II Ka 156/25

Common courts2025-07-23

Case number

II Ka 156/25

Judgment date

2025-07-23

Type

SENTENCE

Judges

Janusz Szarek (PRESIDING_JUDGE)

Judgment text

Sygn. akt II Ka 156/25 <div> <h2>WYROK</h2> <h5>W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ</h5> Dnia 23 lipca 2025 r. Sąd Okręgowy w Krośnie II Wydział Karny w składzie: Przewodniczący: Sędzia SO Janusz Szarek Protokolant: Gabriela Zima po rozpoznaniu w dniu 14 lipca 2025 roku w Krośnie sprawy  M. K. córki J. i S. z domu D. ur. (...) w G. oskarżonej o przestępstwo z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 212;art. 212 § 1)">art 212 § 1 kk</a> na skutek apelacji wniesionej przez oskarżyciela prywatnego B. K. od wyroku Sądu Rejonowego w Krośnie z dnia 21 marca 2025 roku, sygn. akt II K 362/23 I. utrzymuje zaskarżony wyrok w mocy, II. zasądza od oskarżyciela prywatnego B. K. na rzecz Skarbu Państwa koszty procesu za postępowanie odwoławcze w kwocie 100 zł (sto złotych), w tym opłatę za II instancję w kwocie 80 zł (osiemdziesiąt złotych). <table> <colgroup> <col/> <col/> <col/> <col/> </colgroup> <tr> <td colspan="4"> <div> <h2>UZASADNIENIE</h2> </div> </td> </tr> <tr> <td> Formularz UK 2 </td> <td> Sygnatura akt </td> <td colspan="2"> II Ka 156/25 </td> </tr> <tr> <td colspan="3"> Załącznik dołącza się w każdym przypadku. Podać liczbę załączników: </td> <td> 1 </td> </tr> <tr> <td colspan="4"> CZĘŚĆ WSTĘPNA </td> </tr> </table> <table> <colgroup> <col/> </colgroup> <tr> <td> 1.1. Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji </td> </tr> </table> <table> <colgroup> <col/> </colgroup> <tr> <td> wyrok Sądu Rejonowego w Krośnie z dnia 21 marca 2025 r. sygn akt II K 362/23 </td> </tr> </table> <table> <colgroup> <col/> </colgroup> <tr> <td> 1.2. Podmiot wnoszący apelację </td> </tr> </table> <table> <colgroup> <col/> </colgroup> <tr> <td> ☐ oskarżyciel publiczny albo prokurator w sprawie o wydanie wyroku łącznego </td> </tr> <tr> <td> ☐ oskarżyciel posiłkowy </td> </tr> <tr> <td> ☒ oskarżyciel prywatny </td> </tr> <tr> <td> ☐ obrońca </td> </tr> <tr> <td> ☐ oskarżony albo skazany w sprawie o wydanie wyroku łącznego </td> </tr> <tr> <td> ☐ inny </td> </tr> </table> <table> <colgroup> <col/> </colgroup> <tr> <td> 1.3. Granice zaskarżenia </td> </tr> </table> <table> <colgroup> <col/> <col/> <col/> <col/> <col/> </colgroup> <tr> <td colspan="5"> 1.1.1. Kierunek i zakres zaskarżenia </td> </tr> <tr> <td rowspan="4" colspan="2"> ☒ na korzyść ☐ na niekorzyść </td> <td colspan="3"> ☒ w całości </td> </tr> <tr> <td rowspan="3"> ☐ w części </td> <td> ☐ </td> <td> co do winy </td> </tr> <tr> <td> ☐ </td> <td> co do kary </td> </tr> <tr> <td> ☐ </td> <td> co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia </td> </tr> <tr> <td colspan="5"> 1.1.2. Podniesione zarzuty </td> </tr> <tr> <td colspan="5"> Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji </td> </tr> <tr> <td> ☐ </td> <td colspan="4"> <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 438;art. 438 pkt. 1)">art. 438 pkt 1 k.p.k.</a> – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu </td> </tr> <tr> <td> ☐ </td> <td colspan="4"> <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 438;art. 438 pkt. 1 a)">art. 438 pkt 1a k.p.k.</a> – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 438;art. 438 pkt. 1)">art. 438 pkt 1 k.p.k.</a>, chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu </td> </tr> <tr> <td> ☒ </td> <td colspan="4"> <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 438;art. 438 pkt. 2)">art. 438 pkt 2 k.p.k.</a> – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia </td> </tr> <tr> <td> ☐ </td> <td colspan="4"> <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 438;art. 438 pkt. 3)">art. 438 pkt 3 k.p.k.