III SA/Wa 2872/19

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Katarzyna Owsiak, Sędziowie sędzia WSA Ewa Izabela Fiedorowicz, sędzia WSA Radosław Teresiak (sprawozdawca), po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 28 października 2020 r. sprawy ze skargi M. K. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. z dnia [...] października 2019 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za poszczególne okresy rozliczeniowe 2014 r. 1) uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego W. z dnia [...] maja 2019 r. nr [...] ; 2) umarza postępowanie administracyjne; 3) zasądza od Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. na rzecz M.K. kwotę 2080 zł (słownie: dwa tysiące osiemdziesiąt złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. UZASADNIENIE Na podstawie upoważnienia do przeprowadzenia kontroli podatkowej z dnia 8 marca 2016 r. została przeprowadzona wobec M.K. (dalej: "Skarżący", "Strona"), kontrola podatkowa m.in. w zakresie podatku od towarów i usług za poszczególne okresy rozliczeniowe od stycznia do grudnia 2014 r. W związku ze stwierdzonymi w toku kontroli nieprawidłowościami, Naczelnik Urzędu Skarbowego W. (dalej: "organ pierwszej instancji"), postanowieniem z dnia [...] maja 2017 r., wszczął z urzędu postępowanie podatkowe w sprawie określenia prawidłowego rozliczenia podatku od towarów i usług za miesiące styczeń, marzec, kwiecień, maj, czerwiec, lipiec, sierpień, wrzesień, październik, listopad i grudzień 2014 r. Organ pierwszej instancji stwierdził, że Strona niezasadnie ujęła w deklaracjach i ewidencji należny podatek z tytułu dostaw towarów, dla których podatnikiem jest nabywca oraz niezasadnie skorzystała z prawa do odliczenia do odliczenia podatku naliczonego, z uwagi na nieprowadzenie przez Skarżącego w okresach objętych postępowaniem, podobnie jak i wcześniejszych okresach od października do grudnia 2013 r., działalności gospodarczej w rozumieniu art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2011 r. Nr 177, poz. 1054 z późn. zm., dalej: "u.p.t.u."). Zdaniem organu pierwszej instancji, w przedmiotowej sprawie zastosowanie znajdzie uregulowanie art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a) u.p.t.u. Organ stwierdził również, że przedłożone do kontroli ewidencje sprzedaży VAT za miesiące lipiec, sierpień i wrzesień 2014 r. i ewidencje zakupów VAT za styczeń, marzec, kwiecień, lipiec, sierpień, wrzesień i październik 2014 r. prowadzone były niezgodnie z art. 109 ust. 3 u.p.t.u. Decyzją z dnia [...] maja 2019 r., organ pierwszej instancji określił Stronie nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym w podatku od towarów i usług do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy za styczeń, marzec - grudzień 2014 r. W odwołaniu od ww. decyzji, Strona zarzuciła naruszenie: 1. art. 187 § 1 w zw. z art. 191, art. art. 122 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2019 r. poz. 900 ze zm., dalej "O.p."), poprzez błędną i nielogiczną oraz dowolną ocenę materiału dowodowego, w szczególności: • brak dania wiary Stronie odnośnie braku świadomości w zakresie działalności gospodarczej, firmowanej jego nazwiskiem, a prowadzonej w całości przez M.O. , posługując się jedną opisaną przez Stronę sytuacją, podczas gdy jego spójne, konsekwentne i logiczne zeznaniu jednoznacznie wskazują, że nie miał on żadnej świadomości na temat ww. działalności gospodarczej, a wszystkim zajmowała się M.O., • błędne ustalenie, iż transakcje sprzedaży oraz transakcje nabycia towarów nie miały miejsca, co spowodowało odmowę prawa do wykazania nadwyżki VAT do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy, • bezrefleksyjne posłużenie się ustaleniami z postępowania podatkowego dotyczącego rozliczenia w podatku od towarów i usług za okres od października do grudnia 2013 