II SAB/Wr 931/21

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Władysław Kulon po rozpoznaniu w dniu 18 sierpnia 2022 r. na posiedzeniu niejawnym w Wydziale II sprawy ze skargi M. K. na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Wojewodę Dolnośląskiego w przedmiocie zezwolenia na pobyt czasowy postanawia: wymierzyć Wojewodzie Dolnośląskiemu grzywnę w wysokości 500 zł (pięćset złotych). UZASADNIENIE W dniu 18 czerwca 2021 r. wpłynęła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu, przesłana przez Wojewodę Dolnośląskiego (dalej: organ), skarga M. K. z 6 maja 2021 r. na przewlekłe prowadzenie postępowania w przedmiocie zezwolenia na pobyt czasowy. Pełnomocnik organu został wezwany pismem z 12 lipca 2021 r. do nadesłania akt administracyjnych w terminie 7 dni. Wezwanie to doręczono pełnomocnikowi organu w dniu 14 lipca 2021 r. (k. 12 akt sądowych), jednak pozostało ono bezskuteczne. Następnie, w wykonaniu zarządzenia z 17 grudnia 2021 r. organ został ponownie wezwany do nadesłania akt sprawy w terminie 7 dni. Jednak i to wezwanie pozostało bezskuteczne. Wobec powyższego, zarządzeniem z 17 czerwca 2022 r. (data doręczenia wezwania – 20 czerwca 2022 r.) Sąd wezwał pełnomocnika organu do przedłożenia akt administracyjnych dotyczących strony z jednoczesnym pouczeniem o treści art. 112 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Wezwanie to również pozostało bez odpowiedzi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Stosownie do art. 112 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r. poz. 329 ze zm., dalej: ppsa) w razie uchylania się organu od zastosowania się do postanowienia sądu lub zarządzenia przewodniczącego podjętych w toku postępowania i w związku z rozpoznaniem sprawy, sąd może orzec o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6. Postanowienie może być wydane na posiedzeniu niejawnym. Przepis art. 55 § 3 stosuje się odpowiednio. W myśl art. 62 pkt 1 ppsa, przewodniczący wydziału lub wyznaczony sędzia zarządza skompletowanie akt niezbędnych do rozpoznania sprawy, a w razie potrzeby także innych dowodów. Zgodnie z art. 154 § 6 ppsa grzywnę wymierza się do wysokości dziesięciokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie odrębnych przepisów. Przepis art. 112 ppsa znajduje zastosowanie w przypadku uchylania się organu od zastosowania się do postanowień sądu lub zarządzenia przewodniczącego podjętych w toku postępowania, gdy organ ten pomimo braku przeszkód faktycznych lub prawnych, świadomie nie realizuje postanowień sądu. Jedyną materialnoprawną przesłanką ukarania organu grzywną, wynikającą z art. 112 ppsa, jest niezastosowanie się do postanowienia sądu lub zarządzenia przewodniczącego wydanych w toku prowadzonego postępowania. Ocena, czy zachodzi konieczność wymierzenia grzywny pozostawiona jest uznaniu Sądu w przypadku stwierdzenia, że wydane wcześniej postanowienie lub zarządzenie nie zostało przez organ zrealizowane (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z 2 marca 2021 r. I OZ 36/21, z 27 września 2006 r. II OZ 1002/06 oraz z 17 marca 2009 r. II OZ 241/09, publ. - CBOSA) Uwzględniając powyższe Sąd uznał, że zaistniała dostateczna podstawa do wymierzenia organowi grzywny w wysokości 500 zł. Określając wysokość grzywny, Sąd miał na uwadze charakter sprawy będący przedmiotem skargi (przewlekłe prowadzenie postępowania), okres uchybienia terminowi przekazania skargi oraz fakt, iż organ pomimo trzykrotnego wezwania nie nadesłał akt sprawy. Mając na względzie wszystkie powyższe okoliczności, Sąd na podstawie art. 112 ppsa orzekł jak w sentencji.