I OSK 754/14

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Monika Nowicka Sędziowie: Sędzia NSA Ewa Dzbeńska (spr.) Sędzia del. WSA Teresa Kurcyusz- Furmanik Protokolant starszy sekretarz sądowy Magdalena Błaszczyk po rozpoznaniu w dniu 22 grudnia 2015r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skarg kasacyjnych A. C., A. Z., E. P., J. F., M. G., M. Z., N. V., W. G. i Stołecznego Zarządu Infrastruktury od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 30 października 2013 r. sygn. akt I SA/Wa 396/13 w sprawie ze skarg Stołecznego Zarządu Infrastruktury i A. w Warszawie na decyzję Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia [...] grudnia 2012 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji postanawia: 1. uchylić zaskarżony wyrok w części oddalającej skargę Stołecznego Zarządu Infrastruktury; 2. odrzucić skargę Stołecznego Zarządu Infrastruktury; 3. odrzucić skargę kasacyjną Stołecznego Zarządu Infrastruktury; 4. zwrócić ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Stołecznemu Zarządowi Infrastruktury kwotę 300 (trzysta) złotych pobraną tytułem wpisów od skargi i skargi kasacyjnej. 5. odstąpić od zasądzenia zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. UZASADNIENIE Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 30 października 2013 r., sygn. akt I SA/Wa 396/13 oddalił skargi Stołecznego Zarządu Infrastruktury oraz A. w Warszawie na decyzję Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia [...] grudnia 2012 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji. Wyrok ten zapadł w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych: Orzeczeniem administracyjnym Prezydium Rady Narodowej w m.st. Warszawie z dnia [...] października 1954 r., utrzymanym w mocy decyzją Ministerstwa Gospodarki Komunalnej z dnia [...] grudnia 1954 r., odmówiono L. C. - dotychczasowej właścicielce, przyznania prawa własności czasowej do gruntu nieruchomości warszawskiej położonej przy ul. [...], ozn. nr hip. [...], o pow. [...] m² oraz stwierdzono, że wszystkie budynki na przedmiotowym gruncie przechodzą na własność Skarbu Państwa. Minister Infrastruktury decyzją z dnia [...] stycznia 2008 r. nr [...] odmówił stwierdzenia nieważności ww. decyzji. W dniu 1 lutego 2008 r. z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy wystąpili M. Z., A. C., W. G., M. G., N. V., E. P., A. Z., J. F., M. G., Z. Z. i A. B. Minister Infrastruktury decyzją z dnia [...] czerwca 2009 r. nr [...] uchylił w całości swoją decyzję z dnia [...] stycznia 2008 r. i stwierdził nieważność decyzji Ministerstwa Gospodarki Komunalnej z dnia [...] grudnia 1954 r. oraz utrzymanego nią w mocy orzeczenia Prezydium Rady Narodowej w m. st. Warszawie z dnia [...] października 1954 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 18 grudnia 2009 r. sygn. akt I SA/Wa 1351/09 oddalił skargi Stołecznego Zarządu Infrastruktury oraz A. w Warszawie na powyższą decyzję wskazując na brak legitymacji do złożenia skargi przez oba te podmioty. Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 18 marca 2011 r., sygn. akt I OSK 741/10 uchylił wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 18 grudnia 2009 r. sygn. akt I SA/Wa 1351/09 w części oddalającej skargę A. w Warszawie i w tym zakresie przekazał sprawę do ponownego rozpoznania, wskazując na konieczność zbadania, czy A. w Warszawie posiada interes prawny w niniejszym postępowaniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 20 lipca 2011 r. sygn. akt I SA/Wa 865/11 stwierdził nieważność decyzji Ministra Infrastruktury nr z