roku, zakończonego decyzją z dnia [...] sierpnia 2018 roku, nr [...] , a w konsekwencji stwierdzenie, iż w okresie od stycznia 2014 roku do grudnia 2014 roku nie była prowadzona działalność gospodarcza w rozumieniu art. 15 ust. 1 u.p.t.u. oraz odmówienie prawa do odliczenia podatku naliczonego, 2. art. 180 § 1 w zw. z art. 181, art. 122 O.p., poprzez brak dążenia do przesłuchania M. O. i brak weryfikacji jej aktualnego adresu, podczas gdy zeznania M.O. z pewnością przyczyniłyby się do wyjaśnienia sprawy w związku z faktem, że Skarżący zeznał, iż całą działalnością zajmowała się właśnie pani M.O. , zatem to ona posiadała stosowną wiedzę na temat tej działalności, 3. art. 193 § 6 O.p., poprzez błędne jego zastosowanie i uznanie ewidencji VAT zakupu i sprzedaży za badany okres za nierzetelną, a w efekcie nie uznanie jej za dowód wskazanych w nich transakcji, podczas gdy materiał dowodowy zebrany w sprawie nie przesądza o nierzetelności ewidencji, 4. art. 113 O.p., poprzez jego niezastosowanie, w sytuacji, gdy wyjaśnienia Strony wyraźnie wskazywały na to, iż jego działalnością gospodarczą i firmą posłużono się do celów zatajenia rzeczywistych rozmiarów prowadzonej działalności przez osoby, które zlecały wykonanie poszczególnych przelewów i czynności, które to zostały szczegółowo opisane w wyjaśnieniach Strony z dnia 31 lipca 2015 r., a które to zeznania jednoznacznie wskazują na wypełnienie przesłanki firmanctwa, 5. art. 86 ust. 1 w związku z art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a) u.p.t.u., poprzez odmowę Stronie prawa do odliczenia podatku naliczonego przy błędnym ustaleniu, że Strona nie działała w dobrej wierze oraz że miała świadomość, iż otrzymane faktury VAT były fakturami stwierdzającymi czynności, które nie zostały dokonane. Decyzją z dnia [...] października 2019 r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w W. (dalej: "DIAS", "organ drugiej instancji") utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Uwzględniając dokonane w toku postępowania ustalenia, w tym treść przesłuchania Strony z dnia [...] lipca 2015 r., DIAS stwierdził, że Strona założyła za namową matki firmę, wystawiając faktury, pomimo braku wiedzy co do faktycznego przebiegu transakcji. Faktury Skarżący wystawiał, podpisywał i przekazywał matce. Nie zajmował się osobiście transakcjami, nie widział towaru będącego przedmiotem transakcji. W ocenie DIAS faktyczna działalność Skarżącego polegała na wystawianiu i podpisywaniu faktur, które nie dokumentowały żadnej czynności. Organ drugiej instancji uznał tym samym, że faktury wystawione na rzecz Profes M.O., dotyczące "odwrotnego obciążenia" nie dokumentowały faktycznych czynności. W związku uznaniem wystawienia faktur na rzecz P. ., które nie odzwierciedlają rzeczywistych zdarzeń gospodarczych, zdaniem DIAS Strona zawyżyła wartość netto dostawy dla których podatnikiem jest nabywca na podstawie art. 17 ust. 1 pkt 7 u.p.t.u. w łącznej wysokości: w lipcu 2014 r. w kwocie 415.212,30 zł, w sierpniu 2014 r. w kwocie 1.118.359,08 zł, we wrześniu 2014 r. w kwocie 2.273.227,95 zł, naruszając przy tym, z uwagi na ich zaewidencjonowanie, art. 109 ust. 3 u.p.t.u. Ponadto z dokonanych przez organy ustaleń wynika, że Skarżący nabywał towar od dostawców krajowych, udokumentowany fakturami z oznaczeniem "odwrotne obciążenie", wskazanymi na stronach: 10-11, 12-13 decyzji organu pierwszej instancji, wystawionymi przez: Y. oraz K. . DIAS ocenił, że faktury wystawione dla Skarżącego przez: Y. oraz K. stwierdzają czynności, które faktycznie nie zostały na rzecz Strony dokonane. W ocenie organu drugiej instancji, ww. okoliczności potwierdza treść zeznań Strony, przy uwzględnieniu pozostałych dowodów, w tym przekazanych przez Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w B. i Naczelnika Urzędu Skarbowego w P.. W efekcie weryfikacji