II OSK 1712/07

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Zygmunt Niewiadomski (spr.) NSA Zofia Flasińska Sędziowie NSA Anna Łuczaj Protokolant Anna Wieczorek po rozpoznaniu w dniu 22 grudnia 2008 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej A. S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 18 lipca 2007 r. sygn. akt VII SA/Wa 2274/06 w sprawie ze skargi M. K. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] października 2006 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji oddala skargę kasacyjną UZASADNIENIE Wyrokiem z dnia 18 lipca 2007 r., sygn. akt VII SA/Wa 2274/06 ,Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, po rozpoznaniu skargi M. K., uchylił zaskarżoną decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] października 2006 r., znak: [...] uchylającą decyzję organu pierwszej instancji i stwierdzającą nieważność decyzji o pozwoleniu na budowę. W uzasadnieniu orzeczenia Sąd pierwszej instancji wskazał, że decyzją z dnia [...] stycznia 1977 r. udzielono T. B. i M. K. pozwolenia na budowę, obejmującego adaptację II piętra budynku mieszkalnego przy ul. [...] w Ł.. W wyniku rozpatrzenia wniosku A. S. Wojewoda Łódzki, decyzją z dnia [...] lipca 2006 r., odmówił stwierdzenia nieważności powyższej decyzji. Dopiero w wyniku rozpatrzenia odwołania wnioskodawczyni Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego, decyzją z dnia [...] października 2006 r., uchylił decyzję Wojewody Łódzkiego i stwierdził nieważność decyzji Naczelnika Dzielnicy Bałuty w Łodzi z dnia [...] stycznia 1977 r. o pozwoleniu na budowę. Organ odwoławczy podniósł, że został naruszony przepis art. 29 ust. 5 ustawy z dnia 24 października 1974 r. – Prawo budowlane (Dz.U. Nr 38, poz. 229 ze zm.), stanowiący, iż pozwolenie na budowę może być wydane wyłącznie jednostce organizacyjnej lub osobie, która wykaże prawo do dysponowania nieruchomością. W myśl zaś § 21 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 20 lutego 1975 r. w sprawie nadzoru urbanistyczno-budowlanego (Dz.U. Nr 8, poz. 48 ze zm.) do wniosku o wydanie pozwolenia na budowę inwestor jest obowiązany dołączyć odpis dokumentu stwierdzającego prawo inwestora do dysponowania nieruchomością przewidzianą pod inwestycję. W niniejszej sprawie wymagania te nie zostały spełnione, a ponadto wniosek o pozwolenie na budowę został podpisany tylko przez jednego wnioskodawcę, przez co brak jest zgody współwłaściciela na dokonanie ww. czynności. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uwzględnił skargę na powyższą decyzję, bowiem stwierdził, iż brak jest przesłanek do stwierdzenia nieważności decyzji z dnia [...] stycznia 1977 r. o pozwoleniu na budowę. Sąd pierwszej instancji zauważył, że istotnie wniosek o udzielenie pozwolenia na budowę został podpisany wyłącznie przez J. K., jednakże w nagłówku widnieją trzy nazwiska: T. B., J. K. i M. K.. W dniu [...] stycznia 1996 r. T. B. złożył notarialnie poświadczone oświadczenie, z którego wynika, iż wyraził zgodę na remont i adaptację części wspólnej nieruchomości. W dniu [...] lutego 2006 r. M. K. złożył zaś oświadczenie, że wniosek z dnia [...] czerwca 1976 r. o wydanie pozwolenia na budowę został złożony za jego zgodą, jak również za zgodą T. B., którzy upoważnili J. K. do załatwienia wszelkich formalności związanych z remontem. Zaistniałe uchybienia organu w trakcie postępowania o wydanie pozwolenia nie prowadzą zatem, zdaniem Sądu pierwszej instancji, do konieczności stwierdzenia nieważności decyzji o pozwoleniu na budowę. Od powyższego wyroku skargę kasacyjną złożyła A. S., wnosząc o jego uchylenie w całości oraz o oddalenie skargi na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi pierwszej instancji. A. S. wniosła nadto o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Skarga kasacyjna zawiera