III SA/Kr 418/20

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Michna Sędziowie: WSA Hanna Knysiak - Sudyka WSA Maria Zawadzka (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 23 października 2020 r. sprawy ze skargi M. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 14 lutego 2020 r., nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania dodatku do zasiłku rodzinnego z tytułu opieki nad dzieckiem w okresie korzystania z urlopu wychowawczego skargę oddala UZASADNIENIE Decyzją z dnia 14 lutego 2020 r., nr [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze, po rozpatrzeniu odwołania M. K. (dalej również jako skarżąca) utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta z dnia [...] 2019 r. nr [...] odmawiającą skarżącej przyznania dodatku do zasiłku rodzinnego z tytułu opieki nad dzieckiem w okresie korzystania z urlopu wychowawczego - opieka nad dzieckiem niepełnosprawnym na syna P. K., za okres od 1 listopada 2017 r. do 31 grudnia 2017 r. Zaskarżona decyzja została wydana w następującym stanie prawnym i faktycznym. W dniu 7 listopada 2018 r. skarżąca złożyła wniosek o ustalenie prawa do dodatku do zasiłku rodzinnego z tytułu opieki nad dzieckiem w okresie korzystania z urlopu wychowawczego na syna P. Decyzją Prezydenta Miasta z dnia [...] 2019 r., nr [...], orzeczono o odmowie przyznania skarżącej dodatku do zasiłku rodzinnego z tytułu opieki nad dzieckiem w okresie korzystania z urlopu wychowawczego - opieka nad dzieckiem niepełnosprawnym, na syna P., w okresie od 1 grudnia 2016 r. do 31 października 2017 r. Ponadto decyzją Prezydenta Miasta z dnia [...] 2019 r. nr [...] orzeczono o odmowie przyznania skarżącej dodatku do zasiłku rodzinnego z tytułu opieki nad dzieckiem w okresie korzystania z urlopu wychowawczego- opieka nad dzieckiem niepełnosprawnym, na syna P. K., w okresie od 1 listopada 2017 r. do 31 grudnia 2017 r. W uzasadnieniu obu tych decyzji wskazano, iż skarżącej odmówiono przyznania wnioskowanego zasiłku z uwagi na nieprzedłożenie orzeczenia o niepełnosprawności syna P. w terminie trzech miesięcy licząc od dnia jego wydania (art. 24 ust. 2a ustawy o świadczeniach rodzinnych, dalej jako u.ś.r.). Skarżąca złożyła bowiem wniosek o ustalenie prawa do powyższego dodatku w dniu 7 listopada 2018 r., zaś prawomocny wyrok w sprawie ustalenia niepełnosprawności syna P. K. wydany został w dniu 5 lipca 2018 r. W odwołaniu od decyzji Prezydenta Miasta z dnia [...] 2019 r. nr [...] skarżąca wyjaśniła, że w dniu 7 listopada 2018 r. złożyła wniosek o przyznanie dodatku do zasiłku rodzinnego z tytułu opieki nad dzieckiem w okresie korzystania z urlopu wychowawczego, za okres od dnia 1 stycznia 2017 r. do dnia 31 grudnia 2017 r. Ponadto wskazała, że z treści zaskarżonej decyzji wynika, że organ odmówił jej przyznania wnioskowanego świadczenia jedynie za okres od dnia 1 listopada 2017 r. do dnia 31 grudnia 2017 r., a tymczasem ona wnioskowała o przyznanie/wyrównanie wymienionego świadczenia za cały rok 2017. W dalszej kolejności skarżąca podniosła, że w wyniku rozpatrzenia przez sąd apelacji w sprawie ustalenia niepełnosprawności jej syna P. orzeczenie zapadło dopiero w dniu 5 lipca 2018 r. Następnie wyrok ten uprawomocniał się przez 4 tygodnie, a czas oczekiwania na jego odpis wyniósł również 4 tygodnie i dlatego mogła złożyć wniosek o przedmiotowy dodatek wraz z kompletem dokumentów dopiero w dniu 7 listopada 2018 r. W związku z faktem, że skarżąca pobierała do dnia 30 listopada 2016 r. dodatek do zasiłku rodzinnego z tytułu opieki nad dzieckiem w okresie korzystania z urlopu wychowawczego na podstawie decyzji Prezydenta Miasta z dnia [...] 