I SA/Op 252/20

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Aleksandra Sędkowska Sędziowie Sędzia NSA Gerard Czech Sędzia WSA Grzegorz Gocki (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 30 listopada 2020 r. sprawy ze skargi A Spółki z o.o. w [...] na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu z dnia 22 listopada 2019 r., nr [...] w przedmiocie określenia zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2015 r. . oddala skargę. UZASADNIENIE Przedmiotem skargi jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu z 22 listopada 2019 r., nr [...], wydana na podstawie art. 1 i art. 18 ust. 1 ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (Dz. U. z 2018 r. poz. 570) oraz art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2019 r. poz. 900 z późn. zm.- dalej zwanej "op") utrzymująca w mocy decyzję Burmistrza Nysy z 25 lipca 2019 r., nr [...], określającą A sp. z o. o. z siedzibą w [...] zobowiązanie w podatku od nieruchomości za 2015 r. w wysokości 18.364,00 zł. Decyzja ta zapadła w następującym stanie faktycznym i prawnym: W dniu 29 października 2015 r. A. O., prowadzący działalność gospodarczą pod firmą B, zawarł z C sp. z o.o. S.K.A. z siedzibą w [...] umowę, w formie aktu notarialnego rep. A nr [...], mocą której wniósł do C sp. z o.o. S.K.A. aport, przenosząc na jej rzecz własność B, w tym przysługujące jej prawo własności nieruchomości położonej w [...], obręb [...] przy ul. [...], stanowiącej działki gruntu o numerze a oraz b o łącznej powierzchni 0,7938 ha, oraz posadowionych na niej budynków (dla tej nieruchomości Sąd Rejonowy w [...], [...] Wydział Ksiąg Wieczystych prowadzi księgą wieczystą pod numerem [...]). Następnie, 30 października 2015 r. C sp. z o.o. S.K.A. zawarła z A sp. z o.o. z siedzibą w [...] (obecnie z siedzibą w [...]), umowę sprzedaży przenoszącą prawo własności ww. nieruchomości gruntowej wraz z zabudowaniami (akt notarialny rep. A nr [...]). Wezwaniem z 16 maja 2016 r. Burmistrz Nysy zobowiązał A sp. z o.o. (dalej: podatnik, Spółka, skarżąca) do złożenia deklaracji na podatek od nieruchomości względem nabytej przez nią w/w nieruchomości. W odpowiedzi na powyższe wezwanie Spółka, reprezentowana przez przedstawiciela statutowego (prezesa zarządu) A. O., w piśmie z 8 czerwca 2016 r. wyjaśniła, że w związku z zawartą umową sprzedaży ww. nieruchomości, wstąpiła ona we wszelkie prawa i obowiązki wynikające z decyzji administracyjnych dotyczących ww. nieruchomości, w tym z decyzji Burmistrza Nysy z 5 września 2014 r., nr [...]. dotyczącej ulg podatkowych w podatku od nieruchomości, z których poprzednio korzystał A. O., prowadzący działalność gospodarczą pod firmą B. Uznając, że jest ona beneficjentem pomocy publicznej udzielonej ww. decyzją, Spółka złożyła deklarację na podatek od nieruchomości, w której w części "D. Dane dotyczące przedmiotów opodatkowania (z wyjątkiem zwolnionych)" wykazała do opodatkowania 7.938,00 m2 powierzchni gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, 6.305,00 m2 powierzchni użytkowej budynków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej (usługi) i budowle o wartości 21.400,00 zł, po czym dokonała samoobliczenia należnego podatku od nieruchomości w wysokości 110.287,00 zł. Jednocześnie w części "G. Informacja o przedmiotach zwolnionych" Spółka ujęła tą nieruchomość jako podlegającą zwolnieniu . Z uwagi na wewnętrzną sprzeczność tej deklaracji, w której podatnik wykazał wszystkie przedmioty zarówno do opodatkowania, jak i do zwolnienia od podatku, na co zwrócił uwagę organ w swoim wezwaniu z 29 grudnia 2016 r., w dniu 30 stycznia 2017 r. złożona została korekta deklaracji na podatek od nieruchomości, w której Spółka nie wskazała już do opodatkowania żadnych nieruchomości. W tym stanie sprawy Burmistrz Nysy postanowieniem z 15 marca 2017 r., nr [...], wszczął z urzędu postępowanie w sprawie określenia A Sp. z o.o. wysokości zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2015 r., dotyczącego nieruchomości położonej w [...] przy ul. [...]. Postanowienie doręczono 20 marca 2017 r., a następnie po jego przeprowadzeniu decyzją z 25 lipca 2019 r., organ I instancji określił stronie zobowiązanie w podatku od nieruchomości za 2015 r. w wysokości 18.364,00 zł, przyjmując jako przedmiot opodatkowania grunty związane z prowadzeniem działalności gospodarczej o pow.7.938,00 m2, powierzchnię użytkową budynków lub ich części związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej (produkcja, usługi) 6.305 m2 oraz budowle o wartości 15.650,00 zł, wynikającej z przedłożonej przez podatnika ewidencji środków trwałych. W uzasadnieniu decyzji organ I instancji wskazał, że wbrew stanowisku Spółki, nie jest ona beneficjentem pomocy publicznej, uprzednio udzielonej A. O., prowadzącemu działalność gospodarczą pod firmą B, a tym samym nie korzysta ze zwolnienia w podatku od nieruchomości w oparciu o uchwałę Rady Miejskiej w Nysie nr XLV/682/14 z dnia 29 kwietnia 2014 r. w sprawie zwolnień od podatku od nieruchomości stanowiących regionalną pomoc inwestycyjną dla podmiotów prowadzących działalność gospodarczą na terenie Gminy Nysa. W złożonym od tej decyzji odwołaniu Spółka, reprezentowana przez doradcę podatkowego Ł. B., wnosząc o jej uchylenie i umorzenie postępowania w sprawie, podniosła zarzuty naruszenia: I. naruszenie prawa materialnego, tj.: 1) art. 71 ust. 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1303/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. ustanawiającego wspólne przepisy dotyczące Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego, Europejskiego Funduszu Społecznego, Funduszu Spójności, Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju obszarów Wiejskich oraz Europejskiego Funduszu Morskiego i Rybackiego oraz ustanawiającego przepisy ogólne dotyczące Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego, Europejskiego Funduszu Społecznego, Funduszu Spójności i Europejskiego Funduszu Morskiego i Rybackiego oraz uchylający rozporządzenie Rady (WE) nr 1083/2006 (dalej jako rozporządzenie nr 1303/2013), poprzez: a) niewłaściwe zastosowanie, polegające na uznaniu, że doszło do zmiany charakteru własności powodującej utratę prawa do korzystania z pomocy publicznej, podczas gdy w stanie faktycznym niniejszej sprawy zmiana charakteru własności nie spowodowała naruszenia zasady trwałości projektu, w tym nie dała spółce nienależnych korzyści, bowiem: • nie doszło do zaprzestania prowadzenia inwestycji objętej zwolnieniem, ani przeniesienia inwestycji poza obszar objęty programem; • zmiana charakteru własności nie miała wpływu na charakter i warunki realizacji inwestycji, cele i warunki wdrażania i utrzymania inwestycji pozostały bez zmian, a w konsekwencji również nie doprowadziły do zmiany pierwotnych inwestycji; • Spółka nie otrzymała nienależnej korzyści, bowiem wypełniła obowiązki wynikające z przedmiotowej decyzji Burmistrza Nysy, tj. zrealizowała nową inwestycję, a tym samym poniosła koszty realizacji nowej inwestycji, zatem korzyść uzyskana przez spółkę jest uzasadniona i należna; nadto spółka nie otrzymała, jako odrębny podmiot prawa, żadnej innej pomocy, która mogłaby interferować z pomocą otrzymaną na mocy decyzji Burmistrza Nysy z 5 września 2014 r. - co oznacza, że korzyść uzyskana przez Spółkę jest zgodna z celami programu operacyjnego, tj. wspiera realizację nowej inwestycji; b) błędną wykładnię, polegającą na uznaniu, że zbycie nieruchomości powoduje natychmiastową i bezwarunkową utratę prawa do zwolnienia z podatku od nieruchomości, przyznanego na rzecz sprzedającego i nieustaleniu, że nie zostały spełnione przesłanki wyłączające zwolnienie z podatku, podczas gdy z rzeczonego przepisu wynika, że sama zmiana własności elementu infrastruktury nie powoduje utraty udzielonej pomocy publicznej, a jedynie taka zmiana, która daje przedsiębiorstwu nienależne korzyści, których w stanie faktycznym niniejszej sprawy spółka nie uzyskała; 2) § 10 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 5 sierpnia 2008 roku w sprawie warunków udzielania zwolnień od podatku od nieruchomości oraz podatku od środków transportowych, stanowiących regionalną pomoc inwestycyjną, poprzez jego niewłaściwe zastosowanie polegające na uznaniu, że w stanie faktycznym niniejszej sprawy nie zostały spełnione warunki udzielenia pomocy, podczas gdy wszystkie wskazane w przedmiotowym przepisie warunki zostały spełnione, bowiem: • dokonano, przed rozpoczęciem realizacji inwestycji, zgłoszenia właściwemu organowi podatkowemu zamiaru korzystania z pomocy, w trybie i formie określonych uchwałą rady gminy; • zobowiązano się do pokrycia co najmniej 25% kosztów kwalifikujących się do objęcia pomocą ze środków własnych lub z zewnętrznych źródeł finansowania; • inwestycja została utrzymana w regionie przez 3 lata od zakończenia jej realizacji - a zatem organ podatkowy powinien dojść do przekonania, że zostały spełnione wszelkie warunki udzielenia pomocy, w konsekwencji czego spółce jako nabywcy nieruchomości przysługuje prawo do zwolnienia od podatku od nieruchomości; 3) art. 7 ust. 