II Ka 196/25

Common courts2025-07-23

Case number

II Ka 196/25

Judgment date

2025-07-23

Type

SENTENCE

Judges

Janusz Szarek (PRESIDING_JUDGE)

Judgment text

Sygn. akt II Ka 196/25 <div> <h2>WYROK</h2> <h5>W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ</h5> Dnia 23 lipca 2025 r. Sąd Okręgowy w Krośnie II Wydział Karny w składzie: Przewodniczący: Sędzia SO Janusz Szarek Protokolant: Gabriela Zima po rozpoznaniu w dniu 14 lipca 2025 roku w Krośnie sprawy  D. S. syna K. i B. ur. (...) w G. obwinionego o wykroczenia z art. 94 § 1 kw i art. 97 kw w zw. z art. 39 ust.1 ustawy p.r.d. na skutek apelacji wniesionej przez obrońcę obwinionego od wyroku Sądu Rejonowego w Lesku z dnia 14 maja 2025 roku, sygn. akt II W 33/25 I. utrzymuje w mocy zaskarżony wyrok, II. zwalnia w całości obwinionego D. S. od ponoszenia kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze, w tym od opłaty za II instancję, obciążając nimi Skarb Państwa. Sygn. akt II Ka 196/25. </div> <div> <h2>UZASADNIENIE</h2> Sąd Rejonowy w Lesku wyrokiem z dnia 14 maja 2025 r. sygn. akt II W 33/25 uznał obwinionego D. S. za winnego tego, że: 1. w dniu 16 stycznia 2025 roku około godziny 10:15 w miejscowości T., pow. (...), woj. (...), kierował na drodze publicznej pojazdem marki B. o nr. rej. (...) nie mając do tego uprawnień, tj. za winnego popełnienia wykroczenia z art. 94 § 1 kw 2. w miejscu i czasie opisanym w punkcie pierwszym kierując pojazdem marki B. o nr. rej. (...) nie korzystał z pasów bezpieczeństwa, tj. za winnego popełnienia wykroczenia z art. 97 kw w zw. z art. 39 ust. 1 Ustawy o <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970980602" title="Ustawa z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym - Dz. U. z 1997 r. Nr 98, poz. 602 ()">prawie o ruchu drogowym</a> . Za czyny te wymierzył mu karę grzywny w wysokości 1.500 (tysiąc pięćset) złotych. W oparciu o art. 94 § 3 kw w zw. z art. 29 § 1 kw orzekł wobec obwinionego D. S. zakaz prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych w ruchu lądowym na okres 6 (sześciu) miesięcy. Na podstawie §11 ust. 2 pkt 2 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 14 maja 2024r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa oraz jednostki samorządu terytorialnego kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz.U. 2024 poz.763) zasądził od Skarbu Państwa na rzecz adw. A. L. – Kancelaria Adwokacka w L. kwotę 442,80 (czterysta czterdzieści dwa 80/00) złotych tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu. Ponadto na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20011061148" title="Ustawa z dnia 24 sierpnia 2001 r. - Kodeks postępowania w sprawach o wykroczenia - Dz. U. z 2001 r. Nr 106, poz. 1148 (art. 119)">art. 119 kpw</a> w zw z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 624;art. 624 § 1)">art 624 § 1 kpk</a> oraz <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19730270152" title="Ustawa z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych - Dz. U. z 1973 r. Nr 27, poz. 152 (art. 17;art. 17 ust. 1)">art. 17 ust 1 ustawy z dnia 23 czerwca 1973r. o opłatach w sprawach karnych</a> (Dz.U. z 1983r.nr 49 poz. 233 z.zm ) zwolnił obwinionego od obowiązku uiszczenia kosztów sądowych, w tym opłaty, a wydatkami obciąża Skarb Państwa. Wyrok powyższy zaskarżył apelacja obrońca obwinionego zarzucając temu rozstrzygnięciu: 1. obrazę przepisów postępowania, mającą wpływ na treść wydanego orzeczenia, a to <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20011061148" title="Ustawa z dnia 24 sierpnia 2001 r. - Kodeks postępowania w sprawach o wykroczenia - Dz. U. z 2001 r. Nr 106, poz. 1148 (art. 34)">art. 34 k.p.w.