I SA/Kr 559/20

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Waldemar Michaldo (spr.) Sędziowie: WSA Wiesław Kuśnierz WSA Jarosław Wiśniewski po rozpoznaniu w dniu 27 października 2020 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Kolegium Regionalnej Izby Obrachunkowej w Krakowie na uchwałę Rady Miejskiej w Dąbrowie Tarnowskiej z dnia 30 grudnia 2019 r. nr XVI/181/19 w przedmiocie ustalenia dopłaty do taryfy dla zbiorowego odprowadzenia ścieków I. stwierdza nieważność zaskarżonej uchwały, II. zasądza od Gminy Dąbrowy Tarnowskiej na rzecz strony skarżącej kwotę 480 zł (słownie: czterysta osiemdziesiąt złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. UZASADNIENIE Rada Miejska w Dąbrowie Tarnowskiej podjęła uchwałę Nr XVI/181/19 z dnia 30 grudnia 2019 r. w sprawie ustalenia dopłaty do taryf dla zbiorowego odprowadzania ścieków dla gospodarstw domowych na ternie gminy Dąbrowa Tarnowska. Przedmiotowa uchwała została ogłoszona w Dzienniku Urzędowym Województwa Małopolskiego w dniu 14 stycznia 2020 r., pod pozycją: 394 i nadano jej moc obowiązywania od dnia 1 stycznia 2020 r. W dniu 10 stycznia 2020 r. Rada Miejska w Dąbrowie Tarnowskiej podjęła uchwałę Nr XVII/191/20, w sprawie uchylenia uchwały nr XVI/181/19 Rady Miejskiej w Dąbrowie Tarnowskiej z dnia 30 grudnia 2019 r. w sprawie ustalenia dopłaty do taryfy dla zbiorowego odprowadzania ścieków dla gospodarstw domowych na terenie gminy Dąbrowa Tarnowska. Zgodnie z jej treścią Uchwała Nr XVII/191/20 Rady Miejskiej w Dąbrowie Tarnowskiej z dnia 10 stycznia 2020 r. weszła w życie po upływie 14 dni od jej ogłoszenia w Dzienniku Urzędowym Województwa Małopolskiego (§ 3 uchwały Nr XVII/191/20) tj. w tym przypadku w dniu 4 lutego 2020 r. Skargę na uchwałę Nr XVI/181/19 z dnia 30 grudnia 2019 r. w sprawie ustalenia dopłaty do taryf dla zbiorowego odprowadzania ścieków dla gospodarstw domowych na ternie gminy Dąbrowa Tarnowska do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie wniosło Kolegium Regionalnej Izby Obrachunkowej w Krakowie (dalej w skrócie Kolegium RIO) . Domagając się stwierdzenia nieważności zaskarżonej uchwały Kolegium RIO zarzuciło jej uchybienie art. 24 ust. 6 ustawy z dnia 7 czerwca 2001 r. o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków (t.j.: Dz. U. z 2019 r., póz. 1437), poprzez brak określenia odbiorców uchwały nr XVI/181/19 Rady Miejskiej w Dąbrowie Tarnowskiej z dnia 30 grudnia 2019 r. wskazanych jako "grupa taryfowa" w taryfie dla zbiorowego odprowadzania ścieków (tzw. "taryfowej grupy odbiorców") tj. w sposób zgodny z grupami odbiorców wskazanymi w taryfach zatwierdzonych decyzją nr KR.RET.070.195.2018 Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w Krakowie Państwowego Gospodarstwa Wodnego "Wody Polskie" z dnia 25 kwietnia 2018 r. W uzasadnieniu skargi podniesiono, iż w treści zaskarżonej uchwały w jej § 1 postanowiono, iż na ternie Gminy Dąbrowa Tarnowska ustala się dopłatę dla grupy taryfowej Grupa I obejmującej gospodarstwa domowe, objętej taryfą dla zbiorowego odprowadzania ścieków realizowaną przez Rejonowe Przedsiębiorstwo Wodociągów i Kanalizacji w Dąbrowie Tarnowskiej Sp. z o.o. na okres od dnia 01.01.2020 r. do 31.12.2020 r. w wysokości 1,50 