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych w zw. z § 2 ust. 1 uchwały Rady Miejskiej w Nysie nr XLV/682/14 z dnia 29 kwietnia 2014 roku, poprzez ich niewłaściwe zastosowanie polegające na uznaniu, że w stanie faktycznym niniejszej sprawy nie zostały spełnione przesłanki zwolnienia z podatku od nieruchomości, podczas gdy na Spółkę z dniem zakupu nieruchomości przeszły wszelkie prawa i obowiązki wynikające z decyzji administracyjnych dotyczących nieruchomości i przysługiwało jej zwolnienie z podatku od nieruchomości z uwagi na spełnienie przesłanek wskazanych w § 2 ust. 1 uchwały Rady Miejskiej w Nysie nr XLV/682/14 z dnia 29 kwietnia 2014 roku, tj. wobec poniesienia kosztów inwestycji w środki trwałe, które są związane z realizacją nowej inwestycji; II. naruszenie prawa proceduralnego, tj.: 1) art. 210 § 1 pkt 6 w zw. z art. 123 § 1 i 2 w zw. z art. 124 op, poprzez lakoniczne i zdawkowe uzasadnienie faktyczne i prawne decyzji, w szczególności brak jakiegokolwiek wyjaśnienia podstawy faktycznej i prawnej decyzji, w zakresie: • zachowania zasady trwałości projektu, w rozumieniu art. 57 rozporządzenia Rady (WE) 1083/2006 z dnia 11 lipca 2006 roku, ustanawiającego przepisy ogólne dotyczące Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego, Europejskiego Funduszu Społecznego oraz Funduszu Spójności i uchylające rozporządzenie (WE) 1260/1999, obecnie art. 71 ust. 1 rozporządzenia nr 1303/2013, tj.: • kontynuacji inwestycji przez Spółkę, a w konsekwencji również przejścia praw i obowiązków wynikających z decyzji w zakresie pomocy publicznej na Spółkę; • braku wpływu zmiany charakteru własności na warunki realizacji projektu; • nieuzyskania przez Spółkę nieuzasadnionej korzyści; • niewyjaśnienia przez organ jakie były przesłanki podmiotowe i przedmiotowe udzielenia pomocy publicznej, zgodnie z decyzją Burmistrza Nysy w przedmiocie zwolnienia z podatku od nieruchomości; • realizacji inwestycji oraz jej utrzymania na terenie gminy Nysa przez okres co najmniej 3 lat od dnia zakończenia jej realizacji przez Spółkę, ograniczając się jedynie do stwierdzenia, że wyzbycie się nieruchomości przez podatnika spowodowało wygaśnięcie obowiązku podatkowego, a wraz z nim prawo do zwolnienia z podatku od nieruchomości - co doprowadziło do wydania decyzji, której motywy są niemożliwe do ustalenia zarówno przez Spółkę, jak również organ drugiej instancji w ramach kontroli instancyjnej decyzji; 2) art. 187 § 1 w zw. z art. 122 op poprzez wadliwe ustalenie stanu faktycznego sprawy i błędne stwierdzenie, że w sprawie nie doszło do przeniesienia na rzecz Spółki wszelkich praw i obowiązków wynikających z decyzji Burmistrza Nysy z 5 września 2014 r. udzielającej pomocy publicznej, podczas gdy w stanie faktycznym niniejszej sprawy zachowane zostały warunki przyznania i utrzymania pomocy publicznej, tj.: • przed rozpoczęciem realizacji inwestycji zostało dokonane zgłoszenie Burmistrzowi Nysy zamiaru korzystania z pomocy - został złożony wniosek z 23 czerwca 2014 r.; • 25% inwestycji zostało pokryte ze środków własnych; • została zachowana zasada trwałości inwestycji, tj. inwestycja została utrzymana na terenie gminy Nysa - a zatem Spółce w 2015 r. przysługiwało zwolnienie z podatku od nieruchomości zgodnie z decyzją Burmistrza Nysy z 5 września 2014 r.; 3) art. 187 § 1 w zw. z art. 122 w zw. z art. 191 op, poprzez uznanie, że A. O. nie gwarantował trwałości projektu, bez jednoczesnego wyjaśnienia co organ podatkowy do takich wniosków doprowadziło, podczas gdy okoliczność, że A. O. działał w imieniu Spółki jako prezesa jej jednoosobowego zarządu dowodzi, że jedyną osobą, która wyznacza kierunek jej działalności jest ta sama osoba, która złożyła wniosek o udzielenie pomocy publicznej i na rzecz której rzeczona pomoc została udzielona, co powinno doprowadzić organ do wniosku, że zasada trwałości projektu została zachowana; 4) art. 187 § 1 w zw. z art. 122 w zw. z art. 191 op poprzez brak wyczerpującego rozpatrzenia materiału dowodowego w niniejszej sprawie oraz przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów, w szczególności brak wzięcia pod uwagę: • umowy sprzedaży nieruchomości z 30 października 2015 r., rep. A nr [...], z której wynika, że z dniem wydania nieruchomości z mocy prawa przechodzą na kupującego wszelkie prawa i obowiązki wynikające z decyzji Burmistrza Nysy w przedmiocie zwolnienia z podatku od nieruchomości oraz wniosku o udzielenie pomocy publicznej w ramach regionalnej pomocy inwestycyjnej na wspieranie nowych inwestycji; • oświadczenia A. O. z 8 czerwca 2016 r., w którym A. O., działając w imieniu Spółki, oświadczył, że: • na mocy umowy sprzedaży nieruchomości Spółka wstąpiła we wszelkie prawa i obowiązki wynikające z decyzji administracyjnych związanych z nieruchomością, w szczególności z decyzji Burmistrza Nysy z 5 września 2014 r., nr [...]; Spółka pokryje co najmniej 25% kosztów inwestycji wskazanej we wniosku o udzielenie pomocy publicznej w ramach regionalnej pomocy inwestycyjnej na wspieranie nowych inwestycji lub na tworzenie nowych miejsc pracy z 23 czerwca 2014 r. ze środków własnych; Spółka zrealizuje inwestycję wskazaną we wniosku o udzielenie pomocy publicznej w ramach regionalnej pomocy inwestycyjnej na wspieranie nowych inwestycji lub na tworzenie nowych miejsc pracy z 23 czerwca 2014 r., zgodnie z wytycznymi zawartymi we wniosku, oraz utrzyma inwestycję na terenie gminy Nysa przez okres co najmniej 3 lat od dnia zakończenia jej realizacji, w szczególności Spółka zachowa trwałość projektu, o którym mowa we wniosku - co doprowadziło do błędnego uznania, że spółce nie przysługuje prawo do pomocy publicznej, tj. zwolnienia z podatku od nieruchomości; 5) art. 188 i 191 op poprzez odmowę przeprowadzenia dowodu z: a) oględzin nieruchomości na okoliczność utrzymania inwestycji polegającej na "[...]" na terenie gminy Nysa; b) przesłuchania strony, prezesa zarządu A. O. na okoliczność dalszego prowadzenia działalności gospodarczej, mającej na celu utrzymanie i dalsze prowadzenie inwestycji - podczas gdy fakty, na których okoliczność dowody miały zostać przeprowadzone nie zostały w sprawie stwierdzone zgodnie z tezą wskazaną przez stronę, bowiem Spółka wniosła o przeprowadzenie wskazanych dowodów na okoliczność zachowania trwałości projektu, zaś organ ustalił, że zasada trwałości nie została zachowana; 6) art. 191 op poprzez przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów, polegające na dokonaniu ustaleń stanu faktycznego w oparciu o nikły wycinek materiału dowodowego sprawy, z pominięciem lub zmarginalizowaniem dowodów świadczących na niekorzyść stanowiska przyjętego przez organ, tj. stanowiska dotyczącego wygaśnięcia prawa do zwolnienia z podatku od nieruchomości z uwagi na sprzedaż nieruchomości, a w szczególności poprzez pominięcie lub zmarginalizowanie podniesionych przez Spółkę okoliczności dotyczących: • zachowania zasady trwałości projektu; • realnego wpływu A. O. na kierunek działalności Spółki; • wstąpienia przez Spółkę we wszelkie prawa i obowiązki wynikające z decyzji administracyjnych dotyczących nieruchomości, w szczególności w prawa i obowiązku wynikające z decyzji Burmistrza Nysy z 5 września 2014 r. - co doprowadziło do błędnego ustalenia, że Spółce nie przysługuje prawo pomocy publicznej, tj. zwolnienia z podatku od nieruchomości; 7) art. 293 § 1 w zw. z art. 122 op poprzez błędną wykładnię polegającą na uznaniu, że włączenie do akt niniejszej sprawy wniosku o udzielenie pomocy publicznej oraz decyzji Burmistrza Nysy z 5 września 2014 r. w przedmiocie udzielenia zwolnienia z podatku od nieruchomości, stanowiłoby naruszenie tajemnicy skarbowej, podczas gdy: • decyzja Burmistrza Nysy z 5 września 2014 r. w przedmiocie udzielenia zwolnienia z podatku od nieruchomości nie została złożona przez podatnika, a zatem nie jest objęta tajemnicą skarbową w rozumieniu wskazanego przepisu; • wniosek o udzielenie pomocy publicznej została złożony przez osobę, która jest obecnie prezesem zarządu Spółki, a zatem Spółka posiadała wiedzę na temat istnienia i treści rzeczonych dokumentów - co doprowadziło do wydania decyzji w oparciu o niepełny materiał dowodowy. Jednocześnie strona wyraziła przekonanie, że postępowanie dowodowe przeprowadzone przez organ podatkowy I instancji jest niepełne i wymaga uzupełnienia poprzez włączenie do akt sprawy wniosku o udzielenie pomocy publicznej w ramach regionalnej pomocy inwestycyjnej na wspieranie nowych inwestycji lub na tworzenie nowych miejsc pracy z 23 czerwca 2014 r. oraz wydanej w wyniku jego rozpoznania decyzji z 5 września 2014 r., na okoliczność zakresu podmiotowego i przedmiotowego udzielenia zwolnienia z podatku od nieruchomości udzielonego na podstawie ww. dokumentów, a także dokonane oględzin nieruchomości - na okoliczność utrzymania inwestycji polegającej na "[...]" na terenie gminy Nysa oraz przesłuchanie w charakterze strony prezesa zarządu A. O. na okoliczność dalszego prowadzenia działalności