II SA/Po 1230/14

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tomasz Świstak Sędziowie Sędzia WSA Wiesława Batorowicz Sędzia WSA Jakub Zieliński (spr.) Protokolant St. sekretarz sąd. Katarzyna Sierszeńska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 grudnia 2014 r. sprawy ze skargi M.G. działającego przez przedstawiciela ustawowego M.G na decyzję Wielkopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] 2012 r. Nr [...] w przedmiocie uchylenia w wyniku wznowienia postępowania, decyzji w sprawie nakazania wykonania określonych robót budowlanych; I. uchyla zaskarżoną decyzję w części dotyczącej fragmentów uzasadnienia: – od słów "W tym miejscu ustalenia wymaga" - na stronie 4 do słów: "co znajduje się w tej części" - na stronie 5; - od słów: "w pierwszej kolejności ustalić" do słów: "czy też oddzielne obiekty" - na stronie 7, II. w pozostałym zakresie skargę oddala, III. zasądza od Wielkopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego na rzecz skarżącego kwotę 457,- zł (czterysta pięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania. UZASADNIENIE W dniu 1 grudnia 2009 r. do Powiatowego Inspektor Nadzoru Budowlanego dla powiatu poznańskiego (dalej również nazywany: "PINB") wpłynął wniosek J. K. G. o wydanie decyzji pozwolenia na użytkowanie budynku mieszkalnego jednorodzinnego zlokalizowanego na działce nr [...], przy ul. S. [...] w S., zrealizowanego bez wymaganego pozwolenia na budowę przed dniem [...] 1989 r. Decyzją z dnia [...] 2010 r., znak [...], PINB na podstawie art. 40 ustawy z dnia 24 października 1974 r. – Prawo budowlane (Dz. U. z 1974 r., Nr 3, poz. 229, dalej Prawo budowlane z 1974 r.) w związku z art. 103 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (Dz. U. z 2006 r. nr 156, poz. 1118 z późn. zm., dalej Prawo budowlane z 1994 r.) nakazał inwestorowi wykonać roboty budowlane polegające na wykonaniu klatki schodowej międzykondygnacyjnej zgodnie z warunkami technicznymi i obowiązującymi Polskimi Normami. W dniu 12 marca 2010 r. wpłynęło pismo J. K. G. zawiadamiające o wykonaniu przeróbki klatki schodowej zgodnie z powyższą decyzją. Dlatego decyzją z dnia [...] 2010 r., znak [...] , Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla powiatu poznańskiego na mocy art. 42 ust. 2 i 3 Prawa budowlanego z 1974 r. w związku z art. 103 ust. 2 Prawa budowlane z 1994 r. udzielił wnioskodawcy pozwolenia na użytkowanie omawianego budynku. Postanowieniem Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla powiatu poznańskiego z dnia 17 czerwca 2011 r., wydanym na podstawie art. 145 § 1 pkt 4, art. 147, 148 oraz 149 § 1 i 2 k.p.a., wznowiono na wniosek M. W. postępowanie administracyjne w sprawie zgodności z przepisami budowy budynku mieszkalnego zlokalizowanego na działce nr [...], zakończonego ostateczną decyzją z dnia 22 stycznia 2010 r. Decyzją z dnia [...] 2012 r., znak [...], Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla powiatu poznańskiego na podstawie art. 104, art. 105 § 1, art. 145 § 1 pkt 4 i art. 151 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego postanowił (1) uchylić własną decyzją ostateczną z dnia 22 stycznia 2010 r., znak [...], nakazującą inwestorowi J. K. G. wykonanie w budynku na działce nr [...], przy ul. S. [...] w S., klatki schodowej międzykondygnacyjnej zgodnie z warunkami technicznymi i obowiązującymi Polskimi Normami oraz (2) umorzyć postępowanie administracyjne w całości w sprawie legalności budowy budynku mieszkalnego zlokalizowanego na tejże działce. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ wyjaśnił, iż w oparciu o treść art. 37 ust. 1 i art. 40 Prawa budowlanego z 1974 r. doszedł do przekonania, że przedmiotowa budowa była zgodna z przepisami o planowaniu przestrzennym, obowiązującymi w dacie wznoszenia obiektu, obiekt nie powoduje zagrożenia dla ludzi i mienia. Nadto inwestor przerobił klatkę schodową zgodnie ze źródłowym nakazem. Aktualnym właścicielem budynku zlokalizowanego na działce nr [...] jest M. G.. Odwołanie od powyższej decyzji wniosła M. W. domagając się jej uchylenia i orzeczenia nakazu rozbiórki bądź też ewentualnie uchylenia zaskarżonej decyzji i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Strona zarzuciła wadliwe przeprowadzenie postępowania dowodowego. Według niej organ nie ustalił czy plan miejscowy z dnia 24 listopada 1983 r. został opublikowany. Tym samym znaczenie w niniejszej sprawie mógł mieć tylko plan miejscowy z dnia 19 grudnia 1986 r., przewidujący dla omawianego terenu funkcję usługową i rzemieślniczą, a nie wyłącznie mieszkalną. Sposób zabudowy działki nr [...] pozostawałby zatem w sprzeczności z ustaleniami powyższego planu. Ponadto, organ I instancji zaniechał ustalenia zgodności obiektu z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, obowiązującymi w dacie orzekania. Zdaniem strony z uwagi na brak aktualnie obowiązującego planu miejscowego konieczne było uzyskanie decyzji o warunkach zabudowy, a postępowanie w tym przedmiocie toczy się i nie zostało jeszcze zakończone. Według M. W., w toku postępowania błędnie wykluczono, że przedmiotowy budynek nie powoduje niebezpieczeństwa dla ludzi lub mienia albo niedopuszczalnego pogorszenia warunków zdrowotnych lub użytkowych dla otoczenia. Ocena stanu technicznego dokonana przez organ jest bowiem zbyt pobieżna. Dotyczy to w szczególności otworów okiennych od strony boiska szkolnego, które zostały zabite jedynie płytą pilśniową, naruszając potencjalnie § 12 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. nr 75 poz. 690 z późn. zm.). Nie sprawdzono też prawidłowości zastosowanych materiałów, bezpieczeństwa konstrukcji czy bezpieczeństwa przeciwpożarowego budynku. Konieczne jest zatem wykonanie ekspertyzy rzeczoznawcy budowlanego. Decyzją z dnia [...] 2012 r., znak [...], Wielkopolski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego (dalej również nazywany : "WWINB") na podstawie art. 104 § 1 i art. 138 § 2 k.p.a. uchylił zaskarżoną decyzję w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. W uzasadnieniu organ odwoławczy przedstawił stan faktyczny, zgadzając się w tej mierze z ustaleniami poczynionymi przez organ I instancji. Wskazał ponadto, że w przedmiotowej sprawie konieczne jest dokładniejsze ustalenie przedmiotu postępowania. PINB w swoich decyzjach używa bowiem określenia "budynek mieszkalny", a tymczasem z akt sprawy, w tym z protokołu kontroli z dnia 28 września 2011 r., wynika że do obydwu ścian szczytowych budynku mieszkalnego przylegają: tj. garaż (z lewej strony) i część określona w protokole jako "przybudówka gospodarcza", przy czym część garażowa powstała w tym samym czasie, co część mieszkalna, natomiast część gospodarcza powstała później. WWINB zauważył, iż z żadnej z decyzji wydanej przez organ I instancji nie wynika, czy postępowaniem legalizacyjnym objęta była jedynie część mieszkalna (co byłoby równoznaczne z potraktowaniem garażu i części gospodarczej jako odrębnych obiektów, nieobjętych tym postępowaniem), czy też garaż oraz przybudówka garażowa uznane zostały przez organ jako części budynku mieszkalnego, które wraz z tym budynkiem głównym stanowią w całości jeden obiekt budowlany. Nadto organ odwoławczy zwrócił uwagę na brak w aktach protokołu z kontroli z dnia 22 grudnia 2009 r. Nie ma też żadnego dokumentu potwierdzającego, że w toku postępowania legalizacyjnego przeprowadzono jakąkolwiek kontrolę przedmiotowego obiektu. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego nie zgodził się jednak z opinią M. W., że postępowanie legalizacyjne obejmowało wyłącznie część mieszkalną, stanowiącą samodzielny obiekt budowlany, natomiast garaż oraz przybudówka są odrębnymi obiektami budowlanymi, co ma potwierdzać fakt późniejszego powstania przybudówki i jej kilkukrotnej przebudowy. Garaż i przybudówka mogą być uznane za części budynku mieszkalnego, stanowiące wraz z nim jeden obiekt budowlany. Dla takiego stwierdzenia konieczne jest jednak bezsprzeczne wykazanie funkcjonalnego powiązania wszystkich 3 części. Organ zauważył przy tym, że w części określanej przez jako przybudówka gospodarcza, na rysunku rzutu parteru, zawartym w przedłożonej przez inwestora inwentaryzacji z listopada 2009 r., znajdują się też łazienka, korytarz i skrytka. Okoliczność ta może więc potwierdzać funkcjonalne połączenie tej części z częścią mieszkalną, winna ona jednak zostać sprawdzona i ustalona przez organ I instancji. W protokole kontroli z 28 września 2011 r. brak jest bowiem informacji na temat tego, co znajduje się w tej części. Organ wyjaśnił, że w przypadku powstania jakiegokolwiek obiektu w sposób nielegalny, tj. w drodze tzw. samowoli budowlanej, postępowanie legalizacyjne dotyczy obiektu w takiej jego formie i w takim stanie, w jakim znajduje się on w czasie prowadzenia postępowania. Oznacza to, że postępowanie takie obejmuje także wszystkie roboty budowlane, które zostały wykonane w tym obiekcie, nawet jeśli te wykonywane były nie w chwili powstawania obiektu, lecz później. Konkluzja ta odnosi się również do kwestii okien, wykonanych w ścianie części mieszkalnej, od strony działki M. W.. Zdaniem WWINB-u organ I instancji winien ustalić, czy aktualnie okna te istnieją, czy też zostały zamurowane. Dalej organ wyjaśnił, iż jak wynika z akt sprawy, przedmiotowy obiekt został wybudowany w latach 80. ubiegłego wieku. W związku z tym, zgodnie z art. 103 ust. 1 Prawa budowlanego z 1994 r., w niniejszej sprawie zastosowania nie znajduje art. 48 tejże ustawy, lecz przepisy Prawa budowlanego z 1974 r. Z art. 37 Prawa budowlanego z 1974 r. wynika z kolei, że w przypadku stwierdzenia samowoli budowlanej, organ nadzoru budowlanego w pierwszej kolejności winien zbadać sprawę pod kątem tego właśnie przepisu. Tym samym za słuszny należy uznać pogląd wyrażony w odwołaniu, wedle którego ocena zgodności obiektu budowlanego z przepisami o zagospodarowaniu przestrzennym winna nastąpić nie w odniesieniu do miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, obowiązującego w dacie budowy obiektu, lecz w odniesieniu do aktualnych przepisów o zagospodarowaniu przestrzennym. Wprawdzie obecnie dla omawianej działki brak jest obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, lecz nie zmienia to faktu, że ocena ta winna nastąpić na podstawie decyzji o warunkach zabudowy. Organ odwoławczy zauważył przy tym, że aktualnie stroną w tymże postępowaniu nie jest już J. K. G., który był inwestorem przedmiotowego obiektu, lecz M. G., który jest aktualnym właścicielem działki. Ponadto organ wyjaśnił, iż działka oznaczona pierwotnie nr [...], na której znajdował się omawiany budynek, została podzielona na dwie mniejsze działki, co wynika z wypisu z ewidencji gruntów. W obecnym stanie budynek znajduje się na działce nr [...], co uszło uwadze organowi I instancji. Zauważył też, iż o legalności budowy przedmiotowego obiektu nie przesądza fakt funkcjonowania w obrocie prawnym decyzji dnia [...] 2010 r., udzielającej pozwolenia na użytkowanie. Podsumowując swoje rozważania WWINB wskazał, iż, organ I instancji winien w toku ponownego rozpatrywania sprawy ustalić przedmiot postępowania (należy przeprowadzić kontrolę i ustalić, co znajduje się w części określanej jako gospodarcza, a także czy część ta i część garażowa stanowią wspólnie z częścią mieszkalną jeden budynek – jeden obiekt budowlany, czy też oddzielne obiekty). Nadto, ustalić należy, czy w ścianie szczytowej od strony działki M. W. istnieją aktualnie okna, czy też zostały one zamurowane. Wyjaśnienia wymaga również kwestia dotycząca usytuowania obiektu względem tylnej granicy działki. Organ winien przy tym posługiwać się aktualnym numerem działki. Następnie organ winien dokonać oceny obiektu w ramach art. 37 