2016 r. nr [...], ustalono, iż treść powyższego odwołania obejmuje okres od dnia 1 grudnia 2016 r. do dnia 31 grudnia 2017 r. Decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 4 kwietnia 2019 r. nr [...] uchylono w całości zaskarżoną decyzję i przekazano sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji, z uwagi na fakt, iż do organu odwoławczego nie dostarczono pełnej dokumentacji, co skutkowało przyjęciem przez niego, że w sprawie nie nastąpiło rozstrzygnięcie co do całości żądania strony. Faktycznie jednak, rozstrzygnięcie dotyczące przyznania wnioskowanego przez skarżącą dodatku za okres od dnia 1 grudnia 2016 r. do dnia 31 grudnia 2017 r. nastąpiło dwoma decyzjami, a mianowicie decyzją Prezydenta Miasta z dnia z dnia [...] 2019 r., nr [...] oraz decyzją Prezydenta Miasta z dnia [...] 2019 r., nr [...]. Po ponownym rozpoznaniu, Prezydent Miasta decyzją z dnia [...] 2019 r. nr [...] odmówiono przyznania skarżącej dodatku do zasiłku rodzinnego z tytułu opieki nad dzieckiem w okresie korzystania z urlopu wychowawczego - opieka nad dzieckiem niepełnosprawnym na syna P. za okres od 1 listopada 2017 r. do 31 grudnia 2017 r. Organ I instancji ustalił, że skarżąca nie dochowała terminu, który uprawniałby ją do pobierania wnioskowanego przez nią świadczenia uzależnionego od niepełnosprawności jej syna P., tj. terminu trzech miesięcy licząc od dnia wydania ostatecznego orzeczenia o niepełnosprawności (art. 24 ust. 2a u.ś.r.). Skoro więc o niepełnosprawności syna skarżącej orzeczono ostatecznie w wyroku sądu okręgowego z dnia 5 lipca 2018 r., powinna ona była złożyć wniosek o przyznanie przedmiotowego dodatku w ciągu trzech miesięcy licząc od tej daty tj. do dnia 5 października 2018 r. A ponieważ uczyniła to dopiero 7 listopada 2018 r. przekroczyła ona termin wskazany w art. 24 ust 2a u.ś.r. Organ wskazał ponadto, że z akt sprawy wynika, iż skarżąca w dniu 27 września 2018 r. złożyła wniosek o ustalenie prawa do dodatku do zasiłku rodzinnego z tytułu kształcenia i rehabilitacji dziecka niepełnosprawnego na syna P. za okres od dnia 1 grudnia 2016 r. do dnia 31 października 2017 r., zaś w dniu 21 września 2018 r. złożyła wniosek o ustalenie prawa do wskazanego dodatku za okres od 1 listopada 2017 r. do 31 września 2018 r. Do wniosków tych dołączyła orzeczenia o niepełnosprawności syna. Organ podkreślił, że skarżąca nie wnioskowała wówczas o dodatek do zasiłku rodzinnego z tytułu opieki nad dzieckiem niepełnosprawnym w okresie korzystania z urlopu wychowawczego za okres od dnia 1 grudnia 2016 r. do dnia 31 grudnia 2017 r. Organ I instancji zwrócił uwagę na fakt, że zebrany wówczas materiał dowodowy w żaden sposób nie wskazywał, że skarżąca mogłaby ubiegać się o wskazany wyżej dodatek, a zatem nie miał możliwości poinformowania jej o konieczności złożenia wymaganych wniosków. Zdaniem organu, z akt sprawy wynika, iż skarżąca była w posiadaniu ostatecznego wyroku sądu orzekającego o niepełnosprawności jej syna P. co najmniej od września 2018r., w związku z czym miała ona możliwość dochowania terminu do złożenia wniosku o dodatek do zasiłku rodzinnego z tytułu opieki nad dzieckiem niepełnosprawnym w okresie korzystania z urlopu wychowawczego za okres od dnia 1 grudnia 2016 r. do dnia 31 grudnia 2017 r. W odwołaniu od powyższej decyzji skarżąca zarzuciła naruszenie: - przepisu art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a., poprzez brak wszechstronnego wyjaśnienia okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy, a to pominięcie faktu złożenia przez nią w dniu 24 sierpnia 2017 r. wniosku o przyznanie dodatku do zasiłku rodzinnego