoznania wniosku o przywrócenie terminu. W związku z powyższym należy stwierdzić, iż Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie prawidłowo uznał, że skoro upłynął już wyznaczony przez Sąd 7-dniowy termin i nie nadesłano skargi kasacyjnej, to strona nie uzupełniła braków formalnych wniosku i wniosek ten nie mógł być pozytywnie rozpoznany. Podnoszone w zażaleniu argumenty, iż reprezentujący skarżącą pełnomocnik posiada uprawnienia radcy prawnego, a zatem zbędne było składanie kolejnej skargi kasacyjnej, mogłyby mieć znaczenie jedynie przy rozpoznawaniu zażalenia na postanowienie o odrzuceniu tej skargi kasacyjnej, a nie na obecnym etapie postępowania. Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji.