III SA/Kr 1396/19

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Hanna Knysiak-Sudyka (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Maria Zawadzka Sędzia WSA Renata Czeluśniak po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 8 grudnia 2020 r. sprawy ze skargi H. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 21 października 2019 r., sygn. akt [...] w przedmiocie skierowania na badanie psychologiczne skargę oddala. UZASADNIENIE Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia 21 października 2019 r., sygn. akt: [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity: Dz. U. z 2018 r., poz. 2096 ze zm. zm.), art. 99 ust. 1 pkt 3 lit. b ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (tekst jedn. Dz.U. z 2019 r., poz. 341 ze zm.) po rozpatrzeniu odwołania skarżącego H. G. od decyzji Prezydenta Miasta z dnia [...] 2019 r., znak [...], o skierowaniu kierowcy H. G. na badanie psychologiczne w zakresie psychologii transportu, utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. Powyższe decyzje zapadły w następującym stanie faktycznym i prawnym: Decyzją z dnia [...] 2019 r, znak [...] działający z upoważnienia Prezydenta Miasta Główny Specjalista w Wydziale Komunikacji Urzędu Miasta, z powołaniem się na treść art. 99 ust. 1 pkt 3 lit. b ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami, orzekł o skierowaniu kierowcy (skarżącego) na badanie psychologiczne przeprowadzane w celu ustalenia istnienia lub braku przeciwskazań psychologicznych do kierowania pojazdem. Z decyzją tą nie zgodził się skarżący, wnosząc w ustawowo zakreślonym terminie odwołanie. W uzasadnieniu odwołania skarżący zarzucił, iż "nie może zgodzić się ze znajdującym się w decyzjach wyliczeniem punktacji, skoro wiadomość o przekroczeniu punktów dotarła do skarżącego dopiero w styczniu 2019 r., a więc po otrzymaniu mandatu wystawionego przez Straż Miejską". Organ wskazał, że materialnoprawną podstawę do wydania kwestionowanej decyzji administracyjnej jest art. 99 ust. 1 pkt 3 lit. b ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (tekst jedn. Dz.U. z 2019 r., poz. 341). Organ podniósł, że w rozpoznawanym przypadku poza sporem pozostaje, że z ewidencji kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego wynika, iż skarżący przekroczył w okresie krótszym od jednego roku (od dnia 25 lipca 2017 r. do dnia 30 czerwca 2018 r.) limit 24 punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego, uzyskując łącznie 27 punktów. Okoliczność ta wynika wprost z dokumentu urzędowego - wniosku o sprawdzenie kwalifikacji z dnia 19 lipca 2019 r., znak [...] - wystawionego przez Komendanta Wojewódzkiego Policji. Wniosek ten wskazuje zarówno daty, w jakich skarżący naruszał przepisy ruchu drogowego, rodzaj naruszeń, jak i przypisaną tym naruszeniom odpowiednią liczbę punktów. Przedstawione wyżej rozważania, zdaniem organu odwoławczego stanowią podstawy do uznania, że zaistniały przesłanki do wydania decyzji o skierowaniu skarżącego na badanie psychologiczne przeprowadzone w celu ustalenia istnienia lub braku przeciwwskazań psychologicznych do kierowania pojazdami w zakresie kategorii prawa jazdy. W ocenie organu odwoławczego wydana przez organ l instancji decyzja, z uwagi na wskazanie przez Komendanta Wojewódzkiego Policji faktu przekroczenia przez skarżącego 24 punktów, odpowiada obowiązującemu prawu. W konsekwencji skierowanie skarżącego na badanie psychologiczne przeprowadzone w celu ustalenia istnienia lub braku przeciwwskazań psychologicznych do kierowania pojazdami było zgodne z art. art. 99 ust. 1 pkt 3 lit. b ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami. Skargę na powyższą decyzję wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skarżący H. G. Skarżący