zł brutto/m3 za odbiór ścieków na oczyszczalni w Dąbrowie Tarnowskiej. W § 2 wymienionej uchwały ustalono, że dopłata będzie przekazywana do Rejonowego Przedsiębiorstwa Wodociągów i Kanalizacji w Dąbrowie Tarnowskiej Sp. z o.o. w oparciu o miesięczne zestawienie ilości odebranych z terenu gminy Dąbrowa Tarnowska ścieków, od gospodarstw domowych. Oceniając zgodność z prawem uchwały Nr XVI/181/19 Rady Miejskiej w Dąbrowie Tarnowskiej z dnia 30 grudnia 2019 r. w sprawie ustalenia dopłaty do taryfy dla zbiorowego odprowadzania ścieków dla gospodarstw domowych na terenie gminy Dąbrowa Tarnowska, Kolegium RIO uznało, że ww. uchwała została podjęta z istotnym naruszeniem unormowania art. 24 ust. 6 ustawy z dnia 7 czerwca 2001 r. o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków (t.j.: Dz. U. z 2019 r., póz. 1437) - zwana dalej "Ustawą". Zgodnie z wymienionym przepisem rada gminy może podjąć uchwałę o dopłacie dla jednej, z wybranych lub wszystkich taryfowych grup odbiorców usług. Dopłatę gmina przekazuje przedsiębiorstwu wodno-kanałizacyjnemu. Jak stanowi natomiast 24b Ustawy, taryfa podlega zatwierdzeniu przez organ regulacyjny, z wyłączeniem taryfy zmienionej w związku ze zmianą stawki od podatku od towarów i usług. Organ regulacyjny, którym jest dyrektor regionalnego zarządu gospodarki wodnej Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie zatwierdza taryfę w drodze decyzji (art. 24c ust. 2 oraz art. 27a Ustawy). Z treści tak skonstruowanych przepisów wynika, że dopłata, o której stanowi rada w podjętej uchwale powinna odnosić się do ustalonych we właściwej decyzji wybranych lub wszystkich taryfowych grup odbiorców. Nie jest możliwe ustalanie dopłat dla poszczególnych podmiotów wymienionych w danej taryfowej grupie odbiorców. Strona skarżąca podniosła, iż mając na względzie przywołane przepisy ustawy, Dyrektor Zarządu Gospodarki Wodnej w Krakowie Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie wydał w dniu 25 kwietnia 2018r. decyzję nr KR.RET.070.195.2018, w której zatwierdził na okres 3 lat taryfy dla zbiorowego zaopatrzenia w wodę i zbiorowego odprowadzenia ścieków na terenie Gminy Dąbrowa Tarnowska, Żabno, Olesno i Gręboszów. W załączniku do przedmiotowej decyzji określono wysokość cen i stawek opłat za zbiorowe odprowadzenie ścieków i grupę odbiorców: " Grupa I dla odbiorców odprowadzających ścieki do Oczyszczalni w Dąbrowie Tarnowskiej". Tak ustalona przez organ regulacyjny Grupa I obejmuję zatem wszystkie podmioty odprowadzające ścieki do oczyszczalni ścieków w Dąbrowie Tarnowskiej, a nie tylko gospodarstwa domowe, stanowiące jedynie część Grupy I. Wobec tego ustalone w uchwale dopłaty dla grupy - gospodarstw domowych nie wymienionej w decyzji nr KR.RET.070.195.2018, pozostają w sprzeczności z przepisem art. 24 ust. 6 Ustawy, zgodnie z którym rada gminy może podjąć uchwałę o dopłacie dla jednej, wybranych lub wszystkich taryfowych grup odbiorców usług. Kolegium RIO zauważyło, iż uchwała Nr XVI/181/19 Rady Miejskiej w Dąbrowie Tarnowskiej z dnia 30 grudnia 2019r. w sprawie ustalenia dopłaty do taryfy dla zbiorowego odprowadzania ścieków dla gospodarstw domowych na terenie gminy Dąbrowa Tarnowska wyeliminowana została z obrotu prawnego