Prawa budowlanego z 1974 r., w zakresie zgodności z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w oparciu o decyzję o warunkach zabudowy. Organ winien również dokonać oceny obiektu pod kątem art. 37 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego z 1974 r., uzasadniając swą ocenę w uzasadnieniu wydanej decyzji. Pismem z dnia 27 czerwca 2012 r. M. G. zaskarżył powyższą decyzję WWINB do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu, zarzucając jej naruszenia art. 80 k.p.a. poprzez zbyt powierzchowną analizę materiału dowodowego, prowadzącą w konsekwencji do podjęcia wątpliwości, czy postępowanie legalizacyjne obejmowało tylko część mieszkalną budynku czy także garaż oraz część gospodarczą, (2) art. 37 Prawa budowlanego z dnia 24 października 1974 r. poprzez dokonanie jego wykładni w oderwaniu od szczególnych okoliczności sprawy, (3) art. 12 k.p.a. poprzez oparcie decyzji na fakcie popełnienia uchybień niemających istotnego znaczenia dla niniejszej sprawy, co w konsekwencji doprowadziło do przedłużenia postępowania. Wyrokiem z dnia 30 listopada 2012 r. s sygn. akt II SA/Po 725/12 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu uchylił zaskarżoną decyzję stwierdzając, iż skarga okazała się zasadna choć tylko część podniesionych w niej zarzutów była trafna. Sąd nie podzielił stanowiska zawartego w decyzji Wielkopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Poznaniu z dnia 31 maja 2012 r., zgodnie z którym organ I instancji nie wyjaśnił dostatecznie, czy przedmiotem kontrolowanego postępowania jest zbadanie legalności jedynie części mieszkalnej czy może także garażu i części gospodarczej (k. 34-37 akt adm. organu II instancji). Z inwentaryzacji obiektu budowlanego z listopada 2009 r. (k. 3-23 akt adm. organu I instancji, dotyczących pierwotnej decyzji legalizacyjnej) wynika bowiem w sposób niebudzący wątpliwości, że dokument ten dotyczył wszystkich 3 części budynku zlokalizowanego na ówczesnej działce nr [...]. Powyższa ocena techniczna stanowiła przy tym podstawę wydania kwestionowanej w postępowaniu wznowieniowym decyzji z dnia 22 stycznia 2010 r., na co wskazuje uzasadnienie wskazanego rozstrzygnięcia. Tym samym należy uznać, że przedmiotem pierwotnego postępowania był obiekt budowlany ujmowany jako całość, czyli składający się z opisanych trzech części. Podobnie zresztą podnosi także M. W. w podaniu z dnia 3 stycznia 2011 r., inicjującym postępowanie wznowieniowe (k. 16 akt adm. organu I instancji). W tym zakresie stanowisko Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego okazało się zatem nieprawidłowe, co z kolei uzasadniało uchylenie powołanej decyzji z dnia 31 maja 2012 r. Jak zaznaczył Sąd zawarte w niej wadliwe wytyczne oddziaływałyby bowiem istotnie na wynik postępowania w rozpatrywanej sprawie. Odnosząc się do dalszych zarzutów, Sąd zauważył, ze w sprawie znajdą zastosowanie przepisy Prawa budowlanego z 1974 r. W tej sytuacji Sąd zgodził się ze stanowiskiem WWINB, że spełnienie wymogu z art. 37 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego z 1974 r. podlega ocenie z punktu widzenia przepisów obowiązujących w dacie orzekania w przedmiocie legalizacji, a nie w dacie samowolnego wybudowania obiektu budowlanego. Postępowanie legalizacyjne nakierowane jest bowiem na przywrócenie stanu zgodności przedsięwzięcia budowlanego z istniejącym, aktualnym ładem przestrzennym. Powyższy cel realizowany jest przez zalegalizowanie obiektu budowlanego albo przez jego rozbiórkę, przy czym działania te abstrahują od karania czy też uprzywilejowywania inwestora. W przeciwnym wypadku dochodziłoby do trudnych do pogodzenia sprzeczności, w szczególności w sytuacji, gdy dawny plan miejscowy przewidywał dla danego terenu sposób zagospodarowania istotnie różny od obecnie obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Nadto Sąd, przychylił się także do stanowiska organu odwoławczego