transakcji zawartych pomiędzy M.K. a ww. podmiotami wskazanymi na fakturach zakupu stwierdzono, że podmioty te w rzeczywistości nie występowały jako dostawcy towarów do Strony. Organ drugiej instancji podniósł, że z całokształtu dowodów, w tym wyjaśnień Strony wywieść można, iż Strona nie miała podstawowej wiedzy, dotyczącej zawieranych transakcji, wiedzy odnośnie okoliczności, w jakich została nawiązana współpraca oraz nie posiadała informacji dotyczących przebiegu transakcji z podmiotami - wystawcami faktur. Podniesiono, że nie znane były jej okoliczności nawiązania współpracy, jej przebiegu, legalności towaru. DIAS przyjął, że działalność Strony prowadzona była w celu upozorowania transakcji a jej prawdziwym celem był udział procederze ukierunkowanym na wprowadzenie do obrotu nierzetelnych faktur VAT, zarówno w zakresie sprzedaży jak i zakupu towarów. Organ drugiej instancji podkreślił, że Strona nie miała wiedzy, pod jakimi adresami firmy Y. oraz K. , prowadziły działalność gospodarczą, nigdy nie był w siedzibach tych firm, jak również nie miał wiedzy, jakie elementy zadecydowały o rozpoczęciu współpracy handlowej z tymi podmiotami, oraz czy w ramach podjętej współpracy były podpisywane umowy, kontrakty, porozumienia. DIAS stwierdził przy tym, że Strona w okresach objętych zakresem zaskarżonego rozstrzygnięcia, nie prowadziła działalności gospodarczej w rozumieniu art. 15 ust. 1 u.p.t.u. Organ drugiej instancji nie podzielił zarzutów odwołania. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Skarżący wniósł o: uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji poprzedzającej i zwrot kosztów procesu; ewentualnie o uchylenie decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia. Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie: 1. art. 187 § 1 w zw. z art. 191 w zw. z art. 122 O.p., poprzez błędną i nielogiczną oraz dowolną ocenę materiału dowodowego, w szczególności: • brak dania wiary Skarżącemu w zakresie, w którym zeznawał o braku świadomości, co do sposobu prowadzenia, przez M.O., działalności gospodarczej, firmowanej jego nazwiskiem, posługując się jedną opisaną przez Stronę sytuacją, podczas gdy jego spójne, konsekwentne i logiczne zeznania jednoznacznie wskazują, że nie miał on żadnej świadomości na temat ww. działalności gospodarczej, a wszystkim zajmowała się M.O., • błędne ustalenie, iż transakcje sprzedaży oraz transakcje nabycia towarów nie miały miejsca, a tym samym, co spowodowało odmowę prawa do wykazania nadwyżki VAT do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy, • bezrefleksyjne posłużenie się ustaleniami z postępowania podatkowego dotyczącego rozliczenia w podatku od towarów i usług za okres od października do grudnia 2013 roku, zakończonego decyzją z dnia [...] sierpnia 2018 roku nr [...] , a w konsekwencji stwierdzenie, iż w okresie od stycznia 2014 roku do grudnia 2014 roku nie była prowadzona działalność gospodarcza w rozumieniu art. 15 ust. 1 u.p.t.u. oraz odmówienie prawa do odliczenia podatku naliczonego, 2. art. 210 § 1 pkt 6 i § 4 O.p., poprzez brak należytego uzasadnienia faktycznego i prawnego zaskarżonej decyzji w zakresie kluczowych dla rozstrzygnięcia kwestii wyjaśnienia dlaczego zdaniem DIAS, Naczelnik ma rację, co powoduje brak możliwość obrony swych praw w pełni przez Skarżącego; 3. art. 180 § 1 w zw. z art. 181 w zw. z art. 122 O.p., poprzez brak dążenia do zebrania w całości materiału dowodowego koniecznego do rozpoznania sprawy, tj. brak przesłuchania M.O., a nawet brak podjęcia próby weryfikacji jej aktualnego adresu, podczas gdy zeznania M.O. z pewnością przyczyniłyby się do wyjaśnienia sprawy w związku z faktem, że Skarżący zeznał, iż całą działalnością zajmowała się właśnie M.O.; 4. art. 120 O.p., art. 122 O.p., art. 124 O.p., art. 125 § 1 O.p., poprzez wydanie skarżonej decyzji pomimo braku