II SA/Kr 993/20

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Tadeusz Kiełkowski (spr.) Sędziowie : WSA Joanna Człowiekowska WSA Jacek Bursa po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 30 listopada 2020 r. sprawy ze skargi K. L. i Wspólnoty [...] przy ul. [...] w K. na decyzję Wojewody [...] z dnia 29 stycznia 2019 r. znak [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę I. uchyla zaskarżoną decyzję, II. zasądza od Wojewody [...] na rzecz skarżącego K. L. kwotę 997 zł (dziewięćset dziewięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania, III. zasądza od Wojewody [...] na rzecz skarżącej Wspólnoty [...] przy ul. [...] w K. kwotę 997 zł (dziewięćset dziewięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania. UZASADNIENIE Wojewoda Małopolski decyzją z dnia 29 stycznia 2019 r., znak [...], działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2016 r. poz. 23 - w związku z art. 16 ustawy z 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy – Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw) i art. 82 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (t.j. Dz.U. z 2018 r. poz. 1202 ze zm.), po rozpatrzeniu odwołań K. L. i Wspólnoty Mieszkaniowej budynku przy ul. [...] w Krakowie, reprezentowanej przez Zarząd Wspólnoty, od decyzji Prezydenta Miasta Krakowa z dnia 18 listopada 2016 r. znak: [...] nr [...] w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę dla A. N. dla inwestycji pn. Remont wraz z przebudową wewnętrznej instalacji i klimatyzacji i centralnego ogrzewania w lokalach handlowych w budynku na działce nr [...] obr. 3 Śródmieście przy ul. [...] w Krakowie – uchylił zaskarżoną decyzję w części zawierającej nazwę i rodzaj obiektu bądź robót budowlanych oraz adres całego zamierzenia budowlanego i w tym zakresie orzekł: remont wraz z przebudową wewnętrznych instalacji wentylacji, klimatyzacji i centralnego ogrzewania w lokalach handlowych w budynku na dz. nr [...] obr. 3 Śródmieście przy ul. [...] w Krakowie – w pozostałym zakresie utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. Powyższa decyzja, która jest przedmiotem skargi, zapadła w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych. Prezydent Miasta Krakowa decyzją Nr [...] z dnia 18 listopada 2016 r., znak [...], działając na podstawie art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4 i art. 36 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.j. Dz.U. z 2016 r. poz. 290) oraz na podstawie art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2016 r. poz. 23) po rozpatrzeniu wniosku o pozwolenie na budowę z 4 października 2016 r. zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na wykonanie robót budowlanych dla A. N. dla zamierzenia budowlanego: "Remont wraz z przebudową wewnętrznej instalacji i klimatyzacji i centralnego ogrzewania w lokalach handlowych w budynku na dz. nr [...], obr. 3 Śródmieście przy ul. [...] w Krakowie". W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia organ I instancji wskazał w szczególności, że na terenie objętym wnioskiem nie obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego; jednocześnie z ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym nie wynika obowiązek uzyskania decyzji o warunkach zabudowy. Inwestor złożył oświadczenie pod rygorem odpowiedzialności karnej o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Projekt budowlany jest kompletny i posiada wymagane opinie, uzgodnienia, pozwolenia i sprawdzenia oraz informację dotyczącą bezpieczeństwa i ochrony zdrowia. Projekt zagospodarowania działki jest zgodny z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi. Małopolski Wojewódzki Konserwator Zabytków w Krakowie wydał pozwolenie konserwatorskie z dnia 12 sierpnia 2016 r., znak: [...], zezwalające na realizację inwestycji. Projektant i sprawdzający do projektu budowlanego dołączyli oświadczenia o sporządzeniu projektu budowlanego, zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej. Projekt budowlany jest wykonany przez osobę uprawnioną. Organ odniósł się także do uwag i zastrzeżeń stron składanych