uchwałą Nr XVII/191/20 Rady Miejskiej w Dąbrowie z dnia 10 stycznia 2020r., niemniej jednak w okresie do dnia 1 stycznia 2020 r. do dnia 3 lutego 2020 r. (data wejścia w życie uchwały uchylającej) wywołała określone skutki prawne. Z tego też względu, biorąc pod uwagę, że stwierdzenie nieważności zaskarżonej uchwały na podstawie art. 147 § 1 p.p.s.a. przez Sąd powoduje usunięcie uchwały z obrotu prawnego od daty, w której zaczęła ona obowiązywać (por. np. wyrok NSA z dnia 6 sierpnia 2015 r. sygn. akt: II FSK 1710/13 lex nr 1800249), Kolegium RIO zdecydowało się na podjęcie uchwały Nr KI-411/98/20 z dnia 26 lutego 2020r., - w której postanowiło wnieść skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie na uchwałę Nr XVI/181/19 Rady Miejskiej w Dąbrowie Tarnowskiej (dopisek Sądu). W odpowiedzi na skargę strona przeciwna do skarżącej uznała skargę za zasadną. W dniu 13 maja 2020r. Rada Miejska w Dąbrowie Tarnowskiej podjęła uchwalę nr XX/221/20 w sprawie przekazania do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargi Kolegium Regionalnej Izby Obrachunkowej w Krakowie na uchwałę Nr XVI/181/19 Rady Miejskiej w Dąbrowie Tarnowskiej z dnia 30 grudnia 2019 r. w sprawie ustalenia dopłaty do taryfy dla zbiorowego odprowadzania ścieków dla gospodarstw domowych na terenie gminy Dąbrowa Tarnowska i odpowiedzi na skargę. Na mocy przedmiotowej uchwały upoważniono Burmistrza Dąbrowy Tarnowskiej m.in. do reprezentowania Rady Miejskiej w Dąbrowie Tarnowskiej przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Krakowie z prawem do udzielenia pełnomocnictwa do reprezentowania Rady Miejskiej w Dąbrowie Tarnowskiej Rozpoznając przedmiotową sprawę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Skarga jest zasadna. Stosownie do art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r., poz. 2107 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m.in. poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Wykonywana przez sądy administracyjne kontrola administracji publicznej obejmuje również orzekanie w sprawach skarg na akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej oraz na akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej - art. 3 § 1 w związku z § 2 pkt 5 i 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm., dalej powoływanej jako "p.p.s.a."). Jeżeli akt prawny, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 5 p.p.s.a., wydany zostanie z naruszeniem prawa, to stosownie do art. 147 § 1 p.p.s.a. sąd uwzględnia skargę, stwierdzając jego nieważność w całości lub w części. Unormowanie to nie określa jakiego rodzaju naruszenia prawa są podstawą do stwierdzenia przez sąd nieważności uchwały. Doprecyzowanie przesłanek określających kompetencje sądu administracyjnego w tym względzie następuje w ustawach samorządowych lub przepisach szczególnych. Zasadnym jest zatem sięgnięcie do przepisów ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r. poz. 506, dalej powoływanej jako "u.s.g."), gdzie przewidziano dwa rodzaje naruszeń prawa, które mogą być wywołane przez ustanowienie aktów uchwalanych przez organy gminy. Mogą być to naruszenia istotne lub nieistotne (art. 91 u.s.g.). Zgodnie z przepisem art. 91 ust. 1 zdanie pierwsze u.s.g. uchwała