II SA/Go 337/20

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Pauter po rozpoznaniu w dniu 20 października 2020 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi T.C. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie opłaty za niewykonanie nasadzenia drzew postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. UZASADNIENIE Decyzją z dnia [...] czerwca 2020 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta z dnia [...] marca 2020 r. nr [...], którą organ I instancji umorzył opłatę w wysokości 308 789 zł za usunięcie 6 sztuk drzew z terenu działki nr [...] w [...], będącej we współużytkowaniu wieczystym B.C. i T.C. oraz ustalił opłatę w wysokości 47 492,29 zł za niewykonanie nasadzenia dwóch sztuk drzew kompensacyjnych na w/w działce. Skargę na decyzję Kolegium wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. T.C., reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika. Następnie pismem z dnia [...] czerwca 2020 r., przekazanym do Sądu przez organ (data wpływu do Sądu – 25 sierpnia 2020 r.), skarżący wniósł o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji do czasu rozpatrzenia sprawy przez Sąd. Jako uzasadnienie wniosku skarżący podał, że wyegzekwowanie kwoty ustalonej decyzją oznaczałoby dla niego poważne skutki finansowe, co w czasie epidemii COVID i spadku obrotów stwarza dodatkowe problemy w działalności. Pismem sądowym z dnia [...] września 2020 r. pełnomocnik skarżącego został wezwany do wykazania w terminie 7 dni (stosownymi dokumentami), że wykonanie decyzji, o wstrzymanie której skarżący wnosi spowoduje niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub skutki trudne do odwrócenia i jakie to będą skutki, pod rygorem rozpoznania wniosku o okoliczności w nim wskazane. Wezwanie to zostało skutecznie doręczone pełnomocnikowi skarżącego w dniu 24 września 2020 r. i pomimo upływu wyznaczonego przez Sąd terminu, pozostało bez odpowiedzi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wniosek nie zasługiwał na uwzględnienie. Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.; dalej jako p.p.s.a.) wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Zasadą wyrażoną w powyższym przepisie jest wykonalność ostatecznych orzeczeń organów administracyjnych, zaś wstrzymanie ich wykonalności jest wyjątkiem od tej zasady, który wystąpić może w razie zaistnienia ustawowych przesłanek uzasadniających to wstrzymanie. Postępowanie w sprawie wstrzymania wykonania w trybie powołanego wyżej art. 61 § 3 p.p.s.a. wszczynane jest wyłącznie na wniosek strony, a ciężar dowodu spoczywa na wnioskodawcy, który powinien uprawdopodobnić, że w jego sprawie spełnione zostały przesłanki wskazane w powołanym przepisie. W orzecznictwie przyjmuje się bowiem, że warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest wykazanie przez stronę we wniosku okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków i ich uprawdopodobnienie w przedstawionym przez stronę materiale dowodowym. Uzasadnienie wniosku powinno się odnosić do konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest uzasadnione. Konieczne jest przy tym wykazanie konkretnych zagrożeń płynących z wykonania decyzji, a twierdzenia skarżącego powinny zostać poparte dokumentami źródłowymi, zwłaszcza dotyczącymi sytuacji finansowej oraz majątkowej strony (por. postanowienia NSA: z 30 listopada 2004 r., sygn. akt GZ 120/04; z 5 grudnia 2012 r., sygn. akt II FZ 988/12; z 8 maja 2018 r., sygn. akt I FSK 703/18). Należy zauważyć, że w niniejszej sprawie skarżący nie uprawdopodobnił w złożonym przez siebie wniosku, że wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje niebezpieczeństwo wyrządzenia mu znacznej szkody lub skutki trudne do odwrócenia. Nie uczynił tego również pełnomocnik skarżącego na wystosowane do niego wezwanie Sądu. Obowiązek o charakterze pieniężnym, a takiego dotyczy niniejsza sprawa, ma z natury odwracalny charakter. Oznacza to, że w razie jego zrealizowania, a następnie uwzględnienia skargi, objęta zaskarżoną decyzją kwota pieniężna będzie podlegała zwrotowi (por. postanowienie NSA z 23 sierpnia 2011 r., sygn. akt II GSK 1562/11). Ponadto w sytuacji, gdy z okoliczności przedstawionych przez stronę skarżącą nie wynika, aby wykonanie decyzji miało zagrozić jej bytowi, nie sposób przyjąć, że wykonanie decyzji spowoduje powstanie trudnych do odwrócenia skutków. W ocenie Sądu, skarżący nie wykazał, by zachodziły okoliczności usprawiedliwiające wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, a Sąd nie jest zobowiązany ustalać tych okoliczności we własnym zakresie, co w istocie sprowadzałoby się do uzupełniania za skarżącego uzasadnienia wniosku. W tej sytuacji Sąd na mocy art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji postanowienia.