w toku postępowania. Odwołania od powyższej decyzji wnieśli K. L. oraz Wspólnota Mieszkaniowa budynku przy ul. [...] w Krakowie. Rozpatrzywszy te odwołania po raz pierwszy Wojewoda Małopolski wydał dwa odrębne rozstrzygnięcia, a mianowicie: na skutek odwołania Wspólnoty Mieszkaniowej budynku przy ul. [...] w Krakowie decyzją z dnia 26 stycznia 2017 r. utrzymał w mocy decyzję Prezydenta Miasta Krakowa, a decyzją z dnia 27 stycznia 2017 r. umorzył postępowanie umorzył postępowanie odwoławcze wobec K. L.. Oba rozstrzygnięcia zostały uchylone wyrokami Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie: decyzja merytoryczna wyrokiem z dnia 20 czerwca 2017 r., sygn. akt II SA/Kr 341/17, a decyzja umarzająca postępowanie odwoławcze – wyrokiem z dnia 13 października 2017 r., sygn. akt II SA/Kr 352/17. Po ponownym przeprowadzeniu postępowania odwoławczego Wojewoda Małopolski wydał opisaną na wstępie decyzję reformatoryjną z dnia 29 stycznia 2019 r. W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia organ odwoławczy przedstawił przebieg postępowania, dokonał analizy oświadczeń o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane w niniejszej sprawie i w sprawie o pozwolenie na przebudowę dachu, a także ocenił, że K. L. przysługuje przymiot strony postępowania. Dalej Wojewoda Małopolski wskazał w szczególności, że za prawidłowość sporządzenia projektu budowlanego, w tym również przyjęte w projekcie rozwiązania, odpowiada projektant i jeżeli istnieje wymóg jego sprawdzenia, również sprawdzający. Zgodnie z art. 20 ust. 4 Prawa budowlanego projektant, a także sprawdzający, do projektu budowlanego winni dołączyć oświadczenie o jego sporządzeniu zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej. W niniejszej sprawie oświadczenie zostało złożone. Wszyscy projektanci i sprawdzający, w dacie wykonania poszczególnych części projektu budowlanego, posiadali ważne zaświadczenia wydane przez izbę o wpisie na listę członków właściwej izby samorządu zawodowego. Ze względu, iż planowane roboty budowlane, polegające na wykonaniu prac remontowych i montażu klimatyzatorów na dachu budynku, odbywają się w budynku wpisanym do rejestru zabytków, ich realizacja wymaga uzyskania pozwolenia na budowę (art. 30 ust. 4 pkt 1 Prawa budowlanego). Inwestor uzyskał pozwolenie Małopolskiego Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków z dnia 12 sierpnia 2016 r., znak: [...], na realizację inwestycji. Jednocześnie w zezwoleniu tym określono warunki, aby lokalizacja urządzeń jednostki zewnętrznej klimatyzacji nastąpiła na okres 3 lat czyli do czasu wykonania pełnego remontu kamienicy. W treści zaskarżonej decyzji przywołany został ten warunek. Małopolski Wojewódzki Konserwator Zabytków w decyzji z dnia 12 sierpnia 2016 r. także zobowiązał inwestora do zastosowania, do malowania ścian piwnic, farb przeznaczonych do obiektów zabytkowych czyli farb oddychających. Na terenie, na którym planowana jest inwestycja nie obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, tym niemniej planowany zakres inwestycji nie wymaga uzyskania decyzji o warunkach zabudowy. Wynika to z art. 59 ust. 1 w związku z art. 50 ust 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Zgodnie z tym przepisem, nie wymagają decyzji o warunkach zabudowy, prace polegające na remoncie, montażu i przebudowie, jeżeli nie powodują zmiany sposobu zagospodarowania terenu i użytkowania obiektu budowlanego oraz nie zmieniają jego formy architektonicznej, a także nie są zaliczone do przedsięwzięć wymagających przeprowadzenia postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko, w rozumieniu przepisów o ochronie środowiska. Planowana inwestycja nie wymaga sporządzenia projektu zagospodarowania działki, bowiem zgodnie z art. 34 ust. 3a Prawa budowlanego, projekt budowlany przebudowy lub montażu nie wymaga tej części projektu, jeżeli dla tych robót budowlanych (jak w niniejszej sprawie) nie jest wymagana decyzja o warunkach zabudowy. W projekcie budowlanym znajduje się ponadto opinia geotechniczna, informacja dotycząca bezpieczeństwa i ochrony zdrowia oraz ekspertyza techniczna wykonana przez rzeczoznawcę mgr inż. R. K.