II SA/Łd 91/20

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Agnieszka Grosińska-Grzymkowska (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Robert Adamczewski Sędzia WSA Ewa Cisowska-Sakrajda Protokolant St. sekretarz sądowy Dominika Człapińska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 października 2020 r. sprawy ze skargi Gminy R. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] nr [...] znak [...] w przedmiocie zgłoszenia sprzeciwu w sprawie zamiaru budowy przydomowych oczyszczalni ścieków 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Starosty [...] z dnia [...] znak: [...]; 2. zasądza od Wojewody [...] na rzecz skarżącej Gminy R. kwotę 500 (pięćset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. a.bł. UZASADNIENIE II SA/Łd 91/20 U Z A S A D N I E N I E W dniu 13 września 2019 r. Wójt Gminy R. dokonał zgłoszenia zamiaru wykonania robót budowlanych polegających na budowie dwóch przydomowych oczyszczalni ścieków na działkach o nr ewid. 50/4 obręb nr [...] oraz 79/2, obręb nr [...] w gminie R.. Starosta [...], decyzją z dnia [...]r., wniósł sprzeciw w sprawie przyjęcia zgłoszenia Inwestora dotyczącego zamiaru realizacji przedmiotowej inwestycji oraz nałożył obowiązek uzyskania pozwolenia na budowę. Organ I instancji stwierdził niezgodność zgłoszonego zamierzenia inwestycyjnego z art. 29 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane uzasadniając, że zgodnie z załączonym do zgłoszenia projektem budowlanym budowa przydomowych oczyszczalni ścieków miałaby zostać zrealizowana dla istniejących budynków straży pożarnej oraz świetlicy, które zgodnie z § 3 pkt 6 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (t.j. Dz. U. 2019, poz. 1065 ze zm.) nie są budynkami mieszkalnymi, lecz budynkami użyteczności publicznej i tym samym nie podlegają pod art. 29 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego. Po rozpatrzeniu odwołania Wójta Gminy R. Wojewoda [...], decyzją z dnia [...]r., działając na podstawie art. 138 par. 1 pkt 2 k.p.a., uchylił decyzję organu I instancji w zakresie nałożenia obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę i utrzymał rozstrzygnięcie w pozostałej części. Wojewoda wyjaśnił, że postępowanie organu odwoławczego nie ogranicza się jedynie do zbadania zasadności żądań i zarzutów podnoszonych w odwołaniu, ale wiąże się z rozpatrzeniem sprawy, co do istoty. W przypadku dokonania zgłoszenia, organ administracji architektoniczno-budowlanej stosownie do brzmienia art. 30 ust. 5 Prawa budowlanego w terminie 21 dni od dnia doręczenia zgłoszenia może, w drodze decyzji, wnieść sprzeciw. Zgodnie z art. 28 ust. 1 Prawa budowlanego roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie decyzji o pozwoleniu na budowę, z zastrzeżeniem art. 29 - 31. W myśl art. 29 ust. 1 pkt 3 Prawą budowlanego pozwolenia na budowę nie wymaga budowa przydomowych oczyszczalni ścieków o wydajności do 7,50 m3 na dobę, natomiast art. 30 ust. 1 pkt 1 stanowi, iż budowa w/w przydomowych oczyszczalni ścieków wymaga dokonania zgłoszenia budowy właściwemu organowi, jednakże pod warunkiem, że ich budowa zgodna jest z przepisami prawa, w tym ustaleniami obowiązującego na tym terenie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Zgodnie z opisem technicznym dołączonym do akt sprawy, ścieki będą pochodzić z budynku straży pożarnej oraz świetlicy. Ilość ścieków wprowadzanych do gruntu, dla każdej z przydomowej oczyszczalni ścieków, nie przekroczy 1,5m3/dobę. W treści art. 29 Prawa budowlanego wymieniono obiekty zwolnione z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę, a katalog zawarty w tym przepisie ma charakter zamknięty, co oznacza, że inne budowy, niewymienione w tym przepisie, nie mogą być realizowane na podstawie zgłoszenia