</a>  – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia </td> </tr> <tr> <td> ☐ </td> <td colspan="4"> <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 438;art. 438 pkt. 4)">art. 438 pkt 4 k.p.k.</a> – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka </td> </tr> <tr> <td> ☐ </td> <td colspan="4"> <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 439)">art. 439 k.p.k.</a> </td> </tr> <tr> <td> ☐ </td> <td colspan="4"> brak zarzutów </td> </tr> </table> <table> <colgroup> <col/> </colgroup> <tr> <td> 1.4. Wnioski </td> </tr> </table> <table> <colgroup> <col/> <col/> <col/> <col/> </colgroup> <tr> <td> ☐ </td> <td> uchylenie </td> <td> ☒ </td> <td> zmiana </td> </tr> </table> <table> <colgroup> <col/> </colgroup> <tr> <td> Ustalenie faktów w związku z dowodami przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy </td> </tr> </table> <table> <colgroup> <col/> </colgroup> <tr> <td> 1.5. Ustalenie faktów </td> </tr> </table> <table> <colgroup> <col/> <col/> <col/> <col/> <col/> </colgroup> <tr> <td colspan="5"> 1.1.3. Fakty uznane za udowodnione </td> </tr> <tr> <td> Lp. </td> <td> Oskarżony </td> <td> Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi </td> <td> Dowód </td> <td> Numer karty </td> </tr> <tr> <td> 2.1.1.1. </td> <td> </td> <td> </td> <td> </td> <td> </td> </tr> <tr> <td colspan="5"> 1.1.4. Fakty uznane za nieudowodnione </td> </tr> <tr> <td> Lp. </td> <td> Oskarżony </td> <td> Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi </td> <td> Dowód </td> <td> Numer karty </td> </tr> <tr> <td> 2.1.2.1. </td> <td> </td> <td> </td> <td> </td> <td> </td> </tr> </table> <table> <colgroup> <col/> </colgroup> <tr> <td> 1.6. Ocena dowodów </td> </tr> </table> <table> <colgroup> <col/> <col/> <col/> </colgroup> <tr> <td colspan="3"> 1.1.5. Dowody będące podstawą ustalenia faktów </td> </tr> <tr> <td> Lp. faktu z pkt 2.1.1 </td> <td> Dowód </td> <td> Zwięźle o powodach uznania dowodu </td> </tr> <tr> <td> </td> <td> </td> <td> </td> </tr> </table> <table> <colgroup> <col/> <col/> <col/> </colgroup> <tr> <td colspan="3"> 1.1.6. Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów (dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów) </td> </tr> <tr> <td> Lp. faktu z pkt 2.1.1 albo 2.1.2 </td> <td> Dowód </td> <td> Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu </td> </tr> <tr> <td rowspan="2"> </td> <td> dowód z opinii biegłych celem wyjaśnienia różnic pomiędzy opiniami dotyczącymi jego stanu zdrowia psychicznego </td> <td> Sąd Odwoławczy oddalił wniosek dowodowy oskarżyciela prywatnego o dopuszczenie dowodu z opinii nowych biegłych, albowiem wniosek ten na obecnym etapie postępowania zmierza do jego przedłużenia, w sytuacji gdy dowody z opinii biegłych podlegają swobodnej ocenie dowodu przez Sąd. W realiach niniejszej sprawy opinia biegłego psychiatry uwzględniona przez Sąd Rejonowy G. P. IV Wydział Rodzinny w sprawie sygn akt IV Nsm (...), nie budzi wątpliwości co do jej kompletności, jednoznaczności i wypływających z niej logicznych wniosków, a tym samym wiarygodności. Tym samym, oskarżona M. K., wypowiadając się w dniach 12 lipca 2022 r. i 13 grudnia 2022 r., że oskarżony ma problemy ze zdrowiem psychicznym, w szczególności ma podejrzenie schizofrenii, ale odpiera ten fakt i nie jest zdolny do działania dla dobra dziecka, władna była opierać się na ww. opinii psychiatrycznej. </td> </tr> <tr> <td> dowód z przesłuchania świadka Z. K. </td> <td> Sąd oddalił wniosek dowodowy oskarżyciela prywatnego o przesłuchanie w charakterze świadka Z. K., albowiem na obecnym etapie postępowania