z tytułu opieki nad dzieckiem w okresie korzystania z urlopu wychowawczego na okres zasiłkowy 2017/2018, jak również faktu złożenia przez nią formularza wniosku o przyznanie prawa do świadczeń rodzinnych oraz dodatków do nich w dniu 26 września 2018 r., - art. 77 § 4 k.p.a., poprzez nieuwzględnienie faktu złożenia przez skarżącą orzeczeń potwierdzających niepełnosprawność syna przy okazji wniosku o przyznanie innego dodatku do zasiłku rodzinnego (z tytułu kształcenia i rehabilitacji), mimo, iż zgodnie z tym przepisem fakty znane organowi z urzędu nie wymagają dowodu, - art. 24 ust 2 u.ś.r., poprzez nieuwzględnienie, iż skarżąca powinna zostać wezwana do uzupełnienia dokumentacji uzasadniającej przyznanie jej dodatku do zasiłku rodzinnego z tytułu opieki nad dzieckiem w okresie korzystania z urlopu wychowawczego, mimo, iż taki obowiązek ciążył na organie I instancji, - art. 24a ust 3 u.ś.r., poprzez nieuwzględnienie ww. przepisu, mimo, iż opóźnienie w dostarczeniu dokumentacji wymaganej do przyznania dodatku do zasiłku rodzinnego z tytułu opieki nad dzieckiem w okresie korzystania z urlopu wychowawczego, nie było zawinione przez skarżącą, lecz uzasadnione obiektywnymi okolicznościami związanymi z procedurą zaskarżania orzeczeń Powiatowego Zespołu ds. Orzekania o Niepełnosprawności oraz okresem procedowania w tej sprawie, - przepisu art. 9 k.p.a., poprzez brak pouczenia skarżącej co do jej sytuacji prawnej oraz przysługujących jej prawach i obowiązkach, w szczególności o konieczności ponownego złożenia wniosku o przyznanie za dalszą część okresu zasiłkowego 2016/2017 oraz skutkach niedochowania terminu przewidzianego w art. 24 ust. 2a u.ś.r., W związku z powyższymi zarzutami, skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz przyznanie jej przedmiotowego dodatku do zasiłku rodzinnego, bądź ewentualnie o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Decyzją z dnia 14 lutego 2020 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze, utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy, powołał art. 24 ust 2 oraz art. 24 ust 2a u.ś.r., podniósł, iż z materiałów sprawy wynika, że wyrok Sądu Rejonowego Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych, sygn. akt [...], orzekający o niepełnosprawności syna skarżącej P. zapadł w dniu 8 września 2017 r., a jego prawomocność została stwierdzona z dniem 5 lipca 2018 r. Powołał się przy tym na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6 grudnia 2018 r. sygn. akt I OSK 1549/18, w którym sąd ten wskazał, że ustawodawca nie określa jak należy liczyć termin 3 miesięcy w przypadku orzeczenia o niepełnosprawności przez sąd powszechny (czy ma to być data wydania wyroku, data prawomocności wyroku czy data stwierdzenia tej prawomocności, która może nastąpić powyżej 3 miesięcy od daty wydania wyroku). W przedmiotowej sprawie, trzymiesięczny okres, w ciągu którego mógł zostać złożony wniosek o przyznanie dodatku do zasiłku rodzinnego z tytułu opieki nad dzieckiem w okresie korzystania z urlopu wychowawczego- opieka nad dzieckiem niepełnosprawnym, zgodnie z przytoczonym wyrokiem, upłynął w dniu 5 października 2018 r., podczas gdy wniosek o przyznanie wyżej opisanego dodatku skarżąca złożyła w dniu 7 listopada 2018 r. (data prezentaty). W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skarżąca zarzuciła zaskarżonej decyzji naruszenie następujących przepisów: - art. 107 § 3 k.p.a w zw. z art. 140 k.p.a. oraz art. 11 k.p.a., poprzez brak odniesienia się przez organ II instancji do twierdzeń, zarzutów oraz dowodów przedstawionych przez skarżącą w treści odwołania od decyzji organu I instancji, - art. 