-R.. Z ekspertyzy wynika dopuszczalność planowanych w budynku robót budowlanych. Inwestor spełnił wymogi będące przedmiotem oceny organu administracji wynikającej z art. 35 ust. 1 jak i z art. 32 ust. 4 Prawa budowlanego. Przedmiotowa inwestycja nie narusza występujących w obszarze oddziaływania uzasadnionych interesów osób trzecich. Analiza przedłożonego materiału dowodowego nie wykazała naruszenia prawa materialnego, które uprawniałoby organ administracji do zakwestionowania prawidłowości przedmiotowej inwestycji. Tym samym inwestor jest uprawniony do korzystania z prawa wynikającego z art. 4 Prawa budowlanego. Pismem z dnia 25 lutego 2019 r. K. L. oraz Wspólnota Mieszkaniowa budynku przy ul. [...] w Krakowie złożyli skargę na powyższą decyzję Wojewody Małopolskiego do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie. Skarżący zarzucili zaskarżonej decyzji: 1) naruszenie prawa materialnego - art. 32 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 39 ust. 1 Prawo budowlane w zw. z art. 36 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami poprzez ich niezastosowanie i wydanie pozwolenia na budowę dla inwestycji wykonywanej przy obiekcie budowlanym wpisanym do rejestru zabytków (budynku przy ul. [...] w Krakowie) pomimo braku uprzedniego uzyskania przez inwestora pozwolenia właściwego wojewódzkiego konserwatora zabytków, jako że decyzja - pozwolenie nr [...] Małopolskiego Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków w Krakowie z dnia 12 czerwca 2016 r., znak sprawy: [...], została wydana z terminem ważności do dnia 31 grudnia 2018 r. (a tymczasem zaskarżona decyzja została wydana w dniu 29 stycznia 2019 r.) – co jest równoznaczne z wydaniem zaskarżonej decyzji w warunkach nieważności z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.; 2) naruszenie art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane poprzez jego niezastosowanie i nie dokonanie obligatoryjnego sprawdzenia zgodności projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obowiązującego dla tego terenu, a to w konsekwencji błędnego przyjęcia, że taki plan w ogóle nie obowiązuje na tym terenie, podczas gdy dla tego terenu od dnia 20 lutego 2018 r. obowiązuje plan przyjęty w drodze uchwały nr XCIII/2443/18 Rady Miasta Krakowa z dnia 24 stycznia 2018 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "Stradom". Skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu skargi skarżący przedstawili argumentację na poparcie swojego stanowiska. Wojewoda Małopolski decyzją z dnia 21 marca 2019 r., znak [...], działając na podstawie art. 54 § 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. 2018 r. poz. 1302) w związku ze skargą wniesioną przez K. L. i Wspólnotę Mieszkaniową przy ul. [...] w Krakowie na decyzję Wojewody Małopolskiego z 29.01.2019 r. znak: [...], którą uchylono zaskarżoną decyzję w części zawierającej nazwę i rodzaj obiektu bądź robót budowlanych oraz adres całego zamierzenia budowlanego i w tym zakresie orzeczono: remont wraz z przebudową wewnętrznych instalacji wentylacji, klimatyzacji i centralnego ogrzewania w lokalach handlowych w budynku na dz. nr [...] obr. 3 Śródmieście przy ul. [...] w Krakowie, a w pozostałym zakresie utrzymano zaskarżoną decyzję w mocy, uznając zasadność argumentów skargi – uchylił zaskarżoną decyzję w całości (jednocześnie stwierdzając, że działanie Wojewody Małopolskiego nie nastąpiło bez podstawy prawnej ani z rażącym naruszeniem prawa) – oraz w ramach wykonania obowiązku wynikającego z art. 54 § 3 ppsa, tj. obowiązku wydania nowej decyzji, na podstawie art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2018 r. poz.2096 ze zm.) i art. 82 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (t.j. Dz.U. z 2018 r. poz. 1202 ze zm.), ponownie analizując odwołania K. L. i Wspólnoty Mieszkaniowej budynku przy ul. [...] w Krakowie, reprezentowanej przez Zarząd Wspólnoty, od decyzji Prezydenta Miasta Krakowa z dnia 18 listopada 2016 r. znak: [...] nr [...] w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę, dla