dnia 19 czerwca 2009 r. z powodu skierowania jej do osoby zmarłej. Sąd w uzasadnieniu wyroku nakazał organowi wziąć pod uwagę wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego i zbadać kwestię posiadania przez A. interesu prawnego do udziału w postępowaniu. Minister Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej decyzją z dnia [...] grudnia 2012 r. uchylił w całości decyzję Ministra Infrastruktury z dnia [...] stycznia 2008 r. i stwierdził nieważność decyzji Ministerstwa Gospodarki Komunalnej z dnia [...] grudnia 1954 r. oraz orzeczenia Prezydium Rady Narodowej w m. st. Warszawie z dnia [...] października 1954 r. W uzasadnieniu organ wskazał, że we władaniu A. w Warszawie pozostaje część przedmiotowej nieruchomości, która weszła w skład działki ewidencyjnej nr [...]. Obecnie toczy się postępowanie o jej nabycie na podstawie art. 182 ustawy z dnia 12 września 1990 r. o szkolnictwie wyższym. W innej sprawie, dotyczącej pozostałej części tej samej działki ewidencyjnej nr [...] z obrębu [...], Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 26 lutego 2002 r., sygn. akt I SA 1447/00 uznał, iż przyznanie jednostce przez przepis prawa konkretnej korzyści, rodzi po stronie tej jednostki interes prawny, czyli publiczne prawo podmiotowe, które można realizować w postępowaniu administracyjnym. NSA wskazał wówczas, że skoro z akt sprawy oraz z oświadczenia A. w Warszawie wynika, że A. wystąpiła o stwierdzenie nabycia prawa użytkowania wieczystego do gruntu przedmiotowej nieruchomości, to posiada ona interes prawny w postępowaniu o stwierdzenie nieważności decyzji dekretowych dotyczących przedmiotowego gruntu. Mając powyższe na uwadze, Minister uznał, iż A. w Warszawie posiada przymiot strony w toczącym się postępowaniu administracyjnym. W dalszej części uzasadnienia organ powołał art. 7 ust. 1 dekretu o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze m. st. Warszawy i wskazał, że w dacie wydania decyzji dekretowych nieruchomość ozn. nr hip. [...] objęta była planem zagospodarowania przestrzennego nr 29 uchwalonym przez Naczelną Radę Odbudowy m. st. Warszawy w dniu 29 maja 1948 r. Zgodnie z powyższym planem teren ten przeznaczony był w całości pod budynki użyteczności publicznej oraz budownictwo społeczne, place publiczne, parki, skwery, ogrody oraz drogi i inne linie komunikacyjne wraz z urządzeniami pomocniczymi. W planie tym nie ma linii rozgraniczających wyżej wymienione funkcje. Odmowa przyznania prawa własności czasowej nastąpiła z uwagi na przeznaczenie nieruchomości pod użyteczność publiczną czyli na cel jaki był przewidziany dla tej nieruchomości w planie nr [...]. Organ wskazał, że przeznaczenie nieruchomości na cele użyteczności publicznej nie zostało w żaden sposób skonkretyzowane. W dacie wydania zaskarżonych decyzji przedmiotowa nieruchomość nie była objęta żadną decyzją lokalizacyjną ani nie została przekazana w zarząd podmiotowi publicznemu. W aktach własnościowych znajdują się dokumenty świadczące o tym, iż przed odebraniem dotychczasowej właścicielce nieruchomości była ona w znacznej części wynajmowana instytucjom publicznym, co wynika między innymi z pisma pełnomocnika właścicielki z dnia 2 listopada 1954 r. w budynku tym najemcami w 70% są instytucje państwowe. Ponadto z pisma Prezydium Rady Narodowej w m. st. Warszawie z dnia 13 października 1954 r. również wynika, iż najemcami nieruchomości są w większości instytucje państwowe, a jako przyczynę odmowy przyznania prawa własności czasowej podano konieczność podłączenia nieruchomości do Zakładu Sieci Cieplnej. Oznacza