gospodarczej mającej na celu utrzymanie i dalsze prowadzenie inwestycji zrealizowanej na nieruchomości, zasadności uznania Spółki za beneficjenta pomocy publicznej, a także występowania w sprawie następstwa prawnego, które swoim zakresem obejmuje również kontynuację inwestycji. Wskazaną na wstępie decyzją Samorządowe Kolegium Odwoławcze nie uwzględniło zarzutów odwołania, utrzymując w mocy decyzję organu I instancji W swoich rozważaniach Kolegium, zwracając uwagę, że materialnoprawną podstawę orzekania w niniejszej sprawie stanowią przepisy ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2019 r. poz. 1170 z późn. zm. zwanej dalej : upol), w brzmieniu obowiązującym w 2015 r., w pierwszej kolejności przywołało regulacje art. 2 ust 1 zgodnie z którą opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają następujące nieruchomości lub obiekty budowlane: 1) grunty; 2) budynki lub ich części; 3) budowle lub ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej, art. 3 ust. 1 pkt 1 upol stanowiącego, że podatnikami podatku od nieruchomości są osoby fizyczne, osoby prawne, jednostki organizacyjne, w tym spółki nieposiadające osobowości prawnej, będące: 1) właścicielami nieruchomości lub obiektów budowlanych (...). oraz art. 4 ust. 1, w myśl którego podstawę opodatkowania stanowi: 1) dla gruntów - powierzchnia; 2) dla budynków lub ich części - powierzchnia użytkowa: 3) dla budowli lub ich części związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej (...)- wartość, o której mowa w przepisach o podatkach dochodowych, ustalona na dzień 1 stycznia roku podatkowego, stanowiąca podstawę obliczania amortyzacji w tym roku, niepomniejszoną o odpisy amortyzacyjne, a w przypadku budowli całkowicie zamortyzowanych - ich wartość z dnia 1 stycznia roku, w którym dokonano ostatniego odpisu amortyzacyjnego. W dalszej kolejności wskazano, że w oparciu no delegacje ustawową z art. 5 ust. 1 upol uchwałą Rady Miejskiej w Nysie z dnia 28 listopada 2012 r. nr XXV1/430/12 (Dz. Urz. Woj. Op. 2012.1800- zwanej dalej Uchwałą) określonej zostały (obowiązujące także w 2015 r.) stawki podatku od nieruchomości , wynoszące zgodnie z jej § 1 1) od gruntów: a) związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, bez względu na sposób zakwalifikowania w ewidencji gruntów i budynków - 0,64 zł od 1 m2 powierzchni, b) pod jeziorami, zajętych na zbiorniki wodne retencyjne lub elektrowni wodnych - 4,30 zł od 1 ha powierzchni, c) pozostałych, w tym zajętych na prowadzenie odpłatnej statutowej działalności pożytku publicznego przez organizacje pożytku publicznego - 0,28 zł od 1 m2 powierzchni, 2) od budynków lub ich części: a) mieszkalnych - 0,57 zł od 1 m2 powierzchni użytkowej, b) związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej oraz od budynków mieszkalnych lub ich części zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej, z zastrzeżeniem pkt c: - handel na terenie wiejskim - 16,62 zł od 1 m2 powierzchni użytkowej, - handel na terenie miejskim - 18,49 zł od 1 m2 powierzchni użytkowej, - produkcja, usługi - 16,62 zł od 1 m2 powierzchni użytkowej, - pozostała działalność gospodarcza - 18,49 zł od 1 m2 powierzchni użytkowej, c) związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej w sklepach wielkopowierzchniowych o powierzchni powyżej 2.000 m2 - 20,80 zł od 1 m2 powierzchni użytkowej, d) zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie obrotu kwalifikowanym materiałem siewnym - 8,72 zł od 1 m2 powierzchni użytkowej, e) związanych z udzielaniem świadczeń zdrowotnych w rozumieniu przepisów o działalności leczniczej, zajętych przez podmioty udzielające tych świadczeń - 4,27 zł od 1 m2 powierzchni użytkowej, f) pozostałych, w tym zajętych na prowadzenie odpłatnej statutowej działalności pożytku publicznego przez organizacje pożytku publicznego - 5,66 zł od 1 m2 powierzchni użytkowej, 3) od budowli: a) służących zbiorowemu zaopatrzeniu w wodę i zbiorowemu odprowadzaniu i oczyszczaniu ścieków - 0,6 % ich wartości określonej na podstawie art. 4 ust.1 pkt 3 i ust. 3-7 upol, b) pozostałych - 2 % ich wartości określonej na podstawie art. 4 ust.1 pkt 3 i ust. 3-7 upol. Odnosząc powyżej regulacje ustawowe oraz prawa miejscowego do stanu faktycznego zaistniałego w niniejszej sprawie, Kolegium stwierdziło, że w związku z nabyciem przez Spółkę od C sp. z o.o. S.K.A. nieruchomości położonej w [...], obręb [...] przy ul. [...], stanowiącej działki gruntu o numerze a oraz b o łącznej powierzchni 0,7938 ha względem tej nieruchomości powstał z dniem 1 listopada 2015 r. obowiązek podatkowy w podatku od nieruchomości obejmujący w tym roku miesiące październik, listopad i grudzień (art. 6 ust 1 upol). Przyjmując za podstawę do obliczenia Spółce zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2015 r. - 7.938 m2 powierzchni gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, co przy zastosowaniu stawki podatkowej 0,64 zł, wynosi 5.080,32 zł w ujęciu rocznym, a w przeliczeniu na miesiące listopad-grudzień (5.080,32:12x2) daje kwotę 846,72 zł, - 6.305 m2 powierzchni użytkowej budynków lub ich części związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej (produkcja, usługi), co przy zastosowaniu stawki podatkowej 16,62 zł, wynosi 104.789,10 zł w ujęciu rocznym, a w przeliczeniu na miesiące listopad-grudzień (104.789,10:12x2) daje kwotę 17.464,85 zł. - wartość budowli, według przedłożonej ewidencję środków trwałych w wysokości 15.650 zł, co stosując wynikający § 1 pkt 3 Uchwały 2% wskaźnik ich wartości wynosi 313 zł w ujęciu rocznym, a w przeliczeniu na miesiące listopad-grudzień (313:12x2) daje kwotę 52,17 zł; Kolegium za prawidłowe uznało dokonane przez organ I instancji obliczenie wysokości zobowiązania w kwocie 18.364 zł (po zaokrągleniu do pełnych złotych, zgodnie z art. 63 § 1 op). Jednocześnie Kolegium nie podzieliło argumentacji Spółki, że po jej stronie nie doszło w ogóle do powstania zobowiązania w podatku od nieruchomości, ponieważ korzysta ona ze zwolnienia od podatku, przyznanego pierwotnie A. O., prowadzącemu działalność gospodarczą pod firmą B, decyzją Burmistrza Nysy z 5 września 2014 r., nr [...]. Odnosząc się do tej kwestii Kolegium w pierwszej kolejności przytoczyło brzmienie istotnych w sprawie zapisów uchwały Rady Miejskiej w Nysie nr XLV/682/14 z dnia 29 kwietnia 2014 r. w sprawie zwolnień od podatku od nieruchomości stanowiących regionalną pomoc inwestycyjną dla podmiotów prowadzących działalność gospodarczą na terenie Gminy Nysa, wydanej na podstawie art. 7 ust. 3 upol. Uwzględniając powyższe regulacje oraz stanowisko judykatury (przykładowo wyrażone w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 19 października 2016 r., sygn. akt II FSK 1307/16) Kolegium oceniło, że zwolnienie określone w art. 7 ust. 3 upol ma charakter przedmiotowy, niemniej w celu skorzystania z niego w każdym konkretnym przypadku będzie ono dotyczyło jednoznacznie określonego podmiotu, a to z tej przyczyny, że konstrukcja podatku obejmuje zarówno przedmiot, jak i podmiot podlegający opodatkowaniu. Z tego też względu, zdaniem Kolegium, nie ma możliwości udzielenia zwolnienia przedmiotowego, którego - w ramach jego przypisywania - nie można skojarzyć z określonym podatnikiem. Chociaż więc omawiane zwolnienie ma charakter przedmiotowy, to już w konkretnym postępowaniu administracyjnym (podatkowym) o udzielenie takiego zwolnienia (z wniosku danego podmiotu), dochodzi do konkretyzacji podatnika, któremu udzielane jest dane zwolnienie. Postępowanie o udzielenie przedmiotowej pomocy jest sformalizowane i - co kluczowe - zindywidualizowane, kończące się wydaniem decyzji administracyjnej w stosunku do oznaczonego podmiotu. W związku z tym rzekome następstwo prawne, na które powołuje się Spółka, a mianowicie przejście na nią praw z wydanej dla B decyzji Burmistrza Nysy z 5 września 2014 r. na C sp. z o.o. S.K.A, a następnie na rzecz A sp. z o.o. nie miało miejsca, skoro beneficjentem przedmiotowej pomocy publicznej był wyłącznie podmiot będący adresatem tej decyzji. Kolegium dodatkowo zauważyło, że takie "przejście zwolnienia" pomiędzy poszczególnym podmiotami gospodarczymi nie wynika też z przepisów prawa. W szczególności, w realiach niniejszej sprawy, nie doszło do następstwa prawnego w oparciu o art. 93a § 1 i 2 op , zgodnie z którym osoba prawna zawiązana (powstała) w wyniku: 1) przekształcenia innej osoby prawnej, 2) przekształcenia spółki niemającej osobowości prawnej - wstępuje we wszelkie przewidziane w przepisach prawa podatkowego prawa i obowiązki przekształcanej osoby lub spółki. Przepis § 1 stosuje się odpowiednio do osobowej spółki handlowej zawiązanej (powstałej) w wyniku przekształcenia: a) innej spółki niemającej osobowości prawnej, b) spółki kapitałowej. Z kolei § 4 tego przepisu stanowi, że jednoosobowa spółka kapitałowa powstała w wyniku przekształcenia przedsiębiorcy będącego osobą fizyczną wstępuje w przewidziane w przepisach prawa podatkowego prawa przekształcanego przedsiębiorcy związane z prowadzoną działalnością gospodarczą, z wyjątkiem tych praw, które nie mogą być kontynuowane na podstawie przepisów regulujących opodatkowanie spółek kapitałowych. Na podstawie art. 93a § 5 op spółka niemająca osobowości prawnej, do której osoba fizyczna wniosła na pokrycie udziału wkład w postaci swojego przedsiębiorstwa, wstępuje w przewidziane w przepisach prawa podatkowego prawa wniesionego przedsiębiorstwa, z wyjątkiem tych praw, które nie mogą być kontynuowane na podstawie przepisów regulujących opodatkowanie spółek niemających osobowości prawnej. Z kolei zgodnie z art. 93d op przepisy art. 93-93c mają zastosowanie również do praw i obowiązków wynikających z decyzji wydanych na podstawie przepisów prawa podatkowego. Jednakże jak dalej zauważono, art. 93a § 1 op ma zastosowanie jedynie do osób prawnych powstałych w wyniku przekształcenia innej osoby prawnej lub spółki niemającej osobowości prawnej, zaś w niniejszej sprawie nie mamy do czynienia z przekształceniem osoby prawnej lub spółki niemającej osobowości prawnej w inną osobę prawną, ale jedynie z wniesieniem aportu (w tym przedmiotowej nieruchomości) przez osobę fizyczną (A. O.), prowadzącą działalność gospodarczą, do osoby prawnej C sp. z o.o. S.K.A., a następnie sprzedażą już samej nieruchomości przez tę osobę prawną na rzecz innej osoby prawnej – czyli skarżącej A sp. z o.o. Tym samym, według Kolegium, w rozpatrywanej sprawie pomoc publiczna na podstawie ww. przepisów Uchwały została udzielona określonemu podmiotowi, tj. osobie fizycznej – A. O., prowadzącemu działalność gospodarczą pod firmą B, podczas gdy podatnikiem w spornym w niniejsze sprawie okresie listopad-grudzień 2015 r. jest odrębny podmiot, tj. osoba prawna - A sp. z o.o. Nie ma również podstaw do przyjęcia, że mocą umowy z 30 października 2015 r., rep. A nr [...] (poprzedzonej umową z 29 października 2015 r., rep. A nr [...]), A sp. z o.o. nabyła (przejęła) prawo do ulg podatkowych, z których poprzednio korzystał A. O., prowadzący działalność gospodarczą pod firmą B, na podstawie decyzji (indywidualnego aktu stosowania prawa) Burmistrza Nysy z 5 września 2014 r. Obowiązki podatkowe nie podlegają bowiem przenoszeniu w drodze czynności cywilnoprawnych, o ile nie przechodzą na podmioty inne niż pierwotny podatnik zgodnie z zasadami określonymi w przepisach prawa podatkowego. Sam też pełnomocnik strony przyznał, że "sprzedaż nieruchomości na rzecz skarżącej nie spowodowała natomiast następstwa prawnego na podstawie ww. przepisów, ponieważ dokonanie czynności sprzedaży nie skutkuje automatycznym wstąpieniem w prawa i obowiązki zbywcy (która to okoliczność nie jest sporna)". W świetle powyższego, zdaniem Kolegium, A sp. z o.o., która nabyła przedmiotową nieruchomość (należącą pierwotnie do A. O., prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą B) od C sp. z o.o. S.K.A., nie nabyła prawa do ulgi podatkowej udzielonej poprzedniemu właścicielowi (podatnikowi), a zatem nie może z niej korzystać. (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z 25 lipca 2018 r., sygn. akt I SA/Wr 1214/17) W odniesieniu natomiast do podniesionego w odwołaniu zarzutu naruszenia art. 71 ust. 1 rozporządzenia nr 1303/2013 i § 10 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 5 sierpnia 2008 r. w sprawie warunków udzielania zwolnień od podatku od nieruchomości oraz podatku od środków transportowych, stanowiących regionalną pomoc inwestycyjną, Kolegium stwierdziło, że skoro A sp. z o.o. nie nabyła prawa do zwolnienia podatkowego, jakie przysługiwało A. O., prowadzącemu działalność gospodarczą pod firmą B, to dla wyniku sprawy nie mają znaczenia takie kwestie jak dalsze prowadzenie inwestycji objętej zwolnieniem, czy zgodność korzyści uzyskanej przez Spółkę z celami programu operacyjnego itd. (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 16 maja 2012 r., sygn. akt II FSK 1937/11). Wbrew też twierdzeniom zawartym w odwołaniu, Burmistrz Nysy, nie dokonał wykładni ww. przepisów, skoro nie miały one w sprawie bezpośredniego zastosowania, gdyż przedmiotem sprawy nie było udzielenie ulgi podatkowej, ale określenie zobowiązania w podatku od nieruchomości. Końcowo Kolegium odniosło się do poszczególnych zarzutów odwołania w zakresie naruszenia reguł postępowania podatkowego, uznając je w realiach niniejszej sprawy za niezasadne. W skardze wniesionej do tut. Sądu reprezentujący Spółkę pełnomocnik, wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych ponowił zarzuty z odwołania dotyczące naruszenia prawa materialnego, a to art. 71 ust. 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) Nr 1303/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. w związku z art. 93a 1 i § 2 op, a także § 10 ust. 1 Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 5 sierpnia 2008 roku w sprawie warunków udzielania zwolnień od podatku od nieruchomości oraz podatku od środków transportowych, stanowiących regionalną pomoc inwestycyjną w związku z § 2 ust. 1 Uchwały Rady Miejskiej w Nysie nr XLV/682/14 z dnia 29 kwietnia 2014 r. Ponowiono także zarzuty co do naruszenia przepisów prawa procesowego mających wpływ na wynik sprawy, a to: art. 122, 123 § 1 i 2, 124, 187 § 1, 188, 191 i 210 § 1 pkt 6 op, wraz z dotychczasową ich argumentacją. Uzasadniając zarzuty skargi skarżąca wskazała, że 23 czerwca 2014 r. A. O. (obecnie Prezes Zarządu Spółki) złożył wniosek o udzielenie pomocy publicznej w ramach regionalnej pomocy inwestycyjnej na wspieranie nowych inwestycji lub na tworzenie nowych miejsc pracy, na podstawie uchwały Rady Miejskiej w Nysie nr XLV/682/14, w którym to wskazano nazwę: "B; dane geodezyjne nieruchomości, na której realizowana będzie nowa inwestycja, tj. nr a, b, obręb [...]; określono wielkość przedsiębiorstwa jako mikro; opisano nową inwestycję jako "[...]", planowany termin rozpoczęcia nowej inwestycji na 1 lipca 2014 r. i planowany termin jej zakończenia na 1 sierpnia 2024 r. Wobec spełnienia warunków, niezbędnych dla uzyskania pomocy publicznej, organ podatkowy, decyzją z 5 września 2014 roku (nr [...]) w sprawie zmiany decyzji ostatecznej ustalającej wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za rok 2014 ustalił wysokość zobowiązania podatkowego A. O. w podatku od nieruchomości na kwotę wysokości 54.737 zł w miejsce pierwotnej kwoty w wysokości 108.592 zł. Oznacza to, że organ podatkowy, wydając ww. decyzję, uznał, że spełnione zostały warunki konieczne do uzyskania pomocy publicznej w ramach regionalnej pomocy inwestycyjnej i przyznał taką pomoc na rzecz przedsiębiorstwa A. O. W dniu 29 października 2015 r., na mocy umowy przeniesienia wkładu niepieniężnego, dokonano aportu tego B do spółki C Sp. z o. o. SKA, a za wkład niepieniężny A. O. objął nowe akcje w podwyższonym kapitale zakładowym C w liczbie 5.144 akcji. Jednocześnie, C, na mocy ww. umowy, wstąpiła m.in. we wszelkie przewidziane w przepisach prawa podatkowego prawa i obowiązki wniesionego aportem B, w tym prawa i obowiązki wynikające z decyzji wydanych na podstawie przepisów prawa podatkowego. Doszło zatem do następstwa prawnego w rozumieniu przepisów art. 93a § 2 pkt 2 op, zgodnie z którym spółka niemająca osobowości prawnej do której osoba fizyczna wniosła, na pokrycie udziału, wkład w postaci swojego przedsiębiorstwa, wstępowała we wszelkie przewidziane w przepisach prawa podatkowego prawa i obowiązki tej osoby. Z kolei 30 października 2015 r., na podstawie umowy sporządzonej w formie aktu notarialnego, Rep. A nr [...], spółka C przeniosła własność spornej nieruchomości na rzecz skarżącej Spółki. Jednocześnie, wraz z przeniesieniem własności, na mocy § 5 ust. 5 ww. aktu notarialnego, z dniem wydania nieruchomości na skarżącą przeszły wszelkie prawa i obowiązki wynikające z decyzji administracyjnych sporządzonych w związku z nabyta przez nią nieruchomością. W myśl bowiem zapisu § 5 ust. 5 umowy "Z dniem wydania Nieruchomości z mocy prawa przechodzą na Kupującego wszelkie prawa i obowiązki [...] wynikające z decyzji administracyjnych sporządzonych w związku z Nieruchomością od wszelkich urzędów, organów administracyjnych oraz organów administracji publicznej w szczególności wynikających decyzji [...] z 5 września 2014 r. w sprawie zmiany decyzji ostatecznej ustalającej wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za rok 2014 zmieniająca decyzję nr [...] z 19 lutego 2014 r. oraz wniosku złożonego na podstawie Uchwały nr XLV/682/14 Rady Miejskiej w Nysie z dnia 29.04.2014 r. o udzielenie pomocy publicznej w ramach regionalnej pomocy inwestycyjnej lub na tworzenie nowych miejsc pracy, złożonego 23.06.2014 r. do Urzędu Miejskiego w Nysie". W świetle tych powyższych okoliczności, pełnomocnik Spółki podkreślił, że A. O. realizował nową Inwestycję najpierw jako jednoosobowy przedsiębiorca, a następnie jako prezes zarządu komplementariusza C, a końcowo jako Prezes jednoosobowego zarządu skarżącej i w każdej z tych sprawowanych funkcji miał prawo do samodzielnego składania oświadczeń woli w imieniu tych podmiotów. Mając zatem na uwadze te powiązania osobowe, zawsze miał