podstaw prawnych w tym zakresie, brak wszechstronnego rozpatrzenia sprawy i niepełne ustalenie stanu faktycznego sprawy, a także brak stosownego uzasadnienia przesłanek, jakimi organ kierował się przy wydaniu przedmiotowej decyzji, co nie budzi zaufania do działalności organów podatkowych, 5. art. 113 O.p., poprzez jego niezastosowanie, w sytuacji, gdy wyjaśnienia Strony wyraźnie wskazywały na to, iż jego działalnością gospodarczą i firmą posłużono się do celów zatajenia rzeczywistych rozmiarów prowadzonej działalności przez osoby, które zlecały wykonanie poszczególnych przelewów i czynności, które to zostały szczegółowo opisane w wyjaśnieniach Strony z dnia 31 lipca 2015 r., a które to zeznania jednoznacznie wskazują na wypełnienie przesłanki firmanctwa; 6. art. 86 ust. 1 w zw. z art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a) u.p.t.u., poprzez odmowę Stronie prawa do odliczenia podatku naliczonego przy błędnym ustaleniu, że Strona nie działała w dobrej wierze oraz że miała świadomość, iż otrzymane faktury VAT były fakturami stwierdzającymi czynności, które nie zostały dokonane. DIAS w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, uznając argumenty skargi za nieuzasadnione oraz podtrzymując zaprezentowane w uzasadnieniu decyzji stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Skarga okazała się zasadna, ale z innych przyczyn niż podniesione w zarzutach. W niniejszej sprawie rozstrzygnięcia wymagają dwie kwestie. Pierwsza dotyczy ustalenia organów, że Skarżący nie prowadził działalności gospodarczej w rozumieniu art. 15 ust. 2 u.p.t.u. a faktyczna działalność Skarżącego polegała na wystawianiu i podpisywaniu faktur, które nie dokumentowały żadnej czynności opodatkowanej a więc tzw. "pustych faktur". W konsekwencji powyższych ustaleń organy stwierdziły, że Skarżący zawyżył wartość netto dostaw oraz, że nie może skorzystać z uprawnienia przewidzianego w art. 86 ust. 1 u.p.t.u. tj. uprawnienia do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego. Drugą kwestią wymagającą rozstrzygnięcia jest ustalenie organów, że faktury wystawione przez Skarżącego zostały wystawione w celu uszczuplenia podatku VAT. W pierwszej kolejności należy zatem rozstrzygnąć, czy ocena organów, że Skarżący nie prowadził działalność gospodarczej w rozumieniu art. 15 ust. 2 u.p.t.u. znajduje odzwierciedlenie w zebranym materiale odwodowym. Zdaniem Sądu powyższe ustalenie nie znajduje odzwierciedlenia w dowodach zebranych w niniejszej sprawie. Podkreślić należy, że przedmiotem oceny nie jest kwestia, czy działalność Skarżącego (dokonywane czynności) mieszczą się w zakresie definicji działalności gospodarczej określonej w art. 15 ust. 2 u.p.t.u. bo niewątpliwie działalność polegająca na obrocie towarami (blacha ocynkowana, taśma stalowa, profile itd.) dokonywana w sposób ciągły (dostawy co miesięczne w 2014 r.) w celach zarobkowych jest działalnością handlowca, o której mowa w art. 15 ust. 2 u.p.t.u. Ustalenia w niniejszej sprawie wymaga kwestia, kto faktycznie prowadził powyższą działalność gospodarczą. Jedynym dowodem wskazującym, że Skarżący osobiście nie prowadził działalności gospodarczej a działalność ową prowadziła Pani M.O. - matka, są zeznania Skarżącego. Organy nie zebrały w tym zakresie, żadnych innych dowodów. Tymczasem z zeznań Skarżącego wynika, że działalność gospodarczą założył osobiście, wprawdzie za namową matki, ale miał świadomość, że będzie to jego dodatkowe źródło dochodów. Skarżący wystawiał i podpisywał faktury oraz deklaracje VAT, dokonywał przelewów środków pieniężnych, miał również rozeznanie co do zakresu prowadzonej działalności. Organy również stwierdzają, że Skarżący miał świadomość, co do prowadzonej działalności gospodarczej. Zdaniem Sądu nie można zatem stwierdzić, że Skarżący nie miał rozeznania w zakresie prowadzonej działalności