III SA/Łd 344/20

SENTENCJA Dnia 18 listopada 2020 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Krzysztof Szczygielski Sędziowie: Sędzia WSA Monika Krzyżaniak (spr.) Asesor WSA Małgorzata Kowalska po rozpoznaniu w dniu 18 listopada 2020 roku na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi N. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie odmowy wymiany rosyjskiego prawa jazdy na jego polski odpowiednik 1) uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] nr [...]; 2) zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. na rzecz skarżącej N. P. kwotę 200 (dwieście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. UZASADNIENIE Decyzją z [...] nr [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2018 r., poz. 2096 ze zm., dalej: "k.p.a."), art. 14 ustawy z 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (Dz. U. z 2019 r., poz. 341 ze zm.), oraz art. 1 ust. 1 ustawy z 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (Dz. U. z 2018 r., poz. 570), Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta [...] znak: [...] z [...], w sprawie odmowy wymiany rosyjskiego prawa jazdy na jego polski odpowiednik. Powyższe rozstrzygnięcie zostało wydane w oparciu o ustalony stan faktyczny i prawny: W dniu 14 października 2019 r. N. P. wystąpiła do Prezydenta Miasta [...] z wnioskiem o wymianę prawa jazdy wydanego za granicą bez sprawdzenia kwalifikacji. W ocenie strony, wymiana rosyjskiego prawa jazdy powinna odbyć się bez kontrolnego sprawdzenia z części teoretycznej. Do wniosku strona załączyła m.in. kserokopię rosyjskiego prawa jazdy kat. B, B1 nr [...] wraz z jego tłumaczeniem sporządzonym przez tłumacza przysięgłego, fotografię, dowód uiszczenia opłaty, kserokopię karty pobytu, zgodę na przetwarzanie danych osobowych w języku rosyjskim, oświadczenie o pouczeniu o odpowiedzialności karnej oraz pismo z dnia 14.10.2019 r. informujące o opłacie. Do organu wydającego uprawnienia do kierowania pojazdami wpłynęło pismo Ambasady Federacji Rosyjskiej w Rzeczypospolitej Polskiej stanowiące potwierdzenie danych i informacji zawartych w prawie jazdy N. P. Pismo to dodatkowo zawierało wyjaśnienie dotyczące wpisanego do prawa jazdy kodu "AS". Wobec rozbieżności w odniesieniu do znaczenia kodu "AS" widniejącym na ww. prawie jazdy, Prezydent Miasta [...] 16 października 2019 r., ponownie wystąpił do Ambasady Federacji Rosyjskiej w Rzeczypospolitej Polskiej o udzielenie informacji cyt.: " (...) czy zawarty w rosyjskich prawach jazdy kod "AS" w punkcie 12 dla prawa jazdy kat. B1, B należy rozumieć jako dodatkowe uprawnienie, czy jako ograniczenie w korzystaniu z uprawnienia kategorii B1?". W dniu 8 i 29 listopada 2019 r. do organu I instancji wpłynęło pismo Ambasady Federacji Rosyjskiej w Rzeczypospolitej Polskiej Wydział Konsularny z dnia 31 października 2019 No. [...], stanowiące potwierdzenie danych i informacji zawartych w przedmiotowym prawie jazdy. Prezydent Miasta [...] pismem z 13 grudnia 2019 r. poinformował stronę, iż nie zachodzą przesłanki do wymiany prawa jazdy kat. B, B1 nr [...] na dokument krajowy. N. P. pismem z dnia 15 stycznia 2020 r. wystąpiła z wnioskiem o zakończenie prowadzonego postępowania i wydanie decyzji. Prezydent Miasta [...] decyzją z [...], wydaną na podstawie art. 14 ust. 1 w związku z art. 10 ust. 1 ustawy o kierujących pojazdami oraz § 9 ust. 1 pkt 7, § 10 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury i Budownictwa z 24 lutego 2016 r. w sprawie wydawania dokumentów stwierdzających uprawnienia do kierowania pojazdami (Dz. U. z 2016 r., poz. 231 ze zm.) w związku z art. 89 Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. (Dz. U. z 1997 r. Nr 78 poz. 483 ze zm.) i art. 104 k.p.a., odmówił N. P. wymiany rosyjskiego prawa jazdy kat. B, B1 nr [...] wydanego w dniu [...], z kodem ograniczeń "AS" na dokument krajowy bez uzyskania pozytywnego wyniku egzaminu państwowego z części teoretycznej. Organ wskazał, iż wnikliwa analiza złożonych przez stronę dokumentów pozwala na stwierdzenie, że rosyjski prawo jazdy przedstawione do wymiany przez N. P. nie jest zgodne ze wzorem zawartym w konwencji wiedeńskiej opublikowanym w Dz. U. z 1988 r. Nr 5 poz. 40 i 44, jak i genewskiej opublikowanym w Dz. U. z 1959 r. Nr 54 poz. 321-323. Dokument ten nie jest bowiem koloru różowego i nie zawiera napisu w języku francuskim "Permis de conduire". Oznacza to, że dodatkowym warunkiem wymiany rosyjskiego prawa jazdy jest konieczność poddania N. P. kontrolnemu sprawdzeniu kwalifikacji i uzyskanie pozytywnego wyniku egzaminu państwowego z zakresu części teoretycznej, o czym stanowi art. 14 ust. 1 ustawy o kierujących pojazdami. Prezydent podkreślił, ze względu na ogólną zasadę praworządności wyrażoną w art. 7 Konstytucji RP, zgodnie z którą organy administracji działają na podstawie i w granicach prawa oraz w art. 6 k.p.a. który stanowi, iż organy administracji publicznej działają na podstawie przepisów prawa, to brak opublikowania w dzienniku ustaw zmian do konwencji wiedeńskiej uniemożliwia organowi wydającemu uprawnienia do kierowania pojazdami stosowania nowelizacji Konwencji o ruchu drogowym sporządzonej w Wiedniu w dniu 8 listopada 1968 r. Od powyższej decyzji strona wniosła odwołanie podnosząc, iż do zagranicznego prawa jazdy należy przepisać jedynie te ograniczenia, które są zawarte wart. 13 ust. 5 ustawy o kierującej pojazdami. Wszelkie pozostałe ograniczenia powinny być traktowane, w ten sposób, że obowiązują jedynie na terytorium kraju wydającego prawo jazdy. Kod "AS" z powodu, którego odmówiono wymiany prawa jazdy nie zawiera się w ograniczeniach wymienionych w art. 13 ust. 5 ustawy o kierujących pojazdami i z tego powodu nie ma obowiązku jego umieszczania na prawie jazdy. Ponadto zgodnie z potwierdzeniem otrzymanym od Ambasady Federacji Rosyjskiej z dnia 26.11.2019 r. wynika, że kod "AS" powinien być traktowany jako coś dodatkowego, a nie jako ograniczenie. Ponadto odwołująca podniosła, że w 2011 r. dokonano zmian w konwencji wiedeńskiej, zgodnie z którymi prawo jazdy strony odwołującej jest zgodne z załącznikiem nr 6 po nowelizacji. Z posiadanej przez stronę wiedzy, Polska nie wnosiła zastrzeżeń/sprzeciwu do poczynionych zmian, a zatem organy polskie powinny te zmiany respektować. W ocenie strony nie może być tak, że obywatel innego kraju jest poszkodowany z powodu, że polska strona nie dopełniła wszelkich czynności, które umożliwiłyby wprowadzenie zmian do konwencji w obrót prawny. Strona zaznaczyła również, że od zmian w konwencji upłynęło 9 lat, a strona polska do tej pory nie przetłumaczyła nowej konwencji wiedeńskiej i nie ogłosiła jej w dzienniku ustaw. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] rozpatrując powyższe odwołanie uznało, że nie zasługuje ono na uwzględnienie i utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję Prezydenta Miasta [...]. Organ II instancji w pierwszej kolejności wskazał na treść art. 14 ust. 1 ustawy o kierujących pojazdami, który stanowi, iż osoba posiadająca ważne krajowe prawo jazdy wydane za granicą może, na swój wniosek, otrzymać prawo jazdy odpowiedniej kategorii, za opłatą, o której mowa wart. 10 ust. 1, oraz po uiszczeniu opłaty ewidencyjnej, po zwrocie zagranicznego dokumentu organowi wydającemu prawo jazdy. Jeżeli prawo jazdy wydane za granicą nie jest określone w konwencjach o ruchu drogowym, o których mowa w art. 4 ust. 1 pkt 2 lit. a i b, dodatkowym warunkiem otrzymania polskiego prawa jazdy jest złożenie z wynikiem pozytywnym części teoretycznej egzaminu państwowego i przedstawienie uwierzytelnionego tłumaczenia zagranicznego dokumentu. Warunek ten nie dotyczy krajowego prawa jazdy wydanego w państwie członkowskim Unii Europejskiej, Konfederacji Szwajcarskiej, państwie członkowskim Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) - stronie umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym lub w Zjednoczonym Królestwie Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej. Organ wskazał dalej, że przez konwencje o ruchu drogowym, o których mowa w art. 4 ust. 1 pkt 2 lit. a i b ww. ustawy, należy rozumieć: 1/ międzynarodowe prawo jazdy, określone w Konwencji o ruchu drogowym, podpisanej w Genewie dnia 19 września 1949 r. (Dz. U. z 1959 r. poz. 321 i 322), 2/ krajowe lub międzynarodowe prawo jazdy, określone w Konwencji o ruchu drogowym, sporządzonej w Wiedniu dnia 8 listopada 1968 r. (Dz. U. z 1988 r. nr 5, poz. 40). Jednocześnie organ podkreślił, iż Konwencja o ruchu drogowym sporządzona w Wiedniu dnia 8 listopada 1968 r. została przez Polskę ratyfikowana i następnie opublikowana w Dzienniku Ustaw z 1988 r. Nr 5, poz. 40. Powołując brzmienie załącznika nr 6 ww. Konwencji organ wskazał, że przedstawione przez N. P. prawo jazdy kategorii: B, B1 nr 78 25 549847 nie spełnia powyższych warunków, albowiem dokument ten nie jest koloru różowego oraz nie zawiera napisu w języku francuskim: "Permis de conduire". Samorządowe Kolegium Odwoławcze opowiadając się za stanowiskiem przywołanym przez Prezydenta Miasta [...] podniosło, że organy administracji publicznej działają na podstawie przepisów prawa, co wynika zarówno z Kodeksu postępowania administracyjnego (art. 6), ale i również z ustawy zasadniczej - art. 7 Konstytucji RP. Takim przepisem prawa ewidentnie jest umowa międzynarodowa, z tym, że musi być ona ratyfikowana (zatwierdzona) oraz podana do publicznej wiadomości poprzez jej ogłoszenie w dzienniku ustaw. Zgodnie bowiem z art. 91 ust. 1 Konstytucji RP, ratyfikowana umowa międzynarodowa, po jej ogłoszeniu w Dzienniku Ustaw Rzeczypospolitej Polskiej, stanowi część krajowego porządku prawnego i jest bezpośrednio stosowana, chyba że jej stosowanie jest uzależnione od wydania ustawy. W dalszej kolejności organ II instancji wskazał na ustawę z dnia 14 kwietnia 2000 r. o umowach międzynarodowych (Dz. U. nr 39, poz. 443), która w art. 12 ust. 1 stanowi, iż związanie Rzeczypospolitej Polskiej umową międzynarodową wymaga zgody wyrażonej w drodze ratyfikacji lub przez zatwierdzenia. Ratyfikowana umowa międzynarodowa wraz z dotyczącymi jej oświadczeniami rządowymi oraz umowa międzynarodowa, o której mowa w art. 13 ust. 2 pkt 1 oraz pkt 2 i 3, o ile stanowi umowę wykonawczą w stosunku do ratyfikowanej umowy międzynarodowej lub zmienia ratyfikowaną umowę międzynarodową, jest ogłaszana niezwłocznie wraz z dotyczącymi jej oświadczeniami rządowymi, a w przypadku konieczności dokonania tłumaczenia - również z tekstem tego tłumaczenia na język polski, w Dzienniku Ustaw Rzeczypospolitej Polskiej (art. 18 ust. 1). W kwestii natomiast zmiany zakresu obowiązywania umowy międzynarodowej organ powołał art. 23 oraz 25 ww. ustawy. Odnosząc wskazane przepisy do poniesionej przez stronę zmiany załącznika nr 6 ww. Konwencji o ruchu drogowym, organ odwoławczy stwierdził, że w polskim systemie źródeł prawa zmiana ta nie może obowiązywać, bowiem nie została zachowana wyżej przywołana procedura jej wprowadzenia (włącznie z publikacją w Dzienniku Ustaw), co w konsekwencji stanowi o stosowaniu przedmiotowej Konwencji w dotychczasowym brzmieniu. Dlatego też, skoro przedstawione przez N. P. prawo jazdy kategorii: B, B1 nr [...] nie jest zgodne z wzorem prawa jazdy określonym