</a>, <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20011061148" title="Ustawa z dnia 24 sierpnia 2001 r. - Kodeks postępowania w sprawach o wykroczenia - Dz. U. z 2001 r. Nr 106, poz. 1148 (art. 8)">art. 8 k.p.w.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 4;art. 5;art. 7)">art. 4, 5, 7 k.p.k.</a>. - poprzez: - brak obiektywizmu w ocenie dowodów zgromadzonych w toku przeprowadzonego postępowania, - oparcie rozstrzygnięcia na selektywnie dobranych fragmentach materiału dowodowego pomimo iż uważna i kompleksowa analiza zgromadzonych dowodów wskazuje na dużą wątpliwość w zakresie poczynionych na jego podstawie ustaleń Sądu I. instancji; <dl> <dt>-</dt> <dd> dokonanie rozstrzygnięcia pomimo istniejących w niniejszej sprawie wątpliwości w sposób sprzeczny z zasadą „in dubio pro reo” i tym samym wydanie orzeczenia na niekorzyść obwinionego. </dd> <dt>-</dt> <dd> dokonanie oceny materiału dowodowego w sposób sprzeczny z zasadami logicznego rozumowania, doświadczenia życiowego oraz obiektywizmu, polegające na bezkrytycznym przyjęciu za w pełni wiarygodne zeznań funkcjonariuszy Policji, mimo że dokonali oni krótkotrwałej obserwacji osoby kierującej pojazdem i w trudnych warunkach atmosferycznych co w oczywisty sposób wpływało na możliwość błędnej identyfikacji kierowcy pojazdu, a zatem wymagało szczególnej ostrożności i wnikliwości przy ocenie ich zeznań, której Sąd zaniechał; </dd> <dt>-</dt> <dd> dowolną ocenę wyjaśnień obwinionego, polegającą na odmowie przyznania im waloru wiarygodności wyłącznie z tego względu, że odpowiadały one jego linii obrony, bez dokonania rzetelnej i obiektywnej analizy ich treści w kontekście całokształtu zgromadzonego materiału dowodowego. </dd> <dt>-</dt> <dd> bezpodstawne odmówienie wiarygodności zeznaniom świadka G. P. - wyłącznie na podstawie ich osobistych relacji z obwinionym, bez wskazania konkretnych, obiektywnych powodów podważających ich relację, mimo że świadek ten zeznał że to on w tym czasie prowadził pojazd mechaniczny. </dd> </dl> Co w konsekwencji doprowadziło do błędu w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę wydanego orzeczenia i mający na nie istotny wpływ, a wyrażający się w uznaniu że: 1/ - obwiniony D. S. kierował pojazdem mechanicznym w dniu 16 stycznia 2025 roku, podczas gdy z całokształtu materiału dowodowego, w szczególności z zeznań K. S., G. P. J. H. wynika, że pojazd ten prowadziła G. P.. II/- obwiniony kierował pojazdem mechanicznym, mimo że z zeznań świadków - w tym K. S., J. H. - wynika, iż obwiniony w czasie rozpoczęcia jazdy znajdował się na miejscu pasażera, a co do czego Sąd dał im wiarę, lecz uznał, że do rzekomego przesiadania się z miejsca pasażera na miejsce kierowcy mogło dojść w odległości około 1,5 km od domu - co jednak nie znajduje żadnego potwierdzenia w materiale dowodowym, a stanowi wyłącznie hipotetyczną rekonstrukcję zdarzeń, będącą w sprzeczności z zasadami logiki i doświadczenia życiowego; - pominięciu przy tym oczywistej nieracjonalności takiej wersji zdarzeń, która musiałaby zakładać, że obwiniony najpierw zasiadł na miejscu pasażera pod domem, następnie - w nieustalonym miejscu na trasie - przesiadł się z miejsca pasażera na kierowcę, aby po minięciu patrolu Policji ponownie zmienić miejsce z G. P., co czyni taką wersję całkowicie niewiarygodną i nieznajdującą oparcia w żadnym z przeprowadzonych dowodów w sprawie. Mając na uwadze powyższe powody, na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20011061148" title="Ustawa z dnia 24 sierpnia 2001 r. - Kodeks postępowania w sprawach o wykroczenia - Dz. U. z 2001 r. Nr 106, poz. 1148 (art. 109;art. 109 § 2)">art. 109 § 2 k.p.w.