gospodarczej. Zauważyć należy także, że w wyjaśnień kontrahentki Pani L.B. wynika, że współpracę nawiązała właśnie z Panem M.K., który uczestniczył również w negocjacjach. Drugi z kontrahentów Pan J. K. również zeznał, że współpracę nawiązał telefonicznie z Panem M.K.. Oczywiście Sąd nie kwestionuje, że działalność gospodarcza Skarżącego była prowadzona przy znacznym współudziale matki, jednak w ocenie Sądu Skarżący uczestniczył czynnie w prowadzeniu działalności gospodarczej. Podkreślić należy także, że organy nie uznały, iż współudział matki był tak daleki, aby przypisać Skarżącemu rolę jedynie firmanta. Reasumując, w ocenie Sądu dokonując oceny zeznań Skarżącego oraz zeznań jego kontrahentów nie można uznać, że nie prowadził działalności gospodarczej. Zebrane w sprawie dowody nie wskazują, że rola Skarżącego ograniczała się jedynie do firmowania działalności matki, przeciwnie Skarżący czynnie uczestniczył w prowadzonej działalności gospodarczej. Odrębnym natomiast zagadnieniem jest, czy działalność Skarżącego miała charakter rzeczywisty, czy też polegała jedynie na wystawianiu pustych faktur. Organy dokonały w tym zakresie uproszczenia, przez co wywód zawarty w uzasadnieniu decyzji jest niespójny i nielogiczny. Z okoliczności podniesionej przez Skarżącego, że działalność gospodarczą zarejestrowaną na niego prowadziła faktycznie matka nie wynika, że w rzeczywistości nie było towaru będącego przedmiotem obrotu a w konsekwencji, że działalność ograniczała się wyłącznie do wystawiania pustych faktur. Zwrócić bowiem należy uwagę, że w sytuacji w której towaru będącego przedmiotem obrotu nie byłoby, to cały łańcuch dostawy ma charakter fikcyjny. Zatem w fikcyjnym obrocie uczestniczyć musieliby również kontrahenci Skarżącego. W odniesieniu do Pani L.B. prowadzącej działalność gospodarczą K. zapadł prawomocny wyrok z dnia 27.11.2019 r. sygn. akt III SA/Wa 922/19 w którym sąd stwierdził, że towar będący przedmiotem obrotu ze Skarżącym w III i IV kwartale 2104 r. istniał w rzeczywistości. Przede wszystkim należy jednak zwrócić uwagę, że w skarżonej decyzji jak i w decyzji organu I instancji brak jest dowodów na okoliczność, że towar w rzeczywistości nie istniał. Organy ograniczyły się w tym zakresie do przedstawienia oświadczenia Skarżącego z których wynika, że nie miał rozeznania w prowadzonej działalności gospodarczej. Powyższe oświadczenia wskazują jedynie że Skarżący umniejszał swoją rolę w prowadzeniu działalności gospodarczej. Organy w szczególności nie przedstawiły dowodów, że w ramach łańcucha dostaw każda z uczestniczących w nim firm wystawiała puste faktury dokumentujące fikcyjny obrót towarem. Nie analizowano wskazanego sposobu transportu towaru, infrastruktury technicznej. Wreszcie nie przedstawiono dowodów, że już dostawcy kontrahentów Skarżącego nie dysponowali towarem. Ponadto zauważyć należy, że w zakresie dokonanego przez Skarżącego wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów również dowodem potwierdzającym fikcyjność transakcji mają być w ocenie organu braki w dokumentacji (informacja podsumowująca). Sąd podkreśla, że braki w dokumentacji nie świadczą o nierzeczywistym charakterze obrotu towarem. Reasumując, mając na uwadze przedstawiony materiał dowodowy w ocenie Sądu, organy nie przedstawiły żadnych dowodów wskazujących, że towar będący przedmiotem obrotu i wskazany na fakturach w rzeczywistości nie istniał. Przechodząc do drugiej kwestii związanej z zarzutem, że faktury wystawione przez Skarżącego zostały wystawione w celu uszczuplenia podatku VAT, organy również nie wykazały korzyści podatkowej jaką odniósł Skarżący. Należy mieć na uwadze, że obrót towarem następował w ramach szczególnego sposobu opodatkowania tzw. odwrotnego obciążenia. Zgodnie z mającym zastosowanie w sprawie art. 17 ust. 1 pkt 7 u.p.t.u. Podatnikami są również osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne nabywające towary wymienione w załączniku nr 11 do ustawy, z zastrzeżeniem ust. 1c, jeżeli łącznie spełnione są następujące warunki: a) dokonującym ich dostawy jest podatnik, o którym mowa w art. 15, u którego sprzedaż nie jest zwolniona od podatku na podstawie art. 113 ust. 1 i 9, b) nabywcą jest podatnik, o którym mowa w art. 15, zarejestrowany jako podatnik VAT czynny, c) dostawa nie jest objęta zwolnieniem, o którym mowa w art. 43 ust. 1 pkt 2 lub art. 122. Zgodnie natomiast z art. 86 ust. 2 pkt 4 lit b u.p.t.u. kwotę podatku naliczonego stanowiła kwota podatku należnego z tytułu dostawy towarów, dla której zgodnie z art. 17 ust. 1 pkt 5 lub 7 podatnikiem był ich nabywca. Zauważyć należy, że mechanizm odwrotnego obciążenia został zastąpiony obowiązkiem stosowania mechanizmy podzielonej płatności. Powyższe instytucje mają na celu uniemożliwienie oszustom wyłudzanie podatku VAT. Wyjaśnić więc należy, że krajowy mechanizm odwrotnego obciążenia podlegał na przeniesieniu obowiązku rozliczenia podatku VAT ze sprzedawcy na nabywcę. U nabywca korzystającego z uprawnienia wskazanego w art. 86 ust. 1 u.p.t.u. kwotę podatku naliczonego stanowiła kwota podatku należnego z tytułu dostaw zrealizowanych w procedurze odwrotnego obciążenia. Dodatkowo załącznik 11 ustawy o VAT, określał, jakie towary mogą być objęte procedurą odwrotnego obciążenia. Zasadnicza korzyść procedury odwrotnego obciążenia polegała więc na tym, że sprzedawca nie dysponował podatkiem VAT, a więc w przypadku sprzedawcy - oszusta podatkowego nie mógł wyłudzić podatku nie wpłacając go do organu podatkowego. Mając powyższe na uwadze, Sąd nie dostrzega korzyści podatkowej jaką odnieść miałby Skarżący w wyniku wystawiania faktur nie dokumentujących rzeczywistych dostaw towaru. Korzyści podatkowej nie wykazują również organy podatkowe ograniczając się jedynie do wskazania, że do uszczuplenia podatku doszło (np. str. 19 skarżonej decyzji). Organy nie wskazały również, aby korzyść podatkową odniosły inne podmioty uczestniczące w dostawie towarów w której uczestniczył również Skarżący. W niniejszej sprawie organy zastosowały art. 88 ust. 3a pkt 4 lit a u.p.t.u. jednocześnie uznały, że Skarżący wystawiał puste faktury nie dokumentujące rzeczywistych zdarzeń gospodarczych. W tej sytuacji wykazanie korzyści podatkowej jest niezbędnym warunkiem zastosowania ww. normy prawnej. Reasumując zebrany materiał dowodowy nie pozwala na stwierdzenie, że Skarżący nie prowadził działalności gospodarczej w rozumieniu art. 15 ust. 2 u.p.t.u. Nie można wykluczyć, że matka Skarżącego miała zasadniczy udział w podejmowaniu decyzji w zakresie działalności gospodarczej Skarżącego, ale zeznania kontrahentów wskazują, że Skarżący aktywnie uczestniczył w obrocie towarem. Organy nie wykazały, że towar w rzeczywistości nie istniał. W tym zakresie brak jakikolwiek dowodów zgromadzonych w toku postępowania. Natomiast brak wskazania nawet potencjalnej korzyści podatkowej jaką mógł odnieść Skarżący lub podmioty działające w łańcuchu transakcji nie pozwala na stwierdzenie, że doszło do uszczuplenia podatku VAT. Podkreślić bowiem należy, że dostaw towarów dokonywano w procedurze odwrotnego obciążenia. Mając powyższe na uwadze w ocenie Sądu należało umorzyć postępowanie administracyjne, gdyż Sąd nie dostrzegała konieczności uzupełnienia materiału dowodowego. Z tych powodów Sąd uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji i na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c) w zw. z art. 145 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., dalej: "p.p.s.a."), przy zastosowaniu art. 152 p.p.s.a. umorzył postępowanie administracyjne oraz zasądził zgodnie z art. 200 p.p.s.a. na rzecz Skarżącego zwrot kosztów postępowania sądowego odpowiadającą kwocie uiszczonego wpisu od skargi.