załącznikiem nr 6 do ww. Konwencji i N. P. wniosła o wymianę przedłożonego prawa jazdy bez złożenia z wynikiem pozytywnym części teoretycznej egzaminu państwowego, to oczywistym jest - zdaniem Kolegium - że organ I instancji nie mógł wydać innej decyzji niż odmowa dokonania wymiany przedłożonego dokumentu prawa jazdy na dokument krajowy. Organ II instancji powołał przy tym treść § 9 ust. 1 pkt 7, § 10 ust. 1 pkt 2 oraz § 10 ust. 2 pkt 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury i Budownictwa z dnia 24 lutego 2016 r. w sprawie wydawania dokumentów stwierdzających uprawnienia do kierowania pojazdami. Kolegium zauważyło, iż niezależnie od powyższego, przedłożone przez N. P. prawo jazdy nr [...] obejmuje kategorie: "B" i "B1", przy czym dla kategorii B1 zastosowano ograniczenie (kolumna 12) w postaci kodu AS. Zgodnie z informacją Ambasady Federacji Rosyjskiej w Rzeczypospolitej Polskiej przekazaną pismem z dnia 31 października 2019r. Nr 3013/Ko (powieloną w piśmie z dnia 26 listopada 2019 r., Nr 3306/Ko) cyt.: "Wpis "AS" do w/w prawa jazdy oznacza "AUTOMOTIVE STEERING" czyli samochodowy typ układu sterowania (koło sterowe), dokładnie - mając taką adnotację w prawie jazdy kierowca może kierować motocyklem albo trzycyklem z kołem sterowym typu samochodowego. Odpowiednio, znak "AS" jest przyznawany kierowcom, którzy mają tylko kategorię B otwartą z podkategorią "B1" bez kategorii "A", a znak "MS" jest przyznawany kierowcom z otwartą kategorią "A" i podkategorii "A1" bez otwartej kategorii "B" i odpowiadająca jej podkategorii". Organ wskazał, że zgodnie natomiast z informacją Ministerstwa Spraw Zagranicznych Federacji Rosyjskiej z dnia 11 października 2017 r. (Nr 11793/H/3 ED), cyt.: "Zgodnie z rozporządzeniem Ministerstwa Spraw Wewnętrznych Federacji Rosyjskiej z 20 października 2015 r. nr 995 "O zatwierdzeniu Regulaminu Administracyjnego Ministerstwa Spraw Wewnętrznych Federacji Rosyjskiej, dotyczącego świadczenia usługi państwowej w postaci przeprowadzania egzaminów na prawo jazdy i wydawania praw jazdy" (zarejestrowano w Ministerstwie Sprawiedliwości Rosji 21 marca 2016 r. nr 41477); • przy posiadaniu prawa jazdy kategorii "A" i braku kategorii "B" w punkcie 12 podkategorii "B1" wpisywana jest uwaga "MS", potwierdzająca prawo kierowania pojazdami podkategorii "B1" wyłącznie czterokołowcem lekkim lub motorowerem; • przy posiadaniu prawa jazdy kategorii "B" i braku kategorii "A" w punkcie 12 podkategorii "B1" wpisywana jest uwaga "AS", potwierdzająca występowanie ograniczeń w prowadzeniu pojazdów podkategorii "B1" z czterokołowcem lekkim i motorowerem; • przy posiadaniu kategorii "A" i "B" w punkcie 12 podkategorii "B1" uwagi nie są wpisywane." Nie budzi zatem w ocenie organu odwoławczego wątpliwości, iż powyższe próby rozkodowania kodu "AS" są zupełnie odmienne, co ma doniosłe znaczenie. Organ II instancji powołując treść art. art. 13 ust. 5 i art. 14 ust. 2 ustawy o kierujących pojazdami oraz § 10 ust. 6 pkt. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury i Budownictwa w sprawie wydawania dokumentów stwierdzających uprawnienia do kierowania pojazdami, wskazał, że organ wydający uprawnienia do kierowania pojazdami zobowiązany jest do wydania prawa jazdy, o ile odpowiada ono kategoriom posiadanym w dotychczasowym prawie jazdy lub kategoriom równoważnym. Przy czym - niezależnie od tego, które znaczenie kodu "AS" będzie dokładnie odpowiadało rzeczywistości - w żaden sposób nie jest spornym, iż ograniczenie to nie jest znane polskiemu systemowi prawnemu (nie ma analogicznego ograniczenia), co wprost wynika z rozporządzenia Ministra Infrastruktury i Budownictwa z 20 maja 2016 r. w sprawie wzorów dokumentów stwierdzających uprawnienia do kierowania pojazdami (Dz. U. z 2016 r. poz. 702). Niemniej jednak - w ocenie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] - rozbieżności w tym zakresie i brak ich ostatecznego wyjaśnienia nie mają znaczenia wpływającego na podjęte rozstrzygnięcie. Skoro bowiem N. P. przedstawiła prawo jazdy, które nie jest zgodne z wzorem prawa jazdy określonym załącznikiem nr 6 do ww. Konwencji oraz wniosła o wymianę przedłożonego prawa jazdy bez złożenia z wynikiem pozytywnym części teoretycznej egzaminu państwowego - co jest warunkiem koniecznym do wymiany przedmiotowego dokumentu na krajowe prawo jazdy, to oczywistym jest, że kwestia rozbieżności znaczenia kodu "AS" ma w tym momencie co najwyżej drugorzędne znaczenie, które ostatecznie pozostaje bez wpływu na rozstrzygnięcie odmawiające dokonania wymiany tego dokumentu. W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi N. P. powołując treść art. 13 ust. 5 i art. 14 ust. 2 ustawy o kierujących pojazdami, wskazała, że z powyższych przepisów wynika, iż do zagranicznego prawa jazdy należy przepisać jedynie te ograniczenia, które są zawarte w art. 13 ust. 5 ustawy o kierującej pojazdami. Wszelkie pozostałe ograniczenia powinny być traktowane tak, że obowiązują jedynie na terytorium kraju wydającego prawo jazdy, tak samo jak kody powyżej 100 o których mowa w Dyrektywie 2006/126/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 20 grudnia 2006 r. Kod "AS" z powodu, którego odmówiono wymiany prawa jazdy nie zawiera się w ograniczeniach wymienionych w art. 13 ust 5 ustawy o kierujących pojazdami i z tego powodu nie ma obowiązku jego umieszczania na prawie jazdy. Zarówno w przepisach zawartych w Konwencji wiedeńskiej jest zapis: jeżeli ważność prawa jazdy jest uzależniona od zawartej w nim specjalnej adnotacji, że posiadacz powinien używać określonych przyrządów lub że pojazd powinien mieć