wniosek ten zmierzał do przedłużenia postępowania w sprawie. Zauważyć bowiem należy, iż Z. K. była już słuchana w charakterze świadka przed Sądem i instancji na rozprawie w dniu 15 listopada 2024 r., a treść jej zeznań nie daje podstaw do podważenia wyjaśnień oskarżonej potwierdzającej, iż mówiła kuratorowi sądowemu o podejrzeniu u oskarżyciela prywatnego choroby psychicznej, co wynikało z treści opinii biegłego lekarza psychiatry. W szczególności, świadek ten, pomimo potwierdzenia iż w dniu 28 czerwca 2022 r. była obecna podczas realizacji przez oskarżyciela prywatnego widzenia z synem w P., nie pamięta dokładnie słów, jakie miały paść ze strony oskarżonej. </td> </tr> </table> <table> <colgroup> <col/> <col/> <col/> </colgroup> <tr> <td colspan="3"> STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków </td> </tr> <tr> <td> Lp. </td> <td colspan="2"> Zarzut </td> </tr> <tr> <td rowspan="7"> 3.1. </td> <td> Oskarżyciel prywatny w osobiście sporządzonej apelacji zarzucił naruszenie przepisów postępowania, co mogło mieć wpływ na treść orzeczenia, tj.: 1) nieuznanie zaktualizowanej daty wskazanego przestępstwa i oddalenie wniosku dowodowego w postaci zeznania świadka Z. K. z wydarzeń w dniu 25 czerwca 2024, bez racjonalnego uzasadnienia, gdyż wskazał dokładne okoliczności, miejsce i czas, a świadka i tak wezwano, co wyklucza podejrzenie o puste przedłużanie postępowania stanowiące jedyne uzasadnienie tej decyzji, co ostatecznie stanowi rezygnację ze sprawdzenia okoliczności faktycznych istotnych dla rozstrzygnięcia sądu; 2) wśród faktów uznanych za udowodnione sąd wskazał iż w dniu 13 grudnia 2022 roku oskarżona w obecności syna J. K. powiedziała o mnie, iż jest u mnie podejrzana choroba schizofrenii, oraz, że wypieram ten fakt i nie jestem zdolny do działania dla dobra dziecka, co wynika ze wskazanej przez oskarżoną opinii. Nieletni w przeciwieństwie do kuratora, czy sądu nie ma wglądu w akta naszych spraw, ani też umiejętności do oceny specjalistycznego materiału dowodowego, zatem wskazana opinia nazywana przez niego pomówieniem (wobec braku jakiegokolwiek potwierdzenia i natychmiast sporządzonych kolejnych kontr-opinii) przedstawiona dziecku w rzeczy samej stanowi czyn przemocy rodzicielskiej oraz przestępczy o który M. K. oskarżam. Stanowi to sprzeczność w uzasadnieniu wyroku oraz bezpodstawne uznanie, że materiał dowodowy ujawniony w toku rozprawy nie wystarczał do rozstrzygnięcia powództwa cywilnego; 3) oddalenie przez Sąd wniosku o udział biegłego celem wyjaśnienia Sądowi różnic w sporządzonych kontr-opiniach psychologicznych z pośród których według Sądu jedna daje oskarżonej podstawę do czynu, który ja określam jako pomówienie. Nadmienię ponownie iż opinia ta wprost wynikała z udziału oskarżonej w badaniu, a tymczasem to jej działania i słowa określam jako pomówienie w tej sprawie, co doprowadzało już do sporządzania odrębnych opinii, a te w uzasadnieniu tegoż wyroku niezrozumiale przemilczano mimo klarownego przeze mnie przedstawienia sprawy. A zatem błąd polegającą na rezygnacji ze sprawdzenia okoliczności faktycznych istotnych dla rozstrzygnięcia sądu; 4) błąd polegający na dowolnej, a w konsekwencji błędnej ocenie materiału dowodowego z akt rozpraw sądu rodzinnego w Gdańsku, w szczególności wyjaśnień oskarżonej jakoby decyzja o kuratorze przy kontaktach z dzieckiem wynikała z podejrzenia o zagrożenie dla dziecka wynikające z mojej strony; 5) błędne uznanie fałszywych zeznań oskarżonej iż opisując mnie w sposób określony przeze mnie jako pomawiający opierała się wyłącznie na wskazywanej przez nią opinii biegłego z G. (na którego rzekomo nie wpływała), gdyż jednocześnie także przed niniejszym sądem