lub zarządzenie organu gminy sprzeczne z prawem są nieważne. W przypadku nieistotnego naruszenia prawa organ nadzoru nie stwierdza nieważności uchwały lub zarządzenia, ograniczając się do wskazania, że uchwałę lub zarządzenie wydano z naruszeniem prawa (art. 91 ust. 4 u.s.g.). Jednak i tu brak ustawowego zdefiniowania obu naruszeń, co stwarza konieczność sięgnięcia do stanowiska wypracowanego w tym zakresie w doktrynie i w orzecznictwie. Za "istotne" naruszenie prawa uznaje się uchybienie prowadzące do skutków, które nie mogą być tolerowane w demokratycznym państwie prawnym. Do takich zalicza się między innymi naruszenie przepisów prawa ustrojowego oraz prawa materialnego, a także przepisów regulujących procedury podejmowania uchwał (zob. M. Stahl, Z. Kmieciak, Akty nadzoru nad działalnością samorządu terytorialnego w świetle orzecznictwa NSA i poglądów doktryny, Samorząd Terytorialny 2001, z. 1-2, s. 101-102). Stwierdzenie nieważności uchwały może nastąpić więc tylko wówczas, gdy uchwała pozostaje w wyraźnej sprzeczności z określonym przepisem prawnym, co jest oczywiste i bezpośrednie oraz wynika wprost z treści tego przepisu. Chodzi tu o wady kwalifikowane, z powodu których cały akt lub jego część nie powinien wejść w ogóle do obrotu prawnego. W takiej sytuacji konieczne jest stwierdzenie nieważności aktu, czyli jego wyeliminowanie z obrotu prawnego z mocą ex tunc, co powoduje, że dany akt czy też jego część nie wywołuje skutków prawnych od samego początku. Rozstrzygnięcie niniejszej sprawy wymaga na wstępie ustalenia, czy zaskarżona uchwała jest aktem prawa miejscowego. Przez pojęcie aktów prawa miejscowego należy rozumieć akty normatywne zawierające przepisy o charakterze abstrakcyjnym i generalnym, powszechnie obowiązujące na określonej części terytorium państwa, wydawane przez organy samorządu terytorialnego lub terenowe organy administracji rządowej na podstawie i w granicach upoważnień zawartych w ustawie (art. 87 ust. 2 Konstytucji RP). Zaskarżona uchwała Rady Miejskiej w Dąbrowie Tarnowskiej z 30 grudnia 2019r. zawiera wszystkie elementy charakteryzujące akt prawa miejscowego obowiązujący (w określonym okresie) na terenie tej gminy. Ustalono w niej bowiem wysokość dopłaty na terenie Gminy Dąbrowa Tarnowska dla grupy taryfowej Grupa I obejmującej gospodarstwa domowe, objętej taryfą dla zbiorowego odprowadzania ścieków realizowaną przez Przedsiębiorstwo Wodociągów i Kanalizacji w Dąbrowie Tarnowskiej sp. z o.o. w okresie od 1 stycznia 2020r. do 31 grudnia 2020r. Zaskarżona uchwała dotyczy zatem wszystkich gospodarstw domowych na terenie Gminy Dabrowa Tarnowska przyłączonych do sieci wodociągowo-kanalizacyjnej i dotyczy sytuacji powtarzalnych (choć w zakreślonym przedziale czasowym). Równocześnie zaskarżona uchwała zgodnie z jej §4 podlegała ogłoszeniu w Dzienniku Urzędowym Województwa Małopolskiego i miała mieć zastosowanie począwszy od dnia 1 stycznia 2020r. Ogłoszenie uchwały nastąpiło w Dzienniku Urzędowym Województwa Małopolskiego z dnia 14 stycznia 2020r. pod poz. 394. Spór w niniejszej sprawie koncentruje się wokół legalności zaskarżonej uchwały w kontekście .jej zgodności z art. 24 ust. 6 ustawy z dnia 7 czerwca 2001 