A. N. dla inwestycji pn. Remont wraz z przebudową wewnętrznej instalacji i klimatyzacji i centralnego ogrzewania w lokalach handlowych w budynku na działce nr [...] obr. 3 Śródmieście przy ul. [...] w Krakowie – uchylił zaskarżoną decyzję w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji. W związku z wydaniem decyzji autokontrolnej przez Wojewodę Małopolskiego pierwotnie prowadzone postępowanie sądowe w sprawie ze skargi K. L. i Wspólnoty Mieszkaniowej przy ul. [...] w Krakowie zostało umorzone postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 14 maja 2019 r., sygn. akt II SA/Kr 337/19. Na skutek sprzeciwu A. N. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem z dnia 11 października 2019 r., sygn. akt II SA/Kr 567/19, uchylił powyższą decyzję autokontrolną Wojewody Małopolskiego z dnia 21 marca 2019 r. W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia Sąd wskazał w szczególności, że organ odwoławczy we własnym zakresie mógł zarówno zbadać zgodność inwestycji z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, jak i doprowadzić do uzupełnienia pozwolenia konserwatorskiego, czego nie uczynił. Wydając zatem decyzję kasatoryjną, organ naruszył art. 138 § 2 k.p.a.; nie było uzasadnionych podstaw do wydania tego rodzaju decyzji. Sąd wskazał także na wątpliwości dotyczące dopuszczalności wydania decyzji kasatoryjnej w ramach uprawnień autokontrolnych. W odpowiedzi na skargę – wniesionej już pod uchyleniu decyzji autokontrolnej – Wojewoda Małopolski pozostawił uznaniu Sądu ocenę zrzutów skargi, a w pozostałym zakresie podtrzymał stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji (pismo z dnia 18 września 2020 r.). Z kolei uczestnicy postępowania A. N. i A. N. wnieśli o odrzucenie skarg z uwagi na brak spełnienia wymogów formalnych zarówno przez Wspólnotę, w postaci podjęcia stosownej uchwały umożliwiającej Wspólnocie wniesienie skargi, jak również przez brak interesu prawnego K. L. na wniesienie skargi – a w razie nieuwzględnienia tego wniosku – o oddalenie skargi jako całkowicie bezzasadnej. W razie zaś uwzględnienia skargi uczestnicy wnieśli – na zasadzie art. 145a §1 p.p.s.a. – o wskazanie dla organu terminu załatwienia sprawy, jak również sposobu jej rozstrzygnięcia przez zobowiązanie organu do wezwania uczestnika ad. 1 do przedłożenia aktualnego pozwolenia konserwatorskiego, jak również do ewentualnego szerszego zbadania warunków obowiązującego na terenie nieruchomości miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje. Stosownie do art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2019 r. poz. 2167) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm., dalej "p.p.s.a."), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, stosując środki określone w ustawie. Kontrola sądu polega na zbadaniu, czy przy wydawaniu zaskarżonego aktu nie doszło do rażącego naruszenia prawa dającego podstawę do stwierdzenia jego nieważności, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania, naruszenia prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy oraz naruszenia przepisów postępowania administracyjnego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd nie jest przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, zgodnie z dyspozycją art. 134 § 1 p.p.s.a. Sąd nie rozstrzyga sprawy administracyjnej merytorycznie, lecz ocenia zgodność aktu z przepisami prawa. Z uwagi na sytuację procesową zaistniałą w niniejszej sprawie (decyzja autokontrolna, umorzenie postępowania sądowego, uchylenie decyzji autokontrolnej) zauważyć należy – co sygnalizował Sąd już przy rozstrzyganiu o losach decyzji autokotrolnej – że uchylenie przez sąd administracyjny decyzji autokontrolnej skutkuje tym, że "odżywa" wcześniejsza decyzja ostateczna organu administracji i złożona na nią skarga do sądu administracyjnego, przy czym obowiązek rozpoznania przez sąd administracyjny skargi złożonej na wcześniejszą decyzję ostateczną (tzn. tę uchyloną w ramach autokontroli) aktualizuje się nawet pomimo umorzenia postępowania sądowego z wcześniejszej skargi, do którego to umorzenia