określone urządzenia ze względu na inwalidztwo kierującego, prawo jazdy będzie uznane za ważne tylko wówczas, gdy warunki te będą zachowane. Dodatkowo strona podniosła, że we wniosku z 14.10.2019 r. ubiegała się o dokonanie wymiany prawa jazdy jedynie kat. B, a nie kat. B1, której dotyczy kod "AS". Wobec tego uprawnienia kat. AM, B1, które by otrzymała podczas wymiany byłyby kategoriami wynikowymi, które przyznawane są na podstawie polskich przepisów. Ponadto zgodnie z potwierdzeniem otrzymanym od Ambasady Federacji Rosyjskiej z dnia 26.11.2019 r. wynika, że kod "AS" powinien być traktowany jako coś dodatkowego, a nie jako ograniczenie. Wpis "AS" oznacz "Automotive Steering" czyli samochody: typ układu sterowania (koło sterowe), dokładnie mając taką adnotację w prawie jazdy kierowca może kierować motocyklem albo trycyklem z kołem sterowym typu samochodowego. Znak "AS" jest przyznawany kierowcom, którzy mają tylko kategorię "B" otwartą z podkategorią "B1" bez kategorii "A". Skarżąca odnosząc się następnie do treści art. 14 ust. 1 ustawy o kierujących pojazdami a także załącznika nr 6 Konwencji o ruchu drogowym sporządzonej w Wiedniu w dniu 8 listopada 1968 r. wskazała, że istotnym dla sprawy jest fakt, iż w roku 2011 dokonano zmian w Konwencji Wiedeńskiej, zgodnie z którymi prawo jazdy strony skarżącej jest zgodne z zał. nr 6 konwencji po zmianach i nie musi być koloru różowego, jak również nie musi zawierać napisu w języku francuskim "Permie de conduire", a jedynie na przedniej stronie prawa jazdy winien znajdywać się napis "Prawo Jazdy" w języku ojczystym kraju, w którym wydano prawo jazdy, a także nazwa i/lub wyróżniający symbol kraju, który wydał prawo jazdy. Strona wskazała, że zarówno organ wydający uprawnienia do kierowania pojazdami jak i Samorządowe Kolegium Odwoławcze w swoim uzasadnieniu powołuje się na ustawę z dnia 14 kwietnia 2000 r. o umowach międzynarodowych, w której to jest mowa m. in., iż zmiana zakresu obowiązywania umowy międzynarodowej dotycząca umowy ratyfikowanej za zgodą, o której mowa w art. 89 ust. 1 i art. 90 Konstytucji RP, wymaga uprzedniej zgody wyrażonej w ustawie. Z posiadanej przez stronę wiedzy, Polska nie wnosiła zastrzeżeń/sprzeciwu do poczynionych zmian w Konwencji Wiedeńskiej, a za tym nie ma podstawy dla której strona Polska nie wypełniła warunków określonych w powyższej ustawie. W ocenie skarżącej, nie może być tak, że obywatel innego kraju jest poszkodowany z powodu, że Polska strona nie dopełniła wszelkich czynności, które umożliwiłyby wprowadzenie powyższych zmian w konwencji do obrotu prawnego. Strona zaznaczyła również, że od zmian w konwencji upłynęło 9 lat, a strona Polska do tej pory nie przetłumaczyła nowej Konwencji Wiedeńskiej i nie ogłosiła jej w dzienniku ustaw. Skarżąca podkreśliła, iż Federacja Rosyjska jest stroną Konwencji o ruchu drogowym podpisanej w Wiedniu w 1968 r. i mając na uwadze zmiany wprowadzone w 2011 roku, dostosowała swoje dokumenty do wytycznych po zmianie. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] wniosło o jej oddalenie i podtrzymało argumentację wyrażoną w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Na wstępie wyjaśnić należy, iż sprawę rozpoznano na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 15zzs⁴ ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 poz. 374 ze zm.). Zgodne z tym przepisem, przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a przeprowadzenie wymaganej przez ustawę rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących i nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Na posiedzeniu niejawnym w tych sprawach sąd orzeka w składzie trzech sędziów. Niniejsza sprawia została przekazana do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym na podstawie zarządzenia Przewodniczącego Wydziału III z 26 października 2020 r. (k. 26 akt sądowych) w związku z intensyfikacją rozwoju epidemii COVID-19 (na dzień 26.10.2020 r. zanotowano 10 241 nowych przypadków zachorowań oraz 45 zgonów) i wprowadzeniem dodatkowych ograniczeń, nakazów i zakazów związanych z objęciem całego kraju strefą czerwoną, jak również w oparciu o zarządzenie nr 29/2020 Prezesa Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z 19 października 2020 r. Informacja o odwołaniu rozpraw w WSA w Łodzi została przekazana stronie skarżącej pismem z 26.10.2020 r., natomiast organowi w rozmowie telefonicznej z dnia 21.10.2020 r. (k. 27 i 28 akt sądowych). Skarga zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 2167) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości, przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W tym zakresie kontrola sądowoadministracyjna sprowadza się do zbadania, czy organy administracji wydając zaskarżoną decyzję nie naruszyły przepisów prawa w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Ocena sprawy dokonywana jest według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tego orzeczenia, na podstawie materiału dowodowego zebranego w toku postępowania administracyjnego. Sąd nie jest przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2012 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j. Dz. U. 2019 r. poz. 2325, dalej zwanej: p.p.s.a.). Uwzględnienie skargi następuje w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a.). Sąd może więc wyeliminować z obrotu prawnego zaskarżony akt także z powodów, które w skardze nie zostały podniesione, a stanowią o wydaniu aktu z naruszeniem prawa. Skarga podlega natomiast oddaleniu w przypadku braku uzasadnionych podstaw zaskarżenia (art. 151 p.p.s.a.). Przedmiotem skargi w niniejszej sprawie jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z [...] nr [...] utrzymująca w mocy decyzję Prezydenta Miasta [...] z [...] w przedmiocie odmowy wymiany rosyjskiego prawa jazdy wydanego dla N. P. na jego polski odpowiednik, bez uzyskania pozytywnego wyniku egzaminu państwowego z części teoretycznej. Stan faktyczny w zakresie istotnym dla jej rozstrzygnięcia jest niesporny i nie budzi wątpliwości. W ocenie SKO przedstawione do wymiany prawo jazdy nie spełnia warunku koniecznego do jego wymiany na polskie prawo jazdy - nie jest koloru różowego, oraz nie zawiera napisu w języku francuskim "Permis de conduire", a zatem nie odpowiada wzorowi zawartemu w konwencjach wiedeńskiej i genewskiej. Ponadto w ocenie organu, przedmiotowe prawo jazdy zawiera kod "AS", który zgodnie z art. 13 ust. 5 ustawy o kierujących pojazdami nie posiada polskiego odpowiednika. Podstawę prawną rozstrzygnięcia stanowią przepisy ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 341, dalej: "u.k.p."), Konwencji o ruchu drogowym podpisanej w Wiedniu dnia 8 listopada 1968 r. (Dz. U. z 1998 r. nr 5 poz. 40 i 44), która została ratyfikowana przez nasz kraj 1 czerwca 1984 r. (dalej: konwencja wiedeńska) oraz rozporządzenia Ministra Infrastruktury i Budownictwa z dnia 24 lutego 2016 r. w sprawie wydawania dokumentów stwierdzających uprawnienia do kierowania pojazdami (Dz. U. 2016, poz. 231). Dokumenty potwierdzające posiadanie uprawnień do kierowania pojazdami wymienia art. 4 ust. 1 u.k.p. Z treści powyższego przepisu wynika, że dokumentem stwierdzającym posiadanie uprawnienia do kierowania motorowerem, pojazdem silnikowym lub zespołem pojazdów składającym się z pojazdu silnikowego i przyczepy lub naczepy jest: 1/ wydane w kraju: a) prawo jazdy, b) pozwolenie wojskowe, c) międzynarodowe prawo jazdy; 2/ wydane za granicą: a) międzynarodowe prawo jazdy, określone w Konwencji o ruchu drogowym, podpisanej w Genewie dnia 19 września 1949 r. (Dz. U. z 1959 r. poz. 321 i 322), b) krajowe lub międzynarodowe prawo jazdy, określone w Konwencji o ruchu drogowym, sporządzonej w Wiedniu dnia 8 listopada 1968 r. (Dz. U. z 1988 r. poz. 40 i 44), c) krajowe prawo jazdy wydane w innym państwie członkowskim Unii Europejskiej, Konfederacji Szwajcarskiej lub państwie członkowskim Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) - stronie umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym, d) krajowe prawo jazdy określone w umowie międzynarodowej, której stroną jest Rzeczpospolita Polska (art. 4 ust. 1 pkt 2 u.k.p.); 3/ zagraniczny dokument wojskowy, określony w umowach międzynarodowych, których stroną jest Rzeczypospolita Polska. Gdy chodzi zatem o wymienione w treści powyższego przepisu dokumenty, to mimo, iż wystawiane są w różnych państwach, potwierdzają posiadanie na obszarze RP uprawnień do kierowania pojazdami określonej w nich kategorii. Rodzaje kategorii praw jazdy określone zostały w art. 6 ust. 1 u.k.p., który stanowi m.in., że prawo jazdy stwierdza posiadanie uprawnienia do kierowania: 1/ kategorii AM: a) motorowerem, b) czterokołowcem lekkim; (...) 5/ kategorii B1: a) czterokołowcem, b) pojazdami określonymi dla prawa jazdy kategorii AM; 6/ kategorii B: a) pojazdem samochodowym o dopuszczalnej masie całkowitej nieprzekraczającej 3,5t, z wyjątkiem autobusu i motocykla, b) zespołem pojazdów złożonym z pojazdu, o którym mowa w lit. a, oraz z przyczepy lekkiej, c) zespołem pojazdów złożonym z pojazdu, o którym mowa w lit. a, oraz z przyczepy innej niż lekka, o ile łączna dopuszczalna masa całkowita zespołu tych pojazdów nie przekracza 4250 kg, z zastrzeżeniem ust. 2, d) pojazdami określonymi dla prawa jazdy kategorii AM (...). Jak stanowi § 10 ust. 6 pkt 1 ppkt d i e, pkt 2, 3 i 4 rozporządzenia Ministra Infrastruktury i Budownictwa z dnia 24 lutego 2016 r., prawo jazdy w przypadkach, o których mowa w § 9, wydaje się odpowiednio: 1) w zakresie kategorii objętych pozytywnym wynikiem egzaminu państwowego oraz dodatkowo wydając prawo jazdy w zakresie kategorii: (d) B1 – nadaje się uprawnienia w zakresie prawa jazdy kategorii AM, (e) B – nadaje się uprawnienia w zakresie prawa jazdy kategorii B1 i AM, 2) w zakresie kategorii posiadanych w dotychczasowym prawie jazdy lub w zakresie kategorii równoważnych w posiadanym prawie jazdy oraz kategorii niższych; 3) po zwrocie przez osobę dotychczas posiadanego prawa jazdy; 4) w zakresie kategorii objętych pozytywnym wynikiem egzaminu państwowego oraz kategorii posiadanych w dotychczasowym prawie jazdy i nieobjętych zakresem tego egzaminu, z zastrzeżeniem pkt 1. Stosownie do treści art. 4 ust. 2 zd. 1 u.k.p., kierowca może posiadać tylko jedno ważne prawo jazdy, przy czym art. 4 ust. 2 u.k.p. nie dotyczy jednak międzynarodowego prawa jazdy, co oznacza, że można posiadać jednocześnie ważne prawo jazdy oraz międzynarodowe prawo jazdy. W ocenie Sądu nie ulega wątpliwości, iż w rozpoznawanej sprawie skarżąca legitymuje się dokumentem stwierdzającym jej uprawnienia do kierowania pojazdami, o jakim mowa w art. 4 ust. 1 pkt 2 lit b. ustawy o kierujących pojazdami, tj. krajowym prawem jazdy określonym w Konwencji o ruchu drogowym, podpisanej w Wiedniu, wydanym przez właściwy organ Federacji Rosyjskiej. Zarówno Rosja jak i Rzeczypospolita Polska są stronami tej Konwencji. Skarżąca posiadająca pozwolenie na pobyt na terytorium RP, wystąpiła o wymianę posiadanego rosyjskiego dokumentu prawa jazdy na jego polski odpowiednik. Zgodnie z art. 41 ust. 1 konwencji wiedeńskiej, umawiające się Strony uznają: a) każde krajowe prawo jazdy, sporządzone w ich języku narodowym lub w jednym z ich języków