r. o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków (t.j.: Dz. U. z 2019 r., poz. 1437) - zwanej dalej w skrócie Ustawą. Zgodnie z treścią przywołanego przepisu rada gminy może podjąć uchwałę o dopłacie dla jednej, wybranych lub wszystkich taryfowych grup odbiorców usług. Dopłatę gmina przekazuje przedsiębiorstwu wodociągowo-kanalizacyjnemu. Jak słusznie zauważyło Kolegium RIO zgodnie z regulacja art. 24b wskazanej ustawy taryfa podlega zatwierdzeniu przez organ regulacyjny, z wyłączeniem taryfy zmienionej w związku ze zmianą stawki od podatku od towarów i usług. Organ regulacyjny, którym jest dyrektor regionalnego zarządu gospodarki wodnej Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie zatwierdza taryfę w drodze decyzji (art. 24c ust. 2 oraz art. 27a Ustawy). Z treści tak skonstruowanych przepisów wynika, że dopłata, o której stanowi rada w podjętej uchwale powinna odnosić się do ustalonych we właściwej decyzji wybranych lub wszystkich taryfowych grup odbiorców. Co istotne nie jest więc możliwe ustalanie dopłat dla poszczególnych podmiotów wymienionych w danej taryfowej grupie odbiorców. W realiach niniejszej sprawy Dyrektor Zarządu Gospodarki Wodnej w Krakowie Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie wydał w dniu 25 kwietnia 2018 r. decyzję nr KR.RET.070.195.2018, w której zatwierdził na okres 3 lat taryfy dla zbiorowego zaopatrzenia w wodę i zbiorowego odprowadzenia ścieków na terenie Gminy Dąbrowa Tarnowska, Żabno, Olesno i Gręboszów. W załączniku do przedmiotowej decyzji określono wysokość cen i stawek opłat za zbiorowe odprowadzenie ścieków i grupę odbiorców: "Grupa I dla odbiorców odprowadzających ścieki do Oczyszczalni w Dąbrowie Tarnowskiej". Jak trafnie podniosła w skardze strona skarżąca tak ustalona przez organ regulacyjny Grupa I obejmuję zatem wszystkie podmioty odprowadzające ścieki do oczyszczalni ścieków w Dąbrowie Tarnowskiej, a nie tylko gospodarstwa domowe, stanowiące jedynie część Grupy I. Wobec tego ustalone w uchwale dopłaty dla grupy - gospodarstw domowych nie wymienionej w decyzji nr KR.RET.070.195.2018, pozostają w oczywistej, rażącej sprzeczności z przepisem art. 24 ust. 6 Ustawy, zgodnie z którym rada gminy może podjąć uchwałę o dopłacie dla jednej, wybranych lub wszystkich taryfowych grup odbiorców usług. W realiach niniejszej sprawy z treści § 1 zaskarżonej uchwały wynika, iż na ternie Gminy Dąbrowa Tarnowska ustalono dopłatę dla grupy taryfowej Grupa I obejmującej gospodarstwa domowe, objętej taryfą dla zbiorowego odprowadzania ścieków realizowaną przez Rejonowe Przedsiębiorstwo Wodociągów i Kanalizacji w Dąbrowie Tarnowskiej Sp. z o.o. na okres od dnia 01.01.2020 r. do 31.12.2020 r. w wysokości 1,50 zł brutto/m3 za odbiór ścieków na oczyszczalni w Dąbrowie Tarnowskiej. Bezspornie więc wskazana dopłata nie objęła wszystkich podmiotów przynależnych do wskazanej grupy taryfowej lecz tylko ich część, ograniczoną jedynie do gospodarstw domowych. Mając na uwadze powyższe Sąd - na podstawie art. 147 § 1 p.p.s.a. - stwierdził nieważność zaskarżonej uchwały w całości. W tym miejscu należy zauważyć, iż uchylenie zaskarżonej do sądu administracyjnego uchwały nie czyni zbędnym dokonania oceny jej legalności i wydania przez sąd