</a> w z zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 437;art. 1;art. 2)">art. 437 1 i 2 k.p.k.</a> obrońca obwinionego złożył następujące wnioski:  1/ - wniosek główny O zmianę zaskarżonego wyroku poprzez uniewinnienie D. S. od zarzutu popełnienia przypisanego mu wykroczeń;  II/ - wniosek alternatywny w przypadku uznania przez Sąd orzekający, iż brak jest możliwości zmiany - zgodnie z powyższym wnioskiem — zaskarżonego orzeczenia w oparciu o zgromadzony w aktach sprawy materiał dowody — wniósł o uchylenie przedmiotowego orzeczenia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji. Sąd Odwoławczy zważył co następuje: Apelacja obrońcy obwinionego na uwzględnienie nie zasługuje. Sąd I instancji wskazał w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku materiał dowodowy, na którym się oparł. W szczególności te dowody te to: - zeznania świadków: sierż. K. K. (2) (k. 13-14, k. 45v – 46, nagranie 00:09:18), sierż. K. F. (1) (k. 9-10, k. 46, nagranie 00:16:46), K. S. (k. 59v, nagranie 00:01:51) i J. H. (k. 59v-60, nagranie 00:09:20) - notatka urzędowa sporządzona przez sierż. K. K. (2) w dniu zdarzenia (k. 2), - pismo Starostwa Powiatowego w L., Wydział Komunikacji i Transportu (k. 8), - informacja o naruszeniach wpisanych do ewidencji kierujących pojazdami silnikowymi lub motorowerami naruszających przepisy ruchu drogowego (k. 20), -ale także częściowo wyjaśnienia obwinionego D. S. (k. 45-45v ) oraz zeznania świadka G. P. (k. 11-12, k. 46v, nagranie 00:25:11,). W swoich rozważaniach Sąd Rejonowy w sposób jasny i przejrzysty wskazał dlaczego dowodom tym daje wiarę, a nadto dlaczego tej wiary odmawia wyjaśnieniom oskarżonego i zeznaniom świadka G. P.. Ponadto wskazuje dlaczego nieprzydatne dla sprawy są zeznania K. S. i J. H.. Wszak „wyjaśnieniom obwinionego Sąd odmówił dania wiary uznając, iż stanowią jedynie linię obrony i nie mają przełożenia w materiale dowodowym. Co prawda świadkowie K. S. i J. H., którym Sąd dał wiarę potwierdzili, że widzieli obwinionego w samochodzie na miejscu kierowcy, jednakże ojciec obwinionego K. S. widział, że G. P. wsiada za kierownicę samochodu na podwórku przed domem, a przyjaciel obwinionego J. H. również widział go w okolicy jego domu na miejscu pasażera w godzinach rannych, nie mniej jednak zdarzenie miało miejsce 1,5 km od domu obwinionego, a więc była to wystarczająco duża odległość, aby zamienić się miejscami” /k. 69/ . Z pełnym poszanowanie zasad procesowych określonych w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 4)">art. 4 k.p.k.</a>, <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 5)">art. 5 k.p.k.</a> i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 7)">art. 7 k.p.k.</a> za wiarygodne Sąd uznał „zeznania świadków K. K. (2) i K. F. (1) albowiem opisują zdarzenia w taki sposób jak zostało przez nich zarejestrowane. Ich zeznania wzajemnie się pokrywają, są jednolite i nie zawierają elementów wskazujących na ich konfabulacje. Obaj funkcjonariusze Policji nie mieli wątpliwości co do tego, kto kierował pojazdem podczas mijania się z radiowozem, wskazali na to, że zatrzymali się przy krawędzi jezdni, więc widzieli kierującego samochodem, nadto wskazali, że po zakończeniu kontroli drogowej samochód marki B. nie miał problemów z wyjazdem z pobocza. Powód wskazany przez obwinionego o rzekomym konflikcie z rodziną obwinionego ( odmowa w przeszłości wykonania naprawy samochodu K. K. (2) przez ojca obwinionego) w