zamiaru wykonania inwestycji i ustawa wymaga dla nich uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę. Ponieważ jest to wyjątek od reguły art. 28 Prawa budowlanego, to nie może być interpretowany rozszerzające. Z uwagi na brak prawnej definicji "przydomowej oczyszczalni ścieków" podlega ona wykładni językowej. Tak więc warunkiem uznania za indywidualną przydomową oczyszczalnię ścieków jest nie tylko określona w tym przepisie maksymalna wydajność, ale i jej charakter określony jako "przydomowy" tj. znajdujący się w pobliżu indywidualnego domu (miejsca) przeznaczonego do zamieszkiwania osób (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 2 lipca 2010r., II OSK 1033/09). Ani budynek straży pożarnej ani świetlica nie służą w/w celowi. Stąd, zgodnie z art. 30 ust. 6 pkt 1 ustawy Prawo budowlane, sprzeciw Starosty [...] jest właściwy, gdyż zgłoszone oczyszczalnie ścieków nie podlegają regulacjom art. 30 ust. 1 pkt 1, w związku z art. 29 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego. Z akt sprawy wynika, że planowana inwestycja zlokalizowana jest na terenach, na których obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego. Na terenie, na którym ma zostać zrealizowana przydomowa oczyszczalnia ścieków, zlokalizowana na działce o nr ewid. 50/4 obręb [...], obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego przyjęty uchwałą Rady Gminy R. z dnia [...]. Planowana inwestycja zlokalizowana jest w jednostce planistycznej oznaczonej symbolem l MN/U. Teren ten przeznaczony jest pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną oraz zabudowę usługową. W § 25 pkt 4 w/w uchwały ustalono warunki obsługi terenu w zakresie infrastruktury technicznej - odprowadzanie ścieków bytowych do zbiorników bezodpływowych i wywóz do oczyszczalni ścieków z zachowaniem przepisów szczególnych. Natomiast na terenie, na którym ma zostać zrealizowana druga przydomowa oczyszczalnia ścieków, zlokalizowana na działce o nr ewid. 79/2 obręb [...], obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego przyjęty uchwałą Rady Gminy R. z dnia [...]. Inwestycja ta zlokalizowana jest w jednostce planistycznej oznaczonej symbolem 29.13.MNp, dla której główne przeznaczenie terenu stanowi zabudowa mieszkaniowo-usługowa jednorodzinna. W/w uchwała w § 8 pkt 6 stanowi, że w zakresie infrastruktury technicznej na terenach nie wyposażonych w sieci kanalizacji sanitarnej, do czasu budowy takiej sieci ścieki mogą być odprowadzane do zbiorników bezodpływowych sytuowanych w obrębie poszczególnych działek budowlanych, a następnie wywożone na zlewnię oczyszczalni ścieków. Z powyższego wynika, że oba plany miejscowe nie przewidują możliwości odprowadzania ścieków do przydomowych oczyszczalni ścieków. Z uwagi na niezgodność przedmiotowej inwestycji z ustaleniami miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego sprzeciw należało wnieść na podstawie art. 30 ust. 6 pkt 2 Prawa budowlanego. Stosownie do przywołanego artykułu organ administracji architektoniczno-budowlanej wnosi sprzeciw, jeżeli budowa lub wykonywanie robót budowlanych objętych zgłoszeniem narusza ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, decyzji o warunkach zabudowy, inne akty prawa miejscowego lub inne przepisy. Decyzja Starosty [...] z dnia [...] została wydana na podstawie art. 30 ust. 6 i 7 Prawa budowlanego. Zgodnie z art. 30 ust. 6 w/w ustawy organ administracji architektoniczno-budowlanej wnosi sprzeciw, jeżeli: 1) zgłoszenie dotyczy budowy lub wykonywania robót budo wlanych objętych obowiązkiem uzyskania pozwolenia na budowę; 2) budowa lub wykonywanie robót budowlanych objętych zgłoszeniem narusza ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, decyzji o warunkach zabudowy, inne akty prawa miejscowego lub