zwykle dochodzi po cofnięciu skargi uwzględnionej przez organ w ramach autokontroli. Prawomocność materialna postanowienia wydanego na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. zostaje wzruszona skutek prawomocnego wyroku uwzględniającego skargę na decyzję autokontrolną. W rezultacie uchylenie decyzji autokontrolnej oznacza, że postępowanie z pierwotnej skargi nie jest już bezprzedmiotowe i musi się toczyć według zasad postępowania sądowoadministracyjnego (por. postanowienie NSA z dnia 19 grudnia 2013 r., II GSK 2367/13, wyrok NSA z dnia 7 kwietnia 2011 r., FSK 1552/10, wyrok NSA z dnia 11 maja 2011 r., II OSK 810/10, CBOSA). Kontrolując zaskarżoną decyzję Wojewody Małopolskiego z dnia 29 stycznia 2019 r. z uwzględnieniem wskazanych wyżej uwarunkowań, należało uznać, że zachodzą podstawy do pozbawienia jej mocy wiążącej. Skarga okazała się zasadna. Zgodnie z art. 32 ust. 4 ustawy z dnia 9 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (obecnie tj. Dz. U. z 2020 r. poz. 1333, dalej jako "pr.bud.") w relewantnym brzmieniu "pozwolenie na budowę może być wydane wyłącznie temu, kto: 1) złożył wniosek w tej sprawie w okresie ważności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli jest ona wymagana zgodnie z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym; 1a) złożył wniosek w tej sprawie w okresie ważności pozwoleń, o których mowa w art. 23 ust. 1 i art. 26 ust. 1, oraz decyzji, o której mowa w art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 21 marca 1991 r. o obszarach morskich Rzeczypospolitej Polskiej i administracji morskiej (...), jeżeli są one wymagane; 2) złożył oświadczenie, pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane". Z kolei art. 35 ust. 1 pr.bud. stanowił, że "przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza: 1) zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko; 2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi; 3) kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, oraz zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7; 4) wykonanie – w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzenie projektu – przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu – lub jego sprawdzenia – zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7". Zgodnie z art. 39 ust. 1 pr.bud. prowadzenie robót budowlanych przy obiekcie budowlanym wpisanym do rejestru zabytków lub na obszarze wpisanym do rejestru zabytków wymaga, przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę, uzyskania pozwolenia na prowadzenie tych robót, wydanego przez właściwego wojewódzkiego konserwatora zabytków. Spełnienie tego warunku jest – w świetle art. 35 ust. 1 pkt 3 pr.bud. – objęte zakresem rozpoznania organu rozstrzygającego sprawę o zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na budowę. Jak wynika z uzasadnienia zaskarżonej decyzji, organ odwoławczy przyjął, że na terenie, na którym planowana jest inwestycja, nie obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego. Tymczasem na tym terenie od dnia 20 lutego 2018 r. obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego przyjęty uchwałą Nr XCIII/2443/18 Rady Miasta Krakowa z dnia 24 stycznia 2018 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "Stradom" (Dziennik Urzędowy Województwa Małopolskiego z dnia 5 lutego 2018 r. poz. 949). Taki stan rzeczy oznacza, że organ był obowiązany zbadać przesłankę zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę postaci zgodności projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (art. 35 ust. 1 pkt 1 pr.bud.) – a tego nie uczynił. Odnośna przesłanka nie została zatem wyjaśniona, co stanowi o naruszeniu art. 7, 77 § 1 i art. 107 § 3 k.p.a., przy czym mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Przedmiotowy budynek przy ul. [...] Krakowa objęty jest hipotezą powołanego wyżej art. 39 ust. 1 pr.bud., przeto zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na budowę uwarunkowane było uzyskaniem pozwolenia na prowadzenie robót, wydanego przez właściwego wojewódzkiego konserwatora zabytków. Inwestor wprawdzie takie