co do potrzeby wyjaśnienia kwestii istniejących już otworów okiennych. Zgodnie bowiem z § 12 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. nr 75 poz. 690 z późn. zm.), budynek powinien być usytuowany w odległości od granicy z sąsiednią działką budowlaną nie mniejszej niż 4 m w przypadku budynku zwróconego ścianą z otworami okiennymi w stronę tej granicy. Tymczasem z materiału dowodowego zgromadzonego w aktach sprawy w postaci dokumentacji fotograficznej wynika, że otwory okienne w przedmiotowym budynku zostały wprawdzie zakryte, lecz nie ustalono, czy zakrycie to ma charakter trwały lub jedynie tymczasowy. Okoliczność ta nie pozostaje natomiast bez znaczenia w świetle § 12 powołanego rozporządzenia w zw. z art. 40 Prawa budowlanego z 1974 r. Po rozpoznaniu skargi kasacyjnej Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Poznaniu Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 4 września 2014 r. o sygn. akt II OSK 533/13 uchylił zaskarżony wyrok z dnia 30 listopada 2012 r. i przekazał sprawę Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Poznaniu do ponownego rozpoznania. Sąd II instancji uznał za zasadny zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm. – dalej: "P.p.s.a.") postawiony w zw. z art. 151 § 1 pkt 2 K.p.a. Sąd I instancji zarzucił WWINB naruszenie art. 151 § 1 pkt 2 K.p.a., choć w istocie w uzasadnieniu tego wyroku nie wskazano, w jaki to sposób organ odwoławczy wydając decyzję na podstawie art. 138 § 2 K.p.a. miałby naruszyć wskazany uprzednio przepis kodeksu. Naczelny Sąd Administracyjny wyjaśnił, iż art. 151 § 1 pkt 2 K.p.a. określa rozstrzygnięcie, jakie podejmuje organ po wznowieniu postępowania, decyzję opartą na cyt. przepisie wydawał organ I instancji, nie zaś organ odwoławczy. Tymczasem WWINB orzekał jako organ odwoławczy na podstawie przepisu art. 138 § 2 K.p.a., Z lektury wyroku wynika, że sąd i instancji zgodził się zresztą z organem odwoławczym, że w okolicznościach kontrolowanej sprawy wydanie decyzji kasatoryjnej połączonej ze zwrotem do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji było uzasadnione (s. 13 wyroku). "Wynikiem sprawy" administracyjnej w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a., w przypadku wydania decyzji kasatoryjnej na podstawie art. 138 § 2 K.p.a., było uchylenie decyzji organu I instancji w całości i przekazanie mu sprawy do ponownego rozpatrzenia. Skoro zatem sąd wojewódzki sam dał temu wyraz, że prawidłowym sposobem rozstrzygnięcia w postępowaniu odwoławczym, w realiach kontrolowanej sprawy było rozstrzygnięcie tożsame z zaskarżoną decyzją, to brak było podstaw do przyjęcia, że organ odwoławczy dopuścił się naruszeń, które mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Według Sądu II instancji to, że sąd wojewódzki nie podzielił jednego z motywów decyzji kasatoryjnej, godząc się z kolei na pozostałe z nich, nie stanowiło dostatecznej i uzasadnionej przesłanki do uchylenia tej decyzji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. Sąd wojewódzki nie podzielając motywów części uzasadnienia organu mógł ograniczyć się do uchylenia tego fragmentu uzasadnienia decyzji, nie zaś usuwać z obrotu całą decyzję, skoro samo rozstrzygnięcie i pozostałe jej motywy w pełni podzielił. Takie działanie Naczelny Sąd Administracyjny ocenił jako naruszające przepis art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy sądowoadministracyjnej, co w konsekwencji doprowadziło do uwzględnienia skargi kasacyjnej. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga okazała się jedynie częściowo zasadna. Na wstępie należy podkreślić, iż Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu, rozpoznając ponownie przedmiotową sprawę jest związany wykładnią przepisów dokonaną przez Naczelny Sąd Administracyjny, w szczególności art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a.. Zgodnie z art. 190 ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, sąd, któremu sprawa została przekazana przez Naczelny sąd Administracyjny, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez ten Sąd. Nie można oprzeć skargi kasacyjnej od orzeczenia wydanego po ponownym rozpoznaniu sprawy na podstawach sprzecznych z wykładnią prawa ustaloną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Odnosząc się do zarzutów zawartych w skardze M. G. z 27 czerwca 2012r. Sąd zauważył, że w toku postępowania administracyjnego znalazły zastosowanie przepisy Prawa budowlanego z 1974 r., czego zresztą skarżący nie kwestionował. W tej sytuacji Sąd zgodził się ze stanowiskiem WWINB, że spełnienie wymogu z art. 37 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego z 1974 r. podlega ocenie z punktu widzenia przepisów planistycznych obowiązujących w dacie orzekania, a nie w dacie samowolnego wybudowania obiektu budowlanego. Postępowanie legalizacyjne zmierza bowiem do przywrócenia stanu zgodności przedsięwzięcia budowlanego z istniejącym, aktualnym ładem przestrzennym. Powyższy cel realizowany jest przez zalegalizowanie obiektu budowlanego albo przez jego rozbiórkę, przy czym działania te abstrahują od karania czy też uprzywilejowywania inwestora. W przeciwnym wypadku dochodziłoby do trudnych do pogodzenia sprzeczności, w szczególności w sytuacji, gdy dawny plan miejscowy przewidywał dla danego terenu sposób zagospodarowania istotnie różny od obecnie obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Nie można zgodzić się z zaprezentowaną w skardze wykładnią przepisów, zgodnie z którą, gdyby realizowana w warunkach samowoli budowlanej inwestycja była zgodna z postanowieniami planu miejscowego obowiązującego w dacie budowy, to późniejsza – niekorzystna dla inwestora zmiana (bądź uchylenie) planu miejscowego, nie mogłaby zostać uwzględniona na niekorzyść inwestora, gdyż "godziłaby w jego interes". Skarżący nie dostrzega istotnej okoliczności, iż w świetle art. 37 ust. 1 pkt. 1 ustawy prawo budowlane z 1974r. ochronie prawnej w takiej sytuacji podlegają wyłącznie ci inwestorzy, którzy zrealizowali swoje inwestycje legalnie, czyli zgodnie z obowiązującymi przepisami regulującymi realizację procesu inwestycyjno budowlanego. Natomiast inwestor, który zrealizował budowę np. budynku mieszkalnego czy też gospodarczego, w warunkach samowoli budowlanej, czynił to na własne ryzyko. Taki inwestor musiał mieć świadomość skutków jakie może wywołać ewentualna zmiana przepisów planistycznych. W takiej sytuacji, jeżeli w dacie legalizacji okaże się, że obowiązujące przepisy planistyczne wykluczają lokalizację takiej inwestycji, nie zostanie spełniona przesłanka z art. 37 ust. 1 pkt. 1 prawa budowlanego z 1974r. Reasumując powyższe rozważania, za trafne należy uznać stanowisko organu odwoławczego zaprezentowane w powyższym zakresie w uzasadnieniu decyzji z 31 maja 2012r. Już ta okoliczność przesądzała o konieczności uchylenia decyzji organu I instancji i przekazaniu sprawy temu organowi do ponownego rozpatrzenia na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. Niewątpliwie konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Ponadto trafne jest stanowisko organu odwoławczego co do potrzeby wyjaśnienia kwestii istniejących już otworów okiennych. Zgodnie bowiem z § 12 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. nr 75 poz. 690 z późn. zm.), budynek powinien być usytuowany w odległości od granicy z sąsiednią działką budowlaną nie mniejszej niż 4 m, w przypadku budynku zwróconego ścianą z otworami okiennymi w stronę tej granicy. Tymczasem materiał dowodowy zgromadzony w sprawie, w szczególności dokumentacja fotograficzna nie pozwala na stwierdzenie, czy przesłonięcie otworów okiennych w przedmiotowym budynku ma charakter trwały lub jedynie tymczasowy. Zawarte w skardze twierdzenie, iż przedmiotowe okna zostały zamurowane uznać należy za niewystarczające dla dokonania