wyroku, jeżeli zaskarżona uchwała może być zastosowana do sytuacji z okresu poprzedzającego moment wyeliminowania jej z obrotu prawnego. W orzeczeniu z dnia 11 kwietnia 1994 r., sygn. akt K 10/93, OTK 1994, z. 1, poz. 7) Trybunał Konstytucyjny stanął na stanowisku, że przepis obowiązuje w danym systemie prawa, jeśli można go zastosować do sytuacji z przeszłości, teraźniejszości lub przyszłości. Zatem uprzednie uchylenie zaskarżonej uchwały nie czyni bezprzedmiotowym rozpoznania skargi na tą uchwałę. Podobnie wypowiedział się Naczelny Sąd Administracyjny m.in. w wyrokach z dnia 4 listopada 2010 r., sygn. akt II OSK 1783/10, LEX nr 746796 oraz z dnia 24 listopada 2010 r., sygn. akt I OSK 1554/10, LEX nr 745087, a także w wyroku z dnia 6 sierpnia 2015 r., sygn. akt II FSK 1710/13. Przywołując fragmenty ostatniego z wymienionych orzeczeń wskazać należy, że skutki uchylenia uchwały przez organ samorządu terytorialnego są odmienne od konsekwencji wynikających ze stwierdzenia nieważności uchwały przez sąd administracyjny. Uchylenie zaskarżonej uchwały eliminuje ją z obrotu prawnego z dniem wejścia w życie uchwały uchylającej, zaś stwierdzenie nieważności zaskarżonej uchwały na podstawie art. 147 § 1 P.p.s.a. powoduje jej usunięcie z obrotu prawnego od daty, w której zaczęła ona obowiązywać. Sam fakt uchylenia zaskarżonej uchwały nie czyni bezprzedmiotowym postępowania zmierzającego do dokonania kontroli zgodności z prawem zaskarżonej uchwały bezcelowym. Zastosowanie sankcji nieważności aktu prawa miejscowego ma bowiem tę konsekwencję, że akt prawa miejscowego jest niezdolny do wywołania skutku prawnego od samego początku. Ja już to zostało zauważone zaskarżona uchwała wyeliminowana została z obrotu prawnego uchwałą Nr XVII/191/20 Rady Miejskiej w Dąbrowie z dnia 10 stycznia 2020r., niemniej jednak w okresie do dnia 1 stycznia 2020 r. do dnia 3 lutego 2020 r. (data wejścia w życie uchwały uchylającej) wywoływała określone skutki prawne. O kosztach postępowania orzeczono w pkt II wyroku na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a. W niniejszej sprawie Sąd orzekał na posiedzeniu niejawnym na podstawie § 1 pkt 1 i 2 zarządzenia nr 61/2020 Prezesa Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 16 października 2020 r. w sprawie odwołania rozpraw oraz wstrzymania przyjmowania interesantów i ograniczenia obsad kadrowych w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Krakowie w związku z istotnym zagrożeniem zakażenia wirusem SARS-CoV-2. Na mocy tych przepisów z dniem 17 października 2020 r. odwołano rozprawy, utrzymując działalność orzeczniczą Sądu w trybie rozpoznawania spraw na posiedzeniach niejawnych. W związku z tym sprawy wyznaczone do rozpatrzenia na rozprawie skierowano do załatwienia na posiedzeniu niejawnym w trybie art. 15zzs4 ust.3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. poz. 374, z późn.zm.). Z uwagi na to, że rozprawa w niniejszej sprawie została wyznaczona na dzień 27 października 2020 r., została ona objęta postanowieniami ww. zarządzenia i zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z 16 października 2020 r. skierowana do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym, o czym strony zostały powiadomione.