zeznała iż wynika to tak samo z jej osobistej obserwacji i analizy jako psychologa, czego sąd w niniejszej sprawie w żaden sposób nie podkreślił, ani nie zweryfikował pomimo jasnego stanowiska mojej osoby określającej także tę opinię jako element trwającego stale pomówienia. </td> <td> ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny </td> </tr> <tr> <td colspan="2"> Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny </td> </tr> <tr> <td colspan="2"> Zarzut jest oczywiście nieuzasadniony. Przeprowadzona w sprawie ocena materiału dowodowego, dokonana przez Sąd Orzekający, nie narusza granic swobodnej oceny, a także nie zawiera błędów logicznych lub faktycznych oraz nie jest sprzeczna z zasadami doświadczenia życiowego, a tym samym spełnia wymogi zasady swobodnej oceny dowodów z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 7)">art. 7 k.p.k.</a>, pozostając pod jej ochroną. W oparciu o dopuszczone w sprawie dowody w pełni zasadnie Sąd Orzekający uniewinnił oskarżoną M. K. od zarzutu zniesławienia oskarżyciela prywatnego B. K., w ten sposób, że w dniach 28 czerwca 2022 r., 12 lipca 2022 r., 13 grudnia 2022 r. podczas kontaktów z dzieckiem, w W., P. (...) w obecności dziecka, rodziny, osób trzecich, policji i kuratora sądowego z K. pomawiała B. K. o takie postępowanie i właściwości, które mogły go poniżyć w opinii publicznej, tj. o to, iż zdiagnozowano u niego w procesie sądowym schizofrenię oraz że jest osobą niebezpieczną dla kobiet i dzieci, tj. o przestępstwo z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 212;art. 212 § 1)">art. 212 § 1 k.k.</a>, nie naruszając w żaden sposób wymogu, by podstawę wyroku stanowił całokształt okoliczności ujawnionych w toku rozprawy głównej, zgodnie z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 410)">art. 410 k.p.k.</a>, jak również wymogu wyjaśnienia wszystkich istotnych okoliczności sprawy wynikającego z dyspozycji <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 366)">art. 366 § k.p.k.</a> Do uzasadnienia naruszenia standardów swobodnej oceny, bądź interpretacji dowodów nie wystarczy subiektywne przekonanie skarżącego o niesprawiedliwości orzeczenia, a konieczne jest wykazanie, że w zaskarżonym wyroku poczyniono ustalenie faktycznie nie mające oparcia w przeprowadzonych dowodach, albo że takiego ustalenia nie poczyniono mimo, że z przeprowadzonych dowodów określony fakt jednoznacznie wynikał, względnie wykazanie, iż tok rozumowania sądu I instancji był sprzeczny ze wskazaniami doświadczenia życiowego, prawidłami logiki, czy zasadami wiedzy (tak Sąd Apelacyjny w Warszawie w wyroku z dnia 17 maja 2023r., sygn. akt II AKa 411/22, publik. w Lex nr 3591335). Zgromadzony w niniejszym postępowaniu materiał dowodowy, który Sąd Orzekający ocenił swobodnie, zgodnie z kodeksowymi regułami, nie daje podstaw, do przypisania oskarżonej M. K. popełnienia przestępstwa z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 212;art. 212 § 1)">art. 212 § 1 k.k.</a>, tj. zniesławienia B. K.. Oskarżona M. K. mówiąc w dniach 12 lipca 2022 r. i 13 grudnia 2022 r., że B. K. ma problemy ze zdrowiem psychicznym, w szczególności ma podejrzenie schizofrenii, ale wypiera ten fakt i nie jest zdolny do działania dla dobra dziecka, oparła się na opinii psychiatrycznej, z której jednoznacznie wynika, że stan zdrowia B. K. wskazuje na co najmniej głębokie schizoidalne zaburzenia osobowości i stanowi przeciwskazanie do sprawowania osobistej pieczy nad małoletnim J. K., albowiem sfera emocjonalna i wolicjonalna B. K. mogą wpływać negatywnie na możliwość i formę realizacji jego kontaktów z małoletnim. Opinia ta stanowiła podstawę do wydania przez Sąd Rejonowy