136 k.p.a., poprzez pominięcie dowodów złączonych do odwołania, a to kserokopii składanych przez skarżąca formularzy wniosków o ustalenie prawa do świadczeń rodzinnych oraz dodatków do tych świadczeń, w tym wniosku złożonego przez skarżącą w dniu 24 sierpnia 2017 r. oraz w dniu 26 września 2018 r., a w konsekwencji uchylenie się od poczynienia koniecznych ustaleń faktycznych, prawidłowej oceny materiału dowodowego oraz dokonania właściwej subsumpcji, a tym samym uchylenie się od merytorycznego rozpatrzenia sprawy, - art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a., poprzez utrzymanie w mocy decyzji organu i instancji, mimo braku wszechstronnego wyjaśnienia okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy, a to pominięcia faktu złożenia przez skarżącą w 2016 r. wniosku o przyznanie dodatku do zasiłku rodzinnego z tytułu opieki nad dzieckiem w okresie korzystania z urlopu wychowawczego na cały okres zasiłkowy 2016/2017, jak również faktu złożenia przez skarżącą formularza wniosku o przyznanie prawa do świadczeń rodzinnych oraz dodatków do nich w dniu 26 września 2018 r., - art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 77 § 4 k.p.a., poprzez utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji odmawiającej skarżącej prawa do wnioskowanego świadczenia, mimo, iż organ I instancji w dniu wydawania zaskarżonej decyzji dysponował orzeczeniami potwierdzającymi niepełnosprawność syna skarżącej, złożonymi przez nią przy okazji wniosku o przyznanie innego świadczenia, zaś fakty znane organowi z urzędu nie wymagają dowodu, - art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 9 k.p.a., poprzez utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji, mimo, iż decyzja wydana została z naruszeniem obowiązku pouczenia skarżącej co do jej sytuacji prawnej oraz przysługujących jej prawach i obowiązkach, w szczególności o ewentualnej konieczności ponownego złożenia wniosku o przyznanie dodatku za dalszą część okresu zasiłkowego 2016/2017 oraz skutkach niedochowania terminu przewidzianego w art. 24 ust. 2a u.ś.r., jak również o ewentualnej konieczności ponownego złożenia orzeczeń potwierdzających niepełnosprawność syna, - art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 24a ust. 2 u.ś.r. poprzez, utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji, mimo, iż decyzja wydana została z naruszeniem art. 24a ust 2 u.ś.r., zgodnie z którym skarżąca powinna zostać wezwana do uzupełnienia dokumentacji uzasadniającej przyznanie jej dodatku do zasiłku rodzinnego z tytułu opieki nad dzieckiem w okresie korzystania z urlopu wychowawczego, - art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 24a ust 3 u.ś.r., poprzez utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji, mimo, iż decyzja wydana została z naruszeniem art. 24a ust 3 u.ś.r., jako że opóźnienie w dostarczeniu dokumentacji wymaganej do przyznania dodatku do zasiłku rodzinnego z tytułu opieki nad dzieckiem w okresie korzystania z urlopu wychowawczego, nie było zawinione przez skarżącą, lecz uzasadnione obiektywnymi okolicznościami związanymi z procedurą zaskarżania orzeczeń Powiatowego Zespołu ds. Orzekania o Niepełnosprawności oraz okresem procedowania w tej sprawie, Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, podtrzymując w całości stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył co następuje: Stosownie do art. 1 ustawy Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2018 r. poz. 2107) sądy administracyjne powołane są do kontroli zgodności z prawem działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach swej kognicji sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania administracyjnego, nie będąc przy tym związanym granicami skargi, stosownie do treści art. 134 §1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm.), dalej "p.p.s.a.". Orzekanie w myśl art. 135 p.p.s.a.