to, że organy dekretowe rażąco naruszyły art. 7 ust. 2 dekretu, bowiem odmówiły przyznania prawa własności czasowej mimo braku postępowania wyjaśniającego mającego na celu ustalenie, czy korzystanie z tej nieruchomości przez dotychczasowych właścicieli jest sprzeczne z jego przeznaczeniem określonym w planie zagospodarowania przestrzennego. Prezydium Rady Narodowej w m. st. Warszawie oraz Ministerstwo Gospodarki Komunalnej nie zbadały dokładnie przeznaczenia nieruchomości w planie zagospodarowania przestrzennego oraz nie rozważyły w sposób prawidłowy, czy dotychczasowy właściciel może ją wykorzystywać zgodnie z jej przeznaczeniem, co było w myśl art. 7 ust. 2 warunkiem prawidłowego rozpatrzenia wniosku o przyznanie własności czasowej. Organy dekretowe naruszyły zatem przepisy o postępowaniu administracyjnym nakazujące dokładne wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy (art. 44 i art. 75 ust. 1 i 2 rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej z dnia 22 marca 1928 r. o postępowaniu administracyjnym (Dz. U. Nr 36, poz. 341). Decyzja Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia [...] grudnia 2012 r. stała się przedmiotem skarg Stołecznego Zarządu Infrastruktury i A. w Warszawie. Stołeczny Zarząd Infrastruktury zarzucił naruszenie: 1) art. 7 ust. 2 dekretu z dnia 26 października 1945 r. o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze m. st. Warszawy oraz 2) art. 156 § 1 pkt 2, art. 6, 7, 8, 11 i 16 k.p.a. A. w Warszawie zarzuciła natomiast naruszenie: 1) art. 153 P.p.s.a., art. 182 ust. 1 ustawy z dnia 12 września 1990 r. o szkolnictwie wyższym i art. 256 ustawy z dnia 27 lipca 2005 r. Prawo o szkolnictwie wyższym oraz; 2) art. 7, 8 i 11, art. 138 § 2 i art. 156 § 1 pkt 2 i § 2 k.p.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalając skargi w pierwszej kolejności wskazał, że skarga Stołecznego Zarządu Infrastruktury podlega oddaleniu z uwagi na brak legitymacji tego podmiotu. Po stronie Stołecznego Zarządu Infrastruktury brak jest bowiem interesu prawnego, o którym mowa w art. 50 § 1 P.p.s.a. W ocenie Sądu I instancji pozostawanie działki nr [...], która wchodzi w skład nieruchomości będącej przedmiotem postępowania, w trwałym zarządzie Stołecznego Zarządu Infrastruktury nie stanowi podstawy do żądania podjęcia jakichkolwiek czynności organu – na gruncie prawa administracyjnego materialnego – w tym postępowaniu nadzwyczajnym. Stołeczny Zarząd Infrastruktury nie legitymuje się tytułem prawnorzeczowym do nieruchomości. Samo zainteresowanie sposobem zakończenia postępowania w przedmiocie stwierdzenia nieważności orzeczeń dekretowych nie tworzy prawa do kwestionowania decyzji administracyjnej przed sądem administracyjnym. Okoliczność, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 18 grudnia 2009 r. sygn. akt I SA/Wa 1351/09 oddalił skargę Stołecznego Zarządu Infrastruktury na inną decyzję, tj. decyzję Ministra Infrastruktury z dnia [...] czerwca 2009 r., której następnie nieważność stwierdził Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 20 lipca 2011 r. sygn. akt I SA/Wa 865/11, nie zmienia rozstrzygnięcia Sądu. Odnosząc się natomiast do skargi A. w Warszawie, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie przyjął, że posiada ona legitymację skargową, wskazując że ocena organu w zakresie zaistnienia przesłanki rażącego naruszenia prawa jest prawidłowa. Sąd I instancji wskazał, że nieruchomość będąca przedmiotem sprawy objęta była w dacie wydania orzeczeń dekretowych planem zagospodarowania przestrzennego nr 29 uchwalonym przez Naczelną Radę