inne przepisy; 3) zgłoszenie dotyczy budowy tymczasowego obiektu budowlanego, o którym mowa w art. 29 ust. 1 pkt 12, w miejscu, w którym taki obiekt istnieje. Zgłoszenie sprzeciwu w oparciu o obligatoryjne przesłanki, o których mowa w art. 30 ust. 6 Prawa budowlanego, nie jest związane z koniecznością nałożenia obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę, zwłaszcza, że tak jak w przedmiotowej sprawie, w związku z art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego uzyskanie pozwolenia na budowę nie jest możliwe z uwagi na niezgodność inwestycji z miejscowymi planami zagospodarowania przestrzennego. Organ odwoławczy postanowił zatem uchylić zaskarżoną decyzję w zakresie obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę, nałożonego na podstawie art. 30 ust. 7 Prawa budowlanego, który wobec wystąpienia przesłanek wniesienia sprzeciwu z art. 30 ust. 6 Prawa budowlanego, nie ma zastosowania w sprawie. W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi Wójt Gminy podniósł zarzut naruszenia: - art.30 ust.6 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane w zw. z art.5 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach poprzez błędną wykładnię tych przepisów, a w konsekwencji ich niezastosowanie, co skutkowało błędną interpretacją zapisów planu zagospodarowania przestrzennego tj. par.25 pkt 4 uchwały Nr [...] Rady Gminy R. z dnia [...]r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy R., dotyczącego wsi N. oraz par. 8 pkt 6 uchwały Nr [...] Rady Gminy R. z dnia [...]r. w sprawie zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy R.(obszary wsi: J., K. , P., Z., Ż. oraz fragment wsi J.) i błędnym stanowiskiem, że plany miejscowe nie przewidują możliwości odprowadzania ścieków do przydomowych oczyszczalni ścieków, - art. 5 ust. 1 pkt 2 ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach w zw. z art.29 ust. 1 pkt 3 ustawy - Prawo budowlane w zw. z art. 16 pkt 62 ustawy - Prawo wodne, poprzez niezastosowanie art. 5 ust. 1 pkt 2 ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach i brak rozważenia terminu "nieruchomości", o którym mowa w tym przepisie, co skutkowało błędnym stanowiskiem organu, że przydomowa oczyszczalnia ścieków może być realizowana przy budynkach mieszkalnych, a nie może być realizowana przy budynkach użyteczności publicznej , - art. 5 ust. 1 pkt 2 ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach w zw. z art. 29 ust. 1 pkt 3 ustawy - Prawo budowlane w związku z art. 7a k.p.a. poprzez oparcie rozstrzygnięcia o interpretację terminu "indywidualne oczyszczalnie ścieków", podczas gdy przepisy te posługują się terminem "przydomowej oczyszczalni ścieków", - art. 138 par. 1 pkt 2 k.p.a. w zw. z art. 6 k.p.a. i art. 8 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy decyzji organu pierwszej instancji w części dotyczącej zasadności wniesienia sprzeciwu, podczas gdy decyzja organu I instancji, z uwagi na brak odniesienia się do ustaleń miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego, przepisów ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach, wadliwie rozstrzygnęła o uprawnieniach strony poprzez uznanie, że przydomowe oczyszczalnie ścieków nie mogą być realizowana przy budynkach użyteczności publicznej i z tych przyczyn winna być wyeliminowana z obrotu prawnego. Powołując tak sformułowane zarzuty strona skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji, a także o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko jak w uzasadnieniu zaskarżonego rozstrzygnięcia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2019 r., poz. 2167), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej. Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Jednocześnie zaś, zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r. poz. 2325 – dalej p.p.s.a.), Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, natomiast art. 135 p.p.s.a. obliguje sąd do wzięcia pod uwagę z urzędu wszelkich naruszeń prawa. Przedmiotem skargi w rozpoznawanej sprawie skarżący uczynił decyzję Wojewody [...] z dnia [...]r. dotyczącą sprzeciwu wobec zgłoszenia zamiaru wybudowania dwóch przydomowych oczyszczalni ścieków. Punkt wyjścia do rozważań stanowić musi przypomnienie, że zgłoszenie budowy przez inwestora obejmowało budowę dwóch przydomowych oczyszczalni ścieków na działkach o nr ewid. 50/4 obręb nr [...] oraz 79/2, obręb nr [...] w gminie R. Stosownie do art. 29 ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 30 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane (Dz.U. z 2019 r., poz. 1186) budowa przydomowych oczyszczalni ścieków o wydajności do 7,50 m3/dobę nie wymaga pozwolenia na budowę, lecz jedynie zgłoszenia. Zgłoszenia należy dokonać przed terminem zamierzonego rozpoczęcia robót budowlanych. Organ administracji architektoniczno-budowlanej, w terminie 21 dni od dnia doręczenia zgłoszenia, może, w drodze decyzji, wnieść sprzeciw. Do wykonywania robót budowlanych można przystąpić, jeżeli organ administracji architektoniczno-budowlanej nie wniósł sprzeciwu w tym terminie. Zgodnie z art. 30 ust. 6 ustawy Prawo budowlane organ administracji architektoniczno-budowlanej wnosi sprzeciw, jeżeli: 1) zgłoszenie dotyczy budowy lub wykonywania robót budowlanych objętych obowiązkiem uzyskania pozwolenia na budowę; 2) budowa lub wykonywanie robót budowlanych objętych zgłoszeniem narusza ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, decyzji o warunkach zabudowy, inne akty prawa miejscowego lub inne przepisy; 3) zgłoszenie dotyczy budowy tymczasowego obiektu budowlanego, o którym mowa w art. 29 ust. 1 pkt 12, w miejscu, w którym taki obiekt istnieje. Jak wynika z treści uzasadnienia zaskarżonej decyzji, jak i decyzji ją poprzedzającej podstawa do wniesienia sprzeciwu wobec zamierzenia inwestora została przedstawiona w sposób odmienny przez każdy z organów orzekających w sprawie. I tak, jak wynika z zaskarżonego rozstrzygnięcia Wojewoda [...] uznał, że sprzeciw jest zasadny z uwagi na brzmienie art. 30 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo budowlane, gdyż obowiązujące na wskazanych nieruchomościach miejscowe plany zagospodarowania przestrzennego nie dopuszczają budowy przydomowych oczyszczalni ścieków. Na terenie, na którym ma zostać zrealizowana przydomowa oczyszczalnia ścieków, zlokalizowana na działce o nr ewid. 50/4 obręb [...], obowiązuje bowiem miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego przyjęty uchwałą Rady Gminy R. z dnia [...]r. Planowana inwestycja zlokalizowana jest w jednostce planistycznej oznaczonej symbolem l MN/U. Teren ten przeznaczony jest pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną oraz zabudowę usługową. W § 25 pkt 4 w/w uchwały ustalono warunki obsługi terenu w zakresie infrastruktury technicznej - odprowadzanie ścieków bytowych do zbiorników bezodpływowych i wywóz do oczyszczalni ścieków z zachowaniem przepisów szczególnych. Natomiast na terenie, na którym ma zostać zrealizowana druga przydomowa oczyszczalnia ścieków, zlokalizowana na działce o nr ewid. 79/2 obręb [...], obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego przyjęty uchwałą Rady Gminy R. z dnia [...]r. Inwestycja ta zlokalizowana jest w jednostce planistycznej oznaczonej symbolem 29.13.MNp, dla której główne przeznaczenie terenu stanowi zabudowa mieszkaniowo-usługowa jednorodzinna. W/w uchwała w § 8 pkt 6 stanowi, że w zakresie infrastruktury technicznej na terenach nie wyposażonych w sieci kanalizacji sanitarnej, do czasu budowy takiej sieci ścieki