on realny wpływ na decyzje o utrzymaniu projektu, co w rezultacie pozwalało (i nadal pozwala) na spełnienie warunku kontynuacji i utrzymania nowej Inwestycji na terenie Gminy Nysa, co najmniej 3 lata od dnia zakończenia jej realizacji. Według pełnomocnika, w zaskarżonej decyzji SKO lansuje tezę, że utrzymanie zwolnienia z podatku od nieruchomości jest możliwe tylko przy następstwie prawnym wynikającym z przepisów Ordynacji podatkowej, zupełnie ignorując przepisy prawa europejskiego dotyczące możliwości utrzymania zwolnienia w przypadku zmiany beneficjenta pomocy publicznej. Skarżąca wskazuje bowiem, że co do zasady zgadza się ze stanowiskiem SKO, iż w przypadku sprzedaży nieruchomości na jej rzecz nie doszło do przejścia praw i obowiązków wynikających z decyzji podatkowych na podstawie art. 93a op. Okoliczność ta nie wyklucza jednak istnienia innych przepisów, w szczególności przepisów Rozporządzenia Nr 1303/2013, które również regulują zasady wprowadzenia i realizowania programów pomocowych, w tym zwolnienia w podatku od nieruchomości i utrzymania takiej pomocy przy zmianach własnościowych elementów infrastruktury, w tym sprzedaży przedmiotu pomocy. Tym samym, SKO miało obowiązek ustalić, czy chociaż w sprawie nie doszło do następstwa prawnego, w rozumieniu przepisów Ordynacji podatkowej, istnieją jakieś inne obowiązujące przepisy, w tym przepisy prawa europejskiego, które wpływają na prawa i obowiązki skarżącej i na podstawie których możliwe byłoby utrzymanie zwolnienia z podatku od nieruchomości. Tym bardziej, że przepisy prawa europejskiego mają pierwszeństwo przed przepisami wynikającymi z ustaw krajowych, w tym z Ordynacji podatkowej, SKO miało zatem obowiązek zestawić przepisy Ordynacji podatkowej i przepisy komentowanego rozporządzenia, przeanalizować je i ustalić, które przepisy powinny zostać zastosowane w niniejszej sprawie, a także przeanalizować czy przepisy zawarte w Ordynacji podatkowej mają prymat przed przepisami rozporządzenia unijnego i czy wyłączają one stosowanie ww. Rozporządzenia Nr 1303/2013, jak zdaje się sugerować organ. Zdaniem pełnomocnika, ponieważ w stanie faktycznym sprawy doszło najpierw do aportu nieruchomości do spółki C, a następnie do jej sprzedaży na rzecz skarżącej, powodowało to zmianę charakteru własności elementu infrastruktury (Nieruchomości), do której to mają potencjalnie zastosowanie dwa przepisy: po pierwsze art. 93a op, a po wtóre art. 71 ust. 1 Rozporządzenia Nr 1303/2013. Oba te przepisy dotyczą skutków zmiany podmiotowości prawnej (struktury własności) wpływającej na prawa i obowiązki wynikające z przyznanej danemu podmiotowi pomocy publicznej, tj. zwolnienia z podatku od nieruchomości. Analiza tych przepisów wskazuje, że następstwo prawne, na podstawie art. 93a op, może wystąpić w ściśle określonych przypadkach, tj. w przypadku przekształcenia lub wniesienia aportem przedsiębiorstwa osoby fizycznej. Tym samym, tylko w opisanych w tym przepisie przypadkach na spółkę przekształconą lub do której wniesiono aport przechodzą prawa i obowiązki wynikające z prawa podatkowego, w tym zwolnienia z podatku od nieruchomości. A contrario w przypadku dokonania innej czynności prawnej, np. zbycia składnika majątkowego, następstwo prawne na podstawie tej regulacji nie następuje. Zgodnie natomiast z art. 71 ust. 1 Rozporządzenia Nr 1303/2013, w przypadku operacji obejmującej inwestycje w infrastrukturę lub inwestycje produkcyjne dokonuje się zwrotu wkładu z EFSI (Europejskie Fundusze Strukturalne i Inwestycyjne - przyp. Skarżącej), jeżeli w okresie pięciu lat od płatności końcowej na rzecz beneficjenta lub w okresie ustalonym zgodnie z zasadami pomocy państwa, tam gdzie ma to zastosowanie, zajdzie którakolwiek z poniższych okoliczności: a) zaprzestanie działalności produkcyjnej lub przeniesienie jej poza obszar objęty programem, b) zmiana własności elementu infrastruktury, która daje przedsiębiorstwu lub podmiotowi publicznemu nienależne korzyści, c) istotna zmiana wpływająca na charakter operacji, jej cele lub warunki wdrażania, która mogłaby doprowadzić do naruszenia jej pierwotnych celów. Pełnomocnik wywiódł, że przepis ten dotyczy zwrotu środków uzyskanych w ramach przyznanej pomocy publicznej, w tym w ramach zwolnienia z podatku od nieruchomości. Zaznaczył, że celem wprowadzenia w/w rozporządzenia była poprawa koordynacji i harmonizacji wdrażania funduszy unijnych zapewniających wsparcie w ramach polityki spójności w tym w ramach Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego (pkt 2 Preambuły do Rozporządzenia Nr 1303/2013), z którego skarżąca uzyskała pomoc publiczną w postaci zwolnienia z podatku od nieruchomości. Jednocześnie zasady dystrybucji środków z Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego i zasady udzielania pomocy były uregulowane w przepisach Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 5 sierpnia 2008 r., na podstawie którego została wydana uchwała Rady Miejskiej w Nysie. Ponieważ Rozporządzenie RM zostało wydane na podstawie przepisów art. 57 rozporządzenia Rady (WE) nr 1083/2006 z dnia 11 lipca 2006 r. ustanawiającego przepisy ogóle dotyczące Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego, Europejskiego Funduszu Społecznego oraz Funduszu Spójności i uchylające rozporządzenie (WE) 1260/1999, które zostało uchylone na podstawie art. 153 Rozporządzenia Nr 1303/2013 z dniem 1 stycznia 2014 r., dlatego skarżąca obecnie wywodzi swoje prawa z obowiązującego Rozporządzenia Nr 1303/2013, a w szczególności z art. 71 ust. 1 lit b, który wskazuje, jakie zmiany struktury własności mają wpływ na prawa i obowiązki wynikające z przepisów prawa podatkowego, tj. zwolnienia w podatku od nieruchomości udzielanego na podstawie przepisów ww. rozporządzenia. Wprawdzie w Rozporządzeniu 1303/2013 brak jest definicji legalnej zmiany własności elementu infrastruktury, jednakże zdaniem Spółki, za zmianę własności elementu infrastruktury należy uznać przeniesienie komentowanej infrastruktury na inny podmiot na mocy umowy sprzedaży, zamiany, darowizny lub innej umowy służącej przeniesieniu własności rzeczy. Pojęcie to odnosi się także, według niej, do przekształceń polegających na zmianach w strukturze własnościowej określonego podmiotu. Potwierdzeniem tego stanowiska jest opracowanie sporządzone przez Centralny Punkt Informacyjny Funduszy Europejskich z dnia 27 listopada 2013 r., pt. "Trwałość projektów - definicje", zgodnie z którym "przesłanka "zmiany charakteru własności" powinna być interpretowana w sposób formalny, jako każda podmiotowa zmiana własności wytworzonego majątku. Za zmianę charakteru własności uznaje się prawne jej przeniesienie na inny podmiot." Według pełnomocnika, nie każda zatem zmiana własności elementu infrastruktury powoduje automatyczną utratę prawa do zwolnienia z podatku od nieruchomości, a tylko taka, która przynosi podmiotowi (przedsiębiorcy) nienależne korzyści. Reasumując powyższe wywody, pełnomocnika stwierdził, że skoro Spółka nabywając nieruchomość utrzymała trwałość projektu, tj. na przedmiotowej nieruchomości nadal realizowana jest nowa Inwestycja polegająca na jej rozbudowie i modernizacji, nie zostały spełnione enumeratywne przesłanki, na podstawie których SKO mogłoby rozstrzygnąć o utracie prawa do zwolnienia skarżącej z podatku od nieruchomości. Nie ma bowiem podstaw do stwierdzenia, że prawo do pomocy wygasło (nie powstało) w innych przypadkach, aniżeli wskazane literalnie w ww. przepisie Rozporządzenia Nr 1303/2013. Stąd, SKO, dokonując rozstrzygnięcia w sprawie wadliwie ustaliło stan faktyczny, co było wynikiem zarówno odmowy przeprowadzenia wnioskowanych dowodów, jak i zignorowania przepisów Rozporządzenia Nr 1303/2013, w konsekwencji tych naruszeń prawa materialnego i procesowego błędnie uznało, że skarżącej nie przysługuje zwolnienie z podatku od nieruchomości. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze, podtrzymując swoja dotychczasowa argumentację, wniosło o oddalenie skargi. Odnosząc się do zarzutów skargi Kolegium jedynie przypomniało, że w zaskarżonej decyzji obszernie wyjaśniło dlaczego w sprawie nie nastąpiło następstwo prawne w zakresie przedmiotowego zwolnienia podatkowego. W tym też zakresie dokonało analizy przepisów uchwały Rady Miejskiej w Nysie nr XLV/682/14 z dnia 29 kwietnia 2014 r. w sprawie zwolnień od podatku od nieruchomości stanowiących regionalną pomoc inwestycyjną dla podmiotów prowadzących działalność gospodarczą na terenie Gminy Nysa. Przepisy te wiążą zwolnienie podatkowe z określonym podmiotem - inaczej mówiąc w konkretnym postępowaniu podatkowym o udzielenie zwolnienia, z wniosku danego podmiotu, dochodzi do konkretyzacji osoby podatnika. W związku z tym Kolegium wyjaśniło w zaskarżonej decyzji, że skoro A sp. z o.o. nie nabyła prawa do zwolnienia podatkowego, jakie przysługiwało A. O., prowadzącemu działalność gospodarczą pod firmą B (na podstawie ww. decyzji Burmistrza Nysy), to dla wyniku sprawy nie mają znaczenia takie kwestie jak dalsze prowadzenie inwestycji objętej zwolnieniem, czy zgodność korzyści uzyskanej przez spółkę z celami programu operacyjnego itd., na co powoływała się odwołująca i o których to przesłankach mowa w art. 71 ust. 