narodowych, a jeżeli nie jest sporządzone w takim języku, to, do którego jest dołączony uwierzytelniony przekład; b) każde krajowe prawo jazdy zgodne z postanowieniami załącznika 6 do niniejszej konwencji oraz c) każde międzynarodowe prawo jazdy zgodne z postanowieniami załącznika 7 do niniejszej konwencji, jako uprawniające na ich terytoriach do kierowania pojazdem, który należy do kategorii wymienionych w prawie jazdy, pod warunkiem że prawo jazdy jest nadal ważne oraz że zostało wydane przez inną Umawiającą się Stronę lub jeden z jej organów terenowych albo przez stowarzyszenie upoważnione do tego przez tę inną Umawiającą się Stronę lub jeden z jej organów terenowych. Postanowień niniejszego ustępu nie stosuje się do praw jazdy osób uczących się kierowania pojazdami. Przy rozpatrywaniu sprawy należy mieć zatem na uwadze, że przepisy ustawy o kierujących pojazdami realizują założenia konwencji wiedeńskiej, m.in. art. 41, z którego wynika wzajemne uznawanie "każdego krajowego prawa jazdy" przez państwa będące stroną konwencji, stanowiąc wywiązanie się z przyjętych przez Państwo Polskie zobowiązań międzynarodowych. Pojęcie "prawo jazdy", jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 21 marca 2017 r. sygn. I OSK 1686/15 (LEX nr 2258297), występuje w dwóch znaczeniach. Po pierwsze, oznacza ono uprawnienie do prowadzenia pojazdów mechanicznych określonego rodzaju. Po drugie, używane jest ono na określenie dokumentu urzędowego potwierdzającego posiadanie przez jego posiadacza uprawnienia do prowadzenia pojazdów wskazanych w nim kategorii. Zdaniem Sądu, w rozpoznawanej sprawie nie powinno budzić wątpliwości, jakiej kategorii uprawnienia posiada skarżąca i jakie pojazdy ma prawo prowadzić. Skarżąca posiada uprawnienia do prowadzenia pojazdów kat. "B" i "B1" ale z wyłączeniem uprawnień do prowadzenia czterokołowca lekkiego i motoroweru, co wynika z uwagi "AS" w złożonym rosyjskim prawie jazdy. Stosownie bowiem do powołanej przez Kolegium informacji Ministerstwa Spraw Zagranicznych Federacji Rosyjskiej z dnia 11 października 2017 r. (Nr 11793/H/3 ED), cyt.: "Zgodnie z rozporządzeniem Ministerstwa Spraw Wewnętrznych Federacji Rosyjskiej z 20 października 2015 r. nr 995 O zatwierdzeniu Regulaminu Administracyjnego Ministerstwa Spraw Wewnętrznych Federacji Rosyjskiej, dotyczącego świadczenia usługi państwowej w postaci przeprowadzania egzaminów na prawo jazdy i wydawania praw jazdy (zarejestrowano w Ministerstwie Sprawiedliwości Rosji 21 marca 2016 r. nr 41477): • przy posiadaniu prawa jazdy kategorii "A" i braku kategorii "B" w punkcie 12 podkategorii "B1" wpisywana jest uwaga "MS", potwierdzająca prawo kierowania pojazdami podkategorii "B1" wyłącznie czterokołowcem lekkim lub motorowerem; • przy posiadaniu prawa jazdy kategorii "B" i braku kategorii "A" w punkcie 12 podkategorii "B1" wpisywana jest uwaga "AS", potwierdzająca występowanie ograniczeń w prowadzeniu pojazdów podkategorii "B1" z czterokołowcem lekkim i motorowerem; • przy posiadaniu kategorii "A" i "B" w punkcie 12 podkategorii "B1" uwagi nie są wpisywane." W ustawie o kierujących pojazdami do prowadzenia takich pojazdów wymagane są zatem uprawnienia kategorii "AM" (zob. wyrok WSA w Łodzi z 24.04.2019 r. sygn. akt III SA/Łd 142/19 oraz wyrok NSA z 16.06.2020 r., sygn. I OSK 2062/19). Szczegółowo kwestię możliwości wymiany prawa jazdy uzyskanego przez skarżącą za granicą – na polskie krajowe prawo jazdy, normuje art. 14 ust. 1 u.k.p., który stanowi, że osoba posiadająca ważne krajowe prawo jazdy wydane za granicą może, na swój wniosek, otrzymać prawo jazdy odpowiedniej kategorii. Jeżeli prawo jazdy wydane za granicą nie jest określone w konwencjach o ruchu drogowym, o których mowa w art. 4 ust. 1 pkt 2 lit. a i b dodatkowym warunkiem uzyskania polskiego prawa jazdy jest złożenie z wynikiem pozytywnym części teoretycznej egzaminu państwowego i przedstawienie uwierzytelnionego tłumaczenia zagranicznego dokumentu. Warunek ten nie dotyczy krajowego prawa jazdy wydanego w państwie członkowskim Unii Europejskiej, Konfederacji Szwajcarskiej lub państwie członkowskim Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) – stronie umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym. W związku z tym przesłanki do otrzymania przez skarżącą polskiego odpowiednika posiadanego przez nią rosyjskiego prawa jazdy są następujące: - musi złożyć wniosek o wymianę dokumentu, - posiadane przez nią prawo jazdy wydane za granicą musi być ważne, - musi uiścić opłaty tj. opłatę, o której mowa w art. 10 ust. 1 oraz ewidencyjną, - zwrócić zagraniczny dokument organowi wydającemu prawo jazdy Dokument prawa jazdy wydany przez organ Federacji Rosyjskiej, o którego wymianę wnioskowała skarżąca został wymieniony w art. 4 ust. 1 pkt 2 lit. b ustawy o kierujących pojazdami, a zatem dodatkowy wymóg wskazany w tym przepisie, złożenia z wynikiem pozytywnym części teoretycznej egzaminu państwowego i przedstawienia uwierzytelnionego tłumaczenia dokumentu, skarżącej nie dotyczył. Art. 14 ust. 1 u.k.p. określa zatem uprawnienie strony do otrzymania, po spełnieniu przesłanek wskazanych w tym przepisie, polskiego odpowiednika posiadanego przez nią - w tym przypadku - rosyjskiego prawa jazdy. Prawu wnioskodawcy odpowiada więc z drugiej strony obowiązek organu. W żadnym razie zawarte w art. 14 ust. 1 sformułowanie "Osoba /.../ może, na swój wniosek otrzymać prawo jazdy odpowiedniej kategorii" nie oznacza, że decyzja wydawana na podstawie tego przepisu jest decyzją uznaniową. Przeciwnie, skoro przepis przyznaje stronie prawo, po spełnieniu wskazanych w nim