mogą być odprowadzane do zbiorników bezodpływowych sytuowanych w obrębie poszczególnych działek budowlanych, a następnie wywożone na zlewnię oczyszczalni ścieków. Jednakże w ocenie sądu na gruncie rozpoznawanej sprawy należy uznać, że wskazywanej przez organ "niezgodności" z miejscowymi planami zagospodarowania przestrzennego przypisać należy charakter pozorny, wynikający z wadliwego sposobu wykładni postanowień planu, tj. w zupełnym oderwaniu od treści innych powszechnie obowiązujących przepisów prawa. Organ administracji dokonując oceny zgodności zamierzenia budowlanego z postanowieniami planów miejscowych w sposób nieuprawniony ograniczył się bowiem jedynie do bezpośredniego porównania rozwiązań zawartych w zgłoszeniu z założeniami przyjętymi w miejscowych planach zagospodarowania przestrzennego. Tymczasem, jak wywiódł tut. Sąd już w wyroku z dnia 9 września 2009 r., II SA/Łd 814/07 czy z dnia 14 listopada 2019 r., II SA/Łd 625/19 (CBOSA), należy zauważyć, iż jak to wynika z art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2018 r., poz. 1945 ze zm.), władztwo planistyczne, pod pojęciem którego rozumie się kształtowanie i prowadzenie polityki przestrzennej, w tym uchwalanie miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego, na terenie gminy należy do gminy. Przyznanie gminie władztwa planistycznego nie oznacza jednak, iż sposób i tryb kształtowania ładu przestrzennego pozostawiony został wyłącznemu uznaniu gminy. Nie można zapominać, iż uchwała rady gminy o miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego stanowi akt prawa miejscowego, który jak to wynika z treści art. 87 ust. 2 Konstytucji RP, jest źródłem prawa. Jego obowiązywanie jest ograniczone pod względem terytorialnym – do obszaru gminy. Co godne podkreślenia, uchwała taka, jako akt podjęty w ramach upoważnienia ustawowego, udzielonego gminie do tworzenia aktów prawa miejscowego, musi respektować postanowienia innych aktów prawnych powszechnie obowiązujących, czyli ustaw oraz wydanych na ich podstawie aktów wykonawczych. Poszanowanie to oznacza, iż wykładnia przepisów prawa miejscowego nie może dokonywać się w oderwaniu od zapisów innych aktów prawa powszechnie obowiązującego. Co więcej, tworzenie i stosowanie prawa miejscowego powinno odbywać się w sposób, który sprzyja uzyskaniu efektu spójności i braku wewnętrznej sprzeczności systemu prawa oraz komplementarności regulacji prawnych w danym zakresie. Na potrzebę stosowania przepisów miejscowego planu zgodnie z wykładnią systemową, zapewniającą spójność i brak sprzeczności systemu prawa oraz komplementarność regulacji prawnych w danym zakresie zwracał również uwagę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w wyroku z dnia 14 kwietnia 2010 r., II SA/Gd 49/10. Powyższe oznacza, że w rozpoznawanej sprawie wykładnia przytoczonych wyżej postanowień miejscowych planów w okolicznościach rozpoznawanej sprawy winna być dokonana przede wszystkim z uwzględnieniem przepisu art. 5 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (Dz.U. z 2019 r., poz. 2010), zgodnie z którym właściciele nieruchomości zapewniają utrzymanie czystości i porządku przez przyłączenie nieruchomości do istniejącej sieci kanalizacyjnej lub, w przypadku gdy budowa sieci kanalizacyjnej jest technicznie lub ekonomicznie nieuzasadniona, wyposażenie nieruchomości w zbiornik bezodpływowy nieczystości ciekłych lub w przydomową oczyszczalnię ścieków bytowych, spełniające wymagania określone w przepisach odrębnych. Z treści powyższego przepisu wynika, że w przypadku braku sieci kanalizacyjnej właściciel nieruchomości może wyposażyć nieruchomość w zbiornik bezodpływowy nieczystości ciekłych lub w przydomową oczyszczalnię ścieków bytowych. Dokonywana przez organy administracji publicznej