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) Nr 1303/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. ustanawiającego wspólne przepisy dotyczące Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego, Europejskiego Funduszu Społecznego, Funduszu Spójności, Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich oraz Europejskiego Funduszu Morskiego i Rybackiego oraz ustanawiającego przepisy ogólne dotyczące Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego, Europejskiego Funduszu Społecznego, Funduszu Spójności i Europejskiego Funduszu Morskiego i Rybackiego oraz uchylającego rozporządzenie Rady (WE) nr 1083/2006. Powyższa norma odnosi się bowiem do podmiotu zwolnionego, a nie do żadnego innego podmiotu - w szczególności nie do tego, któremu nie udzielono zwolnienia podatkowego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu zważył, co następuje: Skarga nie jest uzasadniona. Na podstawie art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. 2019 r., poz.2167 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Nadto zgodnie z art. 3 § 1 p.p.s.a. sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Z kolei w myśl art. 145 § 1 p.p.s.a. zaskarżona do sądu administracyjnego decyzja podlega uchyleniu w razie stwierdzenia przez sąd naruszenia przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia przepisów prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania lub innego naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (pkt 1), jak też w razie stwierdzenia okoliczności uzasadniających stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji (pkt 2). Ponadto zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a (niemającym tu zastosowania). Przedmiot sporu w rozpatrywanej sprawie stanowi zasadność określenia Spółce zobowiązania w podatku od nieruchomości, w związku z dokonanym przez nią 30 października 2015 r. nabyciem od C sp. z o.o. S.K.A. prawa własności zabudowanej nieruchomości położonej w [...], o łącznej powierzchni 0,7938 ha., w sytuacji, gdy według niej przysługuje jej prawo do kontynuowania zwolnienia tych nieruchomości spod opodatkowania, przyznanego pierwotnie A. O., prowadzącemu działalność gospodarczą pod firmą B. Jak wynika z niekwestionowanych przez skarżącą ustaleń faktycznych w dniu 29 października 2015 r. A. O., prowadzący działalność gospodarczą pod firmą B, zawarł z C sp. z o.o. S.K.A. z siedzibą w [...] umowę, w formie aktu notarialnego rep. A nr [...], mocą której wniósł do C sp. z o.o. S.K.A. aport, przenosząc na jej rzecz własność B, w tym przysługujące jej prawo własności nieruchomości położonej w [...], obręb [...] przy ul. [...], stanowiącej działki gruntu o numerze a oraz b o łącznej powierzchni 0,7938 ha oraz posadowionych na niej budynków (dla tej nieruchomości Sąd Rejonowy w [...], [...] Wydział Ksiąg Wieczystych prowadzi księgą wieczystą pod numerem [...]). Poza sporem jest też okoliczność, że nieruchomość ta, w związku ze złożeniem w roku 2014 przez A. O. stosownego wniosku, podlegała zwolnieniu z podatku od nieruchomości, na podstawie podjętej w oparciu o art. 7 ust 2 upol uchwały Rady Miejskiej w Nysie nr XLV/682/14 z dnia 29 kwietnia 2014 r. w sprawie zwolnień od podatku od nieruchomości stanowiących regionalną pomoc inwestycyjną dla podmiotów prowadzących działalność gospodarczą na terenie Gminy Nysa. Następnie 30 października 2015 r. C sp. z o.o. S.K.A. zawarła z A sp. z o.o. z siedzibą w [...] (obecnie z siedzibą w [...]), umowę sprzedaży, prawo własności ww. nieruchomości gruntowej wraz z zabudowaniami (akt notarialny rep. A nr [...]). W myśl zapisu § 5 ust. 5 tej umowy "Z dniem wydania Nieruchomości z mocy prawa przechodzą na Kupującego wszelkie prawa i obowiązki [...] wynikające z decyzji administracyjnych sporządzonych w związku z Nieruchomością od wszelkich urzędów, organów administracyjnych oraz organów administracji publicznej w szczególności wynikających decyzji [...] z dnia 5 września 2014 r. w sprawie zmiany decyzji ostatecznej ustalającej wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za rok 2014 zmieniająca decyzję nr [...] z dnia 19 lutego 2014 r. oraz wniosku złożonego na podstawie Uchwały nr XLV/682/14 Rady Miejskiej w Nysie z dnia 29.04.2014 r. o udzielenie pomocy publicznej w ramach regionalnej pomocy inwestycyjnej lub na tworzenie nowych miejsc pracy złożonego w dniu 23.06.2014 r. do Urzędu Miejskiego w Nysie" Opierając się na powyższym umownym zapisie, a także odwołując się do art. 93a op, jak też art. 71 ust. 1 lit b rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) Nr 1303/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r., Spółka - z czym nie zgodziły się organy podatkowe obu instancji - wywodziła swoje prawo do kontynuacji zwolnienia z podatku od nieruchomości, przyznanego pierwotnie przedsiębiorstwu B. Rozstrzygając tak zarysowany spór, w którym rację należy przyznać organom podatkowym, wskazać należy na wstępie, że zgodnie z art. 7 ust. 3 upol rada gminy, w drodze uchwały, może wprowadzić inne zwolnienia przedmiotowe niż określone w art. 7 ust. 1 u.p.o.l. oraz w art. 10 ust. 1 ustawy z dnia 2 października 2003 r. o zmianie ustawy o specjalnych strefach ekonomicznych i niektórych ustaw. Kompetencje prawotwórcze organu uchwałodawczego gminy w zakresie kształtowania zwolnień w podatku od nieruchomości ograniczają się do tych mających charakter przedmiotowy (por. np. wyrok NSA z dnia 3 grudnia 2014 r., sygn. akt II FSK 2833/12). Zawarte bowiem w omawianym przepisie sformułowanie "inne zwolnienia przedmiotowe" jednoznacznie wskazuje, że mogą one dotyczyć tylko i wyłącznie przedmiotu, a więc gruntów, budynków lub ich części, budowli związanych z prowadzeniem określonego rodzaju działalności (por. wyrok NSA z dnia 17 lutego 2016 r., sygn. akt II FSK 3773/13). Przy czym, co istotne, przedmiot ten winien być tak określony, żeby nie była możliwa identyfikacja konkretnego podatnika, a więc cechy przedmiotu muszą zostać tak w przepisie określone, żeby dotyczyły potencjalnie (hipotetycznie) nieoznaczonego indywidualnego podatnika. Oczywiście, na co słusznie organ zwrócił uwagę, mogą pojawiać się trudności w normowaniu zwolnień podatkowych o ściśle przedmiotowym charakterze. W każdym przecież przypadku zwolnienie będzie dotyczyło w ostatecznym rozrachunku określonego podmiotu, gdyż konstrukcja podatku obejmuje zarówno przedmiot, jak i podmiot opodatkowania. Utrudnienia to wymaga od rad gmin staranności w tworzeniu przepisów prawa miejscowego, przede wszystkim przy określaniu kryterium zwolnienia poprzez identyfikację przedmiotu, a nie podmiotu tego zwolnienia (zob. wyrok z 25.06.2015 r., sygn. akt I SA/Po 766/15, wyrok z 17.02.2016 r., sygn. akt II FSK 3773/13). W tym miejscu, dokonując oceny stanowisk obu stron postępowania, niezbędnym zatem staje się bezpośrednie odwołanie do zapisów Uchwały nr XLV/682/14 Rady Miejskiej w Nysie z dnia 29.04.2014 r. o udzielenie pomocy publicznej w ramach regionalnej pomocy inwestycyjnej lub na tworzenie nowych miejsc pracy, która - co istotne - określa zasady, na podstawie których dopuszczalne jest udzielenie przez Gminę Nysa pomocy regionalnej dla przedsiębiorców, prowadzących działalność na terenie tej Gminy i realizujących na jej terenie nowe inwestycje, do których zastosowanie ma rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 5 sierpnia 2008 r. w sprawie warunków udzielania zwolnień od podatku od nieruchomości oraz podatku od środków transportowych, stanowiących regionalną pomoc inwestycyjną (Dz. U. Nr 146, poz. 927, ze zm.). Otóż, § 2 ust. 1 uchwały stanowi, że zwalnia się od podatku od nieruchomości grunty, budynki lub ich części, budowle lub ich części będące własnością podmiotów prowadzących działalność gospodarczą na terenie Gminy Nysa z tytułu poniesienia: 1) kosztów inwestycji w środki trwałe oraz w wartości niematerialne i prawne, które są związane z realizacją nowej inwestycji, lub 2) kosztów utworzenia miejsc pracy związanych z realizacją nowej inwestycji. Z kolei z § 3 uchwały wynika, że warunkiem udzielenia regionalnej pomocy inwestycyjnej jest dokonanie, przed rozpoczęciem realizacji inwestycji, zgłoszenia Burmistrzowi Nysy, jako organowi podatkowemu, w formie pisemnego wniosku, zamiaru korzystania z pomocy: 1) na formularzu stanowiącym załącznik nr 1 do niniejszej uchwały wraz z wymienionymi w tym załączniku dokumentami - w przypadku pomocy obliczanej na podstawie kosztów inwestycji, o których mowa w § 2 ust. 1 pkt 1, 2) na formularzu stanowiącym załącznik nr 2 do niniejszej uchwały wraz z wymienionymi w tym załączniku dokumentami - w przypadku pomocy obliczanej na postawie kosztów utworzenia miejsc pracy związanych z realizacją nowej inwestycji, o których mowa w § 2 ust. 1 pkt 2. Zgodnie natomiast z § 4 uchwały, zwolnienie od podatku od nieruchomości przysługuje na zasadach określonych w niniejszej