jednoznacznej oceny tej kwestii. Okoliczność ta jest istotna w świetle § 12 powołanego rozporządzenia w zw. z art. 40 Prawa budowlanego z 1974 r. Wbrew stanowisku skarżącego podzielić należy wnioski zawarte w zaskarżonej decyzji dotyczące kwestii numeracji działki, na której posadowiony jest przedmiotowy budynek. Posłużenie się w decyzji organu I instancji nieaktualną już numeracją (mimo, iż z uzasadnienia decyzji wynika, że PINB miał wiedzę co do dokonania podziału nieruchomości i istnienia nowej numeracji) słusznie wzbudziło wątpliwości organu odwoławczego. Zarzuty zawarte w skardze dotyczące kwestii stwarzania niebezpieczeństwa przez przedmiotowy budynek dla działek sąsiednich, nie stanowią odniesienia do treści zaskarżonej decyzji, lecz li tylko stanowią polemikę ze stanowiskiem innej strony postępowania administracyjnego. Nie ma natomiast racji Wielkopolski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Poznaniu wskazując w decyzji z 31 maja 2012 r., iż organ I instancji nie wyjaśnił dostatecznie, czy przedmiotem kontrolowanego postępowania jest zbadanie legalności jedynie części mieszkalnej czy może także garażu i części gospodarczej (k. 34-37 akt adm. organu II instancji). Zauważyć należy, iż z inwentaryzacji obiektu budowlanego z listopada 2009 r. (k. 3-23 akt adm. organu I instancji, dotyczących pierwotnej decyzji legalizacyjnej) wynika bowiem w sposób niebudzący wątpliwości, że dokument ten dotyczył wszystkich 3 części budynku zlokalizowanego na ówczesnej działce nr [...]. Powyższa ocena techniczna stanowiła przy tym podstawę wydania kwestionowanej w postępowaniu wznowieniowym decyzji z dnia 22 stycznia 2010 r., na co wskazuje uzasadnienie wskazanego rozstrzygnięcia. Nie ma zatem żadnych wątpliwości, że przedmiotem pierwotnego postępowania był obiekt budowlany ujmowany jako całość, czyli składający się z opisanych trzech części. Tak też wskazywała M. W. w podaniu z dnia 3 stycznia 2011 r., inicjującym postępowanie wznowieniowe (k. 16 akt adm. organu I instancji). W tym stanie rzeczy, aby nie dopuścić do sytuacji by zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wadliwe wytyczne oddziaływały na wynik postępowania w rozpatrywanej sprawie, Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 c) P.p.s.a. uchylił dwa fragmenty uzasadnienia zaskarżonej decyzji, szczegółowo opisane w sentencji wyroku, a dotyczące powyższej kwestii. Uwzględniając całokształt okoliczności sprawy, a także uwzględniając wykładnię przepisów przedstawioną w opisanym powyżej wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego Sąd stwierdził, że wady, którym dotknięte było uzasadnienie zaskarżonej decyzji należało usunąć, bowiem nie odpowiadało ono wymogom określonym w art. 107 § 3 k.p.a. Nie uzasadniało to jednak uchylenia zaskarżonej decyzji w pozostałej części, bowiem, jak wskazano wyżej, jest ona zgodna z prawem, nadto przeczyłoby to względom ekonomii procesowej i prowadziło do nieuzasadnionego przedłużania postępowania w sprawie. Zauważyć przy tym należy, iż orzeczenie to, którego skutkiem jest pozostawienie w obrocie prawnym rozstrzygnięcia zaskarżonej decyzji, a polegające w istocie na wyeliminowaniu z jej uzasadnienia dwóch kwestionowanych fragmentów, nie będzie wymagało ze strony Wielkopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego wydania jakiegokolwiek orzeczenia. Po uprawomocnieniu się niniejszego wyroku sprawa inna trafić do organu I instancji, zgodnie z rozstrzygnięciem zawartym w zaskarżonej decyzji. Mając na względzie, iż pozostałe zawarte w skardze zarzuty okazały się niezasadne, Sąd na podstawie art. 151 P.p.s.a. skargę w pozostałym zakresie oddalił (pkt. II wyroku). O zwrocie kosztów postępowania orzeczono w pkt. III sentencji na podstawie art. 200 oraz 205 § 2 p.p.s.a w zw. z § 18 ust. 1pkt 1 lit. c i § 2 ust. 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. z 2013 r. poz. 461 ze zm.).