przesłanek, do uzyskania polskiego odpowiednika posiadanego ważnego krajowego prawa jazdy wydanego za granicą, to gdy zostaną one spełnione, organ ma obowiązek wydania decyzji pozytywnej dla strony. Wskazać równocześnie trzeba na treść art. 14 ust. 2 u.k.p., który stanowi, że jeżeli prawo jazdy wydane za granicą zawiera ograniczenie, o którym mowa w art. 13 ust. 5, ograniczenie to uwzględnia się w wydawanym prawie jazdy. Art. 14 ust. 2 u.k.p., nakazuje organowi uwzględnienie w wydawanym prawie jazdy ograniczeń, jeżeli prawo jazdy wydane za granicą ograniczenie takie zawiera. Ustawodawca określił także czego wymagania lub ograniczenia wpisywane do dokumentu prawa jazdy mogą dotyczyć. Zostały one wskazane w art. 13 ust. 5. u.k.p. który stanowi, że wymagania lub ograniczenia mogą dotyczyć 1) stosowania: a) korekty lub ochrony wzroku, b) korekty słuchu, c) protezy lub szyny ortopedycznej; 2) możliwości ograniczonego korzystania z pojazdu; 3) konieczności modyfikacji lub dostosowania pojazdu; 4) ograniczenia uprawnienia do kierowania wskazanymi pojazdami; 5) dodatkowego oznakowania pojazdu; 6) terminu ważności prawa jazdy; 7) ograniczenia uprawnienia do kierowania wyłącznie pojazdem wyposażonym w blokadę alkoholową, o której mowa w art. 2 pkt 84 ustawy z 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym. Przepis ten przewiduje zatem w pkt 4 możliwość uwzględnienia ograniczeń w zakresie uprawnień do kierowania wskazanymi pojazdami, co w przypadku skarżącej oznacza, że wydawany jej dokument polskiego prawa jazdy powinien uwzględniać, że nie posiada ona uprawnienia do kierowania kategorii "AM" czterokołowcem lekkim i motorowerem. W art. 20 ust. 1 u.k.p. zawarta została delegacja dla ministra właściwego do spraw transportu w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw informatyzacji oraz ministrem właściwym do spraw wewnętrznych do określenia w drodze rozporządzenia: 1) wzorów dokumentów stwierdzających uprawnienia do kierowania pojazdami oraz ich opisu; 2) szczegółowych warunków wydawania i zatrzymywania dokumentów stwierdzających uprawnienia do kierowania pojazdami, cofania i przywracania uprawnień do kierowania pojazdami, a także szczegółowych czynności organów i innych jednostek z tym związanych oraz wzorów dokumentów stosowanych w tych sprawach; Uzasadniając odmowę uwzględnienia wniosku skarżącej organ powołuje się na przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury i Budownictwa z 24 lutego 2016 r. w sprawie wydawania dokumentów stwierdzających uprawnienia do kierowania pojazdami (Dz. U. z 2016 poz. 213 ze zm.), wydanego na podstawie art. 20 ust. 1 pkt 2 u.k.p. Paragraf 10 ust. 6 pkt 2 rozporządzenia stanowi, że prawo jazdy w przypadkach, o których mowa w § 9 (w tym m.in. w przypadku złożenia wymaganych dokumentów przez osobę ubiegającą się o wymianę prawa jazdy wydanego za granicą przez państwo – stronę konwencji o ruchu drogowym) wydaje się odpowiednio w zakresie kategorii posiadanych w dotychczasowym prawie jazdy lub w zakresie kategorii równoważnych w posiadanym prawie jazdy oraz kategorii niższych. Oznacza to, zdaniem SKO, że organ wydający uprawnienia do kierowania pojazdami zobowiązany jest do wydania prawa jazdy w zakresie kategorii posiadanych w dotychczasowym prawie jazdy lub w zakresie kategorii równoważnych. Skoro przepisy rozporządzenia nie przewidują kodu ograniczającego prowadzenie pojazdów podkategorii B1 z czterokołowcem lekkim i motorowerem, to zdaniem organu, brak jest podstaw do wymiany dokumentu skarżącej. W ocenie Sądu stanowisko organów nie zasługuje na aprobatę. Podkreślić trzeba, że przepisy rozporządzenia nie mogą zmieniać zapisów ustawy i ograniczać uprawnień strony jakie z ustawy i umowy międzynarodowej dla niej wynikają. Art. 92 ust. 1 Konstytucji RP stanowi, że rozporządzenia są wydawane przez organy wskazane w Konstytucji, na podstawie szczegółowego upoważnienia zawartego w ustawie i w celu jej wykonania. Wykonawczy wobec ustawy charakter rozporządzenia powoduje, że nie może ono wprowadzać regulacji, które uniemożliwiają wykonanie jej postanowień. Rozporządzenie ma jedynie odciążyć ustawodawcę od wydawania regulacji szczegółowych i o charakterze technicznym. W rozpatrywanej sprawie, w ocenie Sądu, zostały spełnione przesłanki wynikające z treści art. 14 ust. 1 u.k.p. i art. 41 Konwencji uprawniające do wymiany skarżącej rosyjskiego prawa jazdy na polski odpowiednik. Na tle wskazanych powyżej przepisów nie przewidziano możliwości wydania decyzji odmownej, w sytuacji wątpliwości w zakresie postanowień dotyczących ograniczeń przypisanych do określonych kategorii pojazdów. Ponieważ przepis art. 13 ust. 5 u.k.p. pozwala na wydanie prawa jazdy z uwzględnieniem posiadanego ograniczenia i wobec powyższego, skoro rosyjskie prawo jazdy skarżącej zawiera ograniczenie do prowadzenia czterokołowców lekkich i motorowerów – kod "AS" z pozycji 12 dokumentu skarżącej, to polski odpowiednik co do zasady powinien to ograniczenie zawierać. Rozważania te prowadzą do wniosku, że przepisy u.k.p. nie stanowią przeszkody do pozytywnego załatwienia wniosku strony. Należy podnieść, że ustawa o kierujących pojazdami nie daje podstaw do tworzenia dodatkowych ograniczeń, przy możliwości wydania polskiego odpowiednika prawa jazdy. Okoliczność, że przepisy powyższego rozporządzenia nie przewidują kodu ograniczającego prowadzenie pojazdów podkategorii "B1" z czterokołowcem lekkim i motorowerem nie może być przeszkodą do wydania skarżącej polskiego odpowiednika prawa jazdy kategorii B. Trzeba podkreślić, że skoro regulacja podustawowa ma umożliwić realizację ustawy i