pozwolenie uzyskał (pozwolenie z dnia 12 sierpnia 2016 r., znak [...]), ale utraciło ono ważność z dniem 31 grudnia 2018 r. W momencie orzekania przez organ odwoławczy – a ten moment jest miarodajny z punktu widzenia oceny stanu faktycznego i prawnego – inwestor ważnym pozwoleniem konserwatorskim się nie legitymował. Na okoliczność tę organ odwoławczy nie zwrócił uwagi i w konsekwencji doszło naruszenia art. 39 ust. 1 pr.bud. Można też powiedzieć, że sprawa nie została należycie zbadana w zakresie, o którym mowa w art. 35 ust. 1 pkt 3 pr.bud. To naruszenie prawa również ma charakter istotny i mogło rzutować na treść rozstrzygnięcia. Powyższe uchybienia, które zostały wyeksponowane w zarzutach skargi i które jawią się jako bezsporne, a w każdym razie nie są kwestionowane przez organ – wskazują już na konieczność uchylenia zaskarżonej decyzji celem wyjaśnienia relewantnych okoliczności. Bacząc na ocenę prawną i treść uzasadnienia prawomocnego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 11 października 2019 r., sygn. akt II SA/Kr 567/19 – zapadłego na skutek sprzeciwu od decyzji autokontrolnej – stwierdzić należy, że stosowne ustalenia zasadniczo może poczynić organ odwoławczy, zmierzając do podjęcia decyzji merytorycznej. Dlatego też Sąd uchylił tylko decyzję zaskarżoną. Nie wyklucza to jednak definitywnie możliwości wydania decyzji kasatoryjnej, gdyby wyniki przeprowadzonego ponownie postępowania odwoławczego to uzasadniały, a w szczególności gdyby wyszły na jaw inne okoliczności odpowiadające hipotezie reguły z art. 138 § 2 k.p.a. Ustosunkowując się do stanowiska uczestników A. N. i A. N., wskazać należy, że Sąd nie znalazł podstaw do odrzucenia skargi, a w szczególności Sąd nie znalazł podstaw do zakwestionowania legitymacji skargowej ani w odniesieniu do Wspólnoty Mieszkaniowej przy ul. [...] w Krakowie, ani w odniesieniu do K. L.. Zdaniem Sądu, dopuszczalność skargi Wspólnoty Mieszkaniowej przy ul. [...] – wbrew supozycji uczestników – nie była uwarunkowana specjalną uchwałą właścicieli lokali wyrażającą zgodę na jej wniesienie; wniesienie skargi nie było czynnością przekraczającą zwykły zarząd (por. np. wyrok NSA z dnia 6 lipca 2012 r., II OSK 654/11; wyrok NSA z dnia 8 maja 2015 r., II OSK 2489/13, CBOSA). Gdy zaś idzie o legitymację skargową K. L., to zauważyć przede wszystkim należy, że zaskarżona decyzja została wydana także na skutek jego odwołania i stanowi rezultat rozpoznania tegoż odwołania – K. L. nie jest wprawdzie głównym adresatem decyzji, ale nie jest też "tylko" osobą, której decyzję doręczono; inne czy też odrębne rozstrzygnięcie co do jego odwołania nie zostało obecnie wydane. I już z tej przyczyny, zdaniem Sądu, przyjąć należy, że K. L. ma interes prawny we wniesieniu skargi. Poza tym, Wojewoda Małopolski, czyniąc zadość wskazaniom zawartym w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 13 października 2017 r., sygn. akt II SA/Kr 352/17, którym Sąd uchylił wydaną uprzednio decyzję o umorzeniu postępowania odwoławczego – sformułował w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji przekonującą ocenę co do interesu prawnego K. L. w nawiązaniu do ustaleń w przedmiocie zarządu częścią wspólną jaką jest dach przedmiotowego budynku oraz w nawiązaniu do udzielonego K. L. pozwolenia na przebudowę dachu, co również implikuje jego legitymację skargową. Zdaniem Sądu, legitymacja ta nie budzi wątpliwości. Dodać należy, że w okolicznościach niniejszej sprawy, w ocenie Sądu, nie było podstaw do orzekania na podstawie art. 145a § 1 p.p.s.a. W ponownym postępowaniu w sprawie organ obowiązany będzie zbadać przesłanki zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę, a w szczególności przesłankę zgodności projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i przesłankę uzyskania przez inwestora pozwolenia właściwego wojewódzkiego konserwatora zabytków. Z wymienionych przyczyn, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a., Sąd orzekł jak w pkt I sentencji wyroku. O kosztach postępowania orzeczono w pkt II i III sentencji wyroku w oparciu o art. 200 i 205 p.p.s.a.