Odbudowy m. st. Warszawy w dniu 29 maja 1948 r. Teren nieruchomości wedle planu przeznaczony był w całości pod budynki użyteczności publicznej oraz budownictwo społeczne, place publiczne, parki, skwery, ogrody oraz drogi i inne linie komunikacyjne wraz z urządzeniami pomocniczymi. W świetle powyższego, Minister prawidłowo stwierdził w zaskarżonej decyzji, że odmowa przyznania dawnej właścicielce prawa własności czasowej do gruntu nieruchomości położonej przy ul. [...] ozn. Hip. [...] nastąpiła z rażącym naruszeniem prawa. W tamtym czasie nieruchomość nie była objęta decyzją lokalizacyjną ani nie została przekazana w zarząd podmiotowi publicznemu. Akta postępowania administracyjnego nie zawierają żadnych dokumentów podważających ustalenia organu w tym zakresie. Z akt postępowania administracyjnego nie wynika również, aby w toku postępowania nieważnościowego A. w Warszawie przedłożyła jakikolwiek dokument potwierdzający ustanowienie na jej rzecz prawa zarządu nieruchomością. W ocenie Sądu I instancji prawidłowa jest ocena organu, zgodnie z którą korzystanie z gruntu przez dotychczasowego właściciela dało się pogodzić z przeznaczeniem gruntu według planu zabudowania. Sąd podzielił również ocenę organu, co do tego, że orzeczenia dekretowe nie wywołały nieodwracalnych skutków prawnych. Skargę kasacyjną od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, w części w której odmówiono odrzucenia skargi oraz oddalono skargę Stołecznego Zarządu Infrastruktury z innych przyczyn, aniżeli związanie sądu prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 18 grudnia 2009 r., sygn. I SA/Wa 1351/09 wnieśli M. Z., A. C., W. G., M. G., N. V., E. P., A. Z. i J. F., zarzucając naruszenie przepisów postępowania, które miały istotny wpływ na wynik sprawy tj.: 1) art. 145 § 1 pkt 1 lit c) P.p.s.a. zw. z art. 3 § 2 pkt 1 P.p.s.a. w. zw. z art. 50 § 1 P.p.s.a w zw. z art. 153 P.p.s.a. w zw. z art. 170 P.p.s.a. w zw. z art. 28 k.p.a. poprzez brak należytej kontroli decyzji administracyjnej pod względem jej zgodności z prawem skutkującej oddaleniem skargi Stołecznego Zarządu Infrastruktury z uwagi na brak interesu prawnego oraz legitymacji skargowej tego podmiotu opartej na prawie materialnym, w sytuacji gdy skarga powinna zostać odrzucona z przyczyn wynikających ze związania Sądu I instancji oceną prawną wynikającą z prawomocnego wyroku sądu administracyjnego, braku legitymacji skargowej oraz interesu prawnego Stołecznego Zarządu Infrastruktury do zaskarżenia orzeczenia nadzorczego dotyczącego stwierdzenia nieważności decyzji Ministerstwa Gospodarki Komunalnej z dnia [...] grudnia 1954 r., zatwierdzającej orzeczenie administracyjne Prezydium Rady Narodowej z dnia [...] października 1954 r., w przedmiocie odmowy ustanowienia prawa własności czasowej, a w konsekwencji bezzasadne rozpoznanie legitymacji skargowej Stołecznego Zarządu Infrastruktury; a na wypadek niezasadności ww. zarzutu; 2) art. 145 § 1 pkt. 1 lit c) P.p.s.a. w zw. z art. 141 § 4 P.p.s.a. w zw. z art. 134 § 1 P.p.s.a. w zw. z art. 3 § 2 pkt 1 P.p.s.a. w. zw. z art. 50 § 1 P.p.s.a w zw. z art. 153 P.p.s.a. w zw. z art. 170 P.p.s.a. w zw. z art. 28 k.p.a. poprzez brak należytej kontroli decyzji administracyjnej pod względem jej zgodności z prawem skutkującej oddaleniem skargi Stołecznego Zarządu Infrastruktury z uwagi na brak interesu prawnego oraz legitymacji skargowej tego podmiotu opartej na prawie materialnym, w sytuacji gdy skarga powinna zostać oddalona z przyczyn wynikających ze związania Sądu I instancji oceną prawną wynikającą z prawomocnego wyroku