nie może regulować spraw o istotnym znaczeniu dla realizacji założeń ustawy, to rozwiązania przyjęte w rozporządzeniu nie mogą ograniczać uprawnień organów wynikających z ustawy, a dotyczących przesłanek uzyskania polskiego odpowiednika prawa jazdy. W orzecznictwie Trybunału Konstytucyjnego i w doktrynie jednoznacznie wskazuje się, że upoważnienie do wydania aktu wykonawczego winno być szczegółowe, w celu wykonania ustawy; winno zawierać szczegółowe wytyczne dotyczące treści aktu wykonawczego (tak w odniesieniu do rozporządzeń - wyrok TK z dnia 10 kwietnia 2001 r., U 7/00). Stanowisko przyjęte przez organy prowadzi do sytuacji, że skarżąca nie może mieć wydanego polskiego odpowiednika rosyjskiego prawa jazdy w państwie będącym sygnatariuszem Konwencji potwierdzającego uprawnienie do kierowania pojazdami danej kategorii tylko dlatego, że ustawodawca polski osobie posiadającej uprawnienia do kierowania kategorii B1 automatycznie przyznaje uprawnienia do kierowania kategorii AM motorowerem i czterokołowcem lekkim, a więc w odniesieniu do tej kategorii występuje w tym zakresie brak tożsamości z kategorią B1 obowiązującą w Federacji Rosyjskiej. W ocenie Sądu, skoro polski ustawodawca przewidział, że prawo jazdy kat. B1 stwierdza posiadanie uprawnienia do kierowania czterokołowcem i pojazdami określonymi dla prawa jazdy kat. AM (motorowerem i czterokołowcem lekkim) a przepisy rozporządzenia przewidują, że przy kat. B1 dodatkowo nadaje się uprawnienia w zakresie prawa jazdy kategorii AM, to wydanie skarżącej polskiego odpowiednika rosyjskiego prawa jazdy nawet bez adnotacji o ograniczeniu uprawnień w zakresie prowadzenia czterokołowców lekkich i motorowerów nie będzie stanowić naruszenia porządku prawnego RP. Zwłaszcza uwzględniając fakt, iż sama kategoria "B" według ustawy o kierujących pojazdami również obejmuje kategorię "AM", a przy kategorii "B" nie ma w rosyjskim dokumencie skarżącej dopisanych żadnych dodatkowych ograniczeń. Na pewno zaś okoliczność, że rozporządzenie wykonawcze z dnia 20 maja 2016 r. w sprawie wzorów dokumentów stwierdzających uprawnienia do kierowania pojazdami (Dz. U. z 2016 r. poz. 702) nie przewiduje odpowiedniego symbolu aby wpisać w polskim dokumencie prawa jazdy sporne ograniczenie, nie może uzasadniać odmowy uwzględnienia wniosku strony. W ocenie Sądu, w rozpoznawanej sprawie organy naruszyły zatem przepis art. 14 ust. 1 i ust. 2 u.k.p. oraz art. 41 ust. 1 Konwencji o ruchu drogowym, który przewiduje wzajemne uznawanie "każdego krajowego prawa jazdy". W konsekwencji tego należy przyjąć, że w sytuacji, w której dokumenty prawa jazdy wystawiane są w różnych państwach, mamy do czynienia z tym samym uprawnieniem do kierowania pojazdami. Regulacje dotyczące zasad posługiwania się prawem jazdy uzyskanym w innym państwie, zawarte w art. 14 polskiej ustawy oraz w art. 41 Konwencji opierają się na zasadzie wzajemnego uznawania dokumentów uprawniających do kierowania pojazdami przez państwa - sygnatariuszy Konwencji. Jak przyjmuje orzecznictwo sądów administracyjnych, "prawo jazdy "krajowe" nie oznacza tylko wydanego w Polsce i przez polskie organy, ale również - krajowe prawo jazdy wydane w innym państwie, gdyż są to dokumenty uważane za równorzędne i w tym zakresie przepis art. 4 ust. 2 oraz 12 ust. 1 pkt 4 ustawy z 2011 r. o kierujących pojazdami stanowi realizację założeń art. 41 Konwencji Wiedeńskiej" (por. wyrok WSA w Opolu z dnia 08.05.2014 r., II SA/Op 41/14, wyrok WSA w Łodzi z 24.04.2019 r. sygn. akt III SA/Łd 142/19, wyrok WSA w Łodzi z 04.09.2020 r. sygn. akt III SA/Łd 372/20 oraz wyrok NSA z 16.06.2020 r., sygn. I OSK 2062/19). Ponadto zauważyć należy, iż konstrukcja art. 41 ust. 1 konwencji wiedeńskiej powala na przyjęcie, iż strony konwencji uznają prawo jazdy spełniające wymogi określone tak w punkcie a) jak i w punkcie b). Punkty a) i b) rozdzielone są średnikiem. Średnik rozdziela w rozbudowanym zdaniu wyłącznie części równorzędne pod względem logicznym i składniowym (czym różni się od przecinka), zwykle dłuższe, wielowyrazowe - jest jakby wewnętrzną kropką (Słownik interpunkcyjny Jerzego Podrackiego i Aliny Gałązki). Zgodnie z powyższym w przypadku spełnienia wymogów określonych w jednym z tych punktów zaistnieje podstawa do wymiany prawa jazdy. Prawo jazdy skarżącej wydał organ państwa sygnatariusza konwencji wiedeńskiej i dokument ten sporządzono w języku narodowym rosyjskim. W takiej sytuacji przedstawienie do wymiany dokumentu rosyjskiego o innym kolorze niż różowy nie uzasadniało odmowy jego wymiany na jego polski odpowiednik. Wbrew stanowisku przyjętemu w zaskarżonej decyzji spełnione zostały warunki do uznania krajowego rosyjskiego prawa jazdy na polskie prawo jazdy. Na sytuację prawną skarżącej nie miał wpływu brak ustawowego wyrażenia zgody na dokonaną w 2011 roku zmianę zakresu obowiązywania konwencji wiedeńskiej. W brzmieniu przepisów tej konwencji, zarówno przed jak i po dokonanej zmianie, strona spełniała warunki uzasadniające wymianę prawa jazdy bez konieczności złożenia z wynikiem pozytywnym części teoretycznej polskiego egzaminu państwowego. Organy ponownie rozpoznając sprawę uwzględnią ocenę prawną wyrażoną w niniejszym uzasadnieniu. Biorąc pod uwagę powyższe Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt lit. a w związku z art. 135 p.p.s.a., orzekł o uchyleniu zaskarżonej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławcze w [...] z [...] oraz poprzedzającej ją decyzji Prezydenta Miasta [...] z [...]. O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 p.p.s.a., które obejmowały wpis od skargi w wysokości 200 zł. R.T.