wykładnia miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego nie może zatem w ocenie sądu abstrahować od faktu, że ustawodawca w przypadku braku sieci kanalizacyjnej przyznał właścicielowi nieruchomości prawo wyboru, czy wyposaży swoją nieruchomość w zbiornik bezodpływowy czy przydomową oczyszczalnię ścieków. W konsekwencji wykładnia § 25 pkt 4 uchwały Rady Gminy R. z dnia [...]r. oraz § 8 pkt 6 uchwały Rady Gminy R. z dnia [...]r., uwzględniająca uzasadnione interesy inwestora, winna doprowadzić do wniosku, że zamiar budowy przydomowej oczyszczalni ścieków wobec braku możliwości podłączenia do sieci kanalizacyjnej nie narusza ustaleń w/w miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego, a zatem wniesienie sprzeciwu z tej tylko przyczyny nie znajduje uzasadnienia. Natomiast organ I instancji stwierdził niezgodność zgłoszonego zamierzenia inwestycyjnego z art. 29 ust. 1 pkt 3 ustawy - Prawo budowlane uzasadniając, że zgodnie z załączonym do zgłoszenia projektem budowlanym budowa przydomowych oczyszczalni ścieków miałaby zostać zrealizowana dla istniejących budynków straży pożarnej oraz świetlicy, które zgodnie z § 3 pkt 6 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. 2019, poz. 1065 ze zm.) nie są budynkami mieszkalnymi, lecz budynkami użyteczności publicznej i tym samym nie podlegają pod art. 29 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego. Innymi słowy, planowane oczyszczalnie jako niepozostające w z związku z budynkami mieszkalnymi nie mogą być uznane za "przydomowe", co z kolei wyłącza możliwość zwolnienia ich z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę. W tym miejscu warto jednak zwrócić uwagę, że z § 26 w/w rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie wynika, że działka budowlane przewidziana pod zabudowę budynkami przeznaczonymi na pobyt ludzi powinna mieć zapewnioną możliwość przyłączenia uzbrojenia działki lub bezpośrednio budynku do sieci wodociągowej, kanalizacyjnej, elektroenergetycznej i ciepłowniczej. Zgodnie zaś z ust. 3 § 26 w razie braku warunków przyłączenia sieci kanalizacyjnej działka może być wykorzystana pod zabudowę budynkami przeznaczonymi na pobyt ludzi, pod warunkiem zastosowania zbiornika bezodpływowego lub przydomowej oczyszczalni ścieków, jeżeli ich ilość nie przekracza 5 m3 na dobę (jeśli ilość ścieków jest większa wymagana jest pozytywna opinia właściwego terenowo inspektora ochrony środowiska). Z treści powyższego wynika, że przydomowa oczyszczalnia ścieków nie jest przeznaczona wyłącznie do obsługi budynków mieszkalnych, jak twierdzi organ I instancji. Jako że organ I instancji nie rozważył możliwości wybudowania objętych zgłoszeniem przydomowych oczyszczalni ścieków w kontekście przepisów § 26 rozporządzenia w ocenie sądu należało uznać, że wniesienie sprzeciwu i nałożenie obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę było przedwczesne. Niezależnie od powyższego należy zauważyć, że w ocenie sądu zgłoszenie sprzeciwu w stosunku do zgłoszenia zamiaru budowy winno nastąpić w drodze dwóch odrębnych decyzji, tj. osobno dla każdej inwestycji, z uwagi na odmienne uwarunkowania faktyczne. Mając na uwadze powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) p.p.s.a., uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji jak w wyroku. Rozpoznając ponownie sprawę organy wezmą pod uwagę powyższe rozważania, a także fakt, że na mocy ustawy z dnia 13 lutego 2020 r. o zmianie ustawy – Prawo budowlane oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2020 r., poz. 471) od dnia 19 września 2020 r. oczyszczalnia ścieków o wydajności do 7,5 m3/dobę korzysta ze zwolnienia od obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę, niezależnie od tego, jakiego rodzaju budynki obsługuje. B.A.