- następuje w granicach sprawy będącej przedmiotem kontrolowanego postępowania, w której został wydany zaskarżony akt lub czynność i odbywa się z uwzględnieniem wówczas obowiązujących przepisów prawa. Uwzględnienie skargi następuje w przypadkach naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (art. 145 §1 pkt 1 lit. a p.p.s.a.), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 §1 pkt 1 lit. b p.p.s.a.), oraz innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a.). W przypadkach, gdy zachodzą przyczyny określone w art. 156 k.p.a., sąd stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.), jeżeli zachodzą przyczyny określone w innych przepisach, sąd stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa. Kontrola sądowa przeprowadzona w niniejszej sprawie skutkowała uznaniem, że skarga jest nieuzasadniona, w związku z czym konieczne było jej oddalenie. Zgodnie z treścią art. 10 ust 1 u.ś.r. dodatek z tytułu opieki nad dzieckiem w okresie korzystania z urlopu wychowawczego przysługuje matce lub ojcu, opiekunowi faktycznemu dziecka albo opiekunowi prawnemu dziecka, jeżeli dziecko pozostaje pod jego faktyczną opieką, uprawnionemu do urlopu wychowawczego, nie dłużej jednak niż przez okres: 1) 24 miesięcy kalendarzowych; 2) 36 miesięcy kalendarzowych, jeżeli sprawuje opiekę nad więcej niż jednym dzieckiem urodzonym podczas jednego porodu; 3) 72miesięcy kalendarzowych, jeżeli sprawuje opiekę nad dzieckiem legitymującym się orzeczeniem o niepełnosprawności albo o znacznym stopniu niepełnosprawności. Art. 24 ust 1 i 2 u.ś.r. stanowi, że prawo do świadczeń rodzinnych ustala się na okres zasiłkowy (z wyjątkiem świadczeń, o których mowa w art. 9, art. 14, art. 15, art. 15a, art. 15b, art. 16, art. 17 i art. 17c), począwszy od miesiąca, w którym wpłynął wniosek z prawidłowo wypełnionymi dokumentami, do końca okresu zasiłkowego. Jednak w przypadku ustalania prawa do świadczeń rodzinnych uzależnionych od niepełnosprawności osoby, prawo do świadczeń rodzinnych ustala się na okres zasiłkowy, chyba że orzeczenie o niepełnosprawności lub orzeczenie o stopniu niepełnosprawności zostało wydane na czas określony. W tym przypadku prawo do świadczeń rodzinnych ustala się do ostatniego dnia miesiąca, w którym upływa termin ważności orzeczenia, nie dłużej jednak niż do końca okresu zasiłkowego (art. 24 ust 3 u.ś.r.). Ponadto, zgodnie z treścią art. 24 ust 2a u.ś.r., jeżeli w okresie trzech miesięcy, licząc od dnia wydania orzeczenia o niepełnosprawności lub orzeczenia o stopniu niepełnosprawności, zostanie złożony wniosek o ustalenie prawa do świadczenia uzależnionego od niepełnosprawności, prawo to ustala się począwszy od miesiąca, w którym złożono wniosek o ustalenie niepełnosprawności lub stopnia niepełnosprawności. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia z dnia 6 grudnia 2018 r. , sygn. akt I OSK 1549/18, wskazał, że ustawodawca nie określa jak należy liczyć określony w art. 24 ust 2a u.