zarzuty dotyczące zarówno naruszenia prawa materialnego, jak i przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy. Jako zarzut naruszenia prawa materialnego wskazano błędną wykładnię prowadzącą do niewłaściwego zastosowania art. 29 ust. 5 Prawa budowlanego z 1974 r. oraz niezastosowanie § 21 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska w sprawie nadzoru urbanistyczno-budowlanego poprzez przyjęcie, że J. K. w dniu składania wniosku z dnia [...] czerwca 1976 r. o pozwolenie na budowę wykazał prawo do dysponowania nieruchomością przy ul. [...] w Ł.. W skardze kasacyjnej zarzucono też naruszenie art. 133 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. — Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) poprzez pominięcie przy rozpoznaniu sprawy znajdujących się w aktach dokumentów – oświadczeń A. S. i M. B. z dnia [...] września 2006 r. oraz naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ww. ustawy poprzez uwzględnienie skargi, pomimo, iż decyzja Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego nie została wydana z naruszeniem art. 156 § 1 pkt 2 Kodeksu postępowania administracyjnego. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie może odnieść zamierzonego skutku. Rozstrzygające znaczenie w sprawie ma fakt, iż zaskarżona do Sądu pierwszej instancji decyzja Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z [...] października 2006 r., uchylająca decyzję organu pierwszej instancji i stwierdzająca nieważność decyzji o pozwoleniu na budowę spornej adaptacji II piętra budynku przy ul. [...] w Ł., zapadła w trybie postępowania nadzwyczajnego, uregulowanego przepisem art. 156 § 1 pkt 2 Kodeksu postępowania administracyjnego. Jeżeli tak to podzielić należy stanowisko Sądu pierwszej instancji, iż przyczyną stwierdzenia nieważności decyzji zezwalającej na adaptację przedmiotowego piętra budynku mogło być tylko rażące naruszenie prawa i że za takowe nie może być uznane uchybienie polegające na tym, iż nie wszyscy inwestorzy w dacie składania wniosku o stosowne pozwolenie wykazali posiadane wówczas prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, tak jak tego wymagał art. 29 ust. 5 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane w brzmieniu ówcześnie obowiązującym. Także fakt, iż wniosek o wydanie przedmiotowego pozwolenia nie został przez wszystkich inwestorów podpisany, w sytuacji gdy z dokonanych ustaleń wynika, że pozostali wyrazili zgodę, nie może być uznany za rażące naruszenie prawa, skutkujące nieważnością stosownej decyzji. Trzeba w tym miejscu podnieść, że ww. ustalenia dokonane w sprawie nie zostały skutecznie zakwestionowane poprzez wskazanie w skardze kasacyjnej odpowiednich przepisów postępowania, które zostały naruszone przez Sąd pierwszej instancji. Warunku tego nie spełnia wskazanie w skardze kasacyjnej ani na naruszenie art. 133 § 1, ani też art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), a to z tego względu, że Sąd pierwszej instancji procedował w sprawie tak jak tego wymaga art. 133 § 1 ww. ustawy, wydając wyrok na podstawie akt sprawy po zamknięciu rozprawy, a z kolei samo wskazanie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi bez odniesienia się do konkretnych przepisów postępowania naruszonych przez Sąd nie mogło odnieść zamierzonego skutku. Tym bardziej zamierzonego skutku nie mogła odnieść próba zwalczania ustaleń faktycznych poprzez zarzuty naruszenia przepisów prawa materialnego, w tym mającego taki charakter przepisu art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. Mając to wszystko na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny, związany zarzutami skargi kasacyjnej, nie mogąc poza nie wyjść, orzekł jak w sentencji na podstawie art. 184 wielokrotnie wyżej przywoływanej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.