G. P. postanowienia z dnia 29 listopada 2019 r. sygn. akt VI Nsm (...), na podstawie którego ww. Sąd zdecydował o konieczności obecności kuratora sądowego podczas spotkań B. K. z małoletnim. Tym samym, oskarżona nie powiedziała nieprawdy. Przestępstwo zniesławienia jest przestępstwem umyślnym, popełnionym z zamiarem bezpośrednim lub ewentualnym. Sprawca musi działać w celu poniżenia pokrzywdzonego w opinii publicznej lub narażenia na utratę zaufania potrzebnego do danego stanowiska, zawodu lub rodzaju działalności. Nie wyczerpuje znamion zniesławienia zachowanie polegające na wyrażaniu opinii w ramach wykonywania uprawnień i obowiązków, z wyjątkiem sytuacji, gdy są one świadomie nieprawdziwe, a formułujący je działa w zamiarze ugodzenia w dobre imię lub poderwania zaufania do osoby opiniowanej” (uchwała SN z 3.04.2023 r., I ZPI 44/22, LEX nr 3580168, por. też uchwała SN z 23.10.2024 r., I ZI 35/24, LEX nr 3776881). Przestępstwo to sprowadza się do pomawiania o takie postępowanie lub właściwości, które mogą poniżyć w opinii publicznej lub narazić na utratę zaufania potrzebnego do danego stanowiska, zawodu lub rodzaju działalności. Zniesławienie, na co wskazuje sama nazwa tego występku, godzi w sławę innego podmiotu, postrzeganą jako jego dobre imię i domniemanie wszelkich cech pozytywnych. Treścią pomówienia są informacje nieprawdziwe. Jednocześnie, jak wskazał Sąd I Instancji, w kontekście oceny wyczerpania znamion przestępstwa z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 212;art. 212 § 1;art. 212 § 2)">art. 212 § 1 i 2 k.k.</a> istotne znaczenie ma to, że o zniesławiającym charakterze pomówienia nie decyduje subiektywne odczucie pokrzywdzonego, lecz obiektywna ocena, czy w świetle ocen społecznych mamy do czynienia z zarzutem zniesławiającym (tak uchwała Sądu Najwyższego z dnia 5 czerwca 2012 r., sygn. akt SNO 26/12, publik. w Lex nr 1231618). W realiach niniejszej sprawy brak jest celowości zachowania oskarżonej, rozumianego jako chęć poniżenia oskarżyciela prywatnego w opinii publicznej. Po pierwsze, jej wypowiedzi dotyczące stanu zdrowia oskarżyciela prywatnego poczynione w obecności kuratora, członków rodziny, funkcjonariuszy policji, jak również małoletniego, miały oparcie w opinii sądowo-psychiatrycznej opracowanej dla potrzeb prowadzonego postępowania w sprawie I. N. (...) przed Sądem Rejonowym G. P. w Gdańsku, a wiec służył im walor prawdziwości, po drugie poczynione wypowiedzi miały charakter prewencyjny, a ich celem było uzmysłowienie osobom uczestniczącym w realizacji kontaktów oskarżyciela prywatnego z małoletnim synem, ewentualnych zagrożeń w zachowania oskarżyciela prywatnego, determinowanych jego stanem zdrowia psychicznego. Brak zatem podstaw do przypisania oskarżonej celowości wypowiedzi nakierowanych wyłącznie na poniżenie go w opinii publicznej. Trafnie przy tym dostrzega Sąd Orzekający, iż poczynione przez oskarżoną wypowiedzi o ustalonej treści w obecności kuratora wykluczają przypisanie jej przestępstwa zniesławienia, w sytuacji gdy kurator wykonuje zadania o charakterze wychowawczo-resocjalizacyjnym oraz kontrolnym związanym z wykonywaniem orzeczeń sądu, zatem poczynione w jego obecności uwagi dotyczące okoliczności realizowanego kontaktu z dzieckiem pod nadzorem kuratora, mają charakter służbowy i w żaden sposób nie mogą być uznane za poniżające w opinii publicznej. Także wypowiedzi oskarżonej w obecności małoletniego J. K. nie mogły mieć charakteru zniesławiającego, skoro małoletni ten świadom jest istnienia konfliktu między jego rodzicami i w związku z tym ma on wyrobiony pogląd na całą sytuację. W pełni zasadnie Sąd Orzekający, kierując się zasadą in dubio pro reo z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 5;art. 5 § 2)">art. 5 § 2 k.p.k.