VII SA/Wa 2039/09

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Agnieszka Wilczewska - Rzepecka po rozpoznaniu w dniu 1 grudnia 2011 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi W. G., B. M. i W. T. na postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] sierpnia 2009 r., Nr [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania postanawia zasądzić ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na rzecz adwokat B. R. kwotę 180 zł (sto osiemdziesiąt złotych) oraz kwotę 41,40 zł (czterdzieści jeden złotych czterdzieści groszy) stanowiącą 23 % podatku VAT, łącznie kwotę 221,40 zł (dwieście dwadzieścia jeden złotych czterdzieści groszy) tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu. UZASADNIENIE Postanowieniem z dnia 10 listopada 2010 r. przyznano skarżącej W. T. prawo pomocy poprzez ustanowienie adwokata. Na tej podstawie, po wystąpieniu Sądu do Okręgowej Rady Adwokackiej w [...], pełnomocnikiem strony skarżącej wyznaczony został adwokat P. K. Pismem z dnia 27 lipca 2011 r. Okręgowa Rada Adwokacka w [...] poinformowała Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, że zmieniła pełnomocnika z urzędu dla W. T., wyznaczając w miejsce zmarłego adwokata P. K. adwokat B. R. W dniu 24 maja 2010 r. w niniejszej sprawie wydany został wyrok, którym Sąd oddalił skargi W. G., B. M. i W. T. na postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] sierpnia 2009 r. W dniu 16 sierpnia 2011 r. pełnomocnik złożyła wniosek o zasądzenie kosztów pomocy prawnej za sporządzenie opinii o braku podstaw do sporządzenia skargi kasacyjnej od wydanego orzeczenia i oświadczyła, iż pomoc ta nie została opłacona w całości ani w części. Stosownie do unormowania art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2002 r., Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) zwanej dalej p.p.s.a., wyznaczony adwokat, radca prawny, doradca podatkowy lub rzecznik patentowy otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych, doradców podatkowych albo rzeczników patentowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. Aktem normatywnym określającym zasady przyznawania wynagrodzenia za czynności podejmowane przez adwokata jest rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz.U. z 2002 r. Nr 163, poz. 1348 ze zm.) zwane dalej rozporządzeniem. Zgodnie z § 18 ust. 1 pkt 2 lit. b rozporządzenia stawka minimalna w postępowaniu przed sądem administracyjnym II instancji za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej albo za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej wynosi 50 % stawki minimalnej określonej w pkt 1 (a więc 240 zł), a jeżeli nie prowadził sprawy ten sam adwokat w drugiej instancji – 75 % tej stawki. W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, że adwokat, który został pełnomocnikiem strony po wydaniu przez Sąd wyroku oddalającego skargę, czyli po zakończeniu postępowania sądowego w pierwszej instancji, nie reprezentował strony w tym postępowaniu a jedynie w postępowaniu kasacyjnym. Tym samym "(...) nie prowadził sprawy ten sam adwokat w drugiej instancji (...), a co za tym idzie nie ma podstaw do zastosowania niższego wskaźnika, wynikającego z § 18 ust. 1 pkt 2 lit. b rozporządzenia z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu. W tym stanie rzeczy należne pełnomocnikowi wynagrodzenie wynosić powinno 75 % stawki minimalnej (zob. wyrok NSA z dnia 30 czerwca 2006 r. sygn. akt II FZ353/06, Lex nr 488594). W niniejszej sprawie zaistniała taka sytuacja. Adwokat B. R. wyznaczona została pełnomocnikiem W. T. w dniu 27 lipca 2011 r., a więc po wydaniu w niniejszej sprawie wyroku przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie. Z uwagi na powyższe orzeczono jak w sentencji, na podstawie art. 250 p.p.s.a. oraz § 18 ust. 1 pkt 2 lit. b ww. rozporządzenia.