uchwale i rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 5 sierpnia 2008 r. w sprawie warunków udzielania zwolnień od podatku od nieruchomości oraz podatku od środków transportowych, stanowiących regionalną pomoc inwestycyjną oraz zgodnie z rozporządzeniem Komisji (WE) Nr 800/2008 z dnia 6 sierpnia 2008 r. uznającym niektóre rodzaje pomocy za zgodne ze wspólnym rynkiem w zastosowaniu art. 87 i 88 Traktatu (ogólne rozporządzenie w sprawie wyłączeń blokowych) - Dz. U. UE L 214 z 9 sierpnia 2008 r., str. 3, z późn. zm. Z kolei z § 7 uchwały wynika, że po zakończeniu nowej inwestycji lub po utworzeniu planowanych miejsc pracy związanych z realizacją nowej inwestycji, przedsiębiorca zobowiązany jest do przedłożenia: 1) w przypadku pomocy obliczanej na podstawie kosztów inwestycji, o których mowa w § 6 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 5 sierpnia 2008 r. w sprawie warunków udzielania zwolnień od podatku od nieruchomości oraz podatku od środków transportowych, stanowiących regionalną pomoc inwestycyjną : a) oświadczenia o zakończeniu nowej inwestycji, na formularzu stanowiącym załącznik nr 3 do uchwały, b) oświadczenia o wartości nowej inwestycji, ustalonej według kosztów kwalifikujących się do objęcia pomocą oraz o udziale własnym w nakładach związanych z nową inwestycją, na formularzu stanowiącym załącznik nr 4 do uchwały, c) kserokopii faktur dokumentujących wydatki na nową inwestycję, potwierdzonych za zgodność z oryginałem przez wnioskodawcę, d) kserokopii przelewów za faktury związane z realizacją nowej inwestycji, potwierdzonych za zgodność z oryginałem przez wnioskodawcę, e) kserokopii dowodów przyjęcia na stan środków trwałych lub wyposażenia, potwierdzonych za zgodność z oryginałem przez wnioskodawcę, f) kserokopii odbioru technicznego budynku przed rozpoczęciem inwestycji i po jej zakończeniu, potwierdzonych za zgodność z oryginałem przez wnioskodawcę, g) dokumentu potwierdzającego rozpoczęcie realizacji nowej inwestycji po dokonaniu zgłoszenia określonego w § 3 uchwały, h) deklaracji na podatek od nieruchomości lub informacji o nieruchomościach i obiektach budowlanych na formularzach określonych przez Radę Miejską w Nysie w odrębnej uchwale, i) informacji o otrzymanej pomocy publicznej innej niż de minimis lub de minimis w rolnictwie lub rybołówstwie, lub informacji o nieotrzymaniu pomocy na formularzu stanowiącym załącznik nr 1 do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 29 marca 2010 r. w sprawie zakresu informacji przedstawianych przez podmiot ubiegający się o pomoc inną niż pomoc de minimis lub pomoc de minimis w rolnictwie lub rybołówstwie (Dz. U. Nr 53, poz. 312, z późn. zm.); 2) w przypadku pomocy obliczanej na postawie kosztów utworzenia miejsc pracy związanych z realizacją nowej inwestycji, o których mowa w § 7 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 5 sierpnia 2008 r. w sprawie warunków udzielania zwolnień od podatku od nieruchomości oraz podatku od środków transportowych, stanowiących regionalną pomoc inwestycyjną (Dz. U. Nr 146, poz. 927, z późn. zm.): a) oświadczenia o utworzeniu i utrzymaniu miejsc pracy związanych z realizacją nowej inwestycji, na formularzu stanowiącym załącznik nr 5 do uchwały, b) zestawienia dwuletnich kosztów wynagrodzenia brutto przed opodatkowaniem podatkiem dochodowym oraz opłaconych od tego wynagrodzenia obowiązkowych składek, w szczególności na ubezpieczenia społeczne, ponoszonych przez wnioskodawcę od dnia zatrudnienia pracowników, c) kserokopii deklaracji ZUS potwierdzonych za zgodność z oryginałem przez wnioskodawcę, d) kserokopii przelewów do ZUS potwierdzonych za zgodność z oryginałem przez wnioskodawcę, e) dokumentów wskazanych w pkt 1 lit. c-e. Natomiast § 8 ust. 1 uchwały stanowi, że przedsiębiorca do 15 stycznia każdego roku zobowiązany jest do złożenia oświadczenia o utrzymaniu nowej inwestycji przez okres wskazany w § 10 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 5 sierpnia 2008 r. w sprawie warunków udzielania zwolnień od podatku od nieruchomości oraz podatku od środków transportowych, stanowiących regionalną pomoc inwestycyjną lub utrzymaniu zatrudnienia na poziomie nie niższym niż średnia z 12 miesięcy poprzedzających utworzenie miejsc pracy oraz utrzymanie nowo utworzonych miejsc pracy przez okres wskazany w § 10 ust. 1 pkt 4 rozporządzenia, o którym mowa wyżej. Zgodnie zaś z § 9 uchwały w przypadku niedopełnienia obowiązków, o których mowa w § 8 lub złożenia nieprawdziwych danych dotyczących warunków, od których uzależnione jest zwolnienie, przedsiębiorca traci prawo do zwolnienia za cały okres zwolnienia. W § 10 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 5 sierpnia 2008 r. w sprawie warunków udzielania zwolnień od podatku od nieruchomości oraz podatku od środków transportowych, stanowiących regionalną pomoc, do którego odwołuje się omawiana uchwała, warunkiem udzielenia pomocy jest: 1) dokonanie, przed rozpoczęciem realizacji inwestycji, zgłoszenia właściwemu organowi podatkowemu zamiaru korzystania z pomocy, w trybie i formie określonych uchwałą rady gminy, o której mowa w § 1 ust. 1, zwanego dalej "zgłoszeniem"; 2) zobowiązanie się przedsiębiorcy do pokrycia co najmniej 25 % kosztów kwalifikujących się do objęcia pomocą ze środków własnych lub z zewnętrznych źródeł finansowania, przy czym przez środki własne lub pochodzące z zewnętrznych źródeł finansowania należy rozumieć środki, które nie zostały uzyskane przez przedsiębiorcę w związku ze wsparciem ze środków publicznych - w przypadku pomocy, o której mowa w § 5 pkt 1; 3) utrzymanie inwestycji w danym regionie przez okres co najmniej 5 lat, a w przypadku MSP co najmniej 3 lat, od dnia zakończenia jej realizacji; 4) utworzenie nowych miejsc pracy w okresie 3 lat od dnia zakończenia inwestycji i utrzymanie zatrudnienia na poziomie nie niższym niż średnia z 12 miesięcy poprzedzających utworzenie miejsc pracy oraz utrzymanie nowo utworzonych miejsc pracy, w związku z którymi została udzielona pomoc, przez okres co najmniej 5 lat, a w przypadku MSP co najmniej 3 lat, od dnia ich utworzenia - w przypadku pomocy, o której mowa w § 5 pkt 2. Z § 11 ust. 1 pkt 1 tego rozporządzenia wynika natomiast, że pomoc przysługuje od pierwszego dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym dokonano zgłoszenia - w odniesieniu do przedmiotów opodatkowania objętych obowiązkiem podatkowym w dniu dokonania zgłoszenia. W świetle przytoczonych powyżej istotnych regulacji uchwały (a także rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 5 sierpnia 2008 r.) wynika wprost, że wprawdzie samo zwolnienie określone w art. 7 ust. 3 upol ma charakter przedmiotowy, to jednakże w celu skorzystania z niego w każdym konkretnym przypadku będzie dotyczyło jednoznacznie określonego podmiotu, gdyż sama konstrukcja podatku obejmuje zarówno przedmiot, jak i podmiot podlegający opodatkowaniu (por wyrok NSA z 19 października 2016 r., sygn. akt II FSK 1307/16). Tym samym każdorazowo podatnik, który zamierza skorzystać z tego zwolnienia, musi nie tylko posiadać tytuł prawny do nieruchomości mającej podlegać zwolnieniu, ale także winien spełnić warunki formalne i materialne z uchwały, które mają już charakter zindywidualizowany. Zatem winien on między innymi, dokonać zgłoszenia właściwemu organowi podatkowemu zamiaru korzystania z pomocy, w trybie i formie określonych uchwałą, zobowiązać się do pokrycia co najmniej 25 % kosztów kwalifikujących inwestycji, utrzymać inwestycję przez okres co najmniej 5 lat, (w przypadku MSP co najmniej 3 lat) od dnia zakończenia jej realizacji. Jednocześnie zastrzeżono, że z pomocy nie mogą korzystać przedsiębiorcy posiadający zaległości w płatnościach należności stanowiących dochody budżetu Gminy Nysa (§ 5 ust 2 i 4 uchwały), a także przedsiębiorcy zagrożeni w rozumieniu Komunikatu Komisji "Wytyczne wspólnotowe dotyczące pomocy państwa w celu ratowania i restrukturyzacji zagrożonych przedsiębiorstw" (Dz. U. UE C 244 z 1 października 2004 r., str. 2, ze zm.). O zindywidualizowanym charakterze zwolnienia świadczy też to, że zgodnie z § 11 uchwały pomoc obowiązuje do czasu określonego § 11 ust. 2 rozporządzenia z dnia 5 sierpnia 2008 r., a zatem do końca miesiąca poprzedzającego miesiąc, w którym przekroczono maksymalną intensywność pomocy określoną w § 8 (intensywność pomocy na nowe inwestycje w zakresie przetwórstwa produktów rolnych i obrotu tymi produktami nie może przekroczyć: 1) 50 % kosztów kwalifikujących się do objęcia pomocą - dla MŚP; 2) 25 % kosztów kwalifikujących się do objęcia pomocą - dla przedsiębiorcy zatrudniającego mniej niż 750 osób, którego obroty obliczone zgodnie z zaleceniem Komisji nr 2003/361/WE wynoszą mniej niż 200 mln euro oraz spełniającego wszystkie inne warunki tego zalecenia) lub maksymalną wartość pomocy ustaloną zgodnie z § 9 rozporządzenia (maksymalną wartość pomocy udzielanej na realizację dużego projektu inwestycyjnego ustala się zgodnie ze wzorem określonym w § 4 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 