ś.r. termin 3 miesięcy w przypadku orzeczenia o niepełnosprawności przez sąd powszechny (czy ma to być data wydania wyroku, data prawomocności wyroku czy data stwierdzenia tej prawomocności, która może nastąpić powyżej 3 miesięcy od daty wydania wyroku). W takim wypadku złożony przez osobę uprawnioną wniosek w przedmiocie świadczenia pielęgnacyjnego w terminie trzech miesięcy od daty uprawomocnienia się wyroku wraz z kompletem dokumentów, winien być uznany za złożony w terminie. W przedmiotowej sprawie skarżąca w dniu 23 listopada 2016 r. złożyła do Powiatowego Zespołu ds. Orzekania o Niepełnosprawności wniosek o wydanie orzeczenia o niepełnosprawności syna na kolejny okres. Orzeczenie to wydane zostało w dniu 10 stycznia 2017 r., jednak skarżąca wniosła od niego odwołanie do Wojewódzkiego Zespołu ds. Orzekania o Niepełnosprawności, a następnie do Sądu Rejonowego Wydziału Pracy i Ubezpieczeń Społecznych, który wyrokiem z dnia 8 września 2018 r. sygn. akt [...] zmienił zaskarżone orzeczenie o niepełnosprawności syna skarżącej. Wyrok ten uprawomocnił się on z dniem 5 lipca 2018 r., na oddalenia w w tym dniu przez Sąd Okręgowy Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych apelacji organu (sygn. akt [...]). Mając na względzie powyższe, należy stwierdzić, iż skarżąca uzyskała prawomocny wyrok ustalający niepełnosprawność jej syna P. K. w dniu 5 lipca 2018 r. Natomiast wniosek o ustalenie prawa do dodatku do zasiłku rodzinnego z tytułu opieki nad dzieckiem niepełnosprawnym w okresie korzystania z urlopu wychowawczego złożyła zaś w dniu 7 listopada 2018 r. Zatem, niewątpliwie uchybiła ona trzymiesięcznemu terminowi określonemu w art. 24 ust. 2a u.ś.r., który to upłynął dnia 5 października 2018 r. Należy podkreślić, że zachowanie trzymiesięcznego terminu wskazanego w art. 24 ust. 2a u.ś.r. jest niezwykle istotne, ponieważ wniosek strony zainteresowanej jest czynnikiem, który uruchamia postępowanie w sprawie przedmiotowego świadczenia. Termin wskazany w art. 24 ust. 2a u.ś.r. nie podlega przywróceniu, gdyż jest terminem prawa materialnego, które nie są przywracalne. Terminy materialnoprawne ustanawiane są dla zapewnienia stabilności stosunków prawnych. Wobec tego w razie niezachowania terminu, o którym mowa w art. 24 ust. 2a u.ś.r., strona nie może żądać przyznania świadczenia wstecz, powołując się na brak możliwości wcześniejszego złożenia wniosku. Okoliczności i przyczyny niezłożenia takiego wniosku, w tym ewentualny brak winy strony, nie mają znaczenia dla ustalenia początkowej daty przyznania świadczenia, jaki związany jest z datą złożenia wniosku (Małysa-Sulińska Katarzyna, Kawecka Anna i Sapeta Joanna. Art. 24. W: Ustawa o świadczeniach rodzinnych. Komentarz. LEX, 2015). Biorąc pod uwagę powyższe, należy stwierdzić, iż zarówno organ I, jak i II instancji, słusznie podjął decyzję o odmowie przyznania skarżącej dodatku do zasiłku rodzinnego z tytułu opieki nad dzieckiem w okresie korzystania z urlopu wychowawczego-opieka nad dzieckiem niepełnosprawnym na syna P., za okres od 1 listopada 2017 r. do 31 grudnia 2017 r. Odnosząc się kolejno do zarzutów przedstawionych w skardze, należy stwierdzić, iż w większości twierdzenia w nich zawarte nie zasługują na aprobatę. Faktem jest, iż skarżąca w dniu 24 sierpnia 2017 r. złożyła do Urzędu Miasta wniosek, jednak wniosek ten dotyczył innych świadczeń rodzinnych, a to przyznania skarżącej zasiłku rodzinnego na synów P. oraz W. w okresie od 1 listopada 2017 r. do 31 października 2018 r. oraz dodatku do zasiłku rodzinnego z tytułu rozpoczęcia roku szkolnego na synów P. oraz W. na okres od 1 września 2018 r. do 30 września 2018 r. Decyzja pozytywnie rozpatrująca niniejszy wniosek zapadła w dniu 2 listopada 2017 r. i została skutecznie doręczona skarżącej. W konsekwencji, wskazać należy, że jeżeli skarżąca chciała uzyskać dodatek do zasiłku rodzinnego z tytułu opieki nad dzieckiem niepełnosprawnym w okresie korzystania z urlopu wychowawczego za okres od dnia 1 listopada 2017 r. do dnia 31 grudnia 2017 r. winna była złożyć w tym celu