wniósł o zmianę zaskarżonego orzeczenia poprzez jego uchylenie zarzucając: - naruszenie przepisów prawa procesowego, a w szczególności art. 1 § 2 i art. 3 § 2 ustawy prawo o ustroju sądów administracyjnych oraz art. 145 § 1 tejże ustawy wobec naruszenia przepisów prawa materialnego poprzez wydanie niezgodnej z prawem decyzji przez Prezydenta Miasta, która mogła mieć wpływ na treść orzeczenia i zbadanie legalności wydanych decyzji najpierw przez organ I Instancji, a następnie przez organ II Instancji; przyjęcie za organem I instancji niezgodnego z prawem ustalenia stanu faktycznego sprawy na podstawie zebranego w sprawie materiału dowodowego wskazującego jednoznacznie, że w okresie od 25 lipca 2017 r. do 30 czerwca 2018 r. skarżący nie przekroczył dopuszczalnej ilości punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego, a wystawiony w dniu 31 stycznia 2019 r. mandat karny nie mógł już dotyczyć w/w okresu, za jaki skarżący odpowiada; brak wystąpienia przesłanki z art. 99 ust. 1 pkt 3 lit. b ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami z tytułu wyżej wymienionego przekroczenia punktacji. W związku z powyższymi zarzutami skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i umorzenie postępowania. Zdaniem skarżącego bez większego pochylania się nad wymienioną punktacją ustalono, iż skarżący ewidentnie przekroczył dopuszczalną ilość punktów za lipiec 2017 do czerwca 2018 r, pomimo iż by punkty te uzyskać musiałby mieć doliczone z mandatu wystawionego w 2019 r., a więc już znacznie po czerwcu 2018 r. Skarżący podniósł, że do końca czerwca 2018 r. nie mógł być zorientowany, iż wystawiono mu mandat karny wcześniej niż go otrzymał (mandat wręczono mu 31 stycznia 2019 r.) i następnie został włączony do przewinień, które w połączeniu z wcześniejszymi, a więc z tymi, jakie wynikają z przedmiotowych decyzji, sumarycznie wskazywały na przekroczenie punktacji o 5 punktów. Wprawdzie rolą organu kierującego na badania nie jest obliczanie ilości punktów za naruszenie przepisów, ale na pewno jest ustalenie zgodnego z prawdą stanu faktycznego obejmującego pełny kalendarzowy rok. Skarżący podniósł, iż powinien znać ilość punktów wyliczonych za okres od lipca 2017 r. do czerwca 2018 r. przez Komendanta Policji, by w ten sposób zadziałać prewencyjnie względem skarżącego, gdyby punktacja zbliżała się do 24 punktów. Nie może bowiem być tak, że nadprogramowe punkty są liczone powyżej okresu po którym następuje ich zatarcie. Organ w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: W myśl art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn.: Dz. U. z 2019 r. poz. 2167 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Z kolei zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.; dalej powoływanej w skrócie jako "p.p.s.a.") sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Przedmiotem kontroli w niniejszej sprawie jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 21 października 2019 r., sygn. akt: [...], utrzymująca w mocy decyzję Prezydenta Miasta z dnia [...] 2019 r., znak [...], o skierowaniu kierowcy H. G. na badanie psychologiczne w zakresie psychologii transportu, w związku z przekroczeniem przez niego 24 punktów otrzymanych za naruszenie przepisów ruchu drogowego. Podstawę materialnoprawną zaskarżonej decyzji stanowił art. 99 ust. 1 pkt 3 lit. b ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (tekst jedn. Dz.U. z 2020 r., poz. 1268), zgodnie z którym starosta (prezydent miasta na prawach powiatu) wydaje decyzję administracyjną o skierowaniu kierowcy lub osoby posiadającej pozwolenie na kierowanie tramwajem na badanie psychologiczne, jeżeli przekroczyła liczbę 24 punktów otrzymanych za naruszenia przepisów ruchu drogowego. W przypadku