13 października 2006 r. w sprawie ustalenia mapy pomocy regionalnej). Każdorazowo zatem, co całkowicie pominął w swojej argumentacji pełnomocnik Spółki, prawo do skorzystania z przez danego przedsiębiorcę z prawa do zwolnienia na podstawie uchwały nr XLV/682/14, uzależnione zostało zarówno od dopełnienia przez podatnika wymogów formalnych, jak też spełnienia, co istotne, zindywidualizowanych przesłanek materialnych dotyczących konkretnego podmiotu, który zamierza skorzystać z tej formy zwolnienia. W tym stanie rzeczy nie można przyjąć, iż w przypadku, gdy dany przedsiębiorca, który spełnił wszystkie te warunki i uzyskał prawo do zwolnienia, może wraz ze zbyciem objętej nim nieruchomości przenieść na nowego nabywcę przysługujące mu prawo do zwolnienia w ramach umowy sprzedaży nieruchomości (§ 5 ust. 5 aktu notarialnego). Obowiązki podatkowe nie podlegają bowiem przenoszeniu w drodze czynności cywilnoprawnych, ale - o ile w ogóle przechodzą na podmioty inne niż pierwotny podatnik - to następuje to wyłącznie zgodnie z zasadami określonymi w przepisach prawa podatkowego. Takie "przejście zwolnienia", na co słusznie zwróciło uwagę Kolegium, nie wynika w realiach rozpoznawanej sprawy z przepisów prawa, w tym w szczególności z art. 93a § 1 i 2 op. i następnych. Trzeba też zwrócić uwagę, że pełnomocnik skarżącej błędnie wywodzi, jakoby w ramach wskazywanej przez niego decyzji Burmistrza Nysy z 5 września 2014 r., nr [...], przyznano A. O., prowadzącemu działalność gospodarczą pod firmą B, prawo do zwolnienia spornej nieruchomości spod opodatkowania podatkiem od nieruchomości również w kolejnych okresach rozliczeniowych. Tego typu zwolnienia obowiązują z mocy prawa, tzn. są uwzględniane przez organy podatkowe z urzędu w decyzjach wymiarowych lub przez samego podatnika w deklaracji podatkowej. Ich praktyczne zastosowanie nie wymaga żadnej odrębnej decyzji organu podatkowego o przyznaniu bądź odmowie przyznania zwolnienia. Dopiero wówczas, gdy organy podatkowe gmin stwierdzą, że ze zwolnienia skorzystał podatnik niemający do tego prawa, wydawana jest decyzja określająca zobowiązanie podatkowe lub wymiarowa - w zależności od tego, kto jest podatnikiem i jakiego podatku decyzje te dotyczą. Zatem, ponieważ B, nie będące osobą prawną, podlegało na zasadach ogólnych corocznemu ustalaniu wysokości podatku od nieruchomości w drodze decyzji wymiarowej, w momencie gdy dokonano zgłoszenia organowi podatkowemu zamiaru korzystania z pomocy, w trybie i formie określonych omawianej uchwale, oraz po potwierdzeniu przez organ podatkowy spełnienia wynikających z niej warunków do uzyskania zwolnienia, doszło jedynie do zmiany wysokości podatku od nieruchomości za dany rok podatkowy. Aby prawo do zwolnienia mogło być kontynuowane w kolejnym roku podatkowym (uwzględnione w decyzji wymiarowej), korzystający z niego podatnik obowiązany jest do 15 stycznia każdego roku do złożenia oświadczenia o utrzymaniu nowej inwestycji przez okres wskazany w § 10 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 5 sierpnia 2008 r. lub utrzymaniu zatrudnienia na poziomie nie niższym niż średnia z 12 miesięcy poprzedzających utworzenie miejsc pracy oraz utrzymanie nowo utworzonych miejsc pracy przez okres wskazany w § 10 ust. 1 pkt 4 rozporządzenia, o którym mowa wyżej (§ 8 ust 1 uchwały), oraz na żądanie organu podatkowego, do przedłożenia w określonym terminie informacji i dokumentów niezbędnych do kontroli udzielonej pomocy. W przypadku niedopełnienia obowiązków, o których mowa w § 8 lub złożenia nieprawdziwych danych dotyczących warunków, od których uzależnione jest zwolnienie, przedsiębiorca traci prawo do zwolnienia za cały okres zwolnienia. (§ 9.uchwały). W tej sytuacji nie można mówić, jak wywodzi pełnomocnik skarżącej, że z samej treści decyzji Burmistrza Nysy z 5 września 2014 r., nr [...], wynikają jakieś prawa nabyte, podlegające według niego przeniesieniu na dalszych właścicieli omawianej nieruchomości. Sam też pełnomocnik, mimo iż stawia organom zarzut naruszenia art. 93a § 1 i § 2 op, poprzez jego błędną wykładnię skutkującą uznaniem, że skarżącej nie przysługiwało prawo do utrzymania zwolnienia z uwagi na brak następstwa prawnego określonego w tym przepisach, w dalszej argumentacji sam zauważa, że "analiza ww. przepisów wskazuje, że następstwo prawne, na podstawie ww. przepisów tj. art. 93a Ordynacji podatkowej, może wystąpić w ściśle określonych przypadkach, tj. w przypadku przekształcenia lub wniesienia aportem przedsiębiorstwa osoby fizycznej. Tym samym, tylko w opisanych w ww. przepisie przypadkach na spółkę przekształconą lub do której wniesiono aport przechodzą prawa i obowiązki wynikające z prawa podatkowego, w tym zwolnienia z podatku od nieruchomości. A contrario w przypadku dokonania innej czynności prawnej, np. zbycia składnika majątkowego, następstwo prawne, na podstawie ww. przepisów, nie następuje". W tym miejscu istotnym jest też podkreślenie, iż celem uregulowania w Ordynacji podatkowej instytucji następstwa prawnego było z jednej strony zapewnienie wierzycielom podatkowym możliwości egzekwowania należności podatkowych ciążących na poprzednikach od ich następców, z drugiej - umożliwienie następcom korzystania z praw poprzedników. Jednakże sukcesja uregulowana w przepisach Ordynacji podatkowej ma szczególny charakter, wynikający z publicznego charakteru objętych nią praw i obowiązków. Oznacza to, że w sytuacji gdy przepisy innych gałęzi prawa przewidują następstwo prawne, nie jest to jednoznaczne z istnieniem sukcesji podatkowej; do przejęcia podatkowych praw i obowiązków konieczna jest bowiem wyraźna podstawa w przepisach prawa podatkowego (wyrok NSA z 24.05.2016 r., sygn. akt II FSK 1133/14, LEX nr 2045343). Powyższa argumentacja pośrednio dotyczy także zarzucanego w skardze kolejnego naruszenia prawa, jakiego miały dopuścić się organy podatkowe, a mianowicie art. 71 ust. 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) Nr 1303/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. W tym jednakże przypadku, na co wprawdzie jednozdaniowo wskazało Kolegium (aczkolwiek prawidłowo), regulacja ta w ogóle nie dotyczy przedmiotowego zakresu obecnej sprawy. Dla kwestii powstania obowiązku podatkowego w stosunku do skarżącej Spółki bez znaczenia pozostaje bowiem to, czy w związku z wyzbyciem się przez B własności nieruchomości (a w rzeczywistości przez C sp. z o.o. S.K.A ), co do której korzystano uprzednio ze zwolnienia przewidzianego w uchwale, zachodzić będzie konieczność zwrotu osiągniętej z tego tytułu korzyści, czy też nie zostanie naruszona trwałość projektu. Te kwestie oraz związana z nimi znaczna cześć argumentacji skargi a także wniosków dowodowych zmierzających do wykazania nienaruszenia trwałości projektu przez obecnego właściciela nieruchomości, aczkolwiek istotna w przypadku postępowania o ewentualny zwrot przez B, (czy też ewentualnie C sp. z o.o. S.K.A.), wykracza poza przedmiot niniejszej sprawy. Sama też skarżąca A sp. z o.o. nie jest beneficjentem tej pomocy publicznej, a zatem w stosunku do niej nie mają zastosowania żadne z podniesionych w skardze regulacji prawa unijnego. Przywoływany bowiem w skardze art. 71 ust. 1 Rozporządzenia Nr 1303/2013 przewiduje, że w przypadku operacji obejmującej inwestycje w infrastrukturę lub inwestycje produkcyjne dokonuje się zwrotu wkładu z EFSI, jeżeli w okresie pięciu lat od płatności końcowej na rzecz beneficjenta lub w okresie ustalonym zgodnie z zasadami pomocy państwa, tam gdzie ma to zastosowanie (podkreślenie Sądu), zajdzie którakolwiek z poniższych okoliczności: a) zaprzestanie działalności produkcyjnej lub przeniesienie jej poza obszar objęty programem, b) zmiana własności elementu infrastruktury, która daje przedsiębiorstwu lub podmiotowi publicznemu nienależne korzyści, c) istotna zmiana wpływająca na charakter operacji, jej cele lub warunki wdrażania, która mogłaby doprowadzić do naruszenia jej pierwotnych celów. Wywodzenie zatem, jak czyni to pełnomocnik skarżącej, jakoby z brzmienia tego przepisu prawa unijnego wynikało prawo nabywcy nieruchomości objętej przez poprzedniego jej właściciela pomocą publiczną, nie tylko nie znajduje oparcia w tej regulacji, ale stanowi jej nadinterpretację. Sąd dodatkowo zauważa, że skład udziałowców A sp. z o.o. jest odmienny niż w przypadku C sp. z o.o. S.K.A. oraz z oczywistych względów także w odniesieniu do B, zaś wskazywany przez pełnomocnika element łączący te trzy podmioty, w przypadku skarżącej, oraz poprzednich właścicieli omawianej nieruchomości sprowadza się jedynie do osoby A. O. pełniącej aktualnie funkcje Prezesa Zarządu Spółki. Z tego też powodu, także ta cześć zarzutów skargi, dotyczących zarówno naruszenia prawa unijnego, jak i mających mieć miejsce naruszeń przepisów proceduralnych (brak dopuszczenia wskazywanych dowodów czy też wadliwość uzasadniania samej decyzji) nie zasługiwała na uwzględnienie. W tym stanie rzeczy, ponieważ zarzuty skargi okazały nie niezasadne, podlegała ona oddaleniu na podstawie art. 151 ppsa.