odpowiedni wniosek, co też uczyniła w dniu 7 listopada 2018 r. Podkreślić, jeszcze raz należy, iż to wniosek strony zainteresowanej jest czynnikiem, który uruchamia postępowanie w sprawie przyznania świadczenia rodzinnego. Nawet jeżeli, jak podnosi skarżąca, organy dysponowały już w dniu 21 września 2018 r. orzeczeniami o niepełnosprawności jej syna P. K., to nie były one władne przyznać jej przedmiotowego dodatku do zasiłku rodzinnego z uwagi na brak złożonego w terminie stosownego wniosku. Odnosząc się zaś do zarzutu naruszenia przez organy art. 9 k.p.a., wskazać należy, iż zgodnie z ugruntowanym orzecznictwem, wymieniony przepis nie nakłada na organy administracji obowiązku udzielania porad prawnych czy też doradztwa. Nie może być utożsamiany z obowiązkiem zawiadamiania strony o powszechnie obowiązujących, publikowanych aktach prawnych i wynikających z nich obowiązkach czy konsekwencjach niedostosowania się do konkretnych przepisów czy zastępowaniem jej aktywności poprzez instruowanie o wyborze optymalnego sposobu postępowania. Zasady ogólne k.p.a. mają chronić prawa strony w postępowaniu administracyjnym, ale nie zwalniają jej od wszelkiej dbałości o własne interesy i od wszelkiej aktywności procesowej (wyrok NSA z dnia 8 stycznia 2014 r. sygn. akt II GSK 1507/12). Trudno więc oczekiwać od organów, aby pouczały skarżącą o przysługującym jej prawie do złożenia wniosku o przyznanie dodatku do zasiłku rodzinnego z tytułu opieki nad dzieckiem niepełnosprawnym w okresie korzystania z urlopu wychowawczego oraz skutkach niedochowania terminu z art. 24 ust 2a u.ś.r. jedynie ze względu na fakt złożenia przez nią wniosków dotyczących innych świadczeń rodzinnych. Kolejno, wbrew twierdzeniu skarżącej, w przedmiotowej sprawie brak było podstaw do zastosowania przez organy art. 24a ust. 2 u.ś.r. oraz art. 24 ust. 3 u.ś.r. Przepisy te regulują bowiem postępowanie w sytuacji terminowego złożenia wniosku o przyznanie świadczenia rodzinnego. W niniejszym stanie faktycznym, skarżąca nie dochowała trzymiesięcznego terminu do złożenia wniosku o przyznanie dodatku do zasiłku rodzinnego z tytułu opieki nad dzieckiem niepełnosprawnym w okresie korzystania z urlopu wychowawczego określonego w art. 24 ust 2a u.ś.r., co było bezpośrednią przyczyną jego nieuwzględnienia. Odnosząc się dalej do zarzutu naruszenia przez organ odwoławczy art. 136 § 1 k.p.a., poprzez nieprzeprowadzenie wnioskowanych w odwołaniu dowodów, należy wskazać, ze sposobu redakcji tego przepisu wynika, że przeprowadzenie "dodatkowego postępowania w celu uzupełnienia dowodów i materiałów w sprawie" należy do uznania organu odwoławczego, na co wskazują użycie w tym przepisie czasownika modalnego "może" i brak w nim jakichkolwiek dyrektyw ograniczających to uznanie. Oznacza to, że o zakresie postępowania dowodowego decyduje organ odwoławczy. Ocena prawidłowości zaskarżonej decyzji będzie jednak wymagać od organu odwoławczego ustalenia, czy organ pierwszej instancji zgromadził całokształt materiału dowodowego i właściwie ocenił zebrane w sprawie dowody. W razie gdy organ odwoławczy stwierdzi, że sposób przeprowadzenia postępowania dowodowego przez organ pierwszej instancji nie budzi zastrzeżeń, zaś dokonana przez ten organ ocena dowodów zebranych w sprawie jest prawidłowa, nie jest obowiązany do poszukiwania dalszych dowodów. Przepis art. 136 § 1 k.p.a. może mieć zatem zastosowanie wówczas, gdy organ odwoławczy stwierdzi, że materiał zebrany przez organ pierwszej instancji był niewystarczający do prawidłowego załatwienia sprawy (Wróbel Andrzej. Art. 136. W: Komentarz aktualizowany do Kodeksu postępowania administracyjnego. System