</a>, zgodnie z którym niedające się usunąć wątpliwości rozstrzyga się na korzyść oskarżonego, wyeliminował zdarzenie z dnia 28 czerwca 2022 r., jako wątpliwe i nie wykazane. Analiza akt sprawy potwierdza, iż oskarżyciel prywatny nie wykazał, by w tym dniu oskarżona M. K. miałaby wypowiadać się o jego chorobie. Słuchana w sprawie Z. K. nie pamięta dokładnie słów, jakie miały w tym dniu paść ze strony oskarżycielki prywatnej. Zeznała ona, iż prawdopodobnie słowa te padły, jednakże samo prawdopodobieństwo nie jest wystarczające dla czynienia w tym zakresie ustaleń faktycznych. Nie jest zrozumiały zarzut oskarżonego oddalenia wniosku dowodowego z zeznań świadka Z. K. z wydarzeń z dnia 25 czerwca 2024 r., w sytuacji gdy prywatny akt oskarżenia nie obejmuje ww. daty w zarzucie zniesławienia, a w toku postępowania oskarżony nie zmodyfikował granica aktu oskarżenia właśnie o wskazaną datę. W pełni prawidłowo Sąd Orzekający oddalił wniosek dowodowy oskarżyciela prywatnego o dopuszczenie dowodu z opinii biegłego psychologa celem wyjaśnienia różnic w sporządzonych kont-opiniach psychologicznych, w sytuacji gdy ocena opinii należy do sądu w oparciu o zasadę swobodnej oceny dowodów, jak każdego innego dowodu w sprawie. Bezpodstawnie także oskarżony kwestionuje prawidłowość oceny dowodów w sprawie i w konsekwencji ustalenie, iż oskarżona uprawniona była do prezentowania stanowiska, iż kontakty oskarżyciela prywatnego z małoletnim synem pod nadzorem kuratora wynikały z podejrzenia zagrożenia dla dziecka ze strony oskarżonego, w sytuacji gdy opinia sądowo-seksuologiczna opracowana w sprawie I. N. (...), na którą konsekwentnie powoływała się oskarżone, w końcowych wnioskach wskazuje, iż stan zdrowia B. K. jest przeciwskazaniem do samodzielnych kontaktów z małoletnim, a kontakty z małoletnim winny być realizowane pod nadzorem. </td> </tr> <tr> <td colspan="2"> Wniosek </td> </tr> <tr> <td> Oskarżyciel prywatny wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku w całości poprzez uznanie oskarżonej za winną zarzucanego jej czynu oraz orzeczenia od oskarżonej na jego rzecz zadośćuczynienia w kwocie 20 tys. zł. </td> <td> ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny </td> </tr> <tr> <td colspan="2"> Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny. </td> </tr> <tr> <td colspan="2"> Wniosek oskarżyciela prywatnego nie może być uwzględniony, a to choćby z powodu obowiązującej reguły ne peius określonej w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 454;art. 454 § 1)">art. 454 § 1 k.p.k.</a>, zgodnie z którą sąd odwoławczy nie może skazać oskarżonego, który został uniewinniony w pierwszej instancji. Niezależnie od powyższego, brak jest także podstaw do uchylenia zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi i instancji do ponownego rozpoznania, albowiem przeprowadzone postępowanie przez Sąd Orzekający nie wymaga uzupełnienia, a dokonana ocena dowodów nie wymaga korekty. </td> </tr> </table> <table> <colgroup> <col/> <col/> </colgroup> <tr> <td colspan="2"> OKOLICZNOŚCI PODLEGAJĄCE UWZGLĘDNIENIU Z URZĘDU </td> </tr> <tr> <td rowspan="3"> 4.1. </td> <td> </td> </tr> <tr> <td> Zwięźle o powodach uwzględnienia okoliczności </td> </tr> <tr> <td> </td> </tr> <tr> <td colspan="2"> ROZSTRZYGNIĘCIE SĄDU ODWOŁAWCZEGO </td> </tr> <tr> <td colspan="2"> 1.7. Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji </td> </tr> <tr> <td rowspan="4"> 5.1.1. </td> <td> Przedmiot utrzymania w mocy </td> </tr> <tr> <td> Zaskarżony wyrok utrzymany został w mocy. </td> </tr> <tr> <td> Zwięźle o powodach utrzymania w mocy </td> </tr> <tr> <td> Wyrok należało uznać za słuszny i trafny. Ocena dowodów została dokonana przez Sąd pierwszej instancji zgodnie z zasadami wiedzy logiki i doświadczenia życiowego. Sąd uwzględnił całokształt okoliczności zarówno na korzyść jak i na niekorzyść oskarżonej, a uzasadnienie logicznie przekonuje do zajętego stanowiska oraz do poszczególnych rozstrzygnięć. Apelacja oskarżyciela prywatnego stanowi jedynie bezzasadną polemikę z prawidłową w sprawie oceną dowodów i właściwymi ustaleniami faktycznymi. </td> </tr> <tr> <td colspan="2"> 1.8. Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji </td> </tr> <tr> <td rowspan="4"> 5.2.1. </td> <td> Przedmiot i zakres zmiany </td> </tr> <tr> <td> </td> </tr> <tr> <td> Zwięźle o powodach zmiany </td> </tr> <tr> <td> </td> </tr> </table> <table> <colgroup> <col/> <col/> <col/> <col/> </colgroup> <tr> <td colspan="4"> 1.9. Uchylenie wyroku sądu pierwszej instancji </td> </tr> <tr> <td colspan="4"> 1.1.7. Przyczyna, zakres i podstawa prawna uchylenia </td> </tr> <tr> <td rowspan="3"> 5.3.1.1.1. </td> <td colspan="2"> </td> <td> ☐ <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 439)">art. 439 k.p.k.</a> </td> </tr> <tr> <td colspan="3"> Zwięźle o powodach uchylenia </td> </tr> <tr> <td colspan="3"> </td> </tr> <tr> <td rowspan="3"> 5.3.1.2.1. </td> <td colspan="2"> Konieczność przeprowadzenia na nowo przewodu w całości </td> <td> ☐ <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 437;art. 437 § 2)">art. 437 § 2 k.p.k.</a> </td> </tr> <tr> <td colspan="3"> Zwięźle o powodach uchylenia </td> </tr> <tr> <td colspan="3"> </td> </tr> <tr> <td rowspan="3"> 5.3.1.3.1. </td> <td colspan="2"> Konieczność umorzenia postępowania </td> <td> ☐ <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 437;art. 437 § 2)">art. 437 § 2 k.p.k.</a> </td> </tr> <tr> <td colspan="3"> Zwięźle o powodach uchylenia i umorzenia ze wskazaniem szczególnej podstawy prawnej umorzenia </td> </tr> <tr> <td colspan="3"> </td> </tr> <tr> <td rowspan="3"> 5.3.1.4.1. </td> <td colspan="2"> </td> <td> ☐ <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 454;art. 454 § 1)">art. 454 § 1 k.p.k.</a> </td> </tr> <tr> <td colspan="3"> Zwięźle o powodach uchylenia </td> </tr> <tr> <td colspan="3"> </td> </tr> <tr> <td colspan="4"> 1.1.8. Zapatrywania prawne i wskazania co do dalszego postępowania </td> </tr> <tr> <td colspan="4"> </td> </tr> <tr> <td colspan="4"> 1.10. Inne rozstrzygnięcia zawarte w wyroku </td> </tr> <tr> <td colspan="2"> Punkt rozstrzygnięcia z wyroku </td> <td colspan="2"> Przytoczyć okoliczności </td> </tr> <tr> <td colspan="2"> </td> <td colspan="2"> </td> </tr> <tr> <td colspan="4"> Koszty Procesu </td> </tr> </table> <table> <colgroup> <col/> <col/> </colgroup> <tr> <td> Punkt rozstrzygnięcia z wyroku </td> <td> Przytoczyć okoliczności </td> </tr> <tr> <td> II. </td> <td> Sąd Odwoławczy na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 636;art. 636 § 1)">art. 636 § 1 k.p.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 636;art. 636 § 3)">art. 636 § 3 k.p.k.</a> oraz <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19730270152" title="Ustawa z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych - Dz. U. z 1973 r. Nr 27, poz. 152 (art. 13;art. 13 ust. 2)">art. 13 ust. 2 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych</a> (t. jedn. Dz. U. z 2023 r., poz. 123 z późn. zm.) zasądził od oskarżyciela prywatnego B. K. na rzecz Skarbu Państwa koszty procesu za postępowanie odwoławcze w kwocie 100 zł, w tym opłatę za II instancję w kwocie 80 zł. </td> </tr> </table> <table> <colgroup> <col/> </colgroup> <tr> <td> PODPIS </td> </tr> <tr> <td> </td> </tr> </table> </div>