opinii Sądu jest niewystraczający, aby odmówić wiary ich zeznaniom” /k. 69/. Ponadto samochód obwinionego był w zasięgu ich wzroku przez cały czas , praktycznie od minięcia się do czasu kontroli. Niezależnie od tego po rozpoczęciu kontroli drogowej przez policjantów świadek G. P. przyznała, iż z uwagi na ciężkie warunki drogowe samochodem kierował obwiniony, a nie ona / świadek K. K. k. 46,/, a obwiniony dawał jej do zrozumienia żeby mówiła inaczej, że to ona kierowała samochodem /k. 46 świadek K. F./. „Sąd odmówił wiary zeznaniom świadka G. P. uznając, iż nie polegają na prawdzie, są sprzeczne z uznanymi za wiarygodne i obiektywne zeznaniami świadków K. K. (2) i K. F. (1) i służą jedynie podtrzymaniu linii obrony obwinionego, który jest jej partnerem. W ocenie Sądu, w przeciwieństwie do wersji świadków K. K. (2) i K. F. (1), wersja świadka G. P. nie znajduje logicznego uzasadnienia” /k. 70/. Zatem zeznania te zostały złożone przez świadka w sposób przemyślany, w celu uniknięcia odpowiedzialności za wykroczenia przez obwinionego i są to zeznania fałszywe, które winny skutkować odpowiedzialnością karną świadka za złożenie fałszywych zeznań, co należy jasno i wyraźnie podkreślić w sytuacji, gdy Sąd odwoławczy ma możliwość wypowiedzenia się na kanwie uzasadnienia wyroku. „Przekonanie sądu o wiarygodności jednych dowodów i niewiarygodności innych pozostaje pod ochroną <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 7)">art. 7 k.p.k.</a>, gdy stanowi wyraz rozważenia wszystkich okoliczności przemawiających zarówno na korzyść, jak i na niekorzyść oskarżonego i znalazło to odzwierciedlenie w uzasadnieniu wyroku” ( wyrok SN z dnia 6 stycznia 2004 r. V KK 60/03, LEX nr 104378 ). Wobec tego zarzut ten na uwzględnienie nie zasługuje. Dodać do tego należy, iż zarzut apelacyjny naruszenia przepisu <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 5;art. 5 § 1)">art. 5§1 k.p.k.</a> ściśle wiąże się z zarzutem naruszenia zasady swobodnej oceny dowodów przez Sąd I instancji z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 7)">art. 7 k.p.k.</a> podnoszonym przez obrońcę obwinionego we wniesionej apelacji. W szczególności obrońca zarzucając Sądowi Rejonowemu naruszenie zasady swobodnej oceny dowodów wskazuje na szereg wątpliwości , które jego zdaniem zostały rozstrzygnięte na niekorzyść oskarżonego. Zasadę domniemania niewinności uzupełnia zatem zasada in dubio pro reo wyrażona w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 5;art. 5 § 2)">art. 5§2 k.p.k.</a>, bowiem stwierdzenie czy wątpliwości wystąpiły i czy daje się je usunąć czy też nie można stwierdzić dopiero przy ocenie dowodów. Zasada in dubio pro reo ( <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 5;art. 5 § 2)">art. 5§2 kpk</a> ) nie ogranicza utrzymanej w granicach racjonalności swobodnej oceny dowodów. Jeżeli zatem z materiału dowodowego wynikają różne wersje zdarzenia, to nie jest to jeszcze równoznaczne z zaistnieniem „ nie dających się usunąć wątpliwości” w rozumieniu tego przepisu . W takim wypadku sąd jest zobowiązany do dokonania ustaleń właśnie na podstawie swobodnej oceny dowodów. Dopiero wtedy gdy po wykorzystaniu wszelkich istniejących możliwości wątpliwości nie zostaną usunięte, należy je wytłumaczyć w sposób korzystny dla oskarżonego. Jeżeli jednak sąd dokona stanowczych ustaleń, to w ogóle nie może być mowy o istnieniu wątpliwości, a tylko powstaje kwestia czy ustalenia te są poczynione prawidłowo czy błędnie ( porównaj: W. Grzeszczyk „ Kodeks postępowania karnego-komentarz”, Wyd. Prawnicze Lexis Nexis, Warszawa 2003 , str. 20, teza 7 i powołany tam wyrok SN z dnia 27 lipca 2000 r. IV KKN 532/99 niepubl. ). Z taką sytuacją mamy do czynienia w rozpoznawanej sprawie, w której nie można mówić o naruszeniu zasad procesowych wyrażonych w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 7)">art. 7 k.p.k.</a>, <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 5;art. 5 § 1;art. 5 § 2)">art. 5§1 i 2 k.p.k.</a> oraz wiążącej się z nimi zasady z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 4)">art. 4 k.p.k.</a> o czym była już mowa wcześniej , a tym samym istnieniu przesłanek odwoławczych z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 438;art. 438 pkt. 2;art. 438 pkt. 3)">art. 438 pkt 2 i 3 k.p.k.</a> Zarzut błędu w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę wyroku jest słuszny tylko wtedy, gdy zasadność ocen i wniosków, wyprowadzonych przez sąd orzekający z okoliczności ujawnionych w toku przewodu sądowego, nie odpowiada prawidłowości logicznego rozumowania. Zarzut ten nie może sprowadzać się jednak do samej polemiki z ustaleniami sądu, wyrażonymi w uzasadnieniu wyroku, lecz do wykazania jakich konkretnych uchybień w zakresie zasad logicznego rozumowania dopuścił się sąd w ocenie zebranego materiału dowodowego. Możliwość zaś przeciwstawienia ustaleniom sądu orzekającego odmiennego poglądu nie może prowadzić do wniosku o dokonaniu przez sąd błędu w ustaleniach faktycznych” ( vide: SN I KR 197/74, OSNKW 1975, nr 5, poz. 58 ). W świetle zebranego w sprawie i prawidłowo ocenionego materiału dowodowego nie budzi wątpliwości, że samochodem w dniu 16 stycznia 2025 r. w Terce około godziny 10:15 podczas rozmijania się z samochodem policyjnym kierował obwiniony D. S.. Reasumując, Sąd I instancji nie dopuścił się błędu w ustaleniach faktycznych, a sama apelacja sprowadza się tylko do odmiennej oceny materiału dowodowego przez obrońcę obwinionego i jest jedynie polemiką ze słusznymi i trafnymi ustaleniami faktycznymi poczynionymi przez Sąd orzekający. Mając powyższe na uwadze, Sąd Odwoławczy na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 437;art. 437 § 1)">art. 437 § 1 k.p.k.</a>, <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 438;art. 438 pkt. 2;art. 438 pkt. 3)">art. 438 pkt 2 i 3 k.p.k.</a>, <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 449)">art. 449 k.p.k.</a> i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 456)">art. 456 k.p.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20011061148" title="Ustawa z dnia 24 sierpnia 2001 r. - Kodeks postępowania w sprawach o wykroczenia - Dz. U. z 2001 r. Nr 106, poz. 1148 (art. 109;art. 109 § 2)">art. 109 § 2 k.p.w.</a> utrzymał zaskarżony wyrok w mocy. W oparciu o <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 624;art. 624 § 1)">art. 624 § 1 k.p.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20011061148" title="Ustawa z dnia 24 sierpnia 2001 r. - Kodeks postępowania w sprawach o wykroczenia - Dz. U. z 2001 r. Nr 106, poz. 1148 (art. 119)">art. 119 k.p.w.</a> i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19730270152" title="Ustawa z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych - Dz. U. z 1973 r. Nr 27, poz. 152 (art. 17)">art. 17 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych</a> (tekst jedn. Dz. U. z 1983 r., Nr 49, poz. 223 z późn. zm.) Sąd Odwoławczy zwolnił w całości obwinionego D. S. od ponoszenia kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze i opłaty za II instancję. d ponoszenia na rzecz Skarbu Państwa koszty procesu za postępowanie odwoławcze w kwocie 20 zł, a nadto opłatę za II instancję. </div>