sądu administracyjnego, braku legitymacji skargowej oraz interesu prawnego Stołecznego Zarządu Infrastruktury do zaskarżenia orzeczenia nadzorczego dotyczącego stwierdzenia nieważności decyzji Ministerstwa Gospodarki Komunalnej z dnia [...] grudnia, 1954 r., zatwierdzającej orzeczenie administracyjne Prezydium Rady Narodowej z dnia [...] października 1954 r., w przedmiocie odmowy ustanowienia prawa własności czasowej, a w konsekwencji umożliwienie Stołecznemu Zarządowi Infrastruktury domagania się ponownej merytorycznej oceny w trybie instancyjnym legitymacji skargowej w sytuacji, gdy taka ocena była już przedmiotem prawomocnego rozstrzygnięcia. W oparciu o powyższe zarzuty skarżący kasacyjnie wnieśli o: 1) uchylenie w zaskarżonej części wyroku i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania; ewentualnie w wypadku uznania, iż zaskarżony wyrok odpowiada prawu pomimo błędnego uzasadnienia o; 2) oddalenie skargi kasacyjnej skarżących w całości z uwagi, iż wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego pomimo błędnego uzasadnienia odpowiada prawu, przy uwzględnieniu w uzasadnieniu stawianego Sądowi I instancji zarzutu braku legitymacji skargowej oraz interesu prawnego Stołecznego Zarządu Infrastruktury do zaskarżenia orzeczenia nadzorczego dotyczącego stwierdzenia nieważności decyzji Ministerstwa Gospodarki Komunalnej z dnia [...] grudnia 1954 r., zatwierdzającej orzeczenie administracyjne Prezydium Rady Narodowej [...] października 1954 r., w przedmiocie odmowy ustanowienia prawa własności czasowej z uwagi na związane sądu prawomocnością materialną tej oceny prawnej wyrażonej przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 18 grudnia 2009 r., sygn. akt I SA/Wa 1351/09; w każdym wypadku; 3) zasądzenie od organu oraz uczestników postępowania na rzecz skarżących niezbędnych kosztów postępowania kasacyjnego według norm przepisanych, w tym kosztów zastępstwa procesowego. Ponadto skargę kasacyjną od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniósł Stołeczny Zarząd Infrastruktury, zarzucając: 1) naruszenia prawa materialnego przez pominięcie art. 43 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2010 r. Nr 102, poz. 651 ze zm.) i nie uwzględnienie jego treści jako przepisu materialnego prawa administracyjnego dającego podstawę stwierdzić, iż skarżącemu przysługuje interes prawny w niniejszej sprawie, 2) naruszenie przepisów postępowania, tj.: a) art. 151 P.p.s.a. przez wadliwe uznanie, że skarga nie zasługiwała na uwzględnienie, chociaż zachodziły przesłanki do uchylenia zaskarżonego wyroku, a rozstrzygnięcie Sądu I instancji powinno być wydane w oparciu o art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c) P.p.s.a.; b) art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c) P.p.s.a. przez jego niezastosowanie i nieuwzględnienie skargi, mimo naruszenia przez organy rozstrzygające w sprawie przepisów prawa wskazanych przez skarżącego w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego; c) art. 134 § 1 P.p.s.a. poprzez brak rozważań wychodzących poza granice skargi, a wyłączne odniesienie się do zarzutów w niej podniesionych oraz art. 141 § 4 P.p.s.a. poprzez brak dostatecznego wyjaśnienia i uzasadnienia swojego rozstrzygnięcia, co nie pozwala stronom postępowania stwierdzić czy Sąd orzekający nie popełnił w swoim procedowaniu i rozumowaniu błędów, a także nieodniesienie się do meritum skargi, Wskazując na powyższe zarzuty Stołeczny Zarząd Infrastruktury wniósł o: 1) uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania, 2) zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Naczelny i Sąd Administracyjny zważył, co następuje: w myśl art. 183 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej p.p.s.a.), Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod uwagę jedynie nieważność postępowania. Zgodnie z art. 170 p.p.s.a. orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy i inne organy państwowe, a w przypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby. Podmioty te są zatem faktem i treścią prawomocnego orzeczenia sądu związane, co implikuje w sposób bezwzględny wzięcie tego pod uwagę w wydawanych przez nie rozstrzygnięciach (J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, LexisNexis 2012 r., s. 435 uw. 1, 2). Wynikający z orzeczenia stan związania ograniczony jest co do zasady do rozstrzygnięcia zawartego w sentencji orzeczenia, co nie oznacza jednak, że dla prawidłowego odczytania treści tej sentencji nie można kierować się treścią uzasadnienia. Moc wiążąca wcześniejszego orzeczenia z mocy art. 170 p.p.s.a., w odniesieniu do sądów oznacza, że muszą one przyjmować, że dana kwestia prawna kształtuje się tak, jak stwierdzono w prawomocnym orzeczeniu. Zatem w kolejnym postępowaniu, w którym pojawia się dana kwestia, nie może być już ona ponownie badana. W rozpoznawanej sprawie kwestia interesu prawnego Stołecznego Zarządu Infrastruktury, a zatem legitymacji do wniesienia skargi, po stronie tego podmiotu została już prawomocnie przesądzona wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 18 grudnia 2009 r. W wyroku tym wskazano, że podmiotowi temu nie przysługuje żaden tytuł prawnorzeczowy do spornej nieruchomości, z którego wynikałby interes prawny dający podstawę do wniesienia skargi do sądu administracyjnego. Pogląd prawny wyrażony w tym wyroku, wskazujący że Stołeczny Zarząd Infrastruktury nie ma interesu prawnego, był wiążący dla Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego rozpoznającego ponownie sprawę. Zgodnie z cytowaną treścią art. 170 p.p.s.a Minister Transportu Budownictwa i Gospodarki Morskiej związany był stanowiskiem zaprezentowanym we wskazanym wyżej orzeczeniu Sądu co znalazło wyraz w doręczeniu treści decyzji z dnia [...] grudnia 2012 r. jedynie do wiadomości Stołecznemu Zarządowi Infrastruktury. Konsekwentnie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym Minister wnosił o odrzucenie skargi powołując się na wskazania zawarte w wyroku tego Sądu z dnia 18 grudnia 2009 r. W tej sytuacji należy przyjąć, że rola Sądu pierwszej instancji przy ponownym rozpatrywaniu sprawy sprowadzała się de facto do odrzucenia skargi Stołecznego Zarządu Infrastruktury jako pochodzącej od podmiotu nie mającego legitymacji skargowej. Wojewódzki Sąd Administracyjny skargi nie odrzucił dlatego dokonując w zaskarżonym wyroku ponownej oceny legitymacji skargowej naruszył zasadę materialnej prawomocności, ustanowioną w art. 170 p.p.s.a. Zarzuty skargi kasacyjnej naruszenia art. 170 p.p.s.a. w zw. z art. 50 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 28 k.p.a. okazały się skuteczne. W konsekwencji zaskarżony wyrok Sądu I instancji należało uchylić w części, w której oddalał skargę Stołecznego zarządu Infrastruktury i odrzucić skargę tego podmiotu, zaś skargę kasacyjną Stołecznego Zarządu Infrastruktury jako pochodzącą od podmiotu nie posiadającego legitymacji skargowej odrzucić. Mając na uwadze powyższe Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w postanowieniu na podstawie art. 189 p.p.s.a. Podstawę orzeczenia o kosztach postępowania stanowił art. 232 § 1 pkt 1 oraz art. 207 § 1 p.p.s.a.