Informacji Prawnej LEX, 2020). Mając na uwadze powyższe, jeżeli organ odwoławczy rozpoznając niniejszą sprawę odszedł do przekonania, iż zebrany przez organ I instancji materiał dowodowy był kompletny, nie miał on obowiązku przeprowadzać dalszych dowodów. Sąd również nie dopatrzył się nieprawidłowości w sposobie przeprowadzenia postępowania dowodowego w niniejszej sprawie. Tak jak zaznaczył to w uzasadnieniu swojej decyzji z dnia 14 lutego 2020 r. organ odwoławczy, wniosek o przyznanie dodatku do zasiłku rodzinnego z tytułu opieki nad dzieckiem niepełnosprawnym w okresie korzystania z urlopu wychowawczego skarżąca złożyła w dniu 7 listopada 2018 r. i w świetle zebranego w sprawie materiału dowodowego brak podstaw do twierdzenia, że nastąpiło to w innym terminie. Jak wyjaśniono już powyżej, wniosek z dnia 24 sierpnia 2017 r., na który to powołuje się skarżąca, dotyczył przyznania jej innych świadczeń rodzinnych, nie zaś wymienionego dodatku do zasiłku rodzinnego. Odnosząc się zaś do faktu posiadania przez skarżącą potwierdzenia złożenia przez nią formularza wniosku z dnia 26 września 2018 r. z zaznaczonym kwadratem "ustalenie prawa do zasiłku rodzinnego oraz dodatków do zasiłku rodzinnego" należy wskazać, iż dotyczyć on mógł każdego ze świadczeń rodzinnych zawartych w tymże formularzu. Biorąc pod uwagę fakt, iż skarżąca składała w tamtym czasie wnioski o przyznanie jej także innych dodatków do zasiłku rodzinnego oraz że dnia 7 listopada 2018 r. złożyła wniosek przyznanie dodatku do zasiłku rodzinnego z tytułu opieki nad dzieckiem niepełnosprawnym w okresie korzystania z urlopu wychowawczego na syna P. K. za okres obejmujący cały rok 2017 wraz z kompletem dokumentów, nie sposób uznać, aby potwierdzenie to dotyczyło złożenia formularza wniosku o przyznanie dodatku do zasiłku rodzinnego z tytułu opieki nad dzieckiem niepełnosprawnym w okresie korzystania z urlopu wychowawczego na to samo dziecko i za identyczny okres jak we wniosku z dnia 7 listopada 2017 r. Na uwzględnienie zasługuje jednak zarzut naruszenia art. 107 § 3 k.p.a., poprzez brak odniesienia się przez organ II instancji do wszystkich twierdzeń, zarzutów oraz dowodów przedstawionych przez skarżącą w treści odwołania od decyzji organu I instancji. Faktem jest, że pomimo tego, iż w ocenie Sądu, podjęta przez organ odwoławczy decyzja jest merytorycznie słuszna, zawiera ona ustosunkowanie się jedynie do części zarzutów przedstawionych przez skarżącą w odwołaniu. Zgodnie jednak z brzemieniem art. 145 § 1 pkt 1 lit c p.p.s.a. sąd uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi inne niż dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zwrot normatywny "mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy", należy wiązać z hipotetycznymi następstwami uchybień przepisom postępowania. Oznacza to po stronie sądu konieczność ustalenia, czy w konkretnej sprawie dane uchybienie mogło spowodować wydanie orzeczenia o innej treści niż to, które rzeczywiście zostało wydane. W tym kontekście mówi się także o uprawdopodobnieniu potencjalnej możliwości odmiennego wyniku sprawy (wyrok NSA z dnia 25 listopada 2014 r., sygn. akt II FSK 1224/13). Biorąc więc pod uwagę poczynione wcześniej ustalenia, w ocenie Sądu, naruszenie przez organ odwoławczy art. 107 § 3 k.p.a. poprzez nieustosunkowanie się do wszystkich zawartych w odwołaniu zarzutów, nie mogło mieć istotnego wpływu na wynik przedmiotowej sprawy, w związku z czym brak jest podstaw do uchylenia zaskarżonej decyzji. W tym stanie rzeczy skargę należało oddalić, o czym na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzeczono w sentencji wyroku.