objętym hipotezą art. 99 ust. 1 pkt 3 lit. b ustawy o kierujących pojazdami, mamy do czynienia z charakterem związanym decyzji organu, dla której podstawą ustaleń jest wniosek komendanta wojewódzkiego policji o przekroczeniu 24 punktów karnych przez kierowcę. Przywołany art. 99 ust. 1 pkt 3 lit. b ustawy o kierujących pojazdami wyraźnie stwierdza, że starosta wydaje decyzję administracyjną o skierowaniu kierowcy na badania psychologiczne, to zarazem oznacza, że ten organ administracyjny nie ma uprawnień do badania celowości otrzymanego od organu policji skierowania na badania psychologiczne, czy prawidłowości naliczenia przez ten organ liczby punktów karnych. W orzecznictwie sądowym nie budzi najmniejszych wątpliwości, że decyzja o skierowaniu na badania psychologiczne ma charakter związany (zob. w tej materii m.in.: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 4 października 2016 r.; sygn. akt I OSK 288/15, Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych; orzeczenia.nsa.gov.pl). Tym samym z chwilą, gdy kierujący przekroczył liczbę 24 punktów otrzymanych za naruszenia przepisów ruchu drogowego, starosta na wniosek organu policji był zobowiązany skierować takiego kierowcę na badania psychologiczne. Podkreślić w tym miejscu należy, że decyzja wydawana w oparciu o art. 99 ust. 1 pkt 3 lit. b ustawy o kierujących pojazdami nie wymaga prowadzenia obszernego postępowania dowodowego. Istotne jest, że organ otrzymał wniosek uprawnionego organu, z którego wynika, że strona przekroczyła liczbę 24 punktów otrzymanych za naruszenia przepisów ruchu drogowego. Organ w kwestiach związanych z punktami karnymi przypisanymi za określone naruszenia przepisów ruchu drogowego nie prowadzi własnego postępowania dowodowego, nie można zatem uznać za zasadne zarzutów odnoszących się do prowadzenia przez organ postępowania dowodowego w zakresie liczby punktów otrzymanych za naruszenia przepisów ruchu drogowego. Należy ponadto podkreślić, że do dnia 21 października 2019 r., a zatem do momentu wydania decyzji przez organ odwoławczy, skarżący nie przedłożył dokumentu stwierdzającego prawną niemożliwość przypisania mu punktów karnych, co rzutowałoby na prawidłowość decyzji w przedmiocie skierowania na badania psychologiczne. Należy w tym miejscu wskazać, że organy orzekające w przedmiocie skierowania na badania psychologiczne nie mogły samodzielnie podważyć wniosku Komendanta Wojewódzkiego Policji o sprawdzenie kwalifikacji uznając, że liczba punktów karnych jest w istocie mniejsza niż wskazana w treści powyższego wniosku. Organy orzekające w przedmiocie skierowania na badania psychologiczne nie posiadają bowiem - jak wyżej wskazano - kompetencji do prowadzenia samodzielnych ustaleń w przedmiocie liczby punktów karnych przypisanych za naruszenia przepisów ruchu drogowego. W związku z powyższym nie można organom orzekającym zarzucić naruszenia art. 99 ust. 1 pkt 3 lit. b ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami. Sąd nie dopatrzył się również jakichkolwiek naruszeń przepisów prawa procesowego. Należy bowiem wskazać, że orzekające w sprawie organy dysponowały materiałem dowodowym wystarczającym dla podjęcia rozstrzygnięcia, a strona miała zagwarantowany czynny udział w każdym stadium postępowania. Należy ponadto podkreślić, że wydane w sprawie decyzje - w obu instancjach - zawierają wszelkie określone prawem elementy. Uznawszy zatem zarzuty podniesione w skardze za niezasadne, jak również nie znajdując podstaw do stwierdzenia z urzędu, że wydane w sprawie decyzje naruszają prawo